Connect with Us

Kamikazët japonezë/ Si përzgjidheshin dhe si trajnoheshin për t’u vetëflijuar në sulmet ndaj amerikanëve

Blog

Kamikazët japonezë/ Si përzgjidheshin dhe si trajnoheshin për t’u vetëflijuar në sulmet ndaj amerikanëve

Publikuar

-

cna lajme blog

(Pjesa e parë)

Fjala japoneze “kamikaz”, do të thotë “erë hyjnore”. Ajo i referohet stuhisë që e shpëtoi dikur Japoninë nga flota e madhe mongole e Kublai Khan. Dhe ishte po ky emër që iu vendos pilotëve të Forcave Speciale të Sulmit gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Forca, e njohur në japonisht si “Tokkotai”, kreu sulme vetëvrasëse ndaj flotës amerikane duke përplasur avionët e tyre të mbushur me eksploziv mbi anijet amerikane. Jeta e një piloti kamikaz ishte sa e vështirë aq edhe e shkurtër. Ata të rinj ishin rekrutuar në ushtri për të kryer sakrificën e fundit në emër të perandorit të tyre.

Grupi u drejtua nga nënadmirali TakijiroOnishi. Sipas vlerësimeve të SHBA-së, gati 2.800 pilotë kamikaz vdiqën gjatë luftës. Ata arritën të godisnin objektivat e tyre në rreth 14 për qind të rasteve, duke fundosur 34 anije të Marinës Amerikane dhe duke dëmtuar 368 të tjera.

Ndërkohë kamikazët japonezë vranë rreth 4.900 marinarë dhe plagosën 4.800 të tjerë. Por këto fakte mbi pilotët kamikaz janë vetëm një pjesë e historisë. Historia e vërtetë është se si ishte të shërbeje si një ushtar që ishe i urdhëruar të vdisje për vendin tënd.

Thuhej se të gjithë pilotët kamikaz ishin vullnetarë, por kjo nuk ishte e vërtetë

Ndërsa disa pilotë kamikaz dolën vullnetarë dhe ishin plot entuziazëm, kjo nuk ishte e vërtetë për të gjithë. Pilotëve që do të caktoheshin potencialisht si kamikaz, iu jepej një copë letër që kishte tri opsione; vullnetar me dëshirë, thjesht vullnetar, apo thjesht jo vullnetar.

Meqenëse letrat përmbanin edhe emrat e pilotëve, këta të fundit shumë rrallë refuzonin. Presioni për të qenë një “kamikaz vullnetar” ishte shumë i madh. Ligji ushtarak japonez i kohës e inkurajonte në çdo rast vdekjen para dorëzimit tek armiku. Dhe në fakt nuk ishin vetëm kamikazët ata që e zbatuan atë.

Ndërkohë, ushtarët japonezë do të përfshiheshin në akte vetëvrasjeje në stilin banzai kur përballeshin me një humbje të caktuar. Madje edhe civilët japonezë, zgjodhën vetëvrasjen mbi kapjen rob, siç ishin mijëra njerëz që u hodhën nga shkëmbinjtë e Saipanit.

Përveç këtij presioni, shpeshherë eprorët do t`i pyesnin ushtarët potencial për kamikaz se kush nuk donte që të dilte vullnetar. Është shumë më e vështirë të jesh i vetmi djalë që nuk dëshiron të sakrifikojë veten, sidomos kur kjo zgjedhje me shumë gjasa do ta bënte jetën shumë të pakëndshme.

Ekziston të paktën një dëshmi e një ushtari, i cili zgjodhi më pas qëtë tërhiqej nga regjistrimi si kamikaz. Emiko Ohnuki-Tierney shkroi ndër të tjera në librin e tij “Ditarët e një kamikazi”:Kuroda Kenjiro vendosi që të mos dilte vullnetar.

Por ai u befasua kur e pa emrin e tij në listën e vullnetarëve për trupat Tokkotai të Marinës Ushtarake. Eprori i tij kishte raportuar me krenari, se të gjithë anëtarët e korpusit të tij ishin kamikaz vullnetarë”.

Kapral Jukio Araki ishte vetëm 17 vjeç, kur si anëtar i Skuadronit të 72-të Shinbu, fluturoi

në një mision kamikaz në Betejën e Okinavës. Ai besohet se ka goditur luftanijen amerikane “USS Braine”, duke marrë me vete në botën tjetër edhe 66 anëtarë të ekuipazhit amerikan.

Ushtarëve japonezë u mësohej se si të vrisnin veten që të mos kapeshin robër

Një nga gjërat e para që u mësohej të gjithë rekrutëve në ushtri, dhe jo vetëm pilotëve kamikaz, ishte se si të vrisnin veten me armën e tyre. Ata mësoheshin se si të tërhiqnin këmbëzën me gishtin e tyre ndërsa e drejtonin tytën e armës në një pikë të caktuar nën mjekër, në mënyrë që plumbi të shkaktonte vdekjen e menjëhershme. Nëse ushtari dredhonte dhe përpiqej të arratisej, shokët e tij të njësisë udhëzoheshin që ta qëllonin nga pas. Urdhri i vdekjes para kapjes rob ishte shumë i prerë.

LEXO EDHE:  Nga Arben Kallamata/ 5 Maji apo 7 Prilli?

Pilotët shkruanin një letër që do t`u dërgohej prindërve të tyre pas përfundimit të misionit

Një nga aktet e fundit të një piloti kamikaz, ishte të shkruante një letër për prindërit e tij, e cila do të lexohej pas përfundimit të misionit të tij. Kijoshi Ogava,ishte një pilot letra e lamtumirës të secilit ka mbijetuar deri në ditët tona. Në të ai shprehej:

Baba dhe nënë!

Ata kanë vendosur që edhe unë të jem një anëtar krenar i Trupave të Sulmeve Speciale. Duke kthyer kokën pas në kohë, kur mendoj se më rritët në krahët tuaj për më shumë se 20 vjet, jam i mbushur me një ndjenjë mirënjohjeje ndaj jush. Unë besoj vërtet se askush tjetër nuk ka jetuar një jetë më të lumtur se unë, dhe unë jam i vendosur t’ia shpërblej Perandorit dhe babait tim për mirësinë që kanë treguar.

Përtej atyre reve të bardha të pakufishme, unë do ta kryej i qetë sulmin tim. Në mendje nuk do të më vijnë as mendime mbi jetën dhe as për vdekjen. Njeriu njëherë vdes. Do të jetë një ditë e nderuar për të jetuar për kauzën e përjetshme.

Baba dhe nënë, ju lutem të jini të lumtur për mua!

Mbi të gjitha ti nënë, të lutem kujdesu për shëndetin tënd dhe unë ju uroj të gjithëve shëndet. Ndërsa do të jetoj përgjithmonë në Faltoren Jasukuni, unë do të jem gjithnjë pranë jush, dhe do të lutem për lumturinë tuaj. Unë do të buzëqesh, si në ditën që u zgjodha si kamikaz”.

Ogava ishte piloti i aeroplanit të dytë që goditi “USS Bunker Hill”. Sulmi kamikaz vrau 393 marinarë, plagosi 264 të tjerë dhe e nxori aeroplanmbajtësin jashtë funksionit përgjatë gjithë kohës që zgjati lufta.

Ndëshkimi trupor ishte i shumë përhapur në ushtrinë japoneze

Një pilot kamikaz i quajtur Irokava shkroi në ditarin e tij:“Pasi kalova portën për në Bazën Ajrore Detare Tsushiura, “stërvitja”nisi të kryhej ditë pas dite. Ata më godisnin aq fort në fytyrë, saqë shpesh fytyra ime nuk ishte më e dallueshme. Më 2 janar 1945, Kaneko më goditi 20 herë në fytyrë dhe pjesa e brendshme e gojës u ça në shumë vende nga dhëmbët.

Mezi prisja të haja zoni (një pjatë e veçantë me ëmbëlsira orizi për Vitin e Ri). Në fakt po gëlltisja gjakun që rridhte çurg nga brenda gojës.

Më 14 shkurt, të gjithë u ndëshkuam pasi eprorët dyshuan se hanim fshehurazi në shtëpitë e fermerëve pranë bazës ushtarake për të na lehtësuar sadopak urinë që kishim. Në mesin e të ftohtit të dimrit, na detyruan të qëndrojmë ulur për 7 orë në një dysheme betoni të ftohtë, teksa ata na godisnin vitheve me një shkop.

Pastaj secili nga ne u thirr në zyrën e oficerit. Kur erdhi radha ime, sapo hyra në dhomë, ai më goditi aq fort sa që nuk munda ta shihja më dhe u rrëzova përtokë në dysheme. Sapo arrita të ngrihesha, u godita sërish me shkop në mënyrë që të rrëfeja.

Një shoku im u përplas me kokë në dysheme, humbi ndjenjat dhe u dërgua në spital. Ai nuk u kthye më. E gjithë kjo egërsi u orkestrua nga komandanti i korpusit Tsutsui. Unë jam ende në kërkim të shokut tim”./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Adresa juaj email nuk do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme shënohen *

Blog

Marija Oktiabrskaja, gruaja që shiti gjithçka për të blerë një tank/ Mori hak për burrin e saj të vrarë në luftë

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Në fazat e hershme të Luftës së Dytë Botërore, kur gjermanët po përdornin taktikat e tyre të Blitzkrieg-ut(Luftës Rrufe)për të pushtuar qytet pas qyteti, sovjetikët po pësonin humbje

të mëdha jo vetëm për shkak të mungesës së burimeve, për t’u mbrojtur përballë trupave të blinduara të armikut, por edhe për shkak të moralit të ulët. Shumë burra sovjetikë kishin rënë në fushën e betejës, duke bërë që shumë gra të mbeten të veja. Por disa histori dashurie nuk përfunduan këtu.

Dashuri dhe luftë

Historia në fjalë nisi në Gadishullin e Krimesë, në një zonë të ashpër lufte sa i përket numrit e betejave që u zhvilluan atje. Një gjë ishte e sigurt:banorët e Krimesë nuk donin që të humbnin shtëpitë e tyre, ndaj organizuan një rezistencë të fortë përballë ushtarëve gjermanë.

Përkundër të gjitha përpjekjeve, gjermanët ishin më superiorë,ndaj shumica e ushtarëve rusë mbetën të vdekur në fushën e betejës. Por humbja e një njeriut të zemrës,kishte zgjuar zemërimin dhe urrejtjen e madhe për gjermanët tek një grua ne veçanti.

Marija Oktiabrskaja, ishte bashkëshortja e njërit prej ushtarëve që kishte vdekur në frontin e Krimesë në vjeshtën e vitit 1941. Marija ndjeu një dhimbje aq të madhe nga humbja që pësoi, saqë ajo e shiti të gjithë pronën e saj, për të porositur blerjen enjë tanku model T-34, dhe për t’ia dhuruar më pas ushtrisë sovjetike me disa kushte të caktuara.

Kushti i parë ishte që tankut t’i vendosej emri “E dashura e luftëtarit”, dhe i dyti që të ishte ajo që ta ngiste tankun gjatë luftimeve. Kjo kërkesë iu dërgua vetë udhëheqësit të vendit Josif Stalinit,e shoqëruar me një çek prej 50.000 rublash,aq sa ishte edhe kostoja e ndërtimit të një tanku të madhësisë mesatare të modelit T-34.

Diktatori ishte shumë krenar kur pa që një civil, donte jo vetëm të luftonte për vendin, por edhe t’i blinte vetë armët që do të përdorte në luftë. Kërkesa e saj u pranua menjëherë. Marija nuk ishte inxhiniere mekanike, por ajo kishte fituar shumë njohuri nga bashkëshorti i ndjerë,jo vetëm për aspektet teknike dhe mekanike të tankeve, por edhe kishte kryer disa trajnime ushtarake bazë.

Një luftëtare e lindur

Marija Oktiabrskaja lindi më 16 gusht 1905, dhe vinte nga një familje e varfër me 10 fëmijë në Krime të Ukrainës. Në fillim ajo punoi në një fabrikë konservimi, dhe më pas si operatore telefonike. Në vitin 1925, ajo u martua me një oficer të ushtrisë sovjetike, që e nxiti atë të kishte shumë interes mbi çështjet ushtarake.

LEXO EDHE:  Nga Arben Kallamata/ 5 Maji apo 7 Prilli?

LEXO EDHE:  Arjan Çani: Meta dhe Berisha u dolën kundër amerikanëve, tani përballen me pasojat



Më vonë, falë nxitjes edhe të bashkëshortit ajo nisi punë si infermiere në ushtri. Për këtë arsye, iu kërkua t’i nënshtrohej një trajnimi ushtarak bazë. Por bashkëshorti e kishte mësuar sesi të ngiste një tank, dhe madje se si të gjuante me të.

Me regjimin komunist në fuqi, shumë gra të ushtarëve dhe oficerëve sovjetikë, u detyruan t’i bashkoheshin shërbimit ushtarak si infermiere ose në departamente të tjera. Vetëm pas luftës gratë u lejuan të rekrutoheshin si ushtare, për shkak të mungesave të mëdha që kishte shkaktuar lufta.

Skuadrilja ushtarake ku ajo ishte caktuar, nuk ishte e sigurt nëse kjo grua ishte gati për t’u angazhuar në Frontin Lindor. Gjithsesi, ajo u kishte treguar atyre disa nga aftësitë e saj ushtarake të mësuara nga bashkëshorti i saj.

Meqenëse ishte larguar nga shtëpia për të luftuar në front me synimin kryesor hakmarrjen për burrin e saj, ajo ishte akoma shumë e pikëlluar, ndjenjë që iu shndërrua në zemërim. Marija u tregua jo vetëm një ushtare e aftë, por edhe një mekanike shumë e zonja.

Në betejën e saj të parë, tanku i saj u godit nga një predhë blind-shpues, që i dëmtoi motorin dhe sistemin hidraulik. Ajo doli nga tanku në mesin e një përleshje për ta rregulluar atë. Pasi e rregulloi, vazhdoi përpara duke gjuajtur sërish.

Marija Oktiabrskaja luftoi për një vit, dhe divizioni i saj arriti që t’i sprapsë gjermanët në Hungari. Me hyrjen e njësisë së saj në Hungari pasoi një betejë e ashpër, ku ajo pësoi disa plagë serioze nga një predhë mortaje që e goditi gjatë kohës që ishte jashtë tankut, për ta rregulluar nga një tjetër dëmtim që kishte pësuar.

Marija u promovua në gradën e rreshteres për trimërinë dhe aftësitë e treguar në beteja.

Në vitin 1944, në moshën 38 vjeçare, ajo vdiq për shkak të plagëve të marra. Pas vdekjes u shpall Heroinë e Bashkimit Sovjetik, që ishte në atë kohë medalja më e lartë për trimërinë e treguar në luftë./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Tmerret e “Revolucionit Kulturor”/ Kur Garda e Kuqe e Mao Ce Dunit shtronte bankete me mishin e kundërshtarëve politikë

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Qarku Vuxuan në rajonin autonom Guangxi Zhuang në Kinës Jugore, është sot një zonë relativisht e qetë e vendit komunist, e karakterizuar nga fushat e mëdha të fermave bujqësore dhe qytetet e vogla të zhurmshme.

Asgjë që ekziston sot atje, nuk tregon ndonjë shenjë të tmerreve të përjetuara gjatë viteve 1960, në kulmin e Revolucionit Kulturor të drejtuar nga Mao Ce Duni, kur Gardistët e Kuq i nënshtruan kundërshtarët e tyre në nivele makabre poshtërimi dhe dhune.

Por shkalla e atij terrori do të kishte mbetur e panjohur, po të mos ishte për dëshmitë e një shkrimtari kinez në fillim të viteve 1990, që zbuloi nivelet e pashembullta të mizorisë, shthurjes morale, madje edhe kanibalizmit gjatë asaj që ka hyrë në histori si Masakra e Guangxi.

Në vitin 1958, udhëheqësi kinez Mao Ce Dun nisi zbatimin e të ashtuquajturit Hapi i Madh Përpara, një fushatë e konceptuar shumë keq për të transformuar vendin e varfër në një fuqi të madhe industriale. Rezultatet ishin katastrofike:mbi 50 milionë njerëz vdiqën gjatë Zisë së Madhe të Bukës që e pasoi atë reformë, dhe dhjetëra e mijëra të tjerë humbën jetën në një seri fatkeqësish të lidhura me të.

Mao u detyrua ta pranonte hapur dështimin e tij në vitin 1962 dhe të largohej nga drejtimi i qeverisë, por ai e mbajti udhëheqjen e Partisë Komuniste. Ndërkohë udhëheqësi i poshtëruar nga dështimet filloi të planifikonte hakmarrjen e tij.

Ai e bëri këtë më 16 maj 1966, kur akuzoi publikisht disa udhëheqës të rangut të lartë se ishin “revizionistë kundër-revolucionarë”, që po komplotonin për të sabotuar nga brenda Partinë Komuniste. Menjëherë pas atij fjalimi, Mao dha bekimin e tij për formimin e Gardës së Kuqe, një grup studentësh militantë, idealistë, të cilët e adhuronin Maon dhe kundërshtuan dhunshëm cilindo që dyshohej për pabesi ndaj kryetarit.

Ndërsa qeveritë lokale u shkatërruan nën sulmet e vazhdueshme të Gardës së Kuqe dhe përleshjeve midis fraksioneve, qytetarët e zakonshëm e humbën besimin tek politika kombëtare dhe u kthyen plot tërbim kundër njëri -tjetrit.

Në një atmosferë aq të tensionuar, qytetarët e zakonshëm e shihnin njëri-tjetrin si armiq të klasës që duheshin asgjësuar. Ajo që pasoi ishte një përplasje civile me linçime publike, tortura dhe një dhunë të përhapur në të gjithë rajonin.

Mao cilësoi “Pesë kategoritë e zeza” si kundërshtarë të tij, dhe këtu përfshiheshin të djathtët, kundërrevolucionarët, “ndikimet e këqija”, fermerët e pasur dhe pronarët. Në të gjithë vendin, shpërthyen rebelime të dhunshme.

Të ashtuquajturat “sesione të luftës” u bënë një formë e njohur e ndëshkimit, gjatë së cilës anëtarët e Partisë Komuniste Kineze poshtëruan dhe torturuan publikisht kundërshtarët e tyre. Por jo rrallë këto seanca u bënë jashtëzakonisht të dhunshme, dhe në disa rajone degraduan në kanibalizëm.

Ndërsa kanibalizmi kishte ndodhur në Kinë gjatë Urisë së Madhe, nga fundi i viteve 1960, furnizimet me ushqim ishin kryesisht të garantuara. Prandaj, dëshmitë masive të kanibalizmit në Guangxi, nuk mund të ishin për shkak të urisë.

Shkaku i vërtetë ishte urrejtja politike. Sipas një dëshmitari okular “Kanibalizmi ndodhte për shkak të përplasjes së luftës së klasave, dhe u përdor për të shprehur një lloj urrejtje. Vrasja e njerëzve ishte e tmerrshme, më e keqe se kafshët”.Disa nga shfaqjet më makabre ndodhën në qarkun Vuxuan, ku zyrtarët komunistë hanin zemrat, mëlçitë dhe organet gjenitale të rivalëve të tyre.

Kjo praktikë e tmerrshme filloi në vitin 1968, kur studentët në shkollën e mesme të Vuxuanit, rrahën për vdekje mësuesen e tyre të gjeografisë,dhe e çuan trupin e saj në bregun e lumit Qian. Aty ata e detyruan një mësuese tjetër që t’i nxirrte nga trupi zemrën dhe mëlçinë. Pastaj nxënësit shkuan në shkollë ku gatuan dhe hëngrën organet e mësueses së tyre.

Thuhet se në “bankete me mish njeriu” morën pjesë edhe zyrtarë të lartë të Partisë Komuniste. Për ta rezervoheshin zemrat dhe mëlçitë më të buta të kundërshtarëve të tyre, të cilat konsumoheshin të përziera me erëza dhe mish derri. Ndërkohë qytetarëve të rangut më të ulët “u lejohej të konsumonin krahët dhe kofshët e viktimave”.

LEXO EDHE:  Nga Arben Kallamata/ 5 Maji apo 7 Prilli?

LEXO EDHE:  Arjan Çani: Meta dhe Berisha u dolën kundër amerikanëve, tani përballen me pasojat



Një anëtare e Partisë Komuniste, e quajtur Uang Uenliu, u bë e famshme për ngrënien e organeve gjenitale mashkullore apo ruajtjen e tyre në pije alkoolike. Pasi u promovua në detyrë, Pekini mësoi mbi zakonin e saj kanibalesk, dhe kërkoi shpjegime pse ajo nuk ishte dëbuar nga Partia.

Një hetim i mëvonshëm zbuloi se në fakt ajo kishte ngrënë vetëm mish dhe mëlçi njeriu.

Uang u shkarkua nga postet e larta drejtuese edhe pse u lejua të mbante një post modest në Parti. Pastaj në majin e vitit 1968, në një rebelim shumë të dhunshme në Partinë Komuniste, një nga drejtuesit e partisë u rrëmbye, trupi iu copëtua dhe u var me kokë poshtë në një shesh publik.

Militantët e Gardës së Kuqe gjetën edhe vëllain e tij, të cilin e rrahën rëndë, dhe e hodhën në një gropë të ujëra të zeza ku i shkulën zemrën dhe mëlçinë teksa ishte ende gjallë. Të tjerët zhveshën mishin nga kockat, dhe eshtrat e tij u hodhën në lumë.

Për gati një dekadë, qytetarët e Guangxit u shokuan nga aktet mizore të“prerjes së kokave, rrahjeve brutale, varrimeve përsëgjalli, vrasjeve me gurë, përmes mbytjes, vlimit në ujë të nxehtë, therjeve në grup, copëtimit të kufomës, vrasjeve me dinamit, duke mos kursyer asnjë metodë”.

Numri zyrtar i njerëzve, trupi i të cilëve u konsumua nga të tjerët në të gjithë rajonin

mendohet të jetë 137. Por numri realka të ngjarë të përfshijë edhe qindra të tjerë. Nga rastet e dokumentuara, të paktën 38 incidente të kanibalizmit ndodhën në Qarkun Vuxuan.

Siç pretendoi më vonë me krenari një pjesëmarrës në Masakrën Guangxi:“Në Vuxuan … hëngrëm më shumë njerëz se kudo tjetër në Kinë!”.

Faza më e dhunshme e Revolucionit Kulturor përfundoi në fundin e vitit 1968, kur Mao urdhëroi që mijëra Gardistë të Kuq të “dërgoheshin” me punë në fshat. Më 9 shtator 1976, Mao vdiq, dhe bashkë me të edhe Revolucioni Kulturor.

Por rastet e linçimit dhe dhunës politike vazhduan. Më pas nisi një periudhë spastrimi, në një fushatë që synonte të “eliminonte kaosin dhe rikthimin në normalitet”.Një pjesë e vogël e atyre që konsideroheshin përgjegjës për dhunën në Guangxi u dënuan me burg, dhjetëra të tjerë u përjashtuan nga Partia Komuniste, ndërsa shumë të tjerëve iu ulën rrogat.

Pas kësaj, qëndrimi zyrtar i Pekinit ishte të harronte dhe mohonte aktet e kanibalizmit në Guangxi. Megjithatë, qeveria qendrore kishte qenë në dijeni të rastit të Uang Uenliu, dhe studiuesit zbuluan 20 vjet më vonë, se ishte dërguar të paktën një letër në kryeqytet në lidhje me tragjedinë, ku thuhej:“Këtu njerëzit po hanë njëri-tjetrin”.

Ngjarjet e tmerrshme në Guangxi mund të ishin harruar, në rast se eseisti Zheng Ji nuk do të udhëtonte në Guangxi në vitin 1986 për të hetuar mbi këtë çështje. Duke qenë vetë një ish-gardist, që kishte kaluar disa muaj kohë në Guangxi gjatë Revolucionit Kulturor, Ji shmangu me sukses heshtjen zyrtare mbi atë masakër.

Ai pati qasje në regjistrat zyrtarë, të cilët vërtetuan se autoritetet vendore dhe kombëtare ishin në dijeni të makabriteteve gjatë dhe pas ndodhjes së tyre. I frikësuar për sigurinë e tij, Ji nisi të shkruante mbi ato ngjarje pasi u arrestua për pjesëmarrje në protestat e Sheshit Tiananmen në vitin 1989. Pasi qëndroi i fshehur për 2 vjet, ai shkroi një libër që fliste në detaje mbi dhunën në Guangxi, të cilin e botoi me një pseudonim, dhe më pas u arratis në SHBA përmes Hong Kongut./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Zgjedhjet ruse “alla Putin”/ Persekutim, represion dhe blerje votash

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Nga Max Seddon “Financial Times”

E vendosur buzë një liqeni në kufirin veriperëndimor të Rusisë me Evropën, statuja 20 metra e lartë dhe me peshë 50 ton, e përuruar nga Vladimir Putin të dielën e shkuar, përshkruan disa kalorës që mbajnë në duar shpatat, teksa përgatiten të zmbrapsin pushtuesit nga Perëndimi.

Mesazhi që jepet vështirë se mund të jetë më i qartë sesa kaq.

I rrethuar nga patriarku ortodoks, dhe një peshkop që thuhet se është këshilltari i tij shpirtëror, Putini u tregoi të pranishmëve sesi princi mesjetar Aleksandër Nevski kishte hedhur themelet për një “shtet rus të fortë dhe të centralizuar”, pasi arritur të zmbrapste kalorësit teutonë në një betejë të zhvilluar mbi akull.

“Asgjë nuk mund të prishë vazhdimësinë e shenjtë të kohërave dhe brezave!”- theksoi Putin një javë para zgjedhjeve parlamentare. Rezultati në parim mund të ishte i pashmangshëm:partia e Putinit, Rusia e Bashkuar, pritet të ruajë shumicën e saj kushtetuese në Duma, dhomën e ulët të parlamentit prej 450 deputetësh, ndërsa vendet e tjera i takojnë një grupi partish që njihen si “opozita e kontrolluar”.

Por çmimet e larta të ushqimeve, dhe rënia e të ardhurave reale të rusëve, kanë bërë që popullariteti i partisë Rusia e Bashkuar të prekë nivelet më të ulëta historike, ndaj zgjedhjet e së dielës janë bërë një test për regjimin gjithnjë e më shumë autoritar të Rusisë, përpara se të përfundojë mandati aktual i Putinit në vitin 2024.

Reagimi i presidentit ndaj mbështetjes së vakët për Rusinë e Bashkuar, ka qenë shumë i fortë. Ai premtoi një fond shtesë prej 7 miliardë dollarësh për partinë e tij. Ndërkaq kundërshtarët janë përballur me një persekutim të paparë, dhe me një retorikë të zjarrtë në lidhje me rrezikun e ndërhyrjes së të huajve në punët e brendshme.

Qeveria ka akuzuar kompanitë amerikane të teknologjisë për “ndërhyrje”, kur ato refuzuantë fshijnë një aplikacion të “votimit të zgjuar”, të drejtuar nga interneti nga mbështetësit e kritikut të burgosur të Putinit, Aleksei Navalni.

Goditja e paparë e zërave kundër, tregon se Kremlini i cilëson kërcënimet e huaja si pengesën kryesore për mbijetesën e vazhdueshme të regjimit aktual.

“Jo të gjithë ata që janë kundër Putinit, janë njerëz të këqij. Por shërbimet e sigurisë mendojnë kështu”- më thotë një person që ka qenë dikur këshilltar i Putinit. Disa muaj para zgjedhjeve, zyrtarët e Putinit e kanë ndaluar organizatën e Navalnit, kanë penguar dhjetëra kandidatë që të garojnë në zgjedhje me akuzat për lidhje të dyshuara me Navalnin, si dhe kanë marrë në pyetje qindra mbështetës të zakonshëm, në një përpjekje të dukshme për t’i trembur ata, në mënyrë që të mos zhvillojnë më pas protesta kundër rezultatit.

Analistët thonë se synimi kryesor i presidentit, është të demonstrojë se nuk mund të ketë asnjë alternativë ndaj udhëheqje së tij. Vitin e kaluar, Putin ndryshoi kushtetutën për të zgjatur sundimin e tij potencialisht deri në vitin 2036, edhe pse ai nuk ka thënë nëse planifikon të kandidojë përsëri.

“Putini ka nevojë për një konfirmim personal të mandatit të tij dhe mungesës së alternativave ndaj tij. Zgjedhjet e të dielës janë një shans tjetër për të, që ai të bindë veten se njerëzit e mbështesin ende”-thotë Tatiana Stanovaja, themeluese e kompanisë së konsulencës politike “R.Politik”.

Pasi kandidatët e mbështetur nga Navalni fituan zgjedhjet për këshillin e një qyteti në Siberi vitin e kaluar, mbështetësit e opozitës planifikuan t’i shndërronin zgjedhjet parlamentare në objektivin e tyre kryesor. Navalni u arrestua në janar të këtij viti, kur u kthye nga Gjermania, pasi u kurua nga një helmim nga një agjent nervor, për të cilin ai akuzon direkt Putinin.

Por që atëherë, mbështetësit e opozitës që synojnë të shkaktojnë ndryshime përmes zgjedhjeve, kanë parë shuarjen e shpresave të tyre. Disa u ndaluan të mbanin lidhje me Navalnin, kur një gjykatë vendosi në qershor që Fondacioni i tij Anti-Korrupsion, të shpallej një organizatë “ekstremiste”.



Shumë nga aleatët kryesorë të Navalnit janë larguar nga Rusia. Ivan Pavllov, një avokat që e mbrojti në gjyq organizatën e Navalnit, u akuzua për dekonspirimin e informacionit nga një gjyq i mbyllur në lidhje me akuzën për tradhti kundër ish-gazetarit Ivan Safronov.

Edhe ekipi i tij i juristëve u shpërbë në korrik, kur Rusia e mbylli faqen e tyre të internetit, me pretekstin se kishin publikuar informacione nga një organizatë çeke “e padëshirueshme”. “Në Rusi po ndodh aktualisht një spastrim.

Ky proces ka të bëjë me zgjedhjet, apo me transferimin e pushtetit. Ata po përpiqen të heqin qafe këdo që mund të ketë ndikim tek opinioni publik”- deklaroi Pavllov gjatë një interviste

LEXO EDHE:  “Vijnë dhe bëjnë maskarallëqe”/ Nuk përmbahet Meta: Amerikanët e Ramës unë i kap për veshi”!

LEXO EDHE:  Amerikanët masivisht në votime/ Gazetarja shqiptare tregon se çfarë po ndodh në Uashington

Goditja është shtrirë edhe tek mediat e pavarura, shpesh të financuara nga grante të dhëna nga organizatat perëndimore. Dhjetëra media dhe stafi i tyre, janë etiketuar si “agjentë të huaj”. Presioni i regjimit ka prekur edhe zgjedhjet lokale mijëra kilometra larg Moskës.

Kur aktivistja Violeta Grudina u tha miqve të saj në qytetin Murmansk, se donte të kandidonte për këshillin e qytetit, disa njerëz të panjohur shpërndanë fletushka në shkallëte pallatit të saj, duke e akuzuar atë për “çoroditje të fëmijëve”. Më pas plaçkitën dhe shkatërruan zyrën e degës lokale të fondacionit të Navalnit, të cilën Grudina e drejtonte deri pak kohë më parë.

Kur tentoi të regjistrohej si kandidate muajin e kaluar, një gjykatë e urdhëroi Grudinën të izolohej për shkak të koronavirusit, edhe pse ajo tha se ishte shëruar nga një formë e butë e Covid-19, dhe kishte rezultuar negativ në testin e bërë. Grudina nisi një grevë urie, dhe doli nga spitali disa ditë më vonë, ende në kohë për t’u regjistruar në zgjedhje.

Megjithatë ajo u hoq nga lista e kandidatëve, për shkak të lidhjeve të saj të shkuara me Navalnin. “Nëse ata do të donin të më përjashtonin, do ta bënin këtë. Por kjo që ndodhi ishte një shfaqje për njerëzit e tjerë, për t’i treguar banorëve vendas, se si është represioni politik”- thotë Grudina.

Ndërsa Putin si president, është në gjendje të qëndrojë disi mbi grindjet e zyrtarëve, zhgënjimi me standardet e dobëta të jetesës, infrastruktura e shkatërruar dhe korrupsioni i përhapur, ka bërë që rusët e zakonshëm ta drejtojnë zemërimin e tyre ndaj vasalëve të tij. Kremlini i ka detyruar zyrtarët lokalë të marrin përsipër kostot për bllokimet jopopullore dhe fushatat e vaksinimit të detyrueshëm.

“Putini është një pragmatist. Ai e di që disa njerëzve nuk u pëlqejnë mbylljet dhe mbajtja e maskave. Ndaj ai thotë gjërat që pëlqehen”- thotë njeriu që është pranë Putinit. Kandidatët kryesorë të partisë së tij janë ministrat e jashtëm dhe të mbrojtjes Sergei Lavrov dhe Sergei Shoigu.

“Putin po përdor Shoigu dhe Lavrov, pasi ata janë ministrat më të njohur. Ata po e mbrojnë atdheun tonë, si në arenën diplomatike ashtu në fushën e betejës nga sulmet hibride”- thotë Andrei Kolesnikov, kreu i programit të politikës së brendshme në Qendrën Karnexhi në Moskë.

Por problemi për Rusinë e Bashkuar, është nëse ndjenja patriotike mund të dalë apo jo mbi problemet e jetës së përditshme. Të ardhurat reale kanë rënë me 11 për qind që kur Rusia aneksoi Krimesë në vitin 2014, ndërsa 20 milionë njerëz – një e shtata e popullsisë – jetojnë nën kufirin e varfërisë.

Përfituesit më të mundshëm të pakënaqësisë së rusëve janë komunistët, partia e dytë më e madhe në parlament. Ata kundërshtuan rritjen e moshës së pensionit në vitin 2018, dhe ndryshimet kushtetuese të Putinit vitin e kaluar. Disa nga aktivistët më të rinj të komunistëve po kërkojnë ta sfidojnë Kremlinin në mënyrë direkte, madje duke kopjuar retorikën e Navalnit.

Gjithsesi pakënaqësia sociale në rritje, nuk ka gjasa të përkthehet në humbje për partinë e Putinit. Anketuesi shtetëror “Vtsiom” pret një pjesëmarrje prej rreth 48 për qind, 12 për qind më pak se në vitin vitit 2011. Vëzhguesit e zgjedhjeve janë ankuar se rregullat e reja, do ta bëjnë më të vështirë gjurmimin e shkeljeve të mundshme.

Moska dhe 6 rajone të tjera kanë miratuar votimin në internet, për të cilin kritikët thonë se është në thelb e pamundur të verifikohet. Në pamundësi për të regjistruar kandidatët e tyre, ekipi i Navalnit, po e fokuson strategjinë e tij në një aplikacion të “votimit të zgjuar”, që i nxit mbështetësit të përkrahin kandidatin me shansin më të mirë për të mposhtur partinë Rusia e Bashkuar./CNA.al

LEXO TE PLOTE