Connect with Us

Nga Agim Xhafka/ E dua Berishën sepse dua Amerikën

Opinione

Nga Agim Xhafka/ E dua Berishën sepse dua Amerikën

Publikuar

-

Shpërthen në flakë një automjet në aksin Levan-Vlorë/ Dyshimet e para

Sepse jemi të dy shqiptarë dhe afër menç që Berishën e quaj vëlla, ndërsa Blinken psh e thërras “sir”.

Sepse ka qenë në vitin ‘90 në krye të protestave për shembjen e murtajës komuniste. Mjafton kaq të them që ai ka qenë heroi im. Dhe jo vetëm imi. Donte guxim mitik ai vit.

Sepse qeverisi mes tallazeve dhe ia doli:

-Të na fusë në NATO,

-Të na heqë vizat për qarkullim të lirë në Evropë.

-Të sjellë çdo vit mbi 1 miliard euro investime të huaja.

Sepse sa herë shkoj në Prishtinë uroj Berishën, siç e uroj sa herë derdhen në Rrugën e Kombit drejt bregdetit shqiptar lumenjtë me turistë kosovarë.

Sepse mësova ç’është liria. Nga shkrimet e tij në diktaturë e nga fjalimet në demokraci.

Sepse ndërsa partia e Ruçit më ushqeu qysh kërthi me urrejtje ndaj Dajë Samit, Berisha më mëkoi me dashuri për Amerikën.

Sepse shpëtoi Kosovën nga copëtimi, nga kafshimi i kufijve.

Sot ky kollos gjendet i tronditur nga emërtimi amerikan, i padëshiruar. E siç ndodh në të tilla raste ka plot ngazëllim mes shqiptarëve. Sidomos mes atyre që kur bënin qitje në zborin ushtarak te tabela si shenjë vendosnin presidentin e USA. Ndërsa Rama jeton heshtjen pështymore. Se kuptohet roli i tij, furnizues i DASH me shashka informatash. Hesht dhe ysht veglat e tij të shajnë e të përçmojnë legjendën. Por, siç pritej, dënimi nuk ia arriti qëllimit. Në masë shqiptarët çfarë u tha dhe u përkthye nga anglishtja nuk bindi njeri. Se akuza nuk ngjiti. Siç mund t’i thuash një notari, ti nuk di not.

LEXO EDHE:  Nga Kreshnik Spahiu/ Kosova sapo u rreshtua si shtet anti-amerikan

Shqiptarët për Sali Berishën kanë kritikat e veta. E dinë ku gaboi, por asnjëherë nuk e përfolën për korrupsion. Personalisht atë. Veç Rama, Veliaj i ranë asaj daulleje me kulmin e heqjes së fëmijës nga Griselda!!!

Rama duhet të mos heshtë. Të flasë dhe të kritikojë DASH që ia ka futur kot. Nuk fiton pikë duke goditur nën brez Berishën. Duke e mbrojtur atë Rama shfaqet si shtetar dinjitoz, si patriot i madh. Le ta bëjë jo për Saliun se ai s’ka bërë asnjë faj, por për atdheun. Nga që prej ditës së Twitterit të Blinken Shqipëria po shfaq mosbesim në rritje ndaj Amerikës. Ky vend thuajse i amerikanizuar po bie jo në antiamerikanizëm, por në indiferencë ndaj USA-ve, madje në mospërfillje.

Po ndodh si me dënimin e mësuesit tim të letërsisë në gjimnaz. Donte atëherë partia e Ruçit, sot e Ramës, ta njolloste. Ngaqë nuk kishin prova e akuzuan armik i egër që donte të pushtonte komitetin e partisë!!!

Korçarët qysh atë ditë i quajtën, gomerë ata që thurën një akuzë të tillë.

Edhe sot u lodhën me sajime, me shpifje, me trillime, por asgjë nuk ngjiti. Se ai është Sali Berisha, o të mjerë. Ka aq vepra sa akuzat vetiu bien, rrëzohen. Nuk mbajnë nga që ngjiten… me pështymë…

 

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Adresa juaj email nuk do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme shënohen *

Opinione

Nga Nikola KEDHI/ Doktori, Dinjiteti dhe e Djathta

Publikuar

-

Nga

cna lajme politike

Doktori foli!

Madje shkoi përtej të folurës dhe denoncimit duke kërkuar një ndjesë publike. Sipas Sir Roger Scruton, filozofit konservator më të njohur të kohës sonë, në traditën e krishterë (por dhe asaj të djathtë) aktet kryesore të sakrificës janë rrëfimi dhe falja. Ata që rrëfejnë e kërkojnë falje, sakrifikojnë krenarinë e tyre, ndërsa ata që falin, sakrifikojnë pakënaqësinë, zhgënjimin apo inatin e tyre.

Nëpërmjet kësaj sakrifice, ne jo vetëm që mbrojmë vlerën thelbësore të qytetarisë, por gjithashtu gjejmë rrugën drejt një anëtarësimi apo kohezioni shoqëror që na nevojitet. Në situatën aktuale, gjasat janë që rruga për ringritjen e së djathtës të kalojë pikërisht nga kjo ndjesë.

Është tejet e lehtë sot që të dyshosh në fjalën e zotit Berisha, apo të kujtosh gabimet e bëra përgjatë rrugëtimit të tij politik. Kategori të ndryshme shoqërore sot kanë pakënaqësitë e tyre ndaj qeverisjeve demokrate. Pronarët legjitim dhe të përndjekurit politik nuk kanë marrë drejtësinë e merituar dhe nuk kanë pasur rolin që do duhet të kishin. E djathta shqiptare në përgjithësi është tejet e dobësuar dhe e paorganizuar dhe vetë partia më e madhe e saj është e tejmbushur me individë pa asnjë lidhje me të djathtën. Komunizmi dhe krimet e tij, si dhe individët përgjegjës për këto krime nuk kanë marrë dënimin që meritonin.

Nga ana tjetër, grupimet dhe individët që kanë vite që flasin për një udhëheqës opozite të shitur – apo të thyer siç e përcaktoi vetë Doktori – kanë pakënaqësitë e tyre.

Dhe me të drejtë, pasi për kritikat e vërteta që ata bënin u shpallën tradhtarë apo ju vendosën gjithfarë epitetesh nga shumica e atyre që kanë filluar të flasin sot vetëm pas ndërhyrjes së ish-kryeministrit, ndërkohë që heshtën për vite me radhë.

Por gjithsesi, në këto rrethana të krijuara një zgjidhje duhet gjetur për të djathtën. Unë jam i bindur se kushdo që dëshiron një të djathtë më të fortë, më meritokratike, më ideologjike dhe më të organizuar se kjo që kemi aktualisht, nuk mund të mohojë rrugën që ka hapur dhe mundësinë që  ka krijuar Doktori me aksionin e tij politik.

Aksion i cili mund të jetë nisur për arsye personale, apo për një dëshirë të sinqertë për të lenë pas një Parti Demokratike më të fortë, më të hapur dhe përfaqësuese të vlerave konservatore, por që ka nxjerrë në pah për të tërë shkakun e rrënimit të së djathtës.

Fakti është që shanset sot për një ndryshim brenda Partisë Demokratike, për ta rikthyer atë në përfaqësuesen e vërtetë të konservatorizmit në Shqipëri janë shumë më të larta se para dy javësh.

Një aspekt i rëndësishëm i konservatorizmit që shton diçka në këtë debat të krijuar javët e fundit është teoria e realizmit të principtë, artikuluar për herë të parë nga  Presidenti George Washington dhe përdorur së fundmi nga Presidenti Donald Trump. E njëjta logjikë mund të na vlejë dhe në rastin në fjalë, kur të gjithë të interesuarit për një rikthim të së djathtës në Shqipëri mund të krijojnë ose mbështesin një aksion politik të rrënjosur në vlerat por dhe në interesa të përbashkëta.

Pra, e djathta në tërësi, dhe natyrisht PD që ka të paktën tetë vite e përçarë dhe e sulmuar nga brenda saj, mund të bashkohet me anë të këtij aksioni për t’u ringritur në bazë të disa parimeve.

Realizmi i principtë në politikë – ashtu si në diplomaci – kërkon një udhëheqje dhe vendimmarrje të disiplinuar, me një qëllim përfundimtar të përbashkët për të tërë palët e përfshira që do t’i shërbejë vlerave, parimeve dhe ideologjisë së përbashkët të individëve të përfshirë. Pra, është një rrugë e mesme, praktike dhe efikase ndërmjet pragmatizmit nga njëra anë dhe idealizmit nga ana tjetër. Është një kompromis realist mbi parime dhe interesa të përbashkëta.

Doktori ka shprehur disa teza që ndahen nga shumica e të djathtëve. Këto ide janë një bazë e mirë e bashkëpunimi për të shpëtuar një aset publik, siç quhet shpesh Partia Demokratike dhe për ta kthyer në shtëpinë e konservatorëve.

Nga ana e tij, Berisha po tregon se ka ende diçka për t’i dhënë shoqërisë shqiptare. Ai po tregon rëndësinë dhe peshën që dinjiteti duhet të ketë për çdo njeri. Dinjiteti i qytetarit shqiptar është nëpërkëmbur vazhdimisht nëpër shekuj. Madje, gjatë viteve të errëta të komunizmit dhe në kaosin e tranzicionit të pambarim, dinjiteti është përpjekur të zëvendësohet me servilizëm. Të paktë janë jo vetëm politikanët shqiptarë, por dhe njerëzit me shtyllë kurrizore që qëndrojnë për idetë e tyre.  Mund të mos e duash Doktorin, por nuk mund të mos e admirosh përpjekjen e tij për të luftuar për dinjitetin e vet. Le të shërbejë ky rast për të treguar rëndësinë e dinjitetit në një shoqëri. Ashtu siç ai po përpiqet të vendosë në vend dinjitetin e tij, edhe shqiptarët (dhe sidomos demokratët) duhet të ngrihen për dinjitetin e tyre.

Qytetari shqiptar, i lënë me një traumë të thelle nga komunizmi, i zhgënjyer nga 30 vjet politikë që i ka shërbyer vetvetes në më të shumtën e rasteve, është sot indiferent, i pafuqishëm dhe i drobitur. Diktatura komuniste u përpoq të shkatërronte dinjitetin dhe identitetin e individit duke kthyer servilizmin si mënyre jetese dhe kultin e individit si fe zyrtare – plagë nga të cilat vuajmë dhe sot.

Me rikthimin e shenjtërisë së dinjitetit dhe identitetit individual, ka shpresa më tej për rikthimin e patriotizmit, meritokracisë dhe protestës qytetare ndaj çdo dhunimi shtetëror.

Një individ që dinjitetin e vet e ka të pacenueshëm e që familjen dhe pronën i ka të shenjta mund të luftojë kultin e individit, arrogancën dhe paligjshmërinë e kryetarit, rritjen e ndikimit të qeverive, servilizmin dhe nënshtrimin. Më tej, një individ me dinjitet dhe përgjegjësi individuale dhe familjare kërkon arsimim më të mirë dhe përfshirje më të madhe në jetën politike, shoqërore, ekonomike dhe kulturore të vendit.

LEXO EDHE:  Droga shqiptare “pushton” BE-në/Bllokohet mbi gjysmë ton hashash në Greqi

LEXO EDHE:  Fotot-Kryemadhi vishet me blu/ Shfaqet krah për krah Berishës dhe Bashës

Rikthimi i debatit mbi dinjitetin njerëzor është një lajm i mirë për shoqërinë shqiptare. Dhe lufta për rikthimin e dinjitetit ne jetën e qytetarit shqiptar mund të vinte vetëm nga e djathta. Për këtë, ish-kryeministri Berisha është për t’u përshëndetur.



Doktori ka shprehur disa teza të tjera të domosdoshme – anipse të vonuara – në takimet me bazën.

Siç e ka pranuar dhe ai vetë, kjo lëvizje shkon përtej kryetarit aktual në detyrë. Z. Berisha ka folur për respektim të statutit të partisë nga tani e tutje dhe rikthimin e peshës vendimmarrëse që i takon anëtarit të thjeshtë. Pra, demokratizim i partisë, që do të çonte në demokratizim të shoqërisë.

Si rrjedhojë, anëtari i partisë do të duhet të mësojë të votojë me ndërgjegjen, logjikën dhe arsyen e vetë dhe jo sipas urdhrit të kryetarit. Kjo është shumë e rëndësishme, pasi vetëm nëse anëtarët, funksionarët dhe udhëheqësit e një partie respektojnë kushtetutën dhe rregullat e partisë e nuk ndjekin verbërisht kryetarin, ata do të jenë të aftë të ndjekin ligjet dhe Kushtetutën e vendit pavarësisht presioneve. Për më tepër, nëse partia është meritokratike dhe e hapur, ashtu do të jetë dhe qeverisja e vendit nën Kryeministrin e propozuar nga ajo parti.

Doktori foli dhe për anti-komunizëm, një tezë e harruar nga udhëheqja aktuale e PD-së, por e rëndësishme për shumicën e votuesve të asaj partie, që janë të përndjekurit dhe pronarët legjitim.

Për hir të së vërtetës, tezat e Doktorit personalisht i kam parë në pjesën më të madhe të tyren në një linjë me ato të znj. Edith Harxhi dhe Grupit për PD gjatë fushatës për kryetarin e Partisë Demokratike.

Bazuar mbi fushatën që bëri Harxhi, programin dhe idetë që shpalosi, si dhe deklaratat e saj dhe të pjesëtarëve të Grupit ditët e fundit mendoj se ky grupim mbetet organizimi më serioz, më i qartë dhe më me këmbë në tokë që ka Partia Demokratike sot, përtej aksionit politik dhe aktivitetit të Doktorit.

Ky fakt duhet të na japë shprese se e djathta ka kapacitet dhe vizion të mjaftueshëm për t’u ri-themeluar, nëse aksioni i Doktorit për kthimin në normalitet të PD-së dhe hapjes së rrugës drejt zgjedhjeve të lira në parti funksionon. Me betejën për të çliruar partinë që ka bashkë-themeluar nga ata që e kanë marrë peng, unë mendoj se Sali Berisha është duke kryer ndoshta misionin e fundit, por me siguri më fisnikun e jetës së tij. Po korrigjon një gabim së paku tetë vjeçar e ndoshta në disa aspekte dhe tridhjetë vjeçar, duke i hapur rrugën rithemelimit të një djathte të vërtetë, më të hapur, më ideologjike e më të fortë – nëse i shkon deri në fund.

Nuk mendoj se z. Berisha ka ndonjë plan për drejtimin e kësaj force politike, përtej aksionit që ka ndërmarrë. Do t’u takojë demokratëve si ata që përmenda më sipër e qindra e mijëra të tjerëve, për të punuar për forcimin, organizimin dhe drejtimin e kësaj të djathte.

Nëse Doktori nuk del i suksesshëm, e djathta do arrijë mbase të manifestohet te një forcë e re politike. Por, në këtë moment që flasim, misioni i Doktor Berishës, në analizën time i ka të gjitha mundësitë që të rezultojë i suksesshëm me ndihmën e grupimeve të ndryshme të së djathtës së vërtet, cilado të jetë rruga statutore dhe institucionale që ai do të ndjekë. Suksesi i këtij aksioni për çlirimin e PD-së nga peng-marrja shumëvjeçare (i cili duhet të jetë një fakt i pakundërshtueshëm tashmë) dhe demokratizimin e saj si dhe e ardhmja e të djathtës janë dhe thelbi i kësaj çështje.

Historitë me anti-amerikanizëm, ardhje në pushtet me ndihmën e burokratëve të huaj, prova inkriminuese që mbahen sekret e të tjera si këto janë më shumë për të mbushur programacionet televizive të mbrëmjeve dhe nuk kanë lidhje me analizën e politikës reale.

Me një organizim të mire, me një udhëheqje të re jo të shitur, të pakorruptuar dhe të pakorruptueshme, me një rilidhje me bazën, me një ri-fokusim te parimet konservatore, me një besueshmëri të rinovuar te aleatët strategjik dhe te votuesit blu e gri, e djathta vjen shumë shpejt në pushtet, siç ka ndodhur në Austri me Kancelarin Kurtz, me Republikanët në Amerikë e në shumë raste të tjerë. Por, përtej motiveve pse ndodhi, veprimi i Doktorit ishte i nevojshëm për të krijuar një shkundje dhe ndërgjegjësim te anëtarësia e gjerë dhe për të shkaktuar një ortek ndryshimesh. Kur moçali trazohet është përherë diçka e mire. Dhe, pavarësisht opinioneve personale, na duhet ta pranojmë se vetëm ai kishte forcën e duhur për ta nisur këtë shkundje.

Baza dhe votuesit e Partisë Demokratike besojnë në të njëjtat vlera dhe parime që kanë bërë Amerikën të madhe përgjatë dy shekujve të fundit – dinjitet, anti-komunizëm, liri dhe përgjegjshmëri individuale, patriotizëm, pronë e lirë, sovranitet, meritokraci dhe kapitalizëm.

Vetëm një parti e djathtë me këto vlera, e rikthyer në shina ideologjike dhe meritokratike mund të zëvendësojë sharlatanizmin anti-Perëndimor dhe anti-shqiptar që e ka zaptuar, të përfaqësojë elektoratin e vet me kokën lartë, e të bisedojë si e barabartë me këdo aleat të huaj apo kundërshtar të brendshëm. Aksioni i Doktorit dhe mandej rithemelimi i PD-së pikërisht këtu duhet të synojnë të shkojnë.

Duke i hapur rrugë rikthimit të këtyre vlerave në udhëheqjen e Partisë Demokratike, Doktori do të sigurojë vendin e vetë në anën e drejtë të historisë së këtij kombi duke shlyer dhe disa prej gabimeve të tij, ndërsa e djathta do të ofrojë më në fund një alternativë serioze dhe të nevojshme për ringritjen e atdheut.  Të djathtët e vërtetë janë besimplotë në këtë aksion. Nuk duhen zhgënjyer! Godspeed and good luck Doctor!

Nikola është konsulent financiar dhe kontribuues në disa media në Shqipëri, SHBA dhe Europë. Ky artikull pasqyron vetëm mendimet e autorit./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Aktualitet

Nga Kreshnik Spahiu/ Cilën parti do votojnë të dielën, 150.000 shqiptarë në Gjermani?

Publikuar

-

Nga

cna news, cna lajme, lajme cna, lajme flash cna, cna.al, cna lajme politike, cna kronike, cna lajme bote, cna show

Të dielën, Gjermania mbyll kapitullin dhe ciklin e fenomenit Merkel, duke votuar për hapjen e një etape të re.

Pensionimi i Zonjës Merkel nga çdo funksion politik, ka krijuar një garë të barabartë dhe ka hapur të gjitha alternativat zgjedhëse dhe vizionin për një Gjermani ndryshe. Pas 18-muajsh krize pandemike, nga e cila afro 30% e bizneseve të vogla rrezikuan falimentimin, 12% e koorporatave u futën në procedura mbylljeje apo kolapsi financiar dhe 7% e ndërmarrjeve të ndërtimit u pezulluan në aktivitet.

Nga sondazhet e javës, koalicioni CDU/CSU, dukshëm nuk mund të jetë lokomotiva e një qeverisjeje të re, madje rrezikon që mos të jetë fare pjesë e qeverisjes.

Kandidati Laschet, ka mungesa të theksuara karrizme dhe mbetet një hije e lideres Merkel.

Të dielën, së paku 150.000 shqiptarë (shifër jo zyrtare) nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia, Mali i Zi, Presheva me pasaportë gjermane, kanë të drejtën të bëjnë zgjedhjen e tyre për 6 partitë kryesore gjermane.

Ndonëse, 1 në 4 shtetas gjermanë ka një origjinë të huaj, në pushtetin legjislativ, ata nuk përfaqësohen as me 8%.

Kryesisht partitë politike gjermane nuk i kanë dyert e hapura të përfaqësimit për të huajt, jo ekuivalente me dieversitetin multinacional dhe multikulturor të një Gjermanie, e cila është shndërruar në një metropol mini “America” të dekadave të fundit në Europë…

Shqiptarët, pavarsisht se janë një nga kombet më të mëdha në numër, (minimalisht 600.000 nga Kosova, Shqipëria, Maqedonia) nuk përfaqësohen aktualisht aspak në organet e zgjedhura.

Edhe në këto zgjedhje, shqiptarët nuk janē tërsisht unik në votën e tyre, por ndryshe nga zgjedhjet e tjera, ka një prirje ndryshe.

Dhjetëra intelektulë dhe biznesmenë në Hamburg po mbështesin në një fushatë aktive, Partinë Social-Demokrate dhe kandidatin Metin Hakverd.

Dafina Berisha dhe Kastriot Krasniqi kandidojnë në listat e SPD në dy qytete të ndryshme.

Disa shqiptarë të tjerë në Kiel, me origjinë nga Gjakova janë rreshtuar pro CDU. Ndue Oroshi përfshihet në listat e demokristianëve dhe është një aktivist i njohur në zonë.

Të Gjelbrit, edhe për shkak të gabimeve të kandidates së tyre Baerbock, kanë vetëm rreth 15 përqind të votave. Një rezultat i mirë ky për të Gjelbrit, por larg ëndrrave të së kaluarës.

Shqiptarja Lendita Musliu ka shance të jetë një kandidate pretendente për Bundestag.

Gjithësesi, me sa duket, shumica e shqiptarëve këtë radhë po tregohen pragmatistë dhe po orientohen në disa qarqe elektorale drejt votës për SPD për disa arsye:

LEXO EDHE:  “Pas Bashës qëndron Berisha”/ Vuçiç flet për zgjedhjet e 25 prillit: Po i ndjek me vëmendje

LEXO EDHE:  Meta "kopjon" Berishën/ Ja çfarë publikon në rrjetet sociale

– sepse kandidati Scholz ka më shumë shanse tē jetë kancelari i ri i Gjermanisë



– sepse SPD dhe deputetët e saj, ishin nxitësit dhe promotorët e votës pro Shqipërisë në BE.

– sepse kandidati Scholz është një kopje dhe vazhdimësi e politikave të Kancelares Merkel, si një homolog i saj prej vitesh në qeverisje

– sepse SPD dhe Scholz kanë programin më të hapur dhe më integrues për të huajt

– sepse SPD garanton një pagë minimalisht 12 euro/ora, pension stabël dhe ndërtimin e 400.000 banesave për nevojtarët.

– sepse, në SPD garojnë në lista dy shqiptarë, pavarsisht se mund mos kenë shanse për t’u zgjedhur deputetë.

Shqiptarët në Gjermani, në këto zgjedhje, për herë të parë po ndikojnë fortë me votën e tyre në rezultat.

Shqiptarët në Gjermani, me shumë zgjuarsi nuk kanë treguar preferencë për ideologjinë e djathtë apo të majtë, por po orientohen drejt fituesit.

Shqiptarët në Gjermani, të dielën do zgjedhin, por edhe do zgjidhen, duke qenë në lista.

Shqiptarët në Gjermani, këtë muaj i shihje kudo, në krah të disa protagonistëve në zgjedhje.

Gjermania voton të dielën dhe sipas të gjitha studimeve rezultatet mund të jenë dy:

– ose kolaicioni do jetë i njëjtë, por me rotacion brenda llojit, që nënkupton, SPD kalncelarin dhe CDU/CSU në bashkëqeverisje FDP

– ose tre parti të majta SPD-Të majtët-Të Gjelbërit në bashkëqeverisje

Të dielën voton Gjermania, por edhe një pjesë nga Shqipëria.

Sot Bundestagu ka 709 deputet dhe vetëm 59 prej tyre kanë pjesërisht origjinë të huaj por asnjëri shqiptar. Shumë pak në raport me numrin e migrantëve në tërësi. Kjo i shtyn migrantët në përgjithësi dhe shqiptarët në veçanti që të votojnë për atë parti e cila ka hapur më shumë deputet në lista të huaj dhe që ka një program barazie sociale, por dhe strategji integruese.

Zgjedhjet e së dielës janë ndryshe, sepse Gjermania dhe Europa nuk janë njësoj si 4-vite më parë. Prandaj, vota për Gjermaninë e 4-viteve të ardhshme, mund të ndryshojnë të ardhmen e një Europe tjetër, ku shqiptarët mos kapërcejnë murin e Berlinit, por muri Europian të ndërtohet përtej Ballkanit dhe pasaportat e BE-së të kenë flamurin me 32 yje./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Fatos Lubonja/ Si bashkëpunuan Rama dhe amerikanët për eleminimin e Berishës

Publikuar

-

Nga

Fatos Lubonja kritikon PD/ Pastrimi i partisë duhej bërë më herët

Lulzim Basha dhe mbështetësit e tij, pasi kanë shpalosur një çarçaf me meritat e mëdha të kapitenit “historik” të anijes PD, shtojnë në fund se ai duhet hedhur nga anija pasi lundrimi drejt pushtetit nuk mund të vazhdojë kështu, pasi me Berishën në anije na bombardojnë amerikanët.

“Nec plus ultra”, mos shko më tej, duket sikur i thonë ata mendimit të tyre. E kërkojnë amerikanët dhe pikë! Por a është vallë kështu? Absolutisht jo. Në këtë vendim të Lulzim Bashës ka që ç’ke me të një mendim kalkulues – fatkeqësisht të gabuar – që karakterizohet nga një hipokrizi alla shqiptarçe e katërfishtë: ndaj amerikanëve, ndaj Berishës, ndaj shqiptarëve dhe ndaj vetes.

Pse e them këtë? Pasi as ai dhe as mbështetësit e tij, duke menduar me dinakëri, s’kanë ndaluar asnjë çast tek argumenti që kanë dhënë amerikanët për të kërkuar largimin e Berishës nga Grupi Parlamentar i PD-së: “korrupsion i nivelit të lartë” që “ve në rrezik interesat amerikane”, – që do të thotë automatikisht edhe ato shqiptare.

Madje, tashmë argumenti amerikan i korrupsionit sikur është harruar edhe nga vetë amerikanët duke mbetur debati te vlerësimi i personit Berisha, aq sa Lulzim Basha ka bërë disa aludime, sipas të cilave informacione që i di vetëm ai, të bëjnë të mendosh se amerikanët kanë për Berishën prova shumë më të rënda sesa korrupsioni. Në këtë pikë vlen të shtrohet pyetja nëse vërtet korrupsioni përbën një shqetësim të vërtetë të opozitës shqiptare dhe të amerikanëve, apo është një pretekst për luftë politike – siç ka qenë këta tridhjetë vjet në Shqipëri?

Që në PD, me në krye Berishën, Bashën etj., nuk ka pasur e nuk ka impenjim të vërtetë në luftën kundër korrupsionit, kjo është provuar me kohë. Një nga karakteristikat kryesore të berishizmit (përveç shumë të tjerave, ku hyn edhe hipokrizia e shumëfishtë që po manifestojnë trashëgimtarët e tij) ka qenë pikërisht përdorimi i korrupsionit të kundërshtarit për të bërë korrupsion vetë.

Nuk ka person që e kupton më mirë këtë që sot po i bie mbi shpinë, sesa dora vetë Sali Berisha, sepse është ai që e inauguroi përdorimin e korrupsionit për korrupsion në vitet ‘90 me arrestimin (edhe me mbështetjen amerikane) të liderit të opozitës Fatos Nanos me qëllim dobësimin e opozitës. Për hir të së vërtetës, duhet thënë se ky moment shënon një pikë kulminante të berishizmit, si forma më e egër e luftës për eliminimin e kundërshtarit që kemi njohur.

Në periudhën e mëvonshme 1997 – 2013, ky mjet lufte mbeti në nivele retorike, pa arritur të bëhet agresiv deri në arrestime dhe konfiskime pronash të kundërshtarëve. Por me Ramën në pushtet, me kapjen e drejtësisë nëpërmjet së ashtuquajturës Reformë në Drejtësi, po arrijmë me shpejtësi në nivelet e berishizmit të fillimviteve ‘90, edhe pse në një trajtë më të sofistikuar dhe shumë më të vështirë për t’u luftuar. Dhe një nga vështirësitë është kontributi agresiv amerikan në këtë demagogji.

Po të lexosh analizat e përvojës së dështimit amerikan në Afganistan, siç është p.sh. shkrimi i “The Economist”, “Pse amerikanët vazhdojnë të ndërtojnë shtete klientelare të korruptuara?”, do të shohin se në vend që të çmontojnë sistemin e lidhjeve klientelare të korrupsionit, amerikanët i kanë paguar të pushtetshmit e korruptuar atje, për hir të paqes e stabilitetit.

Edhe atje amerikanët kanë ndihmuar në ngritjen e një institucioni që duhet të luftonte korrupsionin, por që në fakt u dobësua shpejt nga afganët e amerikanëve. Edhe atje, kur Karzai i fitoi për herë të dytë zgjedhjet me manipulim, gëzoi mbështetje amerikane. Si përfundim, doli se kishin ndërtuar një shtet fasadë “të ngjashëm me fshatin Potemkin”, që u shkërmoq sapo ata vendosën të ikin.

Pyetja në rastin tonë shtrohet nëse amerikanët – ose ai grup lobistësh amerikanë që po përdorin etjen e papërballueshme për protagonizëm të ambasadores Kim – janë të paaftë të mësojnë nga dështimet e tyre apo e përdorin edhe ata korrupsionin me të njëjtën metodë. Të vjen vetvetiu kjo pyetje duke parë se argumenti amerikan se Berisha po ndëshkohet pasi, nëpërmjet korrupsionit, ka vënë në rrezik interesat strategjike amerikanë çalon me të dyja këmbët: si mjet dhe si rezultat.

Çalon si mjet sepse, sikurse do të thoshte edhe vetë Rama i fushatës elektorale të 2013-tës, Berisha nuk ka bërë korrupsion vetë, por në sajë të ngritjes së një sistemi korruptiv, ku biznesi shqiptar, ndryshe oligarkët shqiptarë, nuk funksionojnë sipas rregullave të tregut të lirë, por si klientë të partive në pushtet – çka dora-dorës i ka shndërruar ose në kapës të shtetit duke i bërë deri deputetë e ministra, ose në të kapur prej shtetit.

Ky është thelbi i berishizmit për sa i përket korrupsionit. Dhe problemi është se ky berishizëm gjatë tetë vjetëve të Ramës është fuqizuar dhe sofistikuar në nivele shumë më të larta, sepse oligarkët që akuzoheshin nga Rama për korrupsion me Berishën, sot punojnë të gjithë me Ramën, sipas të njëjtit sistem; sepse shumica e mediave të këtyre oligarkëve (apo të sponsorizuara prej tyre), deri edhe gazetarë që i kanë shërbyer berishizmit më të egër të viteve ‘90, sot i shërbejnë Ramës me të njëjtin stil.



Dhe, po t’u shtosh këtyre faktin se gjatë qeverisjes Rama, krimi i organizuar ka njohur një hop cilësor drejt kapjes së jetës politiko-ekonomike shqiptare, nuk mund të mos vijmë në konkluzionin e Ramës së viteve 2013 se në Shqipëri edhe një gjerman, po të vijë do të korruptohet. Në këto kushte, çështja shtrohet: çfarë ndodh në një vend ku zor të gjesh “gjerman”, të cilit, për shkak të sistemit, të mos mund t’i ngresh dot një akuzë për korrupsion dhe ku pushtetarët nuk punojnë për çlirimin e “gjermanit” nga ky sistem, por për sundim dhe përfitim korruptiv nëpërmjet kapjes së tij?

LEXO EDHE:  Sondazhi/ Kë duan të shohin shqiptarët në kabinetin ‘Rama 3’

LEXO EDHE:  Berisha, takim me senatorin italian Antonio Razzi

Përgjigjja është ajo që po ndodh sot me “gjermanin” Berisha: “gjermanin” e shantazhon, deri dhe e fut në burg po të doli kundër, për t’i hapur rrugë një abuzimi të pakontrolluar me pushtetin. Sulmi ndaj Berishës është bërë me këtë metodë që inauguroi Berisha në 1993.

I kthehemi edhe një herë pyetjes: a janë kaq miopë amerikanët sa Rama ka arritur t’i manipulojë apo po e përdorin edhe ata luftën ndaj korrupsionit si instrument për të mbështetur autokratin për interesat e tyre? Sa më shumë kalon koha, aq më shumë po provohet se kemi të bëjmë me një përdorim të ndërsjellë. Për sa i përket Ramës manipulator, vlen të kujtojmë se përdorimin e luftës ndaj korrupsionit për të eliminuar kundërshtarët, duke përdorur ndërkombëtarët, e ka zanat të vjetër.

Kujtoni “Mjaft” të Erjon Velisë, sesi lindi me mbështetje financiare ndërkombëtare ambasadash dhe fondacionesh si ai Soros, kundër ish-komunistëve të korruptuar Nano-Berisha, por që i mbajti sytë mbyllur ndaj supermekanizmit korruptiv me oligarkë ndërtues dhe pronarë mediash që kishte ngritur Rama në Bashkinë e Tiranës – aq sa i doli shprehja “një pallat, një votë”.

Se kush qëndronte prapa “Mjaft”-it, sot e kanë të gjithë të qartë. Edhe rezultatin po ashtu e kemi, po e shohim nëpërmjet masakrës që po i bën krimi i organizuar qytetit të Tiranës. Eliminimi i dyshes Berisha – Meta me dorën ndërkombëtare është stratagjemë së njëjtës mendje ku, paradoksalisht, vendin e Erjon Velisë sikur po kërkojnë t’ia ngarkojnë Lulzim Bashës. Për sa u përket amerikanëve, nuk gjykoj se kanë rënë pre e manipulimit të Ramës nga naiviteti.

Sepse duke parë veprimet e tyre, nuk mund të mos shtrosh disa pyetje parimore: nëse Shqipëria qenka vend kaq i pasigurt për interesat amerikane, saqë një ish-President, ish-Kryeministër shpallet armik i Amerikës, si ka mundësi që e trajtojnë këtë vend kaq të brishtë si vend të sigurt ku mund të depozitojnë armët kimike siriane për t’i çmontuar, ta bëjnë vendstrehimin e muxhahedinëve opozitarë të regjimit iranian apo të sjellin edhe afganët, ndërkohë që vende të tjera të NATO-s, shumë të konsoliduara e të fuqishme, hezitojnë për shkaqe sigurie të vendeve të tyre?

Poende, nëse vërtet kanë hallin e popullit shqiptar që, për shkak të korrupsionit, po ikën masivisht në emigracion, aq sa në 10 vjetët e fundit 60000 fëmijë në moshën e adoleshencës janë braktisur qëllimisht nga prindërit nëpër Europë pasi nuk shohin të ardhme për ta në Shqipëri, si ka mundësi që nuk reagojnë fare ndaj korrupsionit të Ramës. Poende, si nuk reagojnë as ndaj Lulzim Bashës dhe mbështetësve e tij kur i shohin të vazhdojnë ta ngrenë në qiell trashëgiminë e Berishës në vend se të përqafojnë seriozisht argumentin amerikan të korrupsionit?

Madje, po t’i besojmë së dhënës që qarkullon nëpër media se kanë përdorur si presion ndaj Bashës kërcënimin se përndryshe do ta shpallnin edhe atë “non grata”, a nuk na çon edhe kjo, së bashku me çka rreshtova më sipër, në idenë se ata nuk kanë hallin e liderëve të korruptuar, por se si t’i përdorin liderët e korruptuar për qëllimet e tyre?

Megjithatë, tek e fundit, përtej qëllimeve e mjeteve, që mbeten të diskutueshme, rezultati është se amerikanët – gjithmonë në kuptimin e grupit të lobistëve amerikanë që po përdorin etjen e papërballueshme për protagonizëm të ambasadores Kim – po kontribuojnë në fuqizimin dhe sofistikimin e berishizmit si në partinë në pushtet, edhe në partinë më të madhe opozitare, të cilën e kanë çuar në pikën më të dobët historike për sa i përket forcës dhe kredibilitetit.

Me këto praktika, dështimi i tyre në Shqipëri është i garantuar. Madje, mund të them se tashmë ai është një realitet që nuk duan ta shohin sepse “talebanët” e kanë marrë tashmë pushtetin në Shqipëri, – kam parasysh me këta krimin e organizuar në pastrimin e parasë.

Prokurori i mirënjohur italian, Gratteri, autor midis të tjerash i librit “Si Ndrageta u bë klasë drejtuese” në një intervistë të dhënë kohët e fundit, thotë: “nëse askush (në Perëndim) nuk i kundërvihet mafies shqiptare në Shqipëri, këta do të bëhen shumë të fuqishëm shumë të pasur sepse kanë mbrojtje në të gjitha nivelet dhe do të shpërhapen e të hyjnë në Evropë…”.

Problemi amerikan është se ata po i trajtojnë talebanët tanë si “our son of the bitch” (birin tonë të kurvës) dhe siç e ka provuar historia, ka shumë rrezik të veprojnë kështu deri kur këta t’u bien ndesh interesave të tyre. Do të doja ta mbyllja këtë shkrim duke shtuar: prandaj është detyre e shqiptarëve të përveshin mëngët nëse nuk duan të jetojnë nën sundimin e “talebanëve” të tyre, por duke i parë shqiptarët kaq të nënshtruar dhe kaq të tradhtuar, po e mbyll duke uruar të ndodhë ndonjë mrekulli që t’i shpëtojë./ CNA.al

LEXO TE PLOTE