Connect with Us

Nga Nikola KEDHI/ Doktori, Dinjiteti dhe e Djathta

Opinione

Nga Nikola KEDHI/ Doktori, Dinjiteti dhe e Djathta

Publikuar

-

cna lajme politike

Doktori foli!

Madje shkoi përtej të folurës dhe denoncimit duke kërkuar një ndjesë publike. Sipas Sir Roger Scruton, filozofit konservator më të njohur të kohës sonë, në traditën e krishterë (por dhe asaj të djathtë) aktet kryesore të sakrificës janë rrëfimi dhe falja. Ata që rrëfejnë e kërkojnë falje, sakrifikojnë krenarinë e tyre, ndërsa ata që falin, sakrifikojnë pakënaqësinë, zhgënjimin apo inatin e tyre.

Nëpërmjet kësaj sakrifice, ne jo vetëm që mbrojmë vlerën thelbësore të qytetarisë, por gjithashtu gjejmë rrugën drejt një anëtarësimi apo kohezioni shoqëror që na nevojitet. Në situatën aktuale, gjasat janë që rruga për ringritjen e së djathtës të kalojë pikërisht nga kjo ndjesë.

Është tejet e lehtë sot që të dyshosh në fjalën e zotit Berisha, apo të kujtosh gabimet e bëra përgjatë rrugëtimit të tij politik. Kategori të ndryshme shoqërore sot kanë pakënaqësitë e tyre ndaj qeverisjeve demokrate. Pronarët legjitim dhe të përndjekurit politik nuk kanë marrë drejtësinë e merituar dhe nuk kanë pasur rolin që do duhet të kishin. E djathta shqiptare në përgjithësi është tejet e dobësuar dhe e paorganizuar dhe vetë partia më e madhe e saj është e tejmbushur me individë pa asnjë lidhje me të djathtën. Komunizmi dhe krimet e tij, si dhe individët përgjegjës për këto krime nuk kanë marrë dënimin që meritonin.

Nga ana tjetër, grupimet dhe individët që kanë vite që flasin për një udhëheqës opozite të shitur – apo të thyer siç e përcaktoi vetë Doktori – kanë pakënaqësitë e tyre.

Dhe me të drejtë, pasi për kritikat e vërteta që ata bënin u shpallën tradhtarë apo ju vendosën gjithfarë epitetesh nga shumica e atyre që kanë filluar të flasin sot vetëm pas ndërhyrjes së ish-kryeministrit, ndërkohë që heshtën për vite me radhë.

Por gjithsesi, në këto rrethana të krijuara një zgjidhje duhet gjetur për të djathtën. Unë jam i bindur se kushdo që dëshiron një të djathtë më të fortë, më meritokratike, më ideologjike dhe më të organizuar se kjo që kemi aktualisht, nuk mund të mohojë rrugën që ka hapur dhe mundësinë që  ka krijuar Doktori me aksionin e tij politik.

Aksion i cili mund të jetë nisur për arsye personale, apo për një dëshirë të sinqertë për të lenë pas një Parti Demokratike më të fortë, më të hapur dhe përfaqësuese të vlerave konservatore, por që ka nxjerrë në pah për të tërë shkakun e rrënimit të së djathtës.

Fakti është që shanset sot për një ndryshim brenda Partisë Demokratike, për ta rikthyer atë në përfaqësuesen e vërtetë të konservatorizmit në Shqipëri janë shumë më të larta se para dy javësh.

Një aspekt i rëndësishëm i konservatorizmit që shton diçka në këtë debat të krijuar javët e fundit është teoria e realizmit të principtë, artikuluar për herë të parë nga  Presidenti George Washington dhe përdorur së fundmi nga Presidenti Donald Trump. E njëjta logjikë mund të na vlejë dhe në rastin në fjalë, kur të gjithë të interesuarit për një rikthim të së djathtës në Shqipëri mund të krijojnë ose mbështesin një aksion politik të rrënjosur në vlerat por dhe në interesa të përbashkëta.

Pra, e djathta në tërësi, dhe natyrisht PD që ka të paktën tetë vite e përçarë dhe e sulmuar nga brenda saj, mund të bashkohet me anë të këtij aksioni për t’u ringritur në bazë të disa parimeve.

Realizmi i principtë në politikë – ashtu si në diplomaci – kërkon një udhëheqje dhe vendimmarrje të disiplinuar, me një qëllim përfundimtar të përbashkët për të tërë palët e përfshira që do t’i shërbejë vlerave, parimeve dhe ideologjisë së përbashkët të individëve të përfshirë. Pra, është një rrugë e mesme, praktike dhe efikase ndërmjet pragmatizmit nga njëra anë dhe idealizmit nga ana tjetër. Është një kompromis realist mbi parime dhe interesa të përbashkëta.

Doktori ka shprehur disa teza që ndahen nga shumica e të djathtëve. Këto ide janë një bazë e mirë e bashkëpunimi për të shpëtuar një aset publik, siç quhet shpesh Partia Demokratike dhe për ta kthyer në shtëpinë e konservatorëve.

Nga ana e tij, Berisha po tregon se ka ende diçka për t’i dhënë shoqërisë shqiptare. Ai po tregon rëndësinë dhe peshën që dinjiteti duhet të ketë për çdo njeri. Dinjiteti i qytetarit shqiptar është nëpërkëmbur vazhdimisht nëpër shekuj. Madje, gjatë viteve të errëta të komunizmit dhe në kaosin e tranzicionit të pambarim, dinjiteti është përpjekur të zëvendësohet me servilizëm. Të paktë janë jo vetëm politikanët shqiptarë, por dhe njerëzit me shtyllë kurrizore që qëndrojnë për idetë e tyre.  Mund të mos e duash Doktorin, por nuk mund të mos e admirosh përpjekjen e tij për të luftuar për dinjitetin e vet. Le të shërbejë ky rast për të treguar rëndësinë e dinjitetit në një shoqëri. Ashtu siç ai po përpiqet të vendosë në vend dinjitetin e tij, edhe shqiptarët (dhe sidomos demokratët) duhet të ngrihen për dinjitetin e tyre.

Qytetari shqiptar, i lënë me një traumë të thelle nga komunizmi, i zhgënjyer nga 30 vjet politikë që i ka shërbyer vetvetes në më të shumtën e rasteve, është sot indiferent, i pafuqishëm dhe i drobitur. Diktatura komuniste u përpoq të shkatërronte dinjitetin dhe identitetin e individit duke kthyer servilizmin si mënyre jetese dhe kultin e individit si fe zyrtare – plagë nga të cilat vuajmë dhe sot.

Me rikthimin e shenjtërisë së dinjitetit dhe identitetit individual, ka shpresa më tej për rikthimin e patriotizmit, meritokracisë dhe protestës qytetare ndaj çdo dhunimi shtetëror.

Një individ që dinjitetin e vet e ka të pacenueshëm e që familjen dhe pronën i ka të shenjta mund të luftojë kultin e individit, arrogancën dhe paligjshmërinë e kryetarit, rritjen e ndikimit të qeverive, servilizmin dhe nënshtrimin. Më tej, një individ me dinjitet dhe përgjegjësi individuale dhe familjare kërkon arsimim më të mirë dhe përfshirje më të madhe në jetën politike, shoqërore, ekonomike dhe kulturore të vendit.

LEXO EDHE:  “Azemi më kishte vënë në dijeni”/ Berisha tregon kush e urdhëroi vrasjen

Rikthimi i debatit mbi dinjitetin njerëzor është një lajm i mirë për shoqërinë shqiptare. Dhe lufta për rikthimin e dinjitetit ne jetën e qytetarit shqiptar mund të vinte vetëm nga e djathta. Për këtë, ish-kryeministri Berisha është për t’u përshëndetur.

Doktori ka shprehur disa teza të tjera të domosdoshme – anipse të vonuara – në takimet me bazën.

Siç e ka pranuar dhe ai vetë, kjo lëvizje shkon përtej kryetarit aktual në detyrë. Z. Berisha ka folur për respektim të statutit të partisë nga tani e tutje dhe rikthimin e peshës vendimmarrëse që i takon anëtarit të thjeshtë. Pra, demokratizim i partisë, që do të çonte në demokratizim të shoqërisë.

Si rrjedhojë, anëtari i partisë do të duhet të mësojë të votojë me ndërgjegjen, logjikën dhe arsyen e vetë dhe jo sipas urdhrit të kryetarit. Kjo është shumë e rëndësishme, pasi vetëm nëse anëtarët, funksionarët dhe udhëheqësit e një partie respektojnë kushtetutën dhe rregullat e partisë e nuk ndjekin verbërisht kryetarin, ata do të jenë të aftë të ndjekin ligjet dhe Kushtetutën e vendit pavarësisht presioneve. Për më tepër, nëse partia është meritokratike dhe e hapur, ashtu do të jetë dhe qeverisja e vendit nën Kryeministrin e propozuar nga ajo parti.

Doktori foli dhe për anti-komunizëm, një tezë e harruar nga udhëheqja aktuale e PD-së, por e rëndësishme për shumicën e votuesve të asaj partie, që janë të përndjekurit dhe pronarët legjitim.

Për hir të së vërtetës, tezat e Doktorit personalisht i kam parë në pjesën më të madhe të tyren në një linjë me ato të znj. Edith Harxhi dhe Grupit për PD gjatë fushatës për kryetarin e Partisë Demokratike.

Bazuar mbi fushatën që bëri Harxhi, programin dhe idetë që shpalosi, si dhe deklaratat e saj dhe të pjesëtarëve të Grupit ditët e fundit mendoj se ky grupim mbetet organizimi më serioz, më i qartë dhe më me këmbë në tokë që ka Partia Demokratike sot, përtej aksionit politik dhe aktivitetit të Doktorit.

Ky fakt duhet të na japë shprese se e djathta ka kapacitet dhe vizion të mjaftueshëm për t’u ri-themeluar, nëse aksioni i Doktorit për kthimin në normalitet të PD-së dhe hapjes së rrugës drejt zgjedhjeve të lira në parti funksionon. Me betejën për të çliruar partinë që ka bashkë-themeluar nga ata që e kanë marrë peng, unë mendoj se Sali Berisha është duke kryer ndoshta misionin e fundit, por me siguri më fisnikun e jetës së tij. Po korrigjon një gabim së paku tetë vjeçar e ndoshta në disa aspekte dhe tridhjetë vjeçar, duke i hapur rrugën rithemelimit të një djathte të vërtetë, më të hapur, më ideologjike e më të fortë – nëse i shkon deri në fund.

Nuk mendoj se z. Berisha ka ndonjë plan për drejtimin e kësaj force politike, përtej aksionit që ka ndërmarrë. Do t’u takojë demokratëve si ata që përmenda më sipër e qindra e mijëra të tjerëve, për të punuar për forcimin, organizimin dhe drejtimin e kësaj të djathte.

Nëse Doktori nuk del i suksesshëm, e djathta do arrijë mbase të manifestohet te një forcë e re politike. Por, në këtë moment që flasim, misioni i Doktor Berishës, në analizën time i ka të gjitha mundësitë që të rezultojë i suksesshëm me ndihmën e grupimeve të ndryshme të së djathtës së vërtet, cilado të jetë rruga statutore dhe institucionale që ai do të ndjekë. Suksesi i këtij aksioni për çlirimin e PD-së nga peng-marrja shumëvjeçare (i cili duhet të jetë një fakt i pakundërshtueshëm tashmë) dhe demokratizimin e saj si dhe e ardhmja e të djathtës janë dhe thelbi i kësaj çështje.

Historitë me anti-amerikanizëm, ardhje në pushtet me ndihmën e burokratëve të huaj, prova inkriminuese që mbahen sekret e të tjera si këto janë më shumë për të mbushur programacionet televizive të mbrëmjeve dhe nuk kanë lidhje me analizën e politikës reale.

Me një organizim të mire, me një udhëheqje të re jo të shitur, të pakorruptuar dhe të pakorruptueshme, me një rilidhje me bazën, me një ri-fokusim te parimet konservatore, me një besueshmëri të rinovuar te aleatët strategjik dhe te votuesit blu e gri, e djathta vjen shumë shpejt në pushtet, siç ka ndodhur në Austri me Kancelarin Kurtz, me Republikanët në Amerikë e në shumë raste të tjerë. Por, përtej motiveve pse ndodhi, veprimi i Doktorit ishte i nevojshëm për të krijuar një shkundje dhe ndërgjegjësim te anëtarësia e gjerë dhe për të shkaktuar një ortek ndryshimesh. Kur moçali trazohet është përherë diçka e mire. Dhe, pavarësisht opinioneve personale, na duhet ta pranojmë se vetëm ai kishte forcën e duhur për ta nisur këtë shkundje.

Baza dhe votuesit e Partisë Demokratike besojnë në të njëjtat vlera dhe parime që kanë bërë Amerikën të madhe përgjatë dy shekujve të fundit – dinjitet, anti-komunizëm, liri dhe përgjegjshmëri individuale, patriotizëm, pronë e lirë, sovranitet, meritokraci dhe kapitalizëm.

Vetëm një parti e djathtë me këto vlera, e rikthyer në shina ideologjike dhe meritokratike mund të zëvendësojë sharlatanizmin anti-Perëndimor dhe anti-shqiptar që e ka zaptuar, të përfaqësojë elektoratin e vet me kokën lartë, e të bisedojë si e barabartë me këdo aleat të huaj apo kundërshtar të brendshëm. Aksioni i Doktorit dhe mandej rithemelimi i PD-së pikërisht këtu duhet të synojnë të shkojnë.

Duke i hapur rrugë rikthimit të këtyre vlerave në udhëheqjen e Partisë Demokratike, Doktori do të sigurojë vendin e vetë në anën e drejtë të historisë së këtij kombi duke shlyer dhe disa prej gabimeve të tij, ndërsa e djathta do të ofrojë më në fund një alternativë serioze dhe të nevojshme për ringritjen e atdheut.  Të djathtët e vërtetë janë besimplotë në këtë aksion. Nuk duhen zhgënjyer! Godspeed and good luck Doctor!

Nikola është konsulent financiar dhe kontribuues në disa media në Shqipëri, SHBA dhe Europë. Ky artikull pasqyron vetëm mendimet e autorit./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Adresa juaj email nuk do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme shënohen *

Ekonomi

Nga Klodian Tomorri/ Pohimi absurd i një Kryeministri

Publikuar

-

Nga

cna lajme ekonomi

“Rritja ekonomike nuk perkthehet ne rritje rrogash”- thote kryeministri duke ju pergjigjur pyetjeve te qytetareve.

E thote si justifikim, nderkohe qe vetem kaq duhet te ishte arsye shume e forte qe shqiptaret ta pushonin nga puna kryeministrin.

Nese nje kryeminister ne Europe do te guxonte ta thoshte kete publikisht, karriera e tij politike do te kishte marre fund menjehere.

Por pse rritja ekonomike nuk perkthehet ne rritje rrogash?

Eshte e thjeshte. Sepse qeveria ka hyre ne biznesin e shperndarjes se rritjes. Qeveria percaton fituesit dhe humbesit ne treg. Me pak fjale, qeveria ndan torten e mireqenies.

Kur qeveria jep nje koncesion ekskluziv, shperndan nje pjese te rritjes ekonomike ne menyre te pamerituar tek koncesionari.

Kur administrata ben nje tender korruptiv, con nje pjese te rritjes ne menyre te pamerituar tek fituesi i tenderit.



Kur shteti ben nje ligj qe favorizon nje individ ose nje grup te caktuar, e orienton rritjen ekonomike tek ata per te cilet ben ligjin.

Kur qeveria jep asete shume te vlefshme publike me 1 euro te nje oligark, e heq rritjen ekonomike nga qytetaret dhe ja con oligarkut.

LEXO EDHE:  “Azemi më kishte vënë në dijeni”/ Berisha tregon kush e urdhëroi vrasjen

LEXO EDHE:  Përjashtimi i Sali Berishës/ Nishani: Nuk është legjitim, Basha të japë dorëheqjen

Kur ministria e mbrojtjes tjeterson pronat e ushtrise, kafshon rritjen ekonomike qe duhet te shkonte tek qytetaret. Nese edhe opozita e kyc gojen si ne rastin konkret, atehere sabotimi eshte bipartizan. Konsensual dhe me baze te gjere politike.

Kur entet rregullatore behen pale me kartelet, ne vend qe te mbrojne konkurrencen, atehere instalojne ekonomine e rentes, qe thith mireqenien e qytetareve per llogari te tregtareve te miellit, oligopoleve, monopoleve.

Pra me pak fjale, qeveria dhe shteti kane hyre ne biznesin e shperndarjes se rritjes ekonomike, per se mbrapshti. Qeverite normale rishperndajne nga lart poshte. Pra ja u marrin te pasurve dhe ja u cojne te varferve. Qeveria jone ben te kunderten.

Kjo eshte arsyeja se pse nuk rriten rrogat per qytetaret kur rritet ekonomia. Sepse qeveria nuk le tregun te beje punen e tij, por e shperndan vete se ku duhet te shkoje rritja./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Kujtimi dhe vlerësimi për Mbretin Zog/ Detyrim dhe respekt ndaj historisë së shtetit shqiptar

Publikuar

-

Nga

Nga Ekrem Spahiu

Ahmet Zogu – Mbret i shqiptarëve, për nga statura e tij si personalitet politik, për nga kohëzgjatja e tij në krye të shtetit dhe sidomos për nga momenti krucial historik kur qeverisi Shqipërinë, përbën referencën e domosdoshme të historisë politike të shtetit shqiptar.

Ai u thirr nga koha për t’iu përkushtuar kombit shqiptar dhe Shqipërisë në momente vendimtare historike. Ndërgjegjja e tij kombëtare, e trashëguar nga fisi i tij, e kultivuar nga prindët e tij dhe nga shkollimet që kreu, e bëri atë një luftëtar të madh për çështjen kombëtare.

Ahmet Zogu, përveçse ishte një ndër protagonistët kryesorë për thirrjen dhe organizimin e Kongesit të Lushnjës, pati edhe besimin për sigurimin e tij. Në vlerësim të angazhimit sipëror të tij në këtë ngjarje historike, në qeverinë e dalë nga ai Kongres, Ahmet Zogu u emërua Ministër i Brendshëm. Disa kohë më pas, duke qenë i zgjedhur edhe në funksionin e lartë të Kryeministrit, ai u përball me atentat kundër tij brenda Kuvendit Kushtetues. Por, për të mos lejuar ndërlikimin e mëtejshëm politik të situatës dhe, për rrjedhim, destabilizimin dhe sigurinë e vendit, ai dha shembullin e shtetarit të përgjegjshëm, i cili, duke vlerësuar në radhë të parë fatet e vendit, dha dorëheqjen nga posti i kryeministrit.

Duke patur referencë kërkesat për një shtet demokratik në të cilin vullneti i popullit i përcaktuar me zgjedhje, nuk mund të tjetërsohet në asnjë formë tjetër sikurse ishte rasti i “revolucionit” të qershorit të vitit 1924, Ahmet Zogu, me vendim të qeverisë “Vrioni”, por edhe me përkrahjen e Fuqive të Mëdha, në 24 dhjetor 1924, i riktheu legjitimitetin shtetit. Në vlerësim të këtij kontributi kushtetues, më 6 janar 1925, Këshilli i Naltë e dekreton Ahmet Zogun Kryeministër dhe Ministër të Brendshëm.

Në këto funksione të larta, Ahmet Zogu dha mesazhin e vlerësuar si nga brënda, edhe nga jashtë vendit se legjitimiteti është referenca e vetme dhe e pazëvendësueshme për një shtet sikurse e kërkonte koha. Kjo i dha mundësinë e rivendosjes së menjëhershme të stabilitetit në vend, duke mundësuar po ashtu, nënshkrimin e marrëveshjeve të rëndësishme ekonomike, politike e ushtarake, çka forcoi ndjeshëm pozitat e Shqipërisë.

Shpallja e Shqipërisë “Mbretëri” dhe e Ahmet Zogut “Mbret i Shqiptarëve” përbënte një domosdoshmëri tjetër historike, si e vetmja alternativë për të mënjanuar rreziqet dhe kërcënimet e gjithfarëllojshme, nga brenda e nga jashtë vendit, që iu sulën Shqipërisë midis dy luftërave botërore.



Në këtë mision të lartë, Mbreti Zog I, kreu reformimin e plotë të kuadrit ligjor, të institucioneve dhe gjithë jetës së vendit, konsolidoi rendin dhe sigurinë, krijoi administratën e munguar të shtetit, shenjtëroi pronën private, etj. Me politikat e ndjekura, u garantua lëvizja e lirë me një pasaportë të denjë për të paraqitur identitetin shqiptar në çdo vend të botës, u masivizua arsimi kombëtar, etj. Ishte pikërisht Mbretëria shqiptare që krijoi kuadrin e nevojshëm shtetëror për t’i dhënë individualitet dhe dinjitet institucional besimeve fetare, njësosj siç i gëzonin në vende të tjera.

LEXO EDHE:  Berisha politikani i vetëm që flet me vepra!/Pritet reagimi i tij

LEXO EDHE:  A pret një arrestim nga SPAK?/ Berisha: Nuk i njoh vetes asnjë imunitet

Vendet perëndimore, midis tyre SHBA, jo vetëm që e njohën menjëherë Mbretërinë Shqiptare, por edhe zhvilluan marrëdhënie gjithnjë në rritje, çka pothuajse i kishin munguar Shqipërisë deri në atë kohë, e madje i mungoi edhe gjysmë shekulli më pas.

Mbreti Zog angazhoi të gjitha potencialet për sensibilizimin e popullit shqiptar, me qëllim që të krijohej një sfond gjithëpërfshirës kombëtar qëndrese ndaj pushtimit fashist italian dhe, ndërkohë, mobilizoi forcat ushtarake dhe ato të xhandarmërisë, me të cilat u organizua qëndresa ushtarake me armë. Ai nuk i la hapësirë tjetër Italisë fashiste, nuk iu dorëzua ultimatumeve të saj, prandaj ajo e planifikoi dhe e zbatoi pushtimin e Shqipërisë vetëm me operacion ushtarak. Në kushtet e pamundësisë për të ndalur ekspansionin fashist i cili nuk lakmonte vetëm Shqipërinë, Mbreti Zog, pasi mbajti gjallë qëndresën për aq kohë sa ishte e mundur, me vendim të Parlamentit u largua nga vendi, duke besuar në të drejtën juridike ndërkombëtare sipas së cilës, kur pushtuesi pritet me qëndresë të organizuar ushtarake dhe qeveria legjitime nuk dorëzohet, ajo qeveri vijon të ruajë të drejtat legjitime.

Gjatë shpërnguljes së detyruar nga atdheu, Mbreti Zog u mirëprit në disa vende, por qëndrimin më të gjatë, që prej vitit 1941 e pati në Mbretërinë e Bashkuar të Britanisë së Madhe, e cila ishte ndër tre Aleatët e Mëdhenj të luftës kundër nazi-fashizmit. Aty qëndroi deri në përfundim të luftës.

Mbreti Zog ndërroi jetë jashtë Atdheut, të cilit ai i kushtoi jetën. Me rënien e regjimit komunist, i cili synoi të fshijë personalitetin, kontributet dhe trashëgimisë së tij historike e kombëtare, ai është memorializuar e përjetësuar në të gjithë Shqipërinë.

Për të gjitha këto arsye, Mbreti Zog I ka qenë dhe do të vijojë të zejë një vend qendror në historinë e Shqipërisë. Ai ndërtoi një shtet modern shqiptar, me orientim të qartë perëndimor. Ai e lidhi të gjithë jetën e tij me fatet e kombit, të Shqipërisë dhe të shqiptarëve, prandaj përkujtimi i ditëlindjes së tij dhe vlerësimi i personalitetit dhe kontributeve të tij si shtetar i madh, është detyrim dhe respekt për historinë tonë kombëtare dhe shtetërore.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Republika anti-demokratike e 17 majit

Publikuar

-

Nga

cna lajme aktuale

Nga Erion Piciri 

Në pranverën e 2017-ës opozita shqiptare nisi një protestë kundër kanabizimit, minimit të demokracisë dhe shtetit ligjor nga qeveria Rama 1. Ajo u paketua si përpjekje për lindjen e një Republike të Re, ku demokracia, drejtësia dhe mundësitë e zhvillimit për çdo qytetar do ishin themelet ku do modernizohej shteti shqiptar.

U thërritën t’i jepnin frymë këtij aksioni politik dhjetra intelektualë dhe pedagogë, u bënë pjesë e luftës për ndryshim mijëra qytetarë, u kërkuan për ndërmjetësim politikanë e diplomatë të lartë nga Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Europian, për arritjen e një klime, që do t’i çonte palët në zgjedhje dhe shoqërinë drejt një ndryshimi të pritur prej vitesh. Asgjë nuk ia arriti qëllimit.

                                        Erion Piciri

Dukej se dallimi midis opozitës dhe pozitës ishte aq i madh sa duhej të shembej sistemi i vjetër për t’u ngritur një sistem i ri, bazuar në vlera dhe ndershmëri. Kur shpresat ishin të pakta dhe opozita do bojkotonte zgjedhjet parlamentare ndodhi befasia.

Në orët e vona të 17 majit 2017, në skutat e godinës ku dikur dhunonte republikën Enver Hoxha, pasi i larguan të gjithë përfaqësuesit e spektrit politik të kohës, lindi republika e 2 individëve, që në dukje ishin në konflikt të hapur, por në thelb u bënë partnerë në seritë e reja të projektit “Shqipëria e Re”.

Ndër vite u kuptua se atë natë, pa transparencë, larg syve të medias dhe opinionit publik, u vijëzua Shqipëria politike e dekadave që do vinin, derisa këta 2 individë do kishin jetë fizike. Një marrëveshje e ngjashme si Putini me Medvedevin, tandemi i një Cari dhe një oportunisti politik, që priste t’i jepnin hisen e tij të pushtetit.

Ajo që u nis si lëvizje përfundoi në pazar dhe në vend të një pranvere politike hymë në një dimër antidemokratik. Për këtë duhet t’i njohim meritat Carit të qeverisë.

Në politikë fiton më shumë ai që ia njeh mirë karakterin tjetrit, ia di forcën dhe dobësitë, vlerat dhe ambiciet. Në këtë pikë kreu i qeverisë doli i fituar. Ai e kuptoi të ngjashmin e tij dhe e dinte se përballë nuk kishtë një politikan idealist, parimor dhe demokrat, por një njeri që spekullon moralin publik për interesa personale. Si në shumë raste të tjera, ide të mira në dorë të njerëzve të gabuar të çojnë drejt dështimesh të përsëritura.



Republika e Re, një koncept idealist, i kopjuar si slogan, por jo si përmbajtje modernizuese, u adoptua nga kreu i opozitës dhe i qeverisë dhe u deformua si karakter për të prodhuar një regjim hibrid në të dyja anët e spektrit politik.

Këtu nisi zhdukja e pluralizmit dhe pastrimi i territorit politik sipas anëve që u përkisnin. Këtu ra koncepti i partisë politike si institucion demokratik, me vendimmarrje kolektive për çështje të rëndësishme, duke u kthyer në mjet të dominimit të një njeriu.

LEXO EDHE:  Berisha “shpërthen” ndaj Ramës/Prostitutë! Nis urgjent dialogun pa kushte!

LEXO EDHE:  Digjet Parku Kombëtar i Fanit/ Mali është i mbushur me kanabis

Me këtë sistem të kapur nga 2 individë është në rrezik inkurajimi i lidershipit të ri brenda partive historike, në të gjitha nivelet e aktivizimit dhe përfaqësimit. Njerëz me potencial do fshihen që në start, ata që duhen për fasadë përdoren përkohësisht dhe pastrohen me një algoritëm në stade të mëvonshme apo i detyrojnë të heshtin, tjetërsohen dhe diskreditohen për të vijuar të mbeten në skenë.

Kjo dëmton interesat e vendit për të pasur një klasë politike personalitetesh, jo të frikësuarish dhe marionetash. Shqipëria ka nevojë të mbledhi të ndryshmit, në përvoja, mendësi, formim, sjellje dhe interesa, të prodhojë shkëndija që japin energji, mos vendosi dikush korniza dhe t’i mbajë strukur nga frika dhe interesi, por t’u krijojë kushte për rritje dhe liri, që ta çojnë vendin lehtësisht drejt destinacioneve inovative që prodhojnë zhvillim. Fjala e Lincoln-it, “nuk mund të ndërtosh karakterin dhe shpirtin kurajoz të njerëzve duke u marrë iniciativën dhe pavarësinë”.

Aty ku përjashtohen njerëzit pa debat dhe votim, kur daljet mediatike centralizohen tek një njeri, kur listat e përfaqësimit dhe promovimit janë ekskluzivitet i 2 individëve me lidhje të shkurtra me njëri-tjetrin, ka mbaruar demokracia dhe pluralizmi politik. Në këtë lloj republike të drejtat e çdo njeriu janë në rrezik, mbrojtja mungon se aty ku duken dy palë në fakt është një, e ndarë në dy llogore fiktive.

Në këtë situatë, zhbërja e Republikës së Re të 17 Majit, përmes çlirimit të njërës, në mos të dy partive historike është detyrë sa qytetare dhe politike, sa europianizuese dhe patriotike. Perëndimi u ngrit mbi diversitetin politik, mbi liritë dhe individualitetet, mbi shumësinë e pushteteve dhe jo mbi centralizimin dhe aleancat e fshehta midis pak njerëzve. Diversiteti politik, lidershipi i përhapur deri në çdo qelizë të formacioneve politike nxit pjesëmarrjen, forcon mobilizimin shoqëror duke i dhënë legjitimitet pushtetit të ushtruar nga partitë dhe qeverisja e një vendi.

Për këtë epokë të re lirie, shpërqëndrimi të pushtetit, të krijimit të elitave dhe hierarkive permisive ku njerëzit ulen dhe ngjiten përmes garave të ndershme kemi nevojë më shumë se kurrë. Kushdo që investon tek ky gjakim, duhet përkrahur dhe vlerësuar për kurajon e të qënit një ushtar i modernizimit kombëtar./CNA.al

LEXO TE PLOTE