Connect with Us

Si do ta përballojë Angela Merkel daljen në pension?

Blog

Si do ta përballojë Angela Merkel daljen në pension?

Publikuar

-

Merkel thirrje gjermanëve/ Vaksinohuni për të pasur më shumë liri

Nga Katja Hoyer “The Spectator”

Pensioni tingëllon në dukje si një periudhë shumë e bukur e jetës. Zyra e Statistikave Kombëtare të Britanisë, thotë se pensionistët kalojnë mesatarisht 7 orë dhe 10 minuta në ditë në aktivitete të kohës së lirë. Pra mbi 7 orë. Një kohë shumë e gjatë për të bërë gjëra të këndshme.

E megjithatë, perspektiva e daljes në pension, mund të sjellë me vete një frikë të caktuar. Sipas një sondazhi të YouGov, vetëm rreth gjysma e njerëzve që do të dalin në pension, e presin me padurim atë. Realiteti i të mos pasurit asgjë për të bërë, është po aq tmerrues sa edhe drithërues.

Po atëherë, si do të ndiheshit po të mos kishit pasur së fundmi një punë dosido, por një të tillë që ju mbante të zënë 24 orë të ditës në 7 ditët e javës, që ju lejonte të takonit qindra njerëz çdo ditë, dhe që ju jepte një sens të jashtëzakonshëm të qëllimit?

Angela Merkel përballet me një perspektivë të tillë. Ajo ka qenë kancelare e Gjermanisë për 16 vjet. Në këtë periudhë të gjatë, ajo nuk ka pasur kohë të merret me pasionet e saj, as kohë për mendime boshe, dhe as kohë për veten e saj.

Është e vërtetë që Merkel ka shkuar çdo vit me pushime me bashkëshortin e saj Joakim Sauer. Por “pushimi” për kancelaren nënkuptonte vetëm mungesën e takimeve zyrtare për 3 javë. Ajo nuk mund ta fikte dot telefonin e saj dhe të relaksohej plotësisht.

Kur shkoi të pushonte në destinacionet e saj të preferuara të pushimeve, si për shembull në Tirolin e Jugut, telefoni i saj celular mund të binte të çdo moment dhe t’i prishte pushimet. Por Merkel kishte një jetë edhe para kancelarisë së saj, një fakt shpeshherë i harruar, duke pasur parasysh gjithë-praninë e saj shumë të dukshme.

Gjatë studimeve të saj si kimiste kuantike, ajo njohu burrin e saj të ardhshëm. Pas rrëzimit të Murit të Berlinit, Merkel u zgjodh deputete në Bundestag në vitin 1990, dhe ministre vetëm një vit më vonë kur Helmut Kol e cilësoi atë si krahun e tij të djathtë.

Promovimet në karrierën nuk reshtën asnjëherë, duke arritur kulmin me ngjitjen e saj në postin e kancelares në vitin 2005. Edhe kritikët e saj do të pajtoheshin se kjo është një punë së cilës ajo i është përkushtuar plotësisht, me mish e me shpirt.

Po çfarë do të bëjë Merkel kur të dalë në pension? Si do të përballet ajo me boshllëkun? Çfarë do të bëjë ajo për t’u ‘argëtuar’ për 7 orë dhe 10 minuta çdo ditë? As vetë Merkel duket se nuk e di këtë gjë.

E pyetur mbi këtë çështje pikërisht gjatë vizitës së saj të fundit në SHBA, ajo heshti për një moment, dhe pastaj tha se nuk do të “pranonte ftesën e parë që do t’i vinte”, për shkak se nuk ka “asgjë për të bërë … dhe ku askush nuk më dëshiron më”.

LEXO EDHE:  Alarmi i OKB/ Bota në prag të një pandemie apokaliptike, që mund të vrasë 80 milionë njerëz

Përkundrazi ajo do të marrë ca kohë për të punuar “mbi atë që më interesojnë vërtet”. “Në atë moment ndoshta do të përpiqem të lexoj. Pastaj do të dremit paksa, pasi të jem lodhur”- tha ajo. Ky tingëllon si një plan i qëndrueshëm për disa orë, por pastaj çfarë?

A i japin një frymëzim më të mirë bashkatdhetarët e saj? Duke lënë mënjanë paraardhësin e saj të vetëm të gjallë Gerhard Shrëder dhe lidhjen me tij me kompaninë ruse të gazit “Gazprom”, disa nga ish-kancelarët e tjerë e kanë kaluar pensionin në mënyra shumë dinjitoze.

Pas daljes në pension, Konrad Adenauer, kancelari i parë i Gjermanisë Perëndimore pas Luftës së Dytë Botërore, u pasionua shumë pas kultivimit të trëndafilave, duke e përshkruar atë si “lulen më mirënjohëse dhe më të bukur që ekziston në botë”.

Kopshti plot me trëndafila, në të cilin ai kaloi aq shumë kohë pasi u largua nga detyra në vitin 1963, është ende sot në lulëzim të plotë. Por nëse Merkel dëshiron të ndjekë këtë shembull, asaj mund t’i duhet të zhvendoset diku tjetër, pasi apartamenti i saj në Berlin nuk është aspak mikpritës për t’u marrë me kopshtari.

Por ajo mund të frymëzohet nga kancelarët e tjerë po me karriera të gjata. Kancelari i parë i Gjermanisë, Oto von Bismark, është i vetmi që ka qenë në detyrë më shumë kohë sesa Merkel. Pas 19 vjetësh në krye të shtetit-komb që themeloi vetë, ai u detyrua të jepte dorëheqjen nga Kajzeri Vilhelmi II.

Bismarku jetoi dhe vdiq si një njeri i hidhët. Ai i kaloi vitet e fundit të jetës duke shkruar komente inatçore mbi politikën pas mbretërimit të tij. Tek Merkeli mund të fshihet ende një publiciste, por nëse kjo është e vërtetë, aludimet për të kanë qenë deri tani të pakta.

Media gjermane ka spekuluar se Merkel mund të dëshirojë të kalojë ca kohë duke “kaluar një provojë” në Gjermaninë Perëndimore, për shkak se ajo u rrit në anën tjetër të Perdessë Hekurt. Ndërsa ky sugjerim është i çuditshëm, nuk mbaj mend që Helmut Kol apo Gerhard Shrëder të jenë ftuar ndonjëherë të “përjetonin” Gjermaninë Lindore, si një hobi në moshën e pensionit.

Çfarëdolloj gjëje që mund të zgjedhë për të mbushur kohën e saj, qasja e saj aktuale është e shëndetshme. Ajo pranoi se do të jetë e vështirë të heqë dorë nga zakoni i shqetësimit mbi detyrat që ka për të bërë. Por pastaj shton:”Do të kujtohem shpejt, se nga tani e tutje punët e shtetit do të kryhen nga të tjerët tani. Mendoj se kjo gjë do të më pëlqejë”. Mirë për të./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Absolutizëm i fituesve në Afganistan/ I gjithë pushteti në duart e talebanëve?

Publikuar

-

Nga

cna lajme bote

Talibanët radikalë islamistë prezantuan qeverinë e re të përkohshme. Askush tjetër veç tyre nuk ka poste në këtë qeveri. Por totalitarizmi i tyre nuk ka për të sjellë paqen në vend, shkruan Sandra Petersmann.

Afganistani që tani është një emirat represiv islamik. Mjafton për këtë një emër, ministri i Brendshëm i emëruar, Sirajudin Hakani qëndron që nga viti 2007 në listën e terrorit të Kombeve të Bashkuara. FBI ka vendosur 10 milionë dollarë para për kokën e tij. Sirajudin Hakani konsiderohet i afërt me Al-Kaidën dhe bëhet përgjegjës për planifkimin e shumë atentateve terroriste vetëvrasëse në Kabul, ndër to edhe sulmin ndaj ambasadës gjermane në Kabul në maj 2017. Por çfarë nënkuptojnë këto vendime të talibanëve për jetën e përditshme të njerëzve në Afganistan?

Frika si shpata e Damokleut

Kur kam telefonuar me politikanen afgane, Habiba Sarabi në Katar, ajo më tha se ndjehet si “fije bari e thatë në ujë”, e lënë nga të shkojë rryma. Me zë të dridhur tha, se ka frikë të tmerrshme nga kthimi në vendlindje, sepse është një grua politikisht aktive dhe se është pjesë e pakicës shiite Hazara. Hazarët janë shpesh të përjashtuar në Afganistanin sunit. Qeveria e parë talibane (1996-2001) i përndiqte ata sistematikisht. Në Masar i-Sharif në vitin 1998 u krye një vrasje masive.

A do të kthehet tani Afganistani në një vend, ku gratë, pakicat dhe ata që mendojnë ndryshe do të bëhen të padukshëm që të mbijetojnë? Ndjesia e sigurisë së një njeriu nuk varet vetëm nga ajo, nëse dikush ushtron menjëherë dhunë, por edhe nga vetëdija, se dikush mund të ushtrojë dhunë në çdo kohë. Pa ndëshkim, sepse ka pushtetin absolut. Frika e shpatës së Damokleut rri pezull kudo.

Absolutizëm i fituesve

Habiba Sarabi, kjo “fije bari e thatë në ujë” ishte pjesë e shtetit afgan, që u ngrit me intervenimin perëndimor pas sulmeve terroriste të 11 shtatorit. Ajo ka qenë guvernatorja e parë e një province, ministre e gruas dhe kandidate për zëvendëspresidente. Ajo bënte pejsë tek ato katër gra, që deri para pak javësh negociuan me talibanët për paqen pa sukses në Doha. Por talibanët fituan mbi Republikën Islamike të Afganistanit, për të cilën luftonte Sarabi dhe e shfuqizuan. Në emiratin e tyre islamik gratë nuk kanë më poste politike. Edhe përfaqësues nga rendi i mëparshëm afgan nuk gjenden në emiratin e rij, megjithë betimet e talibanëve, se duan të ngrenë një “sistem inkluziv islamik”.

LEXO EDHE:  Komploti i 20 Korrikut/ Kur elita u përpoq të vriste Hitlerin, për të shmangur humbjen poshtëruese të Gjermanisë

LEXO EDHE:  I ka ndihmuar prej vitesh, ndaj Kina duhet të jetë përgjegjëse për krimet e talebanëve afganë

Regjimi i ri taliban është një qeveri absolutiste e fituesve. Pa gra. Pa pakica. Pa të tjerë. Me këtë islamistët bëjnë të njëjtin gabim fatal si bashkësia ndërkombëtare. Edhe SHBA e aleatët e refuzuan në mënyrë arrogante në vitin 2001 të negocionin me humbësit, talibanët e rrëzuar.



Si qen të rrahur

Rezultati dihet: Lufta e Afganistanit u shkallëzua. SHBA dhe NATO e çuan atë në fshatrat afganë. Çmimin e pagoi popullsia civile. Trupat ndërkombëtare u tërhoqën si qen të rrahur pas 20 vjetësh nga fusha e betejës dhe talibanët tani dehen nga fitoja mbi superfuqinë. Por është ndryshe të fitosh në betejë dhe ndryshe të qeverisësh një vend multietnik të varfër me 38 milionë banorë në shekullin e 21. Që tani ka rezistencë të armatosur. Protesta të grave të guximshme dhe burrave. Luftëtarët dhe demonstruesit filmojnë veten me smartphone dhe i dërgojnë videot tek një publik global.

Sandra Petersmann

Varfëri e thellë dhe uri

Gjendja në Afganistan është emergjente. Miliona vuajnë nga uria dhe vërdallisen si refugjatë në vendin e tyre, të çrrënjosur edhe për shkak të thatësirës së vazhdueshme dhe dhunës. OKB paralajmëron nga një katastrofë dhe një lëvizje e re e madhe refugjatësh. Ndihmat financiare ndërkombëtare nga të cilat Afganistani ka qenë plotësisht i varur pas katër dekadash luftë kanë ngrirë pas ardhjes në pushtet të talibanëve. Ekonomia është në kolaps, ndihmat humanitare vijnë me vështirësi. Prioriteti kryesor i një qeverie afgane do të duhej të ishte të ndihmonte dhe mbronte popullin e vet. Por çfarë bëjnë talibanët? Ata i përfundojnë demonstratat paqësore me dhunë të ashpër, kërkojnë luftën vendimtare në Luginën Panxhir, ndëshkojnë gazetarët, ndalojnë muzikën, dhe u shkruajnë studenteve, se si duhet të mbulohen. Mohojnë aktet vrasëse hakmarrëse që kanë ndodhur me prova.

Recetë për katastrofë

Islamistët militantë nuk mund ta qeverisin një vend për një kohë të gjatë me dhunë, shtypje dhe ndalime. As me injorancë, fjalë të zbukuruara dhe gënjeshtra. Këtë ta mësojnë së fundmi edhe dështimet e sovjetikëve dhe demokracive perëndimore në betejën afgane.

Përpjekja për demokraci në Afganistan dështoi, sepse ajo u zbatua në mënyrë të njëanshme, injorante u bë me gjysmë zemre dhe ishte etje për pushtet. Përpjekja e re e talibanëve për të bërë sërish një emirat totalitar është një recetë e sigurtë për ta keqësuar katastrofën aty. Uria, padrejtësia dhe dëshpërimi janë armiq të rrezikshëm, edhe për të ashtuquajturit fitimtarë abolutë./DW

LEXO TE PLOTE

Blog

Kamikazët japonezë/ Si përzgjidheshin dhe si trajnoheshin për t’u vetëflijuar në sulmet ndaj amerikanëve

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

(Pjesa e parë)

Fjala japoneze “kamikaz”, do të thotë “erë hyjnore”. Ajo i referohet stuhisë që e shpëtoi dikur Japoninë nga flota e madhe mongole e Kublai Khan. Dhe ishte po ky emër që iu vendos pilotëve të Forcave Speciale të Sulmit gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Forca, e njohur në japonisht si “Tokkotai”, kreu sulme vetëvrasëse ndaj flotës amerikane duke përplasur avionët e tyre të mbushur me eksploziv mbi anijet amerikane. Jeta e një piloti kamikaz ishte sa e vështirë aq edhe e shkurtër. Ata të rinj ishin rekrutuar në ushtri për të kryer sakrificën e fundit në emër të perandorit të tyre.

Grupi u drejtua nga nënadmirali TakijiroOnishi. Sipas vlerësimeve të SHBA-së, gati 2.800 pilotë kamikaz vdiqën gjatë luftës. Ata arritën të godisnin objektivat e tyre në rreth 14 për qind të rasteve, duke fundosur 34 anije të Marinës Amerikane dhe duke dëmtuar 368 të tjera.

Ndërkohë kamikazët japonezë vranë rreth 4.900 marinarë dhe plagosën 4.800 të tjerë. Por këto fakte mbi pilotët kamikaz janë vetëm një pjesë e historisë. Historia e vërtetë është se si ishte të shërbeje si një ushtar që ishe i urdhëruar të vdisje për vendin tënd.

Thuhej se të gjithë pilotët kamikaz ishin vullnetarë, por kjo nuk ishte e vërtetë

Ndërsa disa pilotë kamikaz dolën vullnetarë dhe ishin plot entuziazëm, kjo nuk ishte e vërtetë për të gjithë. Pilotëve që do të caktoheshin potencialisht si kamikaz, iu jepej një copë letër që kishte tri opsione; vullnetar me dëshirë, thjesht vullnetar, apo thjesht jo vullnetar.

Meqenëse letrat përmbanin edhe emrat e pilotëve, këta të fundit shumë rrallë refuzonin. Presioni për të qenë një “kamikaz vullnetar” ishte shumë i madh. Ligji ushtarak japonez i kohës e inkurajonte në çdo rast vdekjen para dorëzimit tek armiku. Dhe në fakt nuk ishin vetëm kamikazët ata që e zbatuan atë.

Ndërkohë, ushtarët japonezë do të përfshiheshin në akte vetëvrasjeje në stilin banzai kur përballeshin me një humbje të caktuar. Madje edhe civilët japonezë, zgjodhën vetëvrasjen mbi kapjen rob, siç ishin mijëra njerëz që u hodhën nga shkëmbinjtë e Saipanit.

Përveç këtij presioni, shpeshherë eprorët do t`i pyesnin ushtarët potencial për kamikaz se kush nuk donte që të dilte vullnetar. Është shumë më e vështirë të jesh i vetmi djalë që nuk dëshiron të sakrifikojë veten, sidomos kur kjo zgjedhje me shumë gjasa do ta bënte jetën shumë të pakëndshme.

Ekziston të paktën një dëshmi e një ushtari, i cili zgjodhi më pas qëtë tërhiqej nga regjistrimi si kamikaz. Emiko Ohnuki-Tierney shkroi ndër të tjera në librin e tij “Ditarët e një kamikazi”:Kuroda Kenjiro vendosi që të mos dilte vullnetar.

Por ai u befasua kur e pa emrin e tij në listën e vullnetarëve për trupat Tokkotai të Marinës Ushtarake. Eprori i tij kishte raportuar me krenari, se të gjithë anëtarët e korpusit të tij ishin kamikaz vullnetarë”.

Kapral Jukio Araki ishte vetëm 17 vjeç, kur si anëtar i Skuadronit të 72-të Shinbu, fluturoi

në një mision kamikaz në Betejën e Okinavës. Ai besohet se ka goditur luftanijen amerikane “USS Braine”, duke marrë me vete në botën tjetër edhe 66 anëtarë të ekuipazhit amerikan.



Ushtarëve japonezë u mësohej se si të vrisnin veten që të mos kapeshin robër

Një nga gjërat e para që u mësohej të gjithë rekrutëve në ushtri, dhe jo vetëm pilotëve kamikaz, ishte se si të vrisnin veten me armën e tyre. Ata mësoheshin se si të tërhiqnin këmbëzën me gishtin e tyre ndërsa e drejtonin tytën e armës në një pikë të caktuar nën mjekër, në mënyrë që plumbi të shkaktonte vdekjen e menjëhershme. Nëse ushtari dredhonte dhe përpiqej të arratisej, shokët e tij të njësisë udhëzoheshin që ta qëllonin nga pas. Urdhri i vdekjes para kapjes rob ishte shumë i prerë.

LEXO EDHE:  Nga psikopatët tek “sadistët e përditshëm”/ Pse njerëzit i dëmtojnë të tjerët për kënaqësi?

LEXO EDHE:  Komploti i 20 Korrikut/ Kur elita u përpoq të vriste Hitlerin, për të shmangur humbjen poshtëruese të Gjermanisë

Pilotët shkruanin një letër që do t`u dërgohej prindërve të tyre pas përfundimit të misionit

Një nga aktet e fundit të një piloti kamikaz, ishte të shkruante një letër për prindërit e tij, e cila do të lexohej pas përfundimit të misionit të tij. Kijoshi Ogava,ishte një pilot letra e lamtumirës të secilit ka mbijetuar deri në ditët tona. Në të ai shprehej:

Baba dhe nënë!

Ata kanë vendosur që edhe unë të jem një anëtar krenar i Trupave të Sulmeve Speciale. Duke kthyer kokën pas në kohë, kur mendoj se më rritët në krahët tuaj për më shumë se 20 vjet, jam i mbushur me një ndjenjë mirënjohjeje ndaj jush. Unë besoj vërtet se askush tjetër nuk ka jetuar një jetë më të lumtur se unë, dhe unë jam i vendosur t’ia shpërblej Perandorit dhe babait tim për mirësinë që kanë treguar.

Përtej atyre reve të bardha të pakufishme, unë do ta kryej i qetë sulmin tim. Në mendje nuk do të më vijnë as mendime mbi jetën dhe as për vdekjen. Njeriu njëherë vdes. Do të jetë një ditë e nderuar për të jetuar për kauzën e përjetshme.

Baba dhe nënë, ju lutem të jini të lumtur për mua!

Mbi të gjitha ti nënë, të lutem kujdesu për shëndetin tënd dhe unë ju uroj të gjithëve shëndet. Ndërsa do të jetoj përgjithmonë në Faltoren Jasukuni, unë do të jem gjithnjë pranë jush, dhe do të lutem për lumturinë tuaj. Unë do të buzëqesh, si në ditën që u zgjodha si kamikaz”.

Ogava ishte piloti i aeroplanit të dytë që goditi “USS Bunker Hill”. Sulmi kamikaz vrau 393 marinarë, plagosi 264 të tjerë dhe e nxori aeroplanmbajtësin jashtë funksionit përgjatë gjithë kohës që zgjati lufta.

Ndëshkimi trupor ishte i shumë përhapur në ushtrinë japoneze

Një pilot kamikaz i quajtur Irokava shkroi në ditarin e tij:“Pasi kalova portën për në Bazën Ajrore Detare Tsushiura, “stërvitja”nisi të kryhej ditë pas dite. Ata më godisnin aq fort në fytyrë, saqë shpesh fytyra ime nuk ishte më e dallueshme. Më 2 janar 1945, Kaneko më goditi 20 herë në fytyrë dhe pjesa e brendshme e gojës u ça në shumë vende nga dhëmbët.

Mezi prisja të haja zoni (një pjatë e veçantë me ëmbëlsira orizi për Vitin e Ri). Në fakt po gëlltisja gjakun që rridhte çurg nga brenda gojës.

Më 14 shkurt, të gjithë u ndëshkuam pasi eprorët dyshuan se hanim fshehurazi në shtëpitë e fermerëve pranë bazës ushtarake për të na lehtësuar sadopak urinë që kishim. Në mesin e të ftohtit të dimrit, na detyruan të qëndrojmë ulur për 7 orë në një dysheme betoni të ftohtë, teksa ata na godisnin vitheve me një shkop.

Pastaj secili nga ne u thirr në zyrën e oficerit. Kur erdhi radha ime, sapo hyra në dhomë, ai më goditi aq fort sa që nuk munda ta shihja më dhe u rrëzova përtokë në dysheme. Sapo arrita të ngrihesha, u godita sërish me shkop në mënyrë që të rrëfeja.

Një shoku im u përplas me kokë në dysheme, humbi ndjenjat dhe u dërgua në spital. Ai nuk u kthye më. E gjithë kjo egërsi u orkestrua nga komandanti i korpusit Tsutsui. Unë jam ende në kërkim të shokut tim”./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Intervista/ Flet ish-agjenti i FBI:Ne e humbëm luftën në Afganistan që në vitin 2002

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

“Der Spiegel”

Ish-agjenti i FBI-së amerikane, Ali Sufan, 50 vjeç, ishte i pari që mori në pyetje të burgosurin Abu Subaida, pas sulmeve terroriste të 11 Shtatorit 2001. Ai arriti të merrte prej tij informacione të rëndësishme në lidhje me personat që qëndronin pas sulmeve të 11 Shtatorit.

Saufan ka folur më vonë në publik lidhur me metodat e torturës që ishin përdorur nga qeveria amerikane.

Ai punon sot si konsulent dhe shkrimtar. Ditët e fundit,thuajse nuk ka fjetur pasi është përpjekur t’i ndihmojë miqtë, të njohurit, ish-bashkëpunëtorët dhe përkthyesit qëtë largohen nga Afganistani. Në një intervistë për “Der Spiegel” ai thotë se lufta kundër terrorizmit ka dështuar. Sufan beson se tërheqja e nxituar e SHBA-së nga Afganistani do të krijojë një valë frike dhe do të forcojë ekstremistët në të gjithë botën.

Luftëtarët talebanë po shihen përditë duke shëtitur nëpër Kabul me kamionçina, dhe po pozojnë me armë në duar në studiot televizive. A ju tingëllon një situatë e njohur?

Kjo është e vërtetë. Pas 20 vjetësh, talebanët kanë marrë sërish nën kontroll Afganistanin. Dhe ne duhet të jemi të vetëdijshëm se tërheqja e SHBA-së nga Afganistani, dhe mënyra se si ndodhi kjo gjë është frymëzuese për njerëzit në botë.

Ajo është një fitore e madhe jo vetëm për lëvizjen xhihadiste globale, por edhe për të gjithë militantët që veprojnë kundër SHBA-së, dhe kjo do të ketë pasoja serioze për sigurinë kombëtare të Shteteve të Bashkuara.

Kjo sepse tani që të gjithë këto grupe, do të jenë në gjendje të rigrupohen në Afganistan pa pasur asnjë pengesë apo jo?

Jo vetëm kaq. Ajo që ndodhi është frymëzuese edhe për grupet ekstremiste sunite si Hezbollahu në Liban apo Huthit në Jemen, dhe shumë grupe të tjera anti-amerikane në Lindjen e Mesme. Gjithashtu ajo mund të sigurojë hapësira për rigrupimin e Al-Kaidës.

Kjo e fundit ka sërish një shtab qendror ku të stacionohet, edhe pse ka shumë bashkëpunëtorë në vende të ndryshme në Lindjen e Mesme. Al-Kaeda ka njerëzit e saj në Somali, Jemen dhe Siri. Unë mendoj se do të jetë shumë e vështirë të frenohet kërcënimi i xhihadit në Afganistan.

A nuk është tani më e rrezikshme dega afgane e Shtetit Islamik (ISIS-K)?

ISIS Khorasan është një hyrje e re në Afganistan. Gjithsesi kjo organizatë është e rrezikshme, dhe jo vetëm kundër nesh dhe interesave tona. Por ajo është e rrezikshme edhe për talebanët dhe Al-Kaidën. Ky grup ka mbledhur të gjithë ata luftëtarë që u shkëputën nga Al-Kaida dhe talebanët, duke besuar se këta të fundit nuk janë aq rigorozë në aspektin fetar.

Dhe është interesant fakti që shumë fraksione brenda talebanëve u janë bashkuar atyre, duke besuar se ekziston mundësia e ngritjes së Kalifati të premtuar,dhe për të cilin ata duan të luftojnë.

Presidenti Xho Bajden deklaroi në fjalimin e tij javën e kaluar, se nuk kishte asnjë alternativë ndaj tërheqjes së SHBA nga Afganistani. Ju vetë pajtoheni me këtë qëndrim?

Le të jemi të qartë për një gjë:Sipas mendimit tim, ne e humbëm luftën në Afganistan që në vjeshtën e vitit 2002. Ai ishte momenti kur administrata e Xhorxh W.Bush nisi të zhvendoste shumë burime të rëndësishme për t’u përgatitur për luftën në Irak.

Kjo gjë po ndodhte pikërisht në kohën kur Al-Kaida dhe talebanët po rigrupoheshin në Afganistan. Ajo ishte një goditje e rëndësishme ndaj çdo lloj përpjekjeje konstruktive.



Pastaj ne lamë pas dore shumë probleme të tjera që kanë të bëjnë me korrupsionin, dhe me respektimin në thelb të mënyrës sesi është ndërtuar Afganistani. Disa administrata amerikane kishin një ide se si duhet të jetë Afganistani, por nuk e kuptuan kurrë se si është në fakt Afganistani. Unë mendoj se ky ishte një nga problemet tona më të mëdha.

LEXO EDHE:  Alarmi i OKB/ Bota në prag të një pandemie apokaliptike, që mund të vrasë 80 milionë njerëz

LEXO EDHE:  Nobeli për Peter Handken, një njollë turpi për Komitetin Organizator

Pra, SHBA-ja dështoi sepse nuk bëri mjaftueshëm përpjekje për ta njohur më mirë armikun?

Absolutisht po. Afganistani është një vend fisnor i ndarë në shumë rajone, të populluara nga grupime të ndryshme etnike. Shumica e afganëve nuk i besonin qeverisë qendrore për shkak të korrupsionit. Kur kishin një problem ata nuk shkonin tek qeveria, por tek luftëtarët lokalë dhe pleqtë e fiseve për të zgjidhur shumë nga këto halle.

Ky ishte një shans që ne e humbëm. Ne kishim nevojë për një politikë të bazuar në kulturën e vendit, bazuar në kulturën e Kabulit, Heratit, Mazar-e-Sharif, dhe jo të bazuar në kulturën e Uashingtonit. Mendoj se ky ishte një nga problemet më të mëdha.

Misioni në Afganistan përfshiu 4 presidenca amerikane. A mbajnë të gjitha përgjegjësi të barabartë për atë që ndodhi?

Mendoj që mund të flasim për një dështim kombëtar, për një disfatë kombëtare. Kjo humbje është për shkak të dy administratave demokratike dhe dy administratave republikane. Çdo administratë bëri shumë gabime atje. Administrata Bush bëri shumë gabime me zhvendosjen e burimeve të nevojshme për t’u përqendruar tek Iraku.

Administrata Obama dërgoi më shumë trupa dhe për 8 vjet shpresoi se atje do të ndodhte  ndonjë mrekulli. Administrata Trump është përgjegjëse për moskuptimin fare të situatës dhe për nisjen e negociatave vetëm me talebanët, për shpërfilljen e qeverisë afgane dhe për lirimin e 5.000 luftëtarëve talebanë pa kërkuar asgjë në këmbim.

Bajden thotë se kaosi në fund ishte i pashmangshëm. Dhe këshilltarët e tij të sigurisë thanë se askush nuk mund ta dinte se qeveria dhe ushtria afgane do të kapitullonin brenda 11 ditëve…

Jo, kjo është e pakuptimtë. Nëse Bajden e dinte se do të largohej nga Afganistani, pse nuk i zbatoi politikat e tij që nga Dita e Parë, duke planifikuar një strategji për largimin? Të paktën kjo do të kishte qenë një ikje më e nderuar.

Ndërkohë ne u tërhoqëm në mesin e natës, pa u koordinuar me britanikët, me NATO -n, dhe madje as me qeverinë afgane. Amerikanët u zgjuan një ditë dhe panë se SHBA-ja ka braktisur bazat dhe e ka mbyllur ambasadën e saj. Kjo gjë krijon një frikë, e cila në thelb do të jetë e pamundur të frenohet.

Çfarë prisni të ndodhë në vazhdim?

Unë mendoj se talebanët nuk do të veprojnë ashtu si dikur. Besoj se ata do të kenë një stil të ndryshëm për t’i bërë gjërat, pasi këto 20 vite kanë mësuar shumë. Kanë mësuar se si të jenë më pragmatikë. Tashmë ata dinë të jenë më dioplomatë, dhe ata duan të jenë pjesë e kësaj loje të madhe gjeopolitike, e konkurrencës së fuqive midis SHBA-së dhe Kinës.

Talebanët po bashkëpunojnë tani me pakistanezët, teksa kanë hapur kanale komunikimi për iranianët. Ata po takohen me kinezët për të diskutuar në lidhje me investimet dhe programet e infrastrukturës. Por kjo është vetëm fasada. Në thelb ata nuk kanë ndryshuar. Qëllimet e tyre vazhdojnë të jenë të njëjta.

Çfarë do të thotë kjo për Perëndimin?

Ne kemi urgjentisht nevojë për një Plan B, për një strategji të re që të pengojmë Al-Kaidën ose xhihadistët, apo edhe talebanët që të planifikojnë apo kryejnë sulme terroriste kundër Perëndimit. Ne duhet të gjejmë hapësira ​​operacionale ku mund t’i kontrollojmë këto grupe terroriste. Unë mendoj se i vetmi vend ku mund të angazhohemi politikisht, diplomatikisht dhe, nëse është e nevojshme ushtarakisht është në Doha, pasi atje kemi bazën më të madhe ushtarake jashtë SHBA-së./CNA.al

 

LEXO TE PLOTE