Connect with Us

U plagos në kokë në luftë, dhe nuk fjeti për 40 vjet/ Historia e çuditshme e hungarezit Paul Kern

Blog

U plagos në kokë në luftë, dhe nuk fjeti për 40 vjet/ Historia e çuditshme e hungarezit Paul Kern

Publikuar

-

/
cna lajme blog

Gjatë një beteje kundër rusëve në Luftën e Parë Botërore, ushtari hungarez, pjesë e ushtrisë së Austro-Hungarisë u plagos rëndë në kokë nga një plumb. Por në vend se të vdiste, siç mund të pritej nga një plagë e tillë, Kern mbijetoi dhe në fund u shërua.

Ai nuk humbi aftësinë për të dëgjuar apo edhe parë, por kishte humbur diçka tjetër të rëndësishme:aftësinë për të fjetur. Rasti i Kern i la pa fjalë mjekët për 40 vjet me radhë.

Kern ishte një ushtar hungarez që luftonte në frontin e Luftës së Parë Botërore.

Ai iu bashkua luftës që prej fillimit të saj, pas vrasjes së Arkidukës Franc Ferdinand. Kern ishte anëtar i trupave elitare hungareze, dhe merrte pjesë në misione speciale kundër  pozicioneve të armikut. Gjatë një aksioni në vitin 1915, ai u qëllua në kokë nga një plumb rus.

Plumbi i hyri në kokë përmes lobit të tij të djathtë, duke e rrëzuar përtokë. Kern u dërgua me shpejtësi në spitalin e Lembergut, për ta trajtuar plagën e tij në dukje fatale. Plumbi i kishte hequr një pjesë të lobit të tij frontal, që dihet se është përgjegjës për një gamë të gjerë të aktiviteteve të trurit, përfshirë lëvizjen, planifikimin, emocionet, zgjidhjen e problemeve dhe shumë më tepër.

Kjo pjesë e trurit konsiderohet si qendra e sjelljes dhe kontrollit emocional tek njeriu. Kur Kern erdhi ne vete, ai nuk ishte menjëherë i vetëdijshëm pasi sapo kishte humbur aftësinë për të fjetur. Në fakt, ai nuk fjeti më kurrë.

Lobi frontal i trurit të njeriut është përgjegjës për shumë aspekte të ndryshme të sjelljes njerëzore. Prandaj dëmtimi i tij mund të sjellë një numër të lartë simptomash. Por edhe duke qenë një dëmtim i lobit frontal, rasti i Kern është në fakt një anomali shkencore.

Kern nuk fjeti më kurrë

Kern u largua nga ushtria menjëherë pas asaj ngjarje dhe u kthye në jetën civile. Ai kishte humbur jo vetëm aftësinë për të fjetur, por edhe çdo lloj dëshire për ta bërë këtë. Pa gjumin, ditët e tij ishin 8 orë më të gjata se ato të të tjerëve, dhe kjo ishte sa bekim aq edhe një mallkim për të.

Së pari, Paul Kern u përpoq ta detyronte veten që të flinte. Por shumë shpejt pa se kjo gjë ishte shumë më e lodhshme sesa po të qëndronte thjesht zgjuar. Gjumi është jashtëzakonisht i rëndësishëm për të mbajtur një trup të shëndetshëm, si në aspektin fizik po ashtu edhe në atë mendor.

LEXO EDHE:  Histori e nxehtë: Vajza ankohet se meshkujt nuk e kënaqin/Psikologu i jep përgjigje të çmendur

Gjatë kohës që jeni në gjumë, trupi juaj rindërton dhe rikthen sistemet vitale përfshirë trurin, që mendohet se është në fakt përparësia kryesore e procesit ripërtëritës gjatë gjumit.  Ndërkohë gjumi mendohet se ka një efekt të madh në gjendjen e aftësive njohëse të një personi.

Mungesa e gjumit mund të dëmtojë rëndë shëndetin e trupit,madje mund të shkaktojë halucinacione dhe ndryshime të tëra në personalitetin e njeriut. Ai është aq i rëndësishëm, saqë besohet se një mungesë ekstreme e gjumit ka pasoja fatale për jetën e njeriut.

Megjithatë për Kern asnjë nga këto nuk ishte ndonjë problem, dhe kjo është një nga arsyet pse rasti i tij është kaq i jashtëzakonshëm nga pikëpamja shkencore. Në fakt, ishte vetëm çështja praktike e të qenit zgjuar për 24 orë në ditë, ajo që e mërziste Kern.

Hungarezi ishte në gjendje të bënte një jetë kryesisht normale, pa u shtrirë asnjëherë për të fjetur gjumë,dhe nuk kishte efekte të dëmshme shumë të dukshme. Ai e kaloi kohën e tij shtesë në krahasim me të tjerët duke lexuar dhe duke takuar të dashurit e tij. Për rreth 1 orë çdo ditë, Kern mbyllte sytë edhe pse mbetej zgjuar për të qetësuar nervat e tij optikë, diçka që duhej ta bënte detyrimisht, përndryshe do të kishte dhimbje koke.

Natyrisht, shumë mjekë ishin mosbesues në lidhje me pretendimet e Kern. Por ai udhëtoi nëpër botë dhe ishte në dispozicion të cilitdo mjek që donte ta ekzaminonte, duke i çuditur

të gjithë këta të fundit. Një teori që u propozua në atë kohë, ishte se ai bënte një lloj mikro-gjumi gjatë ditës, dhe për të cilën nuk ishte i vetëdijshëm as vetë Kern.

Gjithsesi, Kern nuk u pa në asnjë rast në ndonjë gjendje tjetër përveçse plotësisht i zgjuar. Një ide tjetër ishte se plumbi i hoqi një pjesë të caktuar të trurit që kërkonte gjumë. Pavarësisht hipotezave, shumica e mjekëve besonin se nuk mund të kesh diçka falas, dhe në këtë rast, trupi i Kern nuk mund të funksiononte edhe për shumë kohë pa u relaksuar, ndaj  ata besonin se kjo do të çonte në një vdekje të tij të hershme.

Dhe ata patën pjesërisht të drejtë, pasi ai do të ndërronte jetë në vitin 1955 në një moshë relativisht të re. Sidoqoftë, Kern i jetoi 40 vitet e fundit të jetës pa gjumë, duke e bërë atë një rast vërtet të jashtëzakonshëm.

https://www.warhistoryonline.com/war-articles/sleep.html

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

“Portat e Ferrit”/ Çfarë ndodh në gropën e madhe në Turkmenistan, e cila po digjet prej 50 vjetësh?

Publikuar

-

Nga

Ndërsa shumë njerëz mendojnë se Parajsa dhe Ferri janë gjëra që i përkasin fesë dhe mitologjisë, banorët e fshatit Darvaza në Turkmenistan, kanë një mendim të kundër. Kjo pasi për ta “Porta e Ferrit” është hapur në shkretëtirën e tyre që nga viti 1971.

Ndërsa as Satanai dhe as grupi i tij i engjëjve të rënë, nuk u ngjitën nga krateri i gazit në Darvaza, aty ka një sasi të pafundme gazi metan, që ende nuk ka pushuar së djeguri. E njohur zyrtarisht në mediat shtetërore turkmene si “Shkëlqimi i Karakumit”, gropa e zjarrtë ndodhet 257 km nga kryeqyteti i vendit, Ashgabat.

Ajo ka një diametër prej 70 metrash dhe një thellësi prej 21 metrash. Dhe ndonëse është një vend i njohur turistik, rrjedhja e vazhdueshme e metanit ka ndikuar në shëndetin e kafshëve të egra lokale dhe banorëve. Shpuesit e epokës sovjetikë, që e zbuluan për herë të parë kraterin e gazit, shpresuan në fillim se do të gjenin naftë.

Ata menduan se zjarri që shpërtheu befas, do të digjte çdo sasi gaz të tepërt brenda disa javësh. Por u pa se ai nuk kishte ndërmend të ndalej. Kjo deri në janarin e këtij viti, kur presidenti vendas Gurbanguli Berdimukamedov urdhëroi që të shuhet një herë e përgjithmonë ky zjarr i frikshëm.

Shkëlqimi nga flakët e tij të vazhdueshme mund të shihet nga shumë kilometra larg nëpër pjesën qendrore të shkretëtirës të Karakumit, dhe është një panoramë e vazhdueshme për 350 fshatarët që banojnë në Darvaza. Gjeologët besonin se zona ishte e pasur me naftë.

Por gjërat shkuan keq.

Kur filluan shpimin, korja e hollë e tokës shkërmoq duke e bërë të pamundur mbajtjen e peshës së makinerive të rënda. I gjithë vendi u shemb, duke krijuar një efekt domino që rezultoi në hapjen e kratereve përgjatë fushës së hollë të shkretëtirës.

Gjeologët e kuptuan se po përballeshin me një problem serioz.“Porta e Ferrit” gllabëroi jo vetëm pajisjet e tyre të shpimit. Por në ajër po rridhte shumë gaz natyror. Megjithëse gazi ishte kryesisht metan jo toksik, ai mund ta vështirësojë frymëmarrjen.

Nuk kaloi shumë kohë dhe kafshët e egra që jetonin në shkretëtirën e Karakumit, nisën të vuani pasojat e helmimit. Shumë prej tyre ngordhën. Për më tepër, gazi metan ka një ndezshmëri të lartë. Edhe kur ajri përmban vetëm 5 për qind metan, mund të shkaktojë një shpërthim masiv.

Nivelet e larta të gazit e bënë kështu zonën shumë të ndjeshme ndaj një fatkeqësie më përmasa të mëdha. Prandaj ekspertët menduan se ishte më mirë që gazi të digjej, në vend se të përhapej në ajër. Djegia e për të eliminuar gazin e tepërt, është praktikë standarde në shumë procedura shpimi.

Por fatkeqësisht, gjeologët në Karakum, nuk e dinin se sa gaz kishte ajo fushë. Kështu duke e ndezur zjarrin ata “hapën Portën e Ferrit”, duke shkaktuar një zjarr që nuk ka pushuar së djeguri për më shumë se gjysmë shekulli. Disa gjeologë në Turkmenistan, besojnë se krateri mund të jetë formuar që në vitet 1960.

LEXO EDHE:  Historia e errët e Kullës së Londrës

LEXO EDHE:  Nga Agim Xhafka/ Historia komike dhe tragjike, urreva Anglinë që i vogël



Madje ata pretendojnë se kraterit i është vënë zjarri vetëm në fillim të viteve 1980. Gjithsesi fakt është se ai ka filluar të digjet disa dekada përpara se presidenti Berdimukamedov të vizitonte këtë vend të çuditshëm, dhe të fillonte të mendonte për një zgjidhje të situatës së pazakontë.

Në vitin 2010, ai i urdhëroi gjeologët dhe autoritetet përkatëse të gjenin një mënyrë për të shuar flakët. Si udhëheqësi i vendit të pestë eksportues të gazit natyror në botë, Berdimukamedov ishte i shqetësuar se flakët e përjetshme do ta bënin të pamundur shpimin

e fushave të tjera të gazit, dhe se kjo mund të dëmtonte rëndë të ardhurat për Turkmenistanin.

Por gjeologët, nuk ishin në gjendje që ta kuptonin se si të shuanin flakët. Që nga ajo kohë “Porta e Ferrit” janë shndërruar në një atraksion turistik, i kompletuar me një kamping të ngritur aty pranë. Për më tepër, vendasit e kalojnë kohën duke parë tufa merimangash bien në gropë të verbuara nga flakët.

Ndërkohë në vitin 2013, i mbrojtur nga pajisje rezistente ndaj nxehtësisë, aty mbërriti eksploruesi me origjinë kanadeze Xhorxh Kurounis. “Hyrja në Portën e Ferrit, më ngjante si një udhëtim në një planet tjetër tha ai. Muret e tij janë të ndriçuara nga flaka gjigante. Gjithçka shkëlqen në ngjyrë portokalli. Ka kudo gaz helmues”-tregoi ai.

Ndërsa krateri i gazit në Darvaza ka nxitur shkuarjen e jo pak turistëve, kjo industri mbetet shumë e parëndësishme për këtë vend. Nuk është e lehtë të hysh në Turkmenistan, ku vizitorët kanë nevojë për një vizë speciale të koordinuar nga një agjenci udhëtimi.

Dhe për shkak të shqetësimeve në rritje për shëndetin si për njerëzit ashtu edhe për kafshët, presidenti ka rinisur përpjekjet për të shuar zjarrin. Berdimukhamedov, i zgjedhur për herë të parë në vitin 2006, i ka shpenzuar 15 vitet e fundit duke ndërtuar ndërtesa të mëdha qeveritare, monumente gjigante, dhe një aeroport të ri në kryeqytet.

Përpara pandemisë së Covid-19, numri i turistëve të huaj arriti vetëm në dhjetëra mijëra, ndërsa vendasit kanë kërkuar prej vitesh mbylljen e “Portës së Ferrit”. Edhe Berdimukamedov thotë se krateri i zjarrtë po “ndikon negativisht si në mjedis ashtu edhe në shëndetin e njerëzve që jetojnë aty pranë”.

“Ne po humbasim burime të vlefshme natyrore, nga të cilat mund të marrim fitime të konsiderueshme, dhe t’i përdorim ato për të përmirësuar mirëqenien e njerëzve tani”- shprehet ai. Por qeveria në Turkmenistan nuk ka publikuar ende një afat kohor për shuarjen e kraterit të gazit në Darvaza. Dhe në rast se nuk ka zgjidhje, ai thjesht do të vazhdojë të digjet derisa të mbarojë metani. Shkencëtarët nuk e kanë idenë se sa edhe për sa kohë mund të vazhdojë kjo situatë.

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse kriza në Ukrainë, mund të shkaktojë një luftë në gjithë Evropën

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Nga Karolina De Stefano “Huffingtonpost Italia”

Me gjithë kontaktet dhe takimet e njëpasnjëshme, së fundmi ai mes Sekretarit amerikan të Shtetit, Entoni Blinken dhe Ministrit të Jashtëm rus Sergei Lavrov në Gjenevë të Zvicrës, përshkallëzimi i tensioneve ndërmjet Rusisë dhe Ukrainës javët e fundit rrezikon të përshkallëzohet në një luftë në shkallë të gjerë.

Në fakt premisat për një përshkallëzim të tillë kanë ekzistuar prej kohësh. Por është e vështirë të kuptohet pse situata po përkeqësohet kaq shpejt tani, 8 vjet pas shpërthimit të krizës në Ukrainë dhe konfliktit të ngrirë në rajonin lindor të Donbasit.

Po ashtu është paradoksale që vendosja e shumë trupave ruse në kufirin me Ukrainën gjatë muajve të fundit përkoi me fillimin në Shtetet e Bashkuara të presidencës së Xho Bajdenit,e cila nisi me njoftimin për rinisjen e negociatave me Moskën për çështje specifike të sigurisë.

Në përpjekje për të kuptuar më shumë, nga njëra anë duhet të kuptojmë se përse Kremlini ka vendosur që të përgatitet tani për një konfrontim të mundshëm me Ukrainën dhe NATO-n, dhe çfarë po përpiqet që të arrijë. Nga ana tjetër cila ishte strategjia e Shtëpisë së Bardhë ndaj Rusisë, nëse ka pasur vërtet një të tillë, dhe çfarë nuk funksionoi.

Përshkallëzimi i tensioneve nga pala ruse nisi me dërgimin e trupave në kufirin ukrainas në muajt mars-prill 2021, vazhdoi verën e kaluar, dhe u bë sistematik dhe në një shkallë të gjerë duke filluar nga nëntori i vitit të shkuar (aktualisht flitet rreth 170.000 trupa).

Ndërkohë, marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara, tashmë shumë të acaruara, janë përkeqësuar më tej. Nëse në qershorin e vitit 2021, në funksion të takimit Bajden-Putin, të dyja palët konfirmuan pozicionet e tyre të distancuara, edhe pse vazhduan dialogun për çështjen e kontrollit të armëve, në dhjetor Moska i paraqiti Shteteve të Bashkuara një ultimatum me shkrim.

Në të ajo kërkoi që NATO të angazhohet zyrtarisht se nuk do të lejojë anëtarësimin në aleancë të Ukrainës dhe Gjeorgjisë, edhe pse e di shumë mirë se kjo kërkesë nuk mund të pranohet kurrë. Ndryshimi i qëndrimit të Moskës, shpjegohet nga disa elementë.

I pari i një natyre kontekstuale, është radikalizimi i përgjithshëm i pozicioneve të establishmentit rus (paralelisht me një ndikim në rritje të elitave ushtarake), që mbështet nevojën për të imponuar më qartë, nëse është e nevojshme edhe me forcë, vizionin revizionist të Moskës për ndërtimin e një arkitekture të re evropiane të sigurisë.

Elementi i dytë ka të bëjë me evolucionin e situatës në Ukrainë. Qeveria e Volodimir Zelenski ka ka miratuar muajt e fundit një sërë ligjesh që kufizojnë përdorimin e gjuhës dhe medias ruse, të cilat reduktojnë akoma më shumë mundësinë që Donbasi rusisht-folës të rikthehet nën kontrollin e Ukrainës në përputhje me kushtet e Moskës.

Në këtë kontekst, javët e fundit në Rusi po diskutohet ideja e njohjes së dy entiteteve separatiste të Donjeckut dhe Luhanskut, akt ky që do ta rrëzonte përfundimisht Marrëveshjen e Minskut.

Por një nga arsye kryesore të përshkallëzimit të situatës, është se qeveria e Kievit e ka përmirësuar në mënyrë progresive arsenalin e vet ushtarak dhe ushtrinë me mbështetjen aktive të SHBA-së, me prodhimin e armëve të veta, dhe së fundmi me blerjen e dronëve ushtarakë turq, të cilët tashmë janë dëshmuar si shumë të rëndësishëm në fitoren e shpejtë të Azerbajxhanit gjatë luftës kundër Armenisë në shtatorin e vitit 2020 në rajonin e konstestuar të Nagorno-Karabakut.

Prandaj, kostoja që duhet të paguajë Moska për ruajtjen e kontrollit mbi pjesën e Donbasit që kontrollohet nga forcat separatiste pro-ruse, është bërë më e lartë sesa në vitet e kaluara. Pra ka të ngjarë që Moska të ketë frikë se qeveria e Kievit do të përpiqet së shpejti,dhe do të ketë aftësinë për të ripushtuar territoret aktualisht në duart e separatistëve.



Nga ana tjetër, humbja e Donbasit do të nënkuptonte, përveç pranimit të një disfate, edhe lehtësimin e një afrimi të mundshëm të Ukrainës me NATO-n, edhe pse ky është një skenar  aktualisht jorealist, dhe Moska e di këtë. Gjithsesi, konteksti politik rus dhe ukrainas nuk mjafton për të shpjeguar krizën aktuale, pa analizuar nismat më të fundit të administratës Bajden dhe mënyrat se si janë perceptuar ato nga Moska.

LEXO EDHE:  REPORTAZH-Vithkuqi, thesari i paeksploruar i Korçës/ Qyteti i lashtë, legjenda, kultura dhe traditat

LEXO EDHE:  Dënimi me punë në komunitet. Historia e 19-vjeçarit që nuk shkon në muze si vizitor

Përfaqësuesit e institucioneve ruse, si për shembull zëvendës/ambasadori rus në Kombet e Bashkuara Dimitri Polianski, ishin optimistë shumë të kujdesshëm për administratën e re dhe qasjen e saj pragmatike ndaj Rusisë. Duke shmangur retorikën e një “rivendosje të raporteve”,presidenti i ri propozoi menjëherë një axhendë të kontrollit të armëve dhe të stabilitetit strategjik.

Bisedimet, të cilat gjatë vitit 2021, u fokusuan mbi të gjitha në kufizimin e arsenaleve të raketave në Evropë, përfaqësonin risinë e një politike të qëllimshme dhe të qëndrueshme të SHBA-së. Njëherazi, zhvendosja progresive e qendrës strategjike të gravitetit drejt Paqësorit nuk ka çuar në ndryshime të rëndësishme në politikat amerikane në Ukrainë, siç dëshmohet edhe nga të dhënat për ndihmën ushtarake të ofruar nga Uashingtoni për Kievin ndër vite.

Që nga viti 2014, Shtetet e Bashkuara kanë furnizuar Ukrainën me 2 miliardë materiale luftarake (kryesisht sisteme radari dhe anti-artilerie,bashkë me raketat e famshme anti-tank Javelin), të afta për të vënë në vështirësi formacionet e blinduara ruse.

Në këtë sfond u zhvillua raundi i parë i takimeve midis zyrtarëve amerikanë dhe atyre rusë, duke përfshirë samitin Bajden-Putin në Gjenevë në qershor 2021. Por në mënyrë paradoksale, ulja në tryezë në qershor me Moskën, ndihmoi në përshpejtimin e krizës.

Në fakt Uashingtoni i ka dhënë Rusisë atë që ka kërkuar prej kohësh, dhe që ka qenë e paimagjinueshme gjatë epokës së Donald Trump. Ky është dialog dypalësh me Shtetet e Bashkuara për Ukrainën, që në fakt njohu rolin qendror të Rusisë në Evropë dhe fuqinë e saj të madhe.

Pikërisht brenda këtij formati, Rusia mendoi se kishte mundësi të përsëriste kërkesën tradicionale për mos-zgjerimin e NATO-n në lindje, në formën e një ultimatumi me shkrim. Është e pamundur të thuhet me siguri se cilat janë synimet e vërteta të Moskës, dhe nëse Kremlini ka apo jo një strategji të paracaktuar.

Por nga ana tjetër është e vështirë të mendohet se synimi kryesor i grumbullimit të trupave ruse në kufi ishte pushtimi i Ukrainës. Para së gjithash, nuk ka asnjë territor të saktë mbi të cilin mund të fokusohet Rusia, ndryshe nga rasti i Krimesë në vitin 2014.

Edhe pse në përgjithësi përllogaritja kosto/përfitim, ndihmon rrallë për të kuptuar lëvizjet ruse, pushtimi i Ukrainës, dhe hyrja në Kiev do t’i kushtonte vërtet shumë Moskës. Edhe pjesa më konservatore dhe më me ndikim e establishmentit rus (midis tyre, Sergei Karaganov në një editorial të disa ditëve më parë) e kundërshton me vendosmëri këtë skenar, që shihet si absolutisht katastrofik.

Më shumë gjasa ka që Moska të jetë duke u përpjekur të krijojë një pengesë për riarmatimin e Ukrainës, dhe të imponojë axhendën e saj, duke e negociuar fatin e Ukrainës me Shtetet e Bashkuara, dhe duke anashkaluar si gjithmonë Evropën. Por problemi, është se grumbullimi i parë i trupave në mars 2021, jo vetëm që nuk dha rezultatet që priste Moska, por shkaktoi një rritje të shpejtë të tensioneve dhe mbështetje ushtarake nga Shtetet e Bashkuara dhe Britania për Ukrainën.

Por nuk duhet përjashtuar mundësia që në situatën aktuale, Rusia të vendosë të sulmojë fillimisht Ukrainën, dhe më pas të negociojë. Por kur luan me zjarrin, ekziston edhe problemi i rastësisë:çdo aksident në kufirin ruso-ukrainas (për shembull,një avion rus që fluturon mbi Ukrainë apo një dron i dërguar nga ukrainasit përtej kufirit) mund të bëhet shkaku i një lufte që shumë njerëz (edhe pse jo të gjithë) nuk e duan.

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

“Shteti i thellë” në SHBA ekziston vërtet, dhe nuk është një teori konspirative

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Nga Gilbert T.Sewall “The Specator”

Në vitin 1958, Aldous Haksli parashikoi ekzistencën e një pushteti okult që do të ishte në gjendje të formësonte dhe sfidonte vullnetin popullor. “Nën nxitjen e pamëshirshme të përshpejtimit të mbipopullimit dhe rritjes së mbi-organizimit, dhe me anë të metodave gjithnjë e më efektive të manipulimit të mendjes, demokracitë do të ndryshojnë natyrën e tyre. Format e vjetra dhe të çuditshme- zgjedhjet, parlamentet, Gjykatat e Larta dhe të gjitha të tjerat – do të vazhdojnë të ekzistojnë. Substanca themelore do të jetë një lloj i ri totalitarizmi jo i dhunshëm”- shkroi ai.

Sipas autorit të librit të famshëm “Rendi i Ri Botëror”, ndryshime të tilla do të ishin pothuajse të padukshme. “Të gjithë emrat tradicionalë, të gjitha sloganet e shenjtëruara do të mbeten pikërisht ato që kanë qenë në kohërat e bukura të së shkuarës.

Demokracia dhe liria do të jenë tema e çdo emisioni dhe artikulli në median e shkruar.

Por ndërkohë, oligarkia në pushtet dhe elita e saj shumë e stërvitur e ushtarëve, policëve, opinion-bërësve dhe manipuluesve të mendjes, do ta drejtojnë në heshtje shfaqjen siç e shohin ata të arsyeshme”-theksoi më tej romancieri i njohur britanik.

“Deep State”, strukturat okulte të pushtetit janë sot një profeci e përmbushur e Hasklit.

Ju pëlqen apo jo, amerikanët jetojnë brenda një kompleksi pushteti dhe makinerie mendimi rrezatimi i së cilës vjen nga Uashingtoni. E përqendruar në qarqet dhe shtetet me shumicë demokrate, pjesët lëvizëse dhe rrotat e kësaj makinerie na japin mundësi të jetojmë në politikën, ekonominë dhe kulturën në formën që e bëjmë aktualisht.

Në qarqet e larta të politikës thuhet shpesh se “Deep State” është një teori konspirative e ekstremit të djathtë, dhe asgjë më shumë. Vetë ky term shkakton shpesh humor tek disa. Por çfarë gjëje tjetër i sinkronizon agjencitë publike të panumërta dhe partnerët e tyre të sektorit privat?

Qeveria sipërfaqësore, e zgjedhur dhe e emëruar, është vetëm fasada e saj. Në kërkim të federalizimit të rregullave zgjedhore në Atlanta javën e kaluar, Xho Bajden dhe Kamala Herris i krahasuan trazirat e vitit të kaluar në Kapitol me sulmin e japonezëve në Pearl Harbor dhe sulmet terroriste të 11 shtatorit.

Bajden i krahasoi kundërshtarët e “të drejtave të votës” me segregacionistët e thekur të viteve 1960 kundër afro-amerikanëve. Pastaj spektakli që tha Herris kishte rëndësinë e tij, pasi fasada e brishtë e Bajden mund të shembej në çdo moment.

Dhe ja ku është ajo, mbikëqyrësja e asaj që Çarls Smith e cilëson si “një strukturë të gjerë që përfshin fuqinë e fortë dhe atë të butë – ushtarake, diplomatike, shërbimet sekrete, botën e financave, tregtinë, energjitikën, median, arsimin e lartë, në një sistem dominimi dhe ndikimi global”.

“Shteti i Thellë” nuk është një komplot mistik, por një konsorcium organesh të motivuara nga interesat egoiste ose financiare. Lobistët mercenarë të Wall Street janë ata që e ushqejnë akoma më shumë lakminë e tyre.

“Deep State” përfshin shërbimin civil federal dhe satelitët e tij në shtete, qarqe dhe komuna, të financuara nga pushteti qendror dhe shumë besnik ndaj tij. Ai përfshin forcat ushtarake dhe industrinë e mbrojtjes; paratë, bankat, kreditë dhe financat; institutet kërkimore; naftën dhe energjinë, transportin, strehimin, ushqimin dhe shërbimet komunale.

Nga Shefat e Përbashkët të Shtabit tek Qendrat për Kontrollin e Sëmundjeve, tek S&P 500, monokultura progresive ka uzurpuar segmente të “Shtetit të Thellë” që më parë i kanë rezistuar politikës së identitetit. Prodhimi dhe përhapja e opinionit progresist i jep “New York Times” dhe “Washington Post” një pushtet unik brenda kompleksit të saj të shumë shtresëzuar. Ndërkohë perandoria mediatike e Rupert Murdok krijon një kundër-mesazh “të pranueshëm”. Gazetarët nuk kanë iluzione për energjitë dashakeqe që mund të kanalizojnë majtas ose djathtas.

LEXO EDHE:  REPORTAZH-Vithkuqi, thesari i paeksploruar i Korçës/ Qyteti i lashtë, legjenda, kultura dhe traditat

LEXO EDHE:  Kishte origjinë italiane, hartoi shumë nga ligjet që kemi sot/ Çfarë nuk dini rreth Napoleon Bonapartit

Menaxherët progresisë të manipulimit të mendjes, përfshijnë super agjentët e “Endeavor”, Ari Emanuel dhe Mark Shapiro, producentin e muzikës Def Xhem, Rik Rubin dhe Rid Hastings të “Netflix”. Ambiciet e Xhef Bezosit dhe Mark Zukerbergut nuk njohin kufij.



Në lojë janë edhe Bill Gejst, Tom Stejer dhe Fondacioni Makartur.

“Projekti 1619” i gazetës “New York Times” kërkon qëtë fshijë kujtesën historike të SHBA-së. Lëvizja “Woke” (Zgjohu), është përpjekur për vite me radhë që të largojë nacionalistët  nga qeveria dhe jeta publike, duke i quajtur ata supremacistë të bardhë dhe mjeranë.

Pikëpamjet shumë të kontestueshme mbi barazinë, racën, diskursin e pranueshëm në publik dhe identitetin seksual gjallojnë brenda jetës publike si virtyte të pa zbuluara apo të pa përshtatshme. Lëvizja “Woke” mund të jetë një ngutje e dobishme për demokratët.

Një elektorat i lëkundur, i nxitur nga të famshmit e dëshiron politikën të jetë e shpejtë, e thjeshtë dhe mundësisht fluide. Lajmet e padëshiruara tërheqin vëmendje dhe klikime. Rrjetet sociale po përpiqen që të “hyjnë” gjithnjë e më thellë në kokën tuaj, dhe dinë ta bëjnë këtë më mirë pas çdo viti që kalon.

Të promovuar dhe financuar nga “Deep State”, “motorët” multi-kulturorë dhe terapeutikë të shkatërrimit po pushtojnë institucionet private, duke imponuar ndryshimin e “diversitetit”. Gjykatat kombëtare dhe avokatët-aktivistë po i zvarritin çështjet për t’ua lënë gjykimin familjeve dhe kishave.

Procesi gjyqësor po angazhohet në vonimin e drejtësisë,dhe po anashkalon vullnetin e qytetarëve dhe mbikëqyrjen publike të zyrtarëve. Argumentet morale të kohës sonë thuhet se kanë të bëjnë me drejtësinë dhe barazinë, por ato në fakt kanë të bëjnë me rishpërndarjen e pushtetit, pasurisë dhe statusit në kurriz të pronarëve dhe taksapaguesve, duke etiketuar si djaj amerikanët e bardhë.

Duke pretenduar se qëndrojnë më lart në aspektin moral, këta njerëz të paskrupullt dhe grabitqarë e kanë përdorur çështjen e ndarjeve racore, seksuale dhe pabarazinë për të dejonizuar dhe shkatërruar armiqtë e tyre. Sado të arsyeshme të ishin politikat e tij, Donald J. Trump është bërë një objektiv i lehtë politik.

Kulti i tij ende i fuqishëm i personalitetit, nuk u ofron shpresa të mëdha konstitucionalistëve, dhe nuk ka shumë lidhje me parimet konservatore. Madje këmbëngulja dhe atmosfera që ai krijon në politikën e SHBA-së po e nxisin keqqeverisjen e progresistëve.

Ndërkohë, administrata Biden dhe aleatët e saj po krijojnë një “legjion terroristësh” të krahut të djathtë. Duke përdorur si armë emergjencën shëndetësore dhe frikën e njerëzve, ata janë përfshirë në një luftë psikologjike dhe ligjore kundër të tjerëve që nuk mendojnë si ata.

Cilido qoftë rezultati i betejave aktuale për pushtet, “Shteti i Thellë” ka nevojë për rregulla dhe sanksione që të mbrojë interesat e tij materiale. Qeveria, arsimi, teknologjia, sistemet industriale dhe financiare nuk mund të ndryshohen shumë pa vënën nën kontroll mekanizimin qendror.

Siç druhej me të drejtë Haksli, opinion-bërësit dhe manipuluesit e mendjes në SHBA, po tentojnë që ta zhvendosin autoritetin ekskluzivisht në drejtimin e tyre. Gjithsesi, inflacioni dhe pabarazia, shpërbërja e kufijve, shkelja e ligjit, ndarjet racore dhe realitetet mjekësore ndërhyjnë jo pak në këtë proces.

“Pas mbarimit të bllokimeve, ne nuk do të zgjohemi në një botë të re. Do të jetë gjithçka njëlloj, vetëm se pak më keq”- parashikoi shkrimtari i njohur francez Mishel Ulebek në fillim të pandemisë. Dy vjet më pas, në pikat e karburanteve një parullë na thotë“Go Green”.

Përpara se të sigurojmë paratë tona, bankomatët na kërkojnë që të shpëtojmë planetin. Ndërkohë, shumica e amerikanëve shpresojnë që kartëmonedhat e tyre 100-dollarëshe do të blejnë diçka të përafërt me një vit më parë.

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE