Connect with Us

REPORTAZH- Punimi i thuprës, zanati që rrezikon të zhduket/ Mjeshtrat që mbajnë gjallë traditën

Në QYTETIN tim

REPORTAZH- Punimi i thuprës, zanati që rrezikon të zhduket/ Mjeshtrat që mbajnë gjallë traditën

Publikuar

-

Në qytetin e Korçës vazhdon të ruhet tradita e punimit të thuprës.

Anife Hysa është 70 vjeç dhe ende vazhdon të punojë. Ajo njihet në gjithë qytetin e Korçës për punimet e saj prej thupre. Anife bën shporta, kanistra, kosha të formave e përmasave të ndryshme, madje edhe karrige e tavolina.

Këtë profesion ajo e ushtron prej vitesh, por zanatin e ka marrë që në vogëli, atëherë kur ndihmonte babain e nënën në punën e tyre. Prej tyre e ka trashëguar thurrjen e thuprës, që edhe pse duket e thjeshtë është një proçes i lodhshëm dhe ka vështirësitë e veta.

Kam punuar 16 vjet në Artistiken e Korçës, në repartin e punimit të thuprës dhe që pas mbylljes së këtij reparti në vitin 1992 punoj privatisht. Por zanatin e kam marrë që e vogël. Unë lashë shkollën, vetëm katër klasë kam bërë, dhe shkoja ndihmoja nënën e babain në pyjore. Atëherë purtekat i mblidhnim në Tushemisht. Prej tyre e mësova këtë profesion. Purtekat më vonë i mbillja dhe i mblidhja vetë, por me kalimin e moshës nuk mundem më, ndaj tani e blej lëndën e parë”, tregon Anife.

Pavarësisht moshës dhe lodhjes që i kanë shkaktuar vitet e jetës, ajo vazhdon të punojë me të njëjtin pasion, për të siguruar të ardhura për një jetë normale, për atë dhe familjen e saj. Këtë zanat Anife ua ka trashëguar djemve të saj dhe tani përpiqet tua mësojë edhe nipërve e mbesave.

Ne pothuajse të gjithë si familje punojmë me thuprën. Unë kam patur babain dhe më pas edhe vjerrin që kishin këtë zanat. Tani ua kam mësuar edhe djemve dhe ata po ua mësojnë edhe fëmijëve të tyre. Njëri nga nipat që sot është 25 vjeç e ka marrë këtë zanat dhe punon mirë”, shprehet 70 vjeçarja Hysa.

Puna me thuprën nuk është e thjeshtë, ajo kërkon shumë përkushtim. Në fillim bëhet zhveshja e lastarëve, larja e tyre e pastaj tharja. Në momentin e punimit ato futen sërish në ujë që të zbuten, në të kundërt nuk i punon dot.

Anife na tregon se kjo punë ka vështirësitë e veta, por eksperienca e viteve të bën mjeshtër të këtyre punimeve me dorë. Ndodh që thuprat të thyhen, çahen apo plasariten dhe ndonjëherë nuk janë të lehta për tu punuar, pasi të vrasin duart me fortësinë e tyre. Por ajo tashmë është një profesioniste, ku vitet e punës i kanë mësuar edhe sekretet e këtij profesioni.

Nuk është e lehtë, të vriten duart, thupra mund të thyhet, të çahet. Ne punojmë më kallëpe dhe bëjmë çdo gjë që kërkojnë klientët. Dikur në vitet ’90 mallin tonë e shisnim edhe në Greqi, na e blinin për tregti, ndërsa sot shitjet janë të pakta. Më tepër shes nëpër biznese, dyqane lulesh apo bare e hotele që i përdorin për vazot e luleve apo zbukurimin e ambienteve, edhe nëpër shtëpi, ndaj vij vërdallë gjithë ditën për të shitur ndonjë gjë”, shprehet ajo më tej.

Anifen e sheh në çdo cep të qytetit, ja kështu me këtë pamje që duket në foto, me shportat e saj në krahë, në dimër e në verë.

Ajo është fjalë pak e punë shumë, nuk ndihet kur ecën nëpër rrugët e rrugicat e Korçës. Ndalet vetëm nëse dikush kërkon të shohë apo të blejë ndonjë nga shportat që ajo mban mbi supe.

Në çdo punim të sajin ndihet pasioni dhe dashuria që ajo ka për këtë zanat, që e ka rritur e që e ka shoqëruar gjithë jetën.

Por Anifeja nuk është e vetmja në familjen Hysa, që merret me punimin e thuprës. Edhe bashkëshorti i saj ka punuar dikur, por tani për shkak të moshës e ka të pamundur.

Në hyrje të Pazarit të Vjetër të Korçës, ne takojmë Xhevahirin, djalë i familjes Hysa. Sot ai është 65 vjeç dhe del çdo ditë në zona të ndryshme të qytetit, për të shitur ndonjërën prej shportave që ka përgatitur.

Mjeshti i thuprës, na tregon se këtë zanat e ka trashëguar nga babai dhe nga gjyshi i tij. Ai i përket brezit të katërt të kësaj tradite familjare.

LEXO EDHE:  Video- Veliaj vë në rrezik jetën e qytetarëve/ Ujërat e zeza dalin në sipërfaqe

Me punimin e thuprës Xhevahiri është njohur që në moshë të vogël. Ai filloi të mësonte që kur ishte 10-12 vjeç këtë zanat dhe prej atij momenti nuk e ka ndarë nga vetja, pavarësisht vështirësive apo të ardhurave të pakta që fiton nga kjo punë.

Ai së bashku me tre vëllezërit e tij e kanë trashëguar nga paraardhësit e tyre këtë zanat. Por për fat të keq asnjëri prej djemve të tij nuk e ka mësuar zanatin e punimit të thuprës, edhe pse dëshira e mjeshtit ishte që kjo traditë familjare të mos humbiste në breza.

Unë kam filluar të mësoj punimin e thuprës që kur isha 10-12 vjeç, nga babai dhe nga gjyshi. Ne e kemi traditë familjare. Por edhe pse kemi shumë dëshirë tua përcjellim të rinjve këtë zanat që është një pasuri për kulturën e qytetit, është e pamundur. Unë kam tre djem, asnjëri prej tyre nuk kishte dëshirë të mësonte punimin e thuprës”, thotë Xhevahiri.

Mjeshtri Hysa na tregon gjithë procesin që ndjek për përgatitjen e një shporte prej thupre.

Kërkon shumë punë. Fillimisht me mbledhjen e purtekave. Unë vazhdoj ti mbledh vetë, i marr në fshatin Qafëzez të Korçës. Ja tani në muajin gusht shkoj aty për 15-20 ditë dhe grumbulloj material për të punuar më pas gjatë gjithë vitit. Bëhet në fillim mbledhja, zhveshja dhe tharrja e tyre. Më pas kur do të bësh një punim i fut purtekat në ujë dhe mund të fillosh nga puna”, tregon 65 vjeçari.

Xhevahiri bën shporta, të cilat përdoren kryesisht për mbajtjen e frutave, perimeve apo rrobave. Ai bën gjithashtu edhe veshje për zamzane (enë e madhe qelqi, me bark të gjerë e me grykë të ngushtë) për të mbajtur verë, raki etj. Ai bën edhe punime me porosi sipas kërkesave të klientëve.

“Kemi kallëpe për të gjitha shportat. Ja për shembull njërën prej këtyre shportave të mëdha unë mund ta bëj për rreth dy orë. Por bëj edhe gjëra me porosi, ashtu si e kërkojnë njerëzit”, shprehet mjeshtri.

Ajo që shqetëson Xhevahirin, nuk është puna, por fakti që ky zanat mund të zhduket me kalimn e kohës. Sipas tij, artizanët që kanë ngelur janë në moshë të thyer dhe të rinjtë nuk po preferojnë ta trashëgojnë më këtë zanat. Ata zgjedhin të vazhdojnë studimet, të punësohen në sektorë të tjerë dhe jo të vazhdojnë këtë traditë familjare.

Për mjeshtrin e thuprës, ky nuk është vetëm një zanat, por kërkohet më tepër vëmendje dhe mbështetje që të ketë vazhdimësi.

Ky nuk është zanat, është art, por për fat të keq nuk vlerësohet shumë në vendin tonë, prandaj dhe të rinjtë zgjedhin të punojnë në punë të tjera, të cilat sigurojnë më tepër të ardhura. Duhet të kemi më shumë mbështetje, sidomos për të rinjtë”, shton më tej 65 vjeçari Hysa.

Edhe pse kërkesat për objekte të tilla janë gjithmonë në rritje, të rinjtë nuk po e mësojnë më zanatin e të parëve. Mësimi i punimit të thuprës sipas mjeshtrit, është i rëndësishëm jo vetëm për trashëgiminë e këtij zanati, por edhe një mundësi e mirë e vetëpunësimit, për të siguruar të ardhura për shumë familje.

Vetëm njëri prej nipërve të tij, Pëllumbi e ka trashëguar këtë zanat të familjes Hysa dhe vazhdon ta ushtrojë edhe sot e kësaj dite. Ai ka hapur një punishte të vogël në qytetin e Korçës, por për të ne do ju tregojmë një herë tjetër./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Në QYTETIN tim

REPORTAZH- Muzeu i Diktaturës në Shkodër/ Një dëshmi për viktimat e komunizmit

Publikuar

-

Nga

REPORTAZH- Muzeu i Diktaturës në Shkodër/ Një dëshmi për viktimat e komunizmit

Popujt që harrojnë të kaluarën e tyre janë të destinuar që ta përsërisin atë”.

Në një ndërtesë të zakonshme në qendër të Shkodrës, në një muze të vogël janë kujtimet e viktimave të një prej regjimeve më brutale të Europës Lindore të cilat vijnë të gjalla. Që nga viti 2013 këto kujtime janë të stamposura në Muzeun e Dëshmisë dhe Kujtesës në Shkodër. Në afërsi te ish degës, aty ku kujtesa e së shkuarës nuk mund të harrohet.

Muzeu u ndërtua mbi gërmadhat e objektit ku në vitin 1945 u ngrit një nga burgjet më të egra të regjimit komunist, ish dega e Punëve të Brendshme. Arkitektët dhe kuratorët kanë studiuar edhe muze të ngjashëm të ndërtuar kryesisht në vendet e Europës Lindore. Sipas bashkëkohësve, është ruajtur me përpikmëri e gjithë struktura e mëparshme.

Komunistët në një kohë drejtonin jo më pak se 23 burgje në Shkodër, ku komunistët u përpoqën shumë për të marrë kontrollin e tij gjatë dhe pas viteve të fundit të Luftës së Dytë Botërore. Dhjetëra mijëra shqiptarë u dërguan në kampe pune për arsye politike nën regjimin komunist dhe të paktën 6,000 njerëz u ekzekutuan, besojnë shumica e ekspertëve.

Përgjegjësi i muzeut të diktaturës në Shkodër Pjerin Mirdita na njeh më shumë me atë çfarë ofron ky muze i dëshmisë dhe kujtesës.

Gjatë këtyre viteve, kundërshtimi ndaj komunistëve ishte ende i lartë në Shkodër, mbase jo direkt kundër shtetit, por ai mbeti gjallë brenda zemrave dhe mendjeve të njerëzve. Ish-shkolla katolike funksiononte si një qendër torturimi dhe marrje në pyetje. Fillimisht, të burgosurit qëndronin këtu për periudhën e marrjes në pyetje, periudhë gjatë së cilës i nënshtroheshin torturës fizike dhe psikologjike. Pasi dënoheshin, ata dërgoheshin në burgje të tjera në të gjithë vendin”.

Në muze gjetëm edhe një grup të ardhur nga Gjermania. Kanë dëgjuar shumë për vendin tonë dhe tortuart çnjerëzore të kryera ne përiudhën e komunizmit.

“Kanë kaluar dekada, por teksa dëgjoj Pjerinin që na tregon për vuajtjet dhe historitë e trishta, nuk mund të mos ndjej dhimbje shpirtërore. Në fakt tani që po flas me ju më duket sikur kam edhe dhimbje fizike”, thotë  Lucas Schëarz nga Gjermania

Pjesa e brendshme e Muzeut të Dëshmisë dhe Kujtesës është e ndarë në dy pjesë, të ndara nga një korridor i lyer me të kuqe, i cili simbolizon vuajtjet shpesh të përgjakshme të atyre që dërgoheshin në dhomën e marrjes në pyetje, dhoma më e errët e ndërtesës.

Megjithatë ajo e cila rrënqeth mbeten dhomat e qelisë. Një hije trishtimi nis që në koridoret e tyre të errëta. Në të dy anët e koridorit, përballë njëra-tjetrës ndodhen 23 qeli. Në këto qeli të vogla, secila më pak se katër metra katrorë dhe që në atë kohë quheshin biruca, të burgosurit mbaheshin para dhe gjatë procesit të marrjes në pyetje.

LEXO EDHE:  Eufori e dirigjuar në Luginën e Preshevës

LEXO EDHE:  REPORTAZH- Pylli i Fazanëve, mundësia më e mirë e fundjavës/ Vizito Maliqin

Në qelinë nr 3 vuajti dënimin At Zef Pllumbi. Ishte 22 vjeç kur me 14 dhjetor të vitit 1946 arrestohet dhe dënohët me tri vite burgim. Pas vuajtjes së denimit ai u rikthye sërish në kuvendin Françeskan ku shërbeu për 12 vite si meshtar. Në vitin 1967 arrestohet dhe dënohet me 23 vite burg. Dënimin e vuajti ne burgje dhe kampe të ndryshme nga Spaçi deri në Tiranë. Pasi doli nga burgu në fillim të viteve ‘90, at Zef Pllumbi ishte dëshmitari i gjallë i vuajtjeve dhe torturave ku solli edhe botimin “Rrno për me tregue”.

Në qelinë numër 13, ishte Marie Tuci. Maria ishte një vajze e re nga Mirdita, e cila sfidoi xhelatët e periudhës komuniste, në emer të Zotit për të mbrojtur besimin katolik. Shefi i sigurimit të asaj kohe, Hilmi Seiti, i cili u magjeps nga bukuria e 22 vjeçares mendoi se mund të abuzonte me të sipas dëshirës, por kur hasi në rezistencën e saj, ai vendosi ta torturonte në mënyrën më çnjerëzore. E mbyllën në një thes së bashku me një mace të tërbuar dhe e goditën Marien me mjete të forta. Kur e nxorën nga thesi, Maria ishte transformuar sa nuk njihej.

U dërgua në spitalin e të burgosurve në gjendje të mjerueshme, ku nga plagët e marra nuk njihej. Maria Tuci vdiq në spitalin e Shkodrës, më 20 shtator të vitit 1950, në moshën 22 vjeçare, dhe ishte e vetmja grua që renditet mes 40 martirëve të parë të kishës katolike shqiptare të shpallur nga Vatikani.

Në fund të hapësirës së qelive ndodhet edhe dhoma e torturave ku shpesh të burgosurit ishin të detyruar të asistonin në tortura fizike e morale që ushtroheshin mbi njërin prej tyre. “Fillimisht, të burgosurit qëndronin këtu për periudhën e marrjes në pyetje, periudhë gjatë së cilës i nënshtroheshin torturës fizike dhe psikologjike. Pasi dënoheshin, ata dërgoheshin në burgje të tjera në të gjithë vendin,” shpjegon drejtori i këtij muzeu. Disa prej paisjeve që përdoreshin në dhomën e torturës janë ende të vendosura aty ndërsa për brezat e sotëm kur njihen me këtë histori duket gati e pabesueshme.

Këto janë vetëm përshkrime, por për t’u njohur nga afër me emocionet, drithërimat dhe për t’u njohur me historinë e tyre, muzeu i Dëshmisë dhe Kujtesës, i ndodhur në qendër te qytetit të Shkodrës ka hapur dyert e tij, me shpresën se do të jetë një sezon ndryshe nga ai që lamë pas për shkak të pandemisë COVID-19.

Mbi të gjitha, për të kujtuar, e për të njohur atë të vërtetë të dhimbshme e cila ende ruhet e gjallë./CNA.al

 

LEXO TE PLOTE

Në QYTETIN tim

REPORTAZH-Bujtina Muriqi në Shkodër/ Oazi i qetësisë, bukurisë dhe argëtimit me kuaj

Publikuar

-

Nga

E gjendur mbi një kodër në pjesën fundore të fshatit Zues në Shkodër, me një pamje të mrekullueshme të pyjeve të asaj zone por edhe një pjesë të qytetit të Shkodrës, bujtina “Muriqi” ka hapur dyert rishtasi duke pritur të gjithë miqtë që kërkojnë një fundjavë të qetë apo një ditë ndryshe.

Është një ivestim që ka nisur dy vitet e fundit për ta përfunduar tashmë plotësisht këtë bujtinë në që ndodhet në kufirin ndarës të Zuesit me fshatin Oblikë të njësisë Ana e Malit në Shkodër.

Sapo kalon urën e re të Bunës, në aksin që të çon drejt pikës kufitare të Muriqanit, vetëm pas afro 2 kilometrash në një rrugë malore në të djathtë ndodhet bujtina Muriqi e cila është një vlerë që i shtohet asaj zone.

Që në momentin e parë sytë qetësohen në pamjen mahnitëse që ofrohet nga kjo bujtinë.

Rreth e qark bujtinës mund të soditësh malin e Taraboshit që ndodhet përballë, një pjesë të qytetit të Shkodrës por edhe një pjesë të Anës së Malit, një trekëndësh në të cilin gjen një qetësi shpirtërore.

Bujtina Muriqi përveç ushqimeve të zakonshme që mund të kërkojnë vizitorët vendas apo turistët e huaj ka zgjedhur që në menunë e saj të ketë edhe gatimet e shijshme të asaj zone në Anën e Malit si dhe prodhimet bio që ofrojnë fermerët atje.

Kuzhina në këtë bujtinë është e ndërthurur mes modernes dhe tradicionales duke qëndruar më shumë tek kjo e fundit dhe kryesisht gatimet dhe prodhimet bio të cilat janë më të kërkuarat edhe në këto ditë të para nga ata që vizitojnë bujtinën e bukur në majë të kodrës.

Edhe pse ende në ditët e para vizitorët që zgjedhin për të kaluar drekën apo darkën në bujtinën “Muriqi” janë të shumtë. Shumë shpejt shkodranët por edhe nga shumë qytete të tjera kanë ‘vrapuar’ për të shijuar pamjen e bukur por edhe gatimet e bujtinës më të re në Shkodër.

Në këtë mënyrë për stafin ka qenë disi edhe papritur ky fluks i madh duke i detyruar ata që të punojnë për shumë orë si shkak i kërkesave, aq më tepër gjatë fundjavave ku gjithsecili duhet të rezervojë sepse në të kundërt rrezikon që ta gjejë plot bujtinën.

Bujtina “Muriqi” është pak më e veçantë se nga sa jemi mësuar të shohim deri tani në Shkodër. Në gjysëm të kodrës aty ndodhet një fermë me disa kuaj të racave të ndryshme të cilët presin miqtë që vijnë aty jo vetëm për t’i parë nga afër por edhe për të kalëruar. Një pjesë e stafit të bujtinës janë kalërues prej vitesh të cilët kanë marrë pjesë edhe në gara kombëtare apo ndërkombëtare me kuaj.

LEXO EDHE:  “Rrugë e premtuar 100 vjet me parë”/ Rama nga Vlora: Zbuluam një copë parajse
LEXO EDHE:  Zëvendësimi i rrjetit shpërndarës së energjisë/ Balluku inspekton punimet në Kombinat

Kuajt janë të zbutur maksimalisht dhe qoftë fëmijët e vegjël por edhe të rriturit mund të bëjnë gjiro në pistën e posaçme e mundësuar nga bujtina.

Çmimet për xhirot me kalë janë modeste ndërsa pë rata që konsumojnë drekën aty shpesh herë ka një tolerim duke bërë gjiro falas.

Në këtë mënyrë më shumë se kushdo janë fëmijët ata të cilët preferojnë të hipin në kuajt që ka bujtina “Muriqi” duke bërë gjiro në pistë apo edhe nga ajo fermë e vogël deri tek bujtina.

Kuajt janë të racave të ndryshme si lapican, kuaj vendit, kuaj të racës angleze dhe deri tek ata më të famshmit, kuajt arab.

Prania e kësaj ferme me kuaj ka tërhequr edhe më shumë vizitorët apo turistët të cilët kanë një arsye më shumë për t’u argëtuar ata vetë ose fëmijët e tyre.

Është ende herët por në një të ardhme jo shumë të largët me shumë mundësi bujtina “Muriqi” do të ketë edhe një akademi për hipizmin për të mësuar fëmijët që në moshë të vogël që të kalërojnë, një sport ndryshe por edhe një argëtim që mungon në qytetin e Shkodrës.

Vetëm pak metra larg bujtinës ndodhen edhe disa shtëpiza të vogla prej druri të cilat tashmë janë gati për të pritur ata të cilët kanë dëshirë që të kalojnë natën në atë mjedis fantastik.

Dita në bujtinë ka bukurinë e saj por jo më pak e mahnitshme janë edhe orët e pasdites, darkës apo mbrëmjes vonë.

Në një oaz të plotë qetësie, të shkëputur nga zhurma e mërzitshme e qyteteve, mes një vendi të gjelbëruar dhe një ajri të pastër, shtëpizat janë një tjetër vlerë e shtuar e kësaj bujtine.

Me një çmim të përballueshëm nga të gjitha shtresat, këto shtëpiza prej druri të vendosura edhe estetikisht bukur tashmë janë tejet të frekuentuara edhe pse bujtina “Muriqi” ka vetëm pak ditë që është hapur.

Për një drekë ndryshe dhe disa orë larg gumëzhitjes së përditshme, në një vend ku shërbimi dhe ushqimi janë në nivelin e duhur, argëtimi me kuaj, pamje mahnitëse dhe ajri i pastër, bujtina “Muriqi” është zgjedhja e duhur për çdo familje shqiptare./CNA.al 

LEXO TE PLOTE

Në QYTETIN tim

REPORTAZH-Korça në festë/ Nisin Karnavalet, qyteti vishet nga parada me ngjyra

Publikuar

-

Nga

Korça ka çelur zyrtarisht sezonin turistik 2021, dhe aktiviteti i kësaj dite ishin pikërisht Karnavalet Tradicionale të qytetit.

Prej vitesh në Korçë organizohen karnavalet si një festë tradicionale që sjell një atmosferë të ngrohtë për qytetarët korçarë dhe turistët.

Rreth 25 grupe janë bërë pjesë e marshimit në rrugët e qytetit, me një shumëllojshmëri kostumesh e fabulash që pjesëmarrësit kanë dashur të përcjellin drejt spektatorëve.

Pjesëmarrja e grupeve respektive kishte në fokus 400 lloje të ndryshme kostumesh festive dhe maskat që mbuluan fytyrat e tyre duke përcjellë një bukuri të veçantë, me personazhe të filmave vizatimorë, telenovelave turke dhe kafshëve të ndryshme.

Fëmijët kanë qenë ata që kanë festuar të gëzuar këtë ditë, që prej orës 11 të paradites e që do të kulmojë në një paradë në qytet pasditen e sotme.

Spektatorëve u është dhënë mundësia të bëjnë fotografi me personazhet e po ashtu të shijojnë me entuziazëm festën e mrekullueshme të karnavaleve.

Kemi lënë pas një vit të vështirë për shkak të pandemisë e këtë vit organizimi ka qënë ndryshe nga viti i kaluar ku ka patur grupe të vogla pjesëmarrësish e që nuk kanë mundur ta përcjellin mjaftueshëm atmosferën festive.

Ky vit ka kulmuar pikërisht ditën e sotme me qindra qytetarë korçarë por edhe turistë të huaj që zgjodhën Korçën për të kaluar fundjavën e për t’u bërë pjesë e aktiviteteve në qytet.

Gjatë qëndrimit të grupeve të karnavaleve në pedonalen e qytetit, patëm mundësinë të flasim me disa prej grupeve pjesëmarrëse të cilët me shumë kënaqësi kanë treguar fabulën që lidhet me kostumet shumëngjyrëshe.

Gloria Hoxha është njëra prej vajzave të grupit të “bletëve punëtore”. Të gjitha të veshura me kostume me ngjyrë të zezë e të verdhë e duke mbajtur në dorë hojet e bletëve.

Ajo tregon me shumë gëzim arsyen e pjesëmarrjes së tyre në këtë sezon karnavalesh.

Ne sot simbolizojmë bletët punëtore, të cilat janë sezoni i pranverës. Na pëlqejnë shumë bletët, sepse shkojnë lule më lule dhe nxjerrin mjaltin.

Mjalti është shumë i preferuar nga të gjithë dhe për këtë arsye u bëmë sot pjesë e karnavaleve. Nuk është hera e parë që ne jemi pjesëmarrëse, dëshirojmë të jemi çdo vit në këtë organizim.

Fatmirësisht pandemia kaloi dhe ndihemi shumë të lumtura që po shijojmë së bashku me qytetarët e Korccës këtë aktivitet.” – tregon Gloria.

Mark Stoscher është një shtetas amerikan, pjesë e karnavaleve i cili bashkë me grupin e tij ka vendosur të sjellë një tjetër fabul për publikun.

Jemi të gjithë nga Kolonja, po kënaqemi shumë. Sot është një ditë shumë e bukur, dielli shkëlqen dhe na jep një kënaqësi fantastike. Ne kemi ardhur me një mëndim në këto karnavale, të gëzoheni gjithmonë në zoti. Njerëzit falin njëri tjetrin, që është shumë e vështirë, por duhet të ndodhë tek çdokush, që fytyrat e të gjithëve të jenë më pas të gëzuara. Ja, kështu si jemi ne të gëzuar e me buzëqeshjen në fytyrë.” – shprehet Mark.

LEXO EDHE:  Megaskandali/ ARRSH ndërpret punimet në Unazën e Re

LEXO EDHE:  Eufori e dirigjuar në Luginën e Preshevës

Turistët e huaj nuk kanë munguar këtë ditë të veçantë për qytetin, dhe kanë zgjedhur pikërisht Korçën e bukur për të kaluar fundjavën. E ku më mirë do të festohej fundjava përvecse në Korçë me Karnavalet?

Një çift të huajsh kanë ardhur posaçërisht në qytetin juglindor për të parë Karnavalet.

Ne jemi nga Polonia dhe Ukraina. Vendosëm të vinim në Korçë sot për të parë festën e karnavaleve dhe për të shijuar atmosferën e tyre. Jemi shumë kuriozë të shohim se çfarë do të ndodhë sot, me gjithë kostumet e mrekullueshme dhe plot ngjyra. Gjithçka duket kaq bukur, njerëzit e qeshur, janë bërë shumë të veçantë me këto veshjet dhe mezi presim të shohim pasditen. Jemi të sigurt se do të jetë një ditë fantastike.” – tregon çifti i turistëve.

Edhe një turist gjerman është bërë pjesë e publikut, duke qëndruar prej disa orësh në pedonale e duke shijuar çdo grup pjesëmarrësish. Adelbert Ringwald, tepër i lumtur, ka treguar ndjesitë që i përcjell festa që organizohet edhe në shtetin e tij.

Unë jam nga Gjermania, kam disa muaj që jetoj në Shqipëri, në Elbasan. Më pëlqen shumë Korça dhe sapo mora vesh që sot ishin Karnavalet erdha menjëherë këtu. Nuk mund ta humbisja festën e bukur sepse më kujton qytetin tim ku organizohet çdo vit ashtu si në Korçë. Nuk e prisja të kishte kaq shumë grupe pjesëmarrëse. Me të vërtet një organizim shumë i mirë me përmbajtje të veçanta. Është e mrekullueshme mënyra sesi ju festoni. Dhe unë sot do festoj së bashku me ju, edhe me birrën që e keni shumë të mirë.” – shprehet Adelbert.

Karnavalet e Korçës do të vijojnë deri mbrëmjen e sotme marshimin në rrugët kryesore të qytetit, që prej orës 18:00 të pasdites.

Të gjithë do të kenë mundësinë të përjetojnë një ditë ndryshe, me street party në bulevard Republika e më pas me përfundimin e saj tek Pazari i Vjetër i qytetit.

E ne s’na mbetet gjë tjetër veçse t’u urojmë që këto karnavale t’i kaloni sa më bukur nën shoqërinë e familjes dhe të miqve./CNA.al

 

LEXO TE PLOTE