Connect with Us

Çfarë duhet të bëjmë kundër oligarkisë dhe oligarkëve

Blog

Çfarë duhet të bëjmë kundër oligarkisë dhe oligarkëve

Publikuar

-

Nga Angelo Codevilla “The American Greatness”

Çfarë po bëjnë qindra korporatat më të mëdha të Amerikës, teksa e nxitin publikun të heqë dorë nga kërkesa e identifikimit gjatë votimit? Çfarë janë duke bërë Twitter, Facebook, etj, kur i ndalojnë njerëzit të shpërndajnë fakte, që janë të papërshtatshme për politikën qeveritare ose (dhe) Partinë Demokratike?

Çfarë bënë në fakt bankat kur i dorëzuan FBI- së regjistrat me emra e personave, që kishin udhëtuar rastësisht drejt Uashingtonit më 6 janar 2021? Por të gjitha ato dyqane të mëdha me pakicë, të cilat qeveria i etiketoi si “thelbësore”, dhe që lulëzuan nën masat bllokuese, çfarë janë duke bërë kur vazhdojnë t’ju kërkojnë të mbani maska në ambientet e tyre, edhe pse jeni vaksinuar?

Çfarë po bëjnë kolegjet dhe universitetet, por edhe gjimnazet, që i privojnë nga mundësitë të rinjtë që nuk përshtaten me profilet e tyre? Dhe çfarë bëjnë të gjithë ata kur hedhin poshtë ankesat, se po shkelin të drejtat tuaja Kushtetuese, duke ju thënë se po ushtrojnë të drejtat e tyre private?

A janë ata thjesht ata duke e mbështetur qeverinë apo posaçërisht Partinë Demokratike? Çfarë po bën administrata Bajden kur betohet se nuk ka asnjë interes specifik për “pasaportat e vaksinave” për të disiplinuar qasjen e njerëzve të zakonshëm në udhëtime, karriera, etj, por nga ana tjetër po punon me linjat ajrore, teatrot, kompanitë e mëdha dhe universitetet për t’i ndihmuar ata të imponojnë përdorimin e pasaportave të tilla?

A është qeveria – në praktikë, partia politike që e kontrollon qeverinë – në shërbim të korporatave, apo korporatat janë në shërbim të partisë? A po ndikojnë kompanitë farmaceutike tek këshillat që “rekomandojnë” Qendrat për Kontrollin e Sëmundjeve (CDC) në lidhje me kufizimet në kuadër të pandemisë? A ndikojnë ato tek Partia Demokratike, apo është e kundërta? Kush drejton kë?

Të kuptuarit e asaj që po ndodh në Amerikë, fillon me shpërfilljen e pyetjeve të tilla si “idiotësira”. Në vend të kësaj, fokusohuni tek fakti se ata që na sundojnë mbi të gjitha këto çështje, janë në thelb të njëjtët njerëz. Nëse institucionet që ata kontrollojnë janë publike apo private nën sistemin tonë Kushtetues, kjo nuk ka më rëndësi. Këta persona janë përgjegjës për zbehjen e madhe të të gjitha të lirive, dukuri që i kemi përjetuar që prej të paktën vitit 2016, dhe sidomos që nga viti 2020.
Po çfarë është një oligarki?Aristoteli vuri re se qeveritë drejtohen nga një person, nga disa, ose nga shumë, dhe pavarësisht nga sa njerëz sundojnë, ato e bëjnë këtë ose për interesin e përgjithshëm ose për interesin e tyre.

LEXO EDHE:  Pse maskat mund të rrisin dhe jo ulin, rrezikun e prekjes nga koronavirusi

Republika Amerikane u themelua në vitet 1776-1789 nga populli në përgjithësi, për t’i shërbyer interesit të përgjithshëm. Por gjatë shekullit të kaluar, një grup gjithnjë e më homogjen njerëzish që drejtonte institucionet e republikës, e rrëmbeu pushtetin nga duart e përfaqësuesve të zgjedhur në të gjitha nivelet, duke qeverisur më shumë për interesin e tij, sesa atë të popullatës së përgjithshme.
Në Amerikën e shekullit XXI, kjo oligarki e ka zhdukur dallimin midis fuqive publike dhe private, duke e zëvendësuar atë me dallimin midis atyre që janë dhe atyre që nuk janë pjesë e klasës sunduese.

Privatizimi i pushtetit publik, është thelbi i oligarkisë.

Për shkak se qeveria është nga klasa sunduese në pakicë, dhe është për interesin e saj, oligarkët mund të përdorin fuqitë shtrënguese të qeverisë pa kufizime ligjore, a thua sikur të merreshin me punët e tyre private. Ata që jetojnë nën oligarki nuk janë qytetarë – pasi oligarkia e vlerëson vetveten, vendos vetë, brenda vetes së saj, dhe sepse ajo është e angazhuar mbi të gjitha për të mohuar aftësinë e njerëzve për të qeverisur vetë.

Amerikanët po përpiqen që të kuptojnë se çfarë po ndodh, pasi e konsiderojmë ende veten si qytetarë, dhe e imagjinojmë se ata që drejtojnë institucionet tona republikane i respektojnë ende në një farë mase.
Ne shohim persona, të cilët klasa sunduese i favorizon në kryerjen e krimeve pa u ndëshkuar, dhe ndërkohë ne po ankohemi për “një sistem drejtësie me dy nivele”. Dhe ky nuk është thjesht korrupsion. Ky është vetë regjimi i ri. Gjëra të tilla nuk janë devijime nga ligjshmëria e republikës. Ato janë pohimi i realitetit oligarkik. Kjo është drejtësia oligarkike, normaliteti oligarkik.

Republika ishte dje. Oligarkia është sot. E çfarë duhet të bëjë në këto kushte një ish-qytetar?
Së pari, të ndalojë së shtiruri. Dhe të fillojë të refuzojë – me zemër dhe mendje – autoritetin e oligarkëve, që tani po kontrollojnë ato që ishin dikur institucionet tona republikane. Qytetaria është e mundur të ekzistojë vetëm kur individët bashkohen nën udhëheqësit e zgjedhur prej tyre për të arritur qëllimet e përbashkëta, pozitive apo negative qofshin./Përshtatur nga CNA.al

Burimi: https://amgreatness.com/2021/05/03/oligarchy-and-remedies

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Studimi:Ata që e kanë kaluar Covid-19, kanë nevojë vetëm për një dozë vaksine

Publikuar

-

Nga

E  keni kaluar tashmë Covid-19? Studiuesit në Universitetin e Kalifornisë në SHBA, kanë pak lajme të mira, pas kalvarit të vuajtjeve që mund të keni përjetuar. Një studim i ri tregon se pacientët të cilët shërohen nga një infeksion i koronavirusit të ri, kanë nevojë vetëm për një dozë nga vaksinat anti-Covid që janë aktualisht në dispozicion, për të arritur një mbrojtje të plotë gjatë pandemisë.

Por fatkeqësisht, rezultatet gjithashtu tregojnë se ky imunitet ndaj Covid-19 nuk mund të zgjasë përgjithmonë, dhe të gjithë mund të kenë nevojë për marrjen e dozave përforcuese në të ardhmen.

Studimi i botuar në revistën “ACS Nano”, i shtohet një hulumtimi të mëparshëm, që zbulon se ata që e kanë kaluar tashmë Covid-19, kanë nisur ndërtimin e një mbrojtjeje imunitare kundër virusit.

Në ato raporte, shkencëtarët zbuluan se pacientët me koronavirus fillojnë që të prodhojnë antitrupat e tyre për të luftuar infeksionin, dhe krijojnë gjithashtu qeliza të kujtesës, të cilat mbajnë një rekord të sëmundjeve të vjetra, në mënyrë që sistemi imunitar të dijë si t’i luftojë ato në të ardhmen.

Të dyja vaksinat e Pfizer-BioNTech dhe Moderna, kanë një efektshmëri në nivelin 95

për qind. Që të dyja ato përdorin mARN, për të shkaktuar një përgjigje imune tek të vaksinuarti. Sistemi imunitar fillon që të prodhojë antitrupa, të cilat synojnë vendin e

lidhjes së receptorëve të proteinës virale që rrethon nga jashtë SARS-CoV-2 (RBD).

Ajo proteinë, është mënyra që përdor virusi për t’u bashkuar me qelizat njerëzore, dhe

për të infektuar trupin e njeriut. Për njerëzit që nuk janë prekur nga Covid-19, dy doza

të këtyre vaksinave, sigurojnë imunitet të mjaftueshëm për të parandaluar shfaqjen e simptomave. Gjithsesi, autorët e studimit thonë se ka pasur deri më tani disa prova klinike që përfshijnë vaksinat, dhe mbi njerëzit që janë shëruar nga Covid-19.

Një dozë e dytë nuk sjell ndonjë mbrojtje shtesë tek ata që e kanë kaluar Covid-19

Dr Oto Jang dhe ekipi i tij, vendosën që të krahasonin nivelet e antitrupave tek njerëzit me dhe pa një infeksion paraprak me Covid-19, me ata që kishin marrë ose 1 ose 2 dozat e vaksinave Pfizer apo Moderna. Autorët e studimit, e nisën studimin duke ekzaminuar 28 persona që nuk janë prekur asnjëherë nga koronavirusi.

LEXO EDHE:  Si të ndërtojmë sot një demokraci, si ajo e Athinës së Lashtë

LEXO EDHE:  Edhe sa kohë i ka mbetur njerëzimit për të ekzistuar?

Rezultatet tregojnë se një dozë nga secila prej vaksinave, krijonte niveleve të ngjashme të antitrupave me ato tek të prekurit nga Covid-19 në formën e lehtë. Megjithatë doza e tyre e dytë, krijoi një përgjigje me antitrupave, që është më afër pacientëve që kanë përjetuar një formë të rëndë të sëmundjes.

Ekipi testoi më pas 36 persona që ishin prekur nga Covid-19 para vaksinimit të tyre. U vu

re se tek këta pjesëmarrës, një dozë vaksine prodhoi një përgjigje të barabartë me atë të një pacienti me Covid-19 me simptoma të rrezikshme për jetën. Për më tepër, një dozë e dytë e vaksinës nuk siguroi ndonjë mbrojtje të shtuar kundër Covid-19.

Po sa kohë do të zgjasë kjo mbrojtje?

Autorët e studimit, vërejnë se ekspertët janë ende të pasigurt se për sa kohë do të zgjasë mbrojtja e këtyre vaksinave, teksa pandemia po vazhdon. Por gjetjet e studimit të tyre, tregojnë se nivelet e antitrupave fillojnë të bien pas marrjes së dozës së dytë.

Pas 85 ditësh, marrësit e vaksinave humbin rreth 90 për qind të antitrupave SARS-CoV-2 të krijuara nga sistemi i tyre imunitar. Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se vaksinat anti-Covid janë të mira vetëm për 3 muaj.

Por ekipi paralajmëron se në të ardhmen mund të jenë të nevojshme doza shtesë përforcuese, pavarësisht nëse jeni prekur apo jo nga Covid-19. Studimet e mëparshme, kanë sugjeruar se ata që janë prekur nga një formë e lehtë e koronavirusit, mund të kenë mbrojtje nga Covid-19 për gjithë jetën e tyre.

Megjithëse këta njerëz do të humbisnin shumë shpejt shumicën e qelizave të tyre antitrup-prodhuese pas vaksinimit, këto studime tregojnë se trupi i njeriut ruan gjithsesi një rezervë

të vogël të tyre në palcën e kockave.

Këto qeliza do të mblidhen atje, të gatshme për të prodhuar sërish antitrupa nëse rikthehet virusi. Ekipi i Universitetit të Kalifornisë, beson se shkencëtarët do të duhet të kryejnë më shumë teste me qelizat T njerëzore, përpara se ta dinë me siguri nëse popullatës do t’i duhet një raund i tretë vaksinimi kundër Covid-19./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Tre dekada më parë erdhi në Shqipëri Eksarku Patriarkal, Episkopi i Andrusës, Anastasi

Publikuar

-

Nga

Tre dekada më parë erdhi në Shqipëri Eksarku Patriarkal, Episkopi i Andrusës, Anastasi

Tre dekada më parë erdhi në Shqipëri Eksarku Patriarkal, Episkopi i Andrusës, Anastasi +. Ishte viti i largët 1991, kur me ardhjen e demokracisë në Shqipëri, u ndezën edhe llambadhat e besimit në vendin tonë, thuajse pas 5 dekadash ateizëm.

Turma qytetarësh dhe besimtarësh ishin derdhur në rrugë për të pritur eksarkun Patriarkal, i njohur botërisht, Episkopi i Andrusës, Anastasi.

Kanë kaluar 30 vite nga ai moment i bekuar, ditë që në fakt ishte një zinxhir bekimesh për popullin shqiptar. Një popull i etur për fjalën e Perendisë dhe të Ungjillit, pasi prej afro 50 vitesh ishte shtypur dhe nënshtruar për të blasfemuar kundër Krijuesit.

Në më shumë se 2000 vite histori të krishtërimit, 50 vite janë pak, por nëse krahasojmë shkatërrimin e kishave, manastireve, përdhosja e ikonave të shejta, keqtrajtimi, burgosja, internimi apo dhe ekzekutimi i besimtarëve dhe klerikëve, atëhere themi me plot gojë që Shqipëria është vend martirik. Mbase i njëjtë me vitet e para të krishterimit, ku besimtarët torturoheshin nese pohonin Krishtin si Perendi.

Por viti 1991, kisha mëmë, Patriarkana Ekumenike, u kujdes që të dërgonte në vendin tonë një personalitet për ringritjen nga gërmadhat e besimit. Konstandinopoja zgjodhi pikërisht Episkopin e Andrusës, Prof. Dr. Anastasin.

Një njëri që i ka dedikuar jetën e tij Perendisë, lëmoshës, përdëllimit dhe përhapjes së Fjalës së Zotit.  Shqipëria kishte nevojë për një bari, dhe pikërisht kishte nevojë për Imzot Anastasin.

“Unë jam bariu i mirë. Bariu i mirë, që vë shpirtin e vet për dhentë” (Jn. 10,11).

Hapat e tij të para në Shqipëri nuk ishin të lehta. Kisha të kthyera në gërmadha, klerikë sa gishtat e dorës, por nga ana tjetër një popull të uritur nga buka dhe Ungjilli. Një popull që kishte nevojë për ushqim, jo vetëm material, por edhe shpirtëror.

LEXO EDHE:  “Rezistenca vazhdon“/ Studentët bëjnë publike kërkesat e tyre për Qeverinë

LEXO EDHE:  Edhe sa kohë i ka mbetur njerëzimit për të ekzistuar?

Ishte e vështirë që tu kthesh dritën e syve atyrë që për 50 vite ishin ‘verbuar’. Kishte edhe nga ata që nuk besonin tek ai, por koha dhe veprat treguan gabimin e tyre.

Misioni i Eksarkut dhe më pas Kryepiskopit Anastas u duk kur kreu Liturgjinë e parë në kishën e Ungjillëzimit në Tiranë, liturgji që e nisi me himnin “Krishti u Ngjall së vdekurish…”. Ai ngrohu menjëherë zemrat e besimtarëve të pranishëm në kishën e mbushur plot.

Ndërsa sot, pas 30 vitesh, mund të na duket gjërat shumë ndryshe. Sot kemi kisha dhe katedrale në çdo qytet, kemi manastire, shkolla, universitete, mensa, spitale, kopshte etj. Këto janë veprat baritore të Kryebariut tonë në Shqipëri. Një pasuri e madhe që i ngelet kombit tonë.

Por ajo që ka më shumë rëndësi, nuk janë ndërtesat dhe miliona euro të investuara në vendin tonë, por ringjallja e besimit në zemrat e shqiptarëve duke u dhënë si model jetën e tij. Kryepiskopi Anastas, një person që i ka dhuruar jetën Perendisë, që imiton Zotit Tonë Jisu Krisht.

Prej 3 dekadash në Shqipëri u kthye shpresa! Nuk do na braktisë Perëndia! Kjo ishte thirrja e këtij njëriu që luftoi kundër rrymave, qarqeve dhe plot pengesave në këto vite për të glorifikuar emrin e Krishtit në Shqipërinë martirike, që besimin e parë e sollën Apostujt.

Kjo figurë e madhe dhe e përbotshme e orthodhoksisë, prej momentit që u zgjodh eksark nga Patriarkana Ekumenike, punon dhe lutet për besimtarët dhe grigjën e tij.  Le ta himnojmë kryebariun tonë Anastasin, që të shumta i qofshin vjetët. / CNA.al

Nga Nikolla Barkaj

LEXO TE PLOTE

Blog

Tragjedia shekspiriane e familjes Bajden

Publikuar

-

Nga

Nga Dan Mclaughlin “National Riview”

Të shtunën e shkuar u njoftua se qeni i presidenti Xho Bajden, Çemp, kishte ndërruar jetë në moshën 13 vjeçare. Sipas të gjitha dëshmive, qeni i racës gjermane Pastor, ishte një “djalë” i mirë. Qentë janë me ne njerëzit për një kohë të shkurtër, dhe lamtumira e tyre është e pashmangshme, por asnjëherë e lehtë.

Kjo ngjarje e lë familjen Bajden me një tjetër Pastor gjerman:Mejxhërin, që thuhet se u përjashtua nga Shtëpia e Bardhë për 1 muaj pasi thuhet se kafshoi një agjent të Shërbimit Sekret dhe një punonjës të Shërbimit të Parkut Kombëtar.

Në prag të Ditës së Babait, kontrasti midis 2 qenve – njëri i dashur dhe i urtë, dhe tjetri burim i vazhdueshëm telashesh – më solli ndërmend tragjedinë shekspiriane në zemër të familjes Bajden:djemtë e Xho, Bio dhe Hanter.

Gjatë gjysmë shekullit të kaluar, ne kemi parë shumë anë të Xho Bajden, dhe nuk ka asnjë anë më simpatike, sesa ajo e një babai të pikëlluar. Në vitin 1972, Bajden humbi gruan dhe vajzën e tij në një aksident rrugor pak javë pasi ishte zgjedhur senator.

Atij i ra barra të rriste vetëm dy djem. Bio ishte 3 vjeç, ndërsa Hanter 2. Bajden do të martohej sërish, dhe do të kishte një vajzë tjetër disa vjet më vonë. Por Bio dhe Hanter ishin të mbijetuarit e familjes së tij origjinale prej 5 personash, me një vend të pazëvendësueshëm në zemrën e Xho.

Xho ishte një njeri me ambicie dhe vetëbesim të pakufishëm. I zgjedhur senator kur ishte ende në të njëzetat, spikaste e folura e tij me akcent irlandez,ai ishte i bindur se mund të bëhej president në të dyzetat e tij.

Ai “fluturoi” shumë lart dhe “krahët e tij” u shkrinë. Fushata e tij dhe imazhit kombëtar iu dëmtuam nga zënkat e tij të shpeshta me shtypin, duke u bërë objekt talljesh në emisionet televizive të mbrëmjes, dhe kjo para se Bill Klinton dhe Donald Trump të ripërcaktonin atë çka është e pandershme.

Bajden u rikthye në Senat, ku kishte qenë që nga koha e administratës Nikson. Njëzet vjet më vonë, në prag të të shtatëdhjetave, ai garoi sërish dhe humbi. Bajden ishte shumë i entuziazmuar kur u zgjodh zëvendëspresident.

Dhe ai e kishte një trashëgimtar. Bio ishte “djali i mirë”, dhe që po bënte të gjitha gjërat e duhura. Ai mbajti poste të ndryshme qeveritare në mbarë SHBA-në. Ai shërbeu në Irak. Kishte një grua dhe dy fëmijë. Dhe padyshim që po pastrohej t’i zinte vendin babait të tij në Senatit, ndoshta pasi të ishte më parë guvernator i shtetit të Delauerit.

Ndoshta ai do ta ngjiste shkallën e fundit, të cilën babai nuk e kishte arritur dot. Ndërkohë djali tjetër Hanter, ishte një histori tjetër:një narkoman, një shitës i vazhdueshëm i ndikimit duke shfrytëzuar emrin e mirë të babait të tij.

Është më se e natyrshme që një baba, i zënë me karrierën e tij, të jetë tolerant ndaj djemve që kanë humbur që kur ishin të vegjël pjesën tjetër të familjes. Nuk është e vështirë të imagjinohet që duke parë se familja ishte në duar të sigurta me Bion, Xho nisi të ishte gjithnjë e më tolerant ndaj Hanter.

LEXO EDHE:  Si të ndërtojmë sot një demokraci, si ajo e Athinës së Lashtë

LEXO EDHE:  “Rezistenca vazhdon“/ Studentët bëjnë publike kërkesat e tyre për Qeverinë

Apo ndoshta e gjitha është çështje fati. Ne të gjithë kemi njohur prindër të zgjuar dhe të ndershëm që bënë gjithçka siç duhet, e megjithatë një ose më shumë nga fëmijët e tyre devijuan nga rruga e tyre. Ndonjëherë, thjesht nuk mund të bësh asgjë.

Pastaj ndodhi tragjedia:djali i madh vdes. Bio u prek nga një tumor në tru, e njëjta sëmundje që i mori jetën nënës time 19 vjet më parë. Ai vdiq në pranverën e vitit 2015. Varrosja e fëmijës është gjëja më e tmerrshme për një prind; dhe ta bërit dy herë e kuaj gjëje, është akoma më e tmerrshme.

Ashtu si Bajden edhe im atë varrosi 2 djem, njëri në vitin 1972, tjetrin në vitin 2010. I dyti e shkatërroi. Babai im ishte në moshën që ka tani Xho Bajden. I dërrmuar shpirtërisht dhe duke parë rrënimin e trashëgimisë familjare, ai garoi me gjysmë zemre për president vitin e ardhshëm, por u tërhoq pas disa informacioneve të dekonspiruara (ndoshta nga stafi i Hilari Klintonit) në lidhje me kundërshtimin e tij ndaj operacionit për vrasjen e Osama bin Ladenit.

Hanter e tregoi respektin e tij për vëllain, duke u lidhur me të venë e Bio. Në disa aspekte, kjo të kujton vëllezërit Kenedi.

Xho Xhunior supozohej të ishte heroi i luftës dhe kandidati për president, por lufta ia mori jetën. Xhek dhe Bobi ishin figura plot më të meta, por ata kishin karizmë, dhe secili u ngjit në majë, vetëm për t’u eliminuar në 2 atentate.

Pa asnjë “djalë të mirë” për të trashëguar trashëgiminë e Bajden, “delet e zeza” të familjes morën një famë të papritur, të cilën askush nuk e kishte planifikuar apo dëshiruar. Xho vendosi të garonte sërish vetë në vitin 2020.

Hanter e vinte në siklet në çdo hap të mundshëm, por Xho nuk do ta ndëshkonte kurrë djalin e vetëm të mbetur, kujtimin e fundit të familjes që kishte deri në vtin 1972, pa marrë parasysh se çfarë kompromisesh etike kërkonte kjo gjë, dhe pavarësisht shumë njerëzve  që e paralajmëruan për atë që pop bënte Hunter.

Ne mund ta fajësojmë Xho Bajden për të gjitha rreziqet që ai është i gatshëm të ndërmarrë dhe gjërat që është i gatshëm të neglizhojë, vetëm që të lejojë djalin e tij (dhe vëllain e tij, Xhim) të vazhdojë aktivitetin e tij fitimprurës me kompanitë e huaja.

Ne nuk mund ta fajësojmë Xho Bajdenin pse ka një përkushtim të palëkundur ndaj djalit të tij të fundit të mbetur, apo për sjelljen e pavarur të një “fëmije” që tani është 51 vjeç. Tragjedia e Xho Bajden, në vitet kur ai duhet të gëzonte pensionin e tij, është se të jesh baba do të thotë që familja nuk funksionon gjithmonë ashtu siç e ke planifikuar.

Ndonjëherë nuk mund të dalësh në pension kur të duash, dhe gjërat që do të bënit për fëmijët tuaj shkojnë ndonjëherë përtej gjërave që mund të keni bërë ndonjëherë vetëm për veten tuaj./CNA.al

LEXO TE PLOTE