Connect with Us

Genc Pollo është shembulli, pse nuk hap njeri gojë në PD

Opinione

Genc Pollo është shembulli, pse nuk hap njeri gojë në PD

Publikuar

-

cna news, cna lajme, lajme cna, lajme flash cna, cna.al, cna lajme politike, cna kronike, cna lajme bote, cna show

Nga Mero Baze

Në shtator të vitit 1990, kur kishin filluar gjestet e para kundër regjimit, sidomos pas hyrjes masive në Ambasada, kishte një pritshmëri të lartë që shtypi liberal, që në atë kohë identifikohej me gazetat e rinisë, të bënte ndonjë gjë që të binte në sy.

Në Shkodër ishin hapur fjalë se kishte pas përpjekje për të rrëzuar bustin e Stalinit, të tjerë thoshin kanë hedh trakte, por asgjë nuk ishte e qartë.

Dhe befas një të shtunë unë shikoj “Zërin e Rinisë” që kishte një titull të madh në krye: “Çfarë po ndodh në Shkodër?”

-Epo plasi, thashë më në fund. E shkruajtën këta!

Pasi e lexova me një frymë deri në fund, mësova se në Kooperativën e lartë në Dajç kishin marrë 130 kv misër për hektarë.

Mund ta merrni me mend se çfarë ndjen në këto raste, pasi pret një gjë tjetër.

Kështu më ndodhi sot me Genc Pollon. Pashë një titull të një opinioni të tij, ku ai fliste për nevojën e pozicionimit publik në debatet e ditës.

-Epo do të flasë dhe ky më në fund, thashë. Duke llogaritur që nuk e ka dashur kurrë Berishën, dhe kur kishte të drejtë, dhe kur nuk kishte të drejtë, mendova se do ta thoshte më në fund një fjalë për debatin më të madh të ditës, sidomos brenda PD, se çfarë duhet të bëjë PD me Berishën.

LEXO EDHE:  Plas në PD/ Anëtarët e Këshillit Kombëtar “masakrojnë” Xhaferrin: Nuk ta harrojmë 1997-ën

Por shkrimi bënte fjalë për nevojën që komuniteti mysliman, duhet të flasë publikisht për incidentin me një komedian që ka qeshur kur ka kënduar hoxha.

Mund ta merrni me mend se çfarë ideje krijon njeriu në këtë rast, kur debati më i madh në selinë e partisë së tij ka të bëjë me ata që nuk ngrejnë zërin kur flet “hoxha’ i tyre.

Dhe kur në këtë debat nuk guxon të marrë pjesë as dikush që nuk e do vërtetë Sali Berishën, merre me mend se ç’debat mund të bëjnë të tjerët.

Arsyeja nuk është se ka dhimbsuri për Berishën, apo se nuk ka dëshirë të jetë protagonist në këtë histori. E di që dhe ai po plas t’i ndodhë gjë Berishës, por me dorën e të tjerëve, duke i nxitur ata.

Vetë është peng i kohës që ka ndarë me të dhe familjarët e tij, pushtet dhe para. Si gjithë ata që fshihen si struci.

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Adresa juaj email nuk do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme shënohen *

Opinione

Kujtimi dhe vlerësimi për Mbretin Zog/ Detyrim dhe respekt ndaj historisë së shtetit shqiptar

Publikuar

-

Nga

Nga Ekrem Spahiu

Ahmet Zogu – Mbret i shqiptarëve, për nga statura e tij si personalitet politik, për nga kohëzgjatja e tij në krye të shtetit dhe sidomos për nga momenti krucial historik kur qeverisi Shqipërinë, përbën referencën e domosdoshme të historisë politike të shtetit shqiptar.

Ai u thirr nga koha për t’iu përkushtuar kombit shqiptar dhe Shqipërisë në momente vendimtare historike. Ndërgjegjja e tij kombëtare, e trashëguar nga fisi i tij, e kultivuar nga prindët e tij dhe nga shkollimet që kreu, e bëri atë një luftëtar të madh për çështjen kombëtare.

Ahmet Zogu, përveçse ishte një ndër protagonistët kryesorë për thirrjen dhe organizimin e Kongesit të Lushnjës, pati edhe besimin për sigurimin e tij. Në vlerësim të angazhimit sipëror të tij në këtë ngjarje historike, në qeverinë e dalë nga ai Kongres, Ahmet Zogu u emërua Ministër i Brendshëm. Disa kohë më pas, duke qenë i zgjedhur edhe në funksionin e lartë të Kryeministrit, ai u përball me atentat kundër tij brenda Kuvendit Kushtetues. Por, për të mos lejuar ndërlikimin e mëtejshëm politik të situatës dhe, për rrjedhim, destabilizimin dhe sigurinë e vendit, ai dha shembullin e shtetarit të përgjegjshëm, i cili, duke vlerësuar në radhë të parë fatet e vendit, dha dorëheqjen nga posti i kryeministrit.

Duke patur referencë kërkesat për një shtet demokratik në të cilin vullneti i popullit i përcaktuar me zgjedhje, nuk mund të tjetërsohet në asnjë formë tjetër sikurse ishte rasti i “revolucionit” të qershorit të vitit 1924, Ahmet Zogu, me vendim të qeverisë “Vrioni”, por edhe me përkrahjen e Fuqive të Mëdha, në 24 dhjetor 1924, i riktheu legjitimitetin shtetit. Në vlerësim të këtij kontributi kushtetues, më 6 janar 1925, Këshilli i Naltë e dekreton Ahmet Zogun Kryeministër dhe Ministër të Brendshëm.

Në këto funksione të larta, Ahmet Zogu dha mesazhin e vlerësuar si nga brënda, edhe nga jashtë vendit se legjitimiteti është referenca e vetme dhe e pazëvendësueshme për një shtet sikurse e kërkonte koha. Kjo i dha mundësinë e rivendosjes së menjëhershme të stabilitetit në vend, duke mundësuar po ashtu, nënshkrimin e marrëveshjeve të rëndësishme ekonomike, politike e ushtarake, çka forcoi ndjeshëm pozitat e Shqipërisë.

Shpallja e Shqipërisë “Mbretëri” dhe e Ahmet Zogut “Mbret i Shqiptarëve” përbënte një domosdoshmëri tjetër historike, si e vetmja alternativë për të mënjanuar rreziqet dhe kërcënimet e gjithfarëllojshme, nga brenda e nga jashtë vendit, që iu sulën Shqipërisë midis dy luftërave botërore.



Në këtë mision të lartë, Mbreti Zog I, kreu reformimin e plotë të kuadrit ligjor, të institucioneve dhe gjithë jetës së vendit, konsolidoi rendin dhe sigurinë, krijoi administratën e munguar të shtetit, shenjtëroi pronën private, etj. Me politikat e ndjekura, u garantua lëvizja e lirë me një pasaportë të denjë për të paraqitur identitetin shqiptar në çdo vend të botës, u masivizua arsimi kombëtar, etj. Ishte pikërisht Mbretëria shqiptare që krijoi kuadrin e nevojshëm shtetëror për t’i dhënë individualitet dhe dinjitet institucional besimeve fetare, njësosj siç i gëzonin në vende të tjera.

LEXO EDHE:  Nga Mero BAZE/Një qeveri teknike, socialistësh!

LEXO EDHE:  PD nuk lexon Kodin/ Ankimon rezultatin me fletërrufe të lodhura

Vendet perëndimore, midis tyre SHBA, jo vetëm që e njohën menjëherë Mbretërinë Shqiptare, por edhe zhvilluan marrëdhënie gjithnjë në rritje, çka pothuajse i kishin munguar Shqipërisë deri në atë kohë, e madje i mungoi edhe gjysmë shekulli më pas.

Mbreti Zog angazhoi të gjitha potencialet për sensibilizimin e popullit shqiptar, me qëllim që të krijohej një sfond gjithëpërfshirës kombëtar qëndrese ndaj pushtimit fashist italian dhe, ndërkohë, mobilizoi forcat ushtarake dhe ato të xhandarmërisë, me të cilat u organizua qëndresa ushtarake me armë. Ai nuk i la hapësirë tjetër Italisë fashiste, nuk iu dorëzua ultimatumeve të saj, prandaj ajo e planifikoi dhe e zbatoi pushtimin e Shqipërisë vetëm me operacion ushtarak. Në kushtet e pamundësisë për të ndalur ekspansionin fashist i cili nuk lakmonte vetëm Shqipërinë, Mbreti Zog, pasi mbajti gjallë qëndresën për aq kohë sa ishte e mundur, me vendim të Parlamentit u largua nga vendi, duke besuar në të drejtën juridike ndërkombëtare sipas së cilës, kur pushtuesi pritet me qëndresë të organizuar ushtarake dhe qeveria legjitime nuk dorëzohet, ajo qeveri vijon të ruajë të drejtat legjitime.

Gjatë shpërnguljes së detyruar nga atdheu, Mbreti Zog u mirëprit në disa vende, por qëndrimin më të gjatë, që prej vitit 1941 e pati në Mbretërinë e Bashkuar të Britanisë së Madhe, e cila ishte ndër tre Aleatët e Mëdhenj të luftës kundër nazi-fashizmit. Aty qëndroi deri në përfundim të luftës.

Mbreti Zog ndërroi jetë jashtë Atdheut, të cilit ai i kushtoi jetën. Me rënien e regjimit komunist, i cili synoi të fshijë personalitetin, kontributet dhe trashëgimisë së tij historike e kombëtare, ai është memorializuar e përjetësuar në të gjithë Shqipërinë.

Për të gjitha këto arsye, Mbreti Zog I ka qenë dhe do të vijojë të zejë një vend qendror në historinë e Shqipërisë. Ai ndërtoi një shtet modern shqiptar, me orientim të qartë perëndimor. Ai e lidhi të gjithë jetën e tij me fatet e kombit, të Shqipërisë dhe të shqiptarëve, prandaj përkujtimi i ditëlindjes së tij dhe vlerësimi i personalitetit dhe kontributeve të tij si shtetar i madh, është detyrim dhe respekt për historinë tonë kombëtare dhe shtetërore.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Republika anti-demokratike e 17 majit

Publikuar

-

Nga

cna lajme aktuale

Nga Erion Piciri 

Në pranverën e 2017-ës opozita shqiptare nisi një protestë kundër kanabizimit, minimit të demokracisë dhe shtetit ligjor nga qeveria Rama 1. Ajo u paketua si përpjekje për lindjen e një Republike të Re, ku demokracia, drejtësia dhe mundësitë e zhvillimit për çdo qytetar do ishin themelet ku do modernizohej shteti shqiptar.

U thërritën t’i jepnin frymë këtij aksioni politik dhjetra intelektualë dhe pedagogë, u bënë pjesë e luftës për ndryshim mijëra qytetarë, u kërkuan për ndërmjetësim politikanë e diplomatë të lartë nga Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Europian, për arritjen e një klime, që do t’i çonte palët në zgjedhje dhe shoqërinë drejt një ndryshimi të pritur prej vitesh. Asgjë nuk ia arriti qëllimit.

                                        Erion Piciri

Dukej se dallimi midis opozitës dhe pozitës ishte aq i madh sa duhej të shembej sistemi i vjetër për t’u ngritur një sistem i ri, bazuar në vlera dhe ndershmëri. Kur shpresat ishin të pakta dhe opozita do bojkotonte zgjedhjet parlamentare ndodhi befasia.

Në orët e vona të 17 majit 2017, në skutat e godinës ku dikur dhunonte republikën Enver Hoxha, pasi i larguan të gjithë përfaqësuesit e spektrit politik të kohës, lindi republika e 2 individëve, që në dukje ishin në konflikt të hapur, por në thelb u bënë partnerë në seritë e reja të projektit “Shqipëria e Re”.

Ndër vite u kuptua se atë natë, pa transparencë, larg syve të medias dhe opinionit publik, u vijëzua Shqipëria politike e dekadave që do vinin, derisa këta 2 individë do kishin jetë fizike. Një marrëveshje e ngjashme si Putini me Medvedevin, tandemi i një Cari dhe një oportunisti politik, që priste t’i jepnin hisen e tij të pushtetit.

Ajo që u nis si lëvizje përfundoi në pazar dhe në vend të një pranvere politike hymë në një dimër antidemokratik. Për këtë duhet t’i njohim meritat Carit të qeverisë.

Në politikë fiton më shumë ai që ia njeh mirë karakterin tjetrit, ia di forcën dhe dobësitë, vlerat dhe ambiciet. Në këtë pikë kreu i qeverisë doli i fituar. Ai e kuptoi të ngjashmin e tij dhe e dinte se përballë nuk kishtë një politikan idealist, parimor dhe demokrat, por një njeri që spekullon moralin publik për interesa personale. Si në shumë raste të tjera, ide të mira në dorë të njerëzve të gabuar të çojnë drejt dështimesh të përsëritura.



Republika e Re, një koncept idealist, i kopjuar si slogan, por jo si përmbajtje modernizuese, u adoptua nga kreu i opozitës dhe i qeverisë dhe u deformua si karakter për të prodhuar një regjim hibrid në të dyja anët e spektrit politik.

Këtu nisi zhdukja e pluralizmit dhe pastrimi i territorit politik sipas anëve që u përkisnin. Këtu ra koncepti i partisë politike si institucion demokratik, me vendimmarrje kolektive për çështje të rëndësishme, duke u kthyer në mjet të dominimit të një njeriu.

LEXO EDHE:  Video-skandali i Salianjit me G.D./ Funksionari i PD-së: Të japin dorëheqjen

LEXO EDHE:  Nga Mero BAZE/Një qeveri teknike, socialistësh!

Me këtë sistem të kapur nga 2 individë është në rrezik inkurajimi i lidershipit të ri brenda partive historike, në të gjitha nivelet e aktivizimit dhe përfaqësimit. Njerëz me potencial do fshihen që në start, ata që duhen për fasadë përdoren përkohësisht dhe pastrohen me një algoritëm në stade të mëvonshme apo i detyrojnë të heshtin, tjetërsohen dhe diskreditohen për të vijuar të mbeten në skenë.

Kjo dëmton interesat e vendit për të pasur një klasë politike personalitetesh, jo të frikësuarish dhe marionetash. Shqipëria ka nevojë të mbledhi të ndryshmit, në përvoja, mendësi, formim, sjellje dhe interesa, të prodhojë shkëndija që japin energji, mos vendosi dikush korniza dhe t’i mbajë strukur nga frika dhe interesi, por t’u krijojë kushte për rritje dhe liri, që ta çojnë vendin lehtësisht drejt destinacioneve inovative që prodhojnë zhvillim. Fjala e Lincoln-it, “nuk mund të ndërtosh karakterin dhe shpirtin kurajoz të njerëzve duke u marrë iniciativën dhe pavarësinë”.

Aty ku përjashtohen njerëzit pa debat dhe votim, kur daljet mediatike centralizohen tek një njeri, kur listat e përfaqësimit dhe promovimit janë ekskluzivitet i 2 individëve me lidhje të shkurtra me njëri-tjetrin, ka mbaruar demokracia dhe pluralizmi politik. Në këtë lloj republike të drejtat e çdo njeriu janë në rrezik, mbrojtja mungon se aty ku duken dy palë në fakt është një, e ndarë në dy llogore fiktive.

Në këtë situatë, zhbërja e Republikës së Re të 17 Majit, përmes çlirimit të njërës, në mos të dy partive historike është detyrë sa qytetare dhe politike, sa europianizuese dhe patriotike. Perëndimi u ngrit mbi diversitetin politik, mbi liritë dhe individualitetet, mbi shumësinë e pushteteve dhe jo mbi centralizimin dhe aleancat e fshehta midis pak njerëzve. Diversiteti politik, lidershipi i përhapur deri në çdo qelizë të formacioneve politike nxit pjesëmarrjen, forcon mobilizimin shoqëror duke i dhënë legjitimitet pushtetit të ushtruar nga partitë dhe qeverisja e një vendi.

Për këtë epokë të re lirie, shpërqëndrimi të pushtetit, të krijimit të elitave dhe hierarkive permisive ku njerëzit ulen dhe ngjiten përmes garave të ndershme kemi nevojë më shumë se kurrë. Kushdo që investon tek ky gjakim, duhet përkrahur dhe vlerësuar për kurajon e të qënit një ushtar i modernizimit kombëtar./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Piro Ahmetaj/ Opozita digjet ndërsa Basha krihet

Publikuar

-

Nga

cna lajme politike

Së pari, Lulzim Basha: “edhe i shiti edhe i humbi zgjedhjet e 25 Prillit”.  Por në vend të dorëhiqej kokëulur pasi: “në 8 vjet kishte marrë gjithshka dhe si ka dhënë asgjë PD”, me papërgjegjshmëri cinike, i mori zvarrë në 13 Qershor demokratët për ta rikurorëzuar me proçedurë por pa nder si Kyetari i një kompanie private të falimentuar.

Ndersa në 18 Korrik, si frikacak i trimeruar pas lufte, e vazhdoi kalërimin donkishotesk, duke e përçudnuar Këshillin Kombëtar me një listë inferiorësh, që si në ekstaz çirreshin “përpara për fitorje të reja nen udhehëqesin e madherishem të ish-PD”.

Në 30 Gusht, pa turp dhr pa marre, doroviti  me ofiqe/funksione politike stafin e Tij humbës dhe të punësuarit  e rinj në Kuvend, me të cilet do bëjnë «Epopenë Rama IK» së paku edhe për 4 vitet që vijnë.

Mjerim për riKyetarin, gardēn e bashisteve të paguar nga kuvendi, për bordeonë e të gjithediturve në media si dhe ushtririnë e të punësuarve me byek në portalet familjare, që edhe këtë udhëkyq poshtëues e shesin si betejë burokratike: «kush do marre vulen dhe karrigen e vulëhumburit te PD».

Zhgënim dhe keqardhje ndaj kujdo, perfshi z.Berisha, që duke e promovuar në 2013, turpëruar në 2017, apo me pjesemarje në 2021, kanë bashkëpërgjegjësi në përdhosjen e vlerave dhe besimit të shqiptarëve te PD.

Së dyti, “don’t beating a dead horse”, thonë USA, ose e shqipëruar: “mos e godit kalin e ngordhur” se më shumë kutërbon. Mendova se: «nuk bëhet», deri 1 natë para fillimit të Kuvendit, ku bashke me vendimin ndaj Berishës, fatëmiresisht u hap edhe pandora e krizes se rënde që ka mbërthyer PD.

Pluralizmi është goditur si asnjëherë me parë, opozita burokratike (PD e Bashës) nuk pëfaqëson më vlerat dhe besimin e  demokratëve por vetëm vulën me hallet e një kompanie private të falimentuar!

Kështu “trimerimin e vonuar të Bashës ndaj Berishës”, e gjej vërtet kontibuese për domosdoshmërinë jetike që ka PD per tu tansfomuar, rithemeluar apo të çdo forme tjetër demokratike !



Kryetari në detyrë, sillet si Ali komiku Bagdatit  (ministri Sadamit), që kur forcat USA kishin hyre në kryeqytet, u bë gazi botës duke deklaruar: “FA te Irakut, po luftojnë heroikisht ne kufijt shtetetore si dhe po korrin fitore të lavdishme kundër ushtrisë USA” !

LEXO EDHE:  Plas në PD/ Anëtarët e Këshillit Kombëtar “masakrojnë” Xhaferrin: Nuk ta harrojmë 1997-ën

LEXO EDHE:  Video-skandali i Salianjit me G.D./ Funksionari i PD-së: Të japin dorëheqjen

Së treti, përqasja delekuente sikur nuk ka ndodhur asgje në PD (!); për dyert e hapura të Lulit, që nuk i beson më as z.Kadilli; opozitën e fortë per trafikun në peligrinazhin e Tomorrit; mufkat me rambo për të mbrojtur studentet nga epshet e Afganëve; komisionet për masakrën zgjedhore (kujtohuni kujt i shëbyen betejat për dosjeve 339/184, rastin e Babales, etj ?); fushatën tinxare për të privatizuar vulën e PD me ndihmen e “flotës 6-të Amerikane”;7 pikat e planit lemeria;  ofensivën në Kuvend dhe revoltat për çminim e bukës, enegjise, etj tingellojnë edhe me mjerane se: «Luli (si Enveri) = edhe njëherë e mpehu shpatën” ose si qurravitjet e një fëmije të llastuar për të mbajtur VULËN (lodrën) si dhe justifikuar humbjen e radhës në 2025!

Në gjuhën e popullit, kësaj i thonë: “Opozita digjet, Kryetari krihet, ndërsa garda e ofiqareve dhe ushtria e zullumqareve hedhin valle reth zjarrit të kompanise së falimentuar tashme!

Përtej kurthit diabolik: “me Berishën apo Bashën”, e vërteta shpresëdhënëse në terren është se, shumica dërrmuese e delegatëve zyrtarë kanë/do  nënëshkruar/jnë mbledhjen e Asamblesë Kombëtare, demokratizimin e statusit, shkakimin e Kryetarit humbës dhe ofiqarëve politik të emëruar si dhe nisjen e një proçesi të shëndetshëm, gjithëpërfshirës dhe të gjithanshëm për transformimin dhe ringritjen e PD-së

Por vota e lirë dhe parimet e demokracisë funksionale nuk jane dhurata të përjetshme. Kështu shpresoj që si gjithë popujt e qytetëruar edhe shqiptarët, veçanërisht gjenerata e re në do të përballen dhe luftojnë çdo ditë për ti rikthyer, çimentuar dhe merituar këto vlera !

Në shtesë,  si detyrim ndaj mijra mbështetësve, konfimoj publikisht se jo në Mars 2021 por që në Qershor 2020 i kam  paraqitur zyrtarisht një «plaformë fituese» si dhe e kam paralajmëruar ish-Kryetain e PD dhe jo vetëm atë: “për humbjen dëshpëruese që e priste në zgjedhjet e 25 Prillit”, nëse: «nuk vetëçlirohet nga mashtrimet piramidale si dhe riciklimi i kopesë me ish-zyrtar hajdut dhe sekserë odinerë rrotull tij» !

Po ashtu rikonfimoj se i vetëçliruar nga ambicjet politike, mbetem edhe me i përgjegjshëm për të kontribuar në çeshtjet e sigurisë strategjike, promovimin e interesave kombëtare (pluralizmi ndër këto asete) si dhe forcimin e partneritetit strategjik me USA, NATO-n, etj./CNA.al

LEXO TE PLOTE