Connect with Us

Nga Ferdinand Dervishi/ Basha dhe historia e patës së pjekur

Opinione

Nga Ferdinand Dervishi/ Basha dhe historia e patës së pjekur

Publikuar

-

Këto ditë një nga debatet, që do marrë një peshë të konsiderueshme, ka nisur dhe mbetet ai i dorëheqjes apo largimit të Lulzim Bashës nga kreu i Partisë Demokratike për shkak të humbjes së dy palë zgjedhjeve të përgjithshme, njëra pas tjetrës.

E në fakt, shumëkush ka të drejtë të jetë i pakënaqur me Kryetarin e PD. Ekstremi i një projeksioni imagjinar i barazon, përpjekjet për fitore të Lulzim Bashës, me atë të një të punëmbaruari që pret ti bjerë nga qielli një patë e pjekur.

Duket se gjithçka ka lidhje me formimin, me lidhjet me Partinë, rrugën që nuk e ka hapur vetë, ka lidhje me njohjen e  realitetit shqiptar, mungesën e psikologjisë dhe aftësive prej fituesi…

Lulzim Basha ishte një i panjohur kur ju prezantua shqiptarëve edhe si lidhje dhe zgjedhje e familjarëve të Sali Berishës. Falë kësaj lidhjeje, në fillimet e veta, për fatin e keq, jo vetëm të tij, rrugën nuk e hapi vetë, atë ja shtruan.

Ata e vërtitën mes njerëzve të majës së Partisë Demokratike dhe mes të ministrave më të përzgjedhur në vitet 2005-2013. Ata e mbështetën të merrte kreun e Partisë pas humbjes së zgjedhjeve të vitit 2013, duke mënjanuar, pa asnjë vështirësi, Sokol Olldashin, një politikan të lindur, të rritur dhe të rreshkur mes politikës agresive shqiptare.

Porse më tej, pa asgjë të bërë gati nga të tjerët, historia nuk e qas, edhe pse zgjedhjet e vitit 2017 eventualisht i humbi me vetëdije. Ishte periudhë që i duhej për të bërë zap partinë, për të larguar të gjithë ata që i shihte si konkurrentë, si tepër të pavarur, tepër të paqëndrueshëm apo tepër të zgjuar.

Ishte një spastrim rrënjësor me përkujdesje të mos bënte as gabimin që dikur Rama bëri me një deputet të vetëm – Ben Blushin. Më tej, me qëllim që të justifikonte largimet, ai realizoi një aparencë reformatori duke marrë nga radhët e profesorëve dy figura të nderuara, Romeo Gurakuqin dhe Valentina Dukën, të cilët i ngjiti në krye të listave të PD për deputetë, respektivisht në Shkodër e Korçë.

Duket, bindja e tij e madhe ishte se, pas 8 vitesh, pushteti do ishte i gjithi i tij. Këtë kishte provuar më 2005 edhe historia e kujdestarit të tij, Sali Berisha, këtë kishte rrëfyer edhe fitorja bindëse e vitit 2013 e Edi Ramës, këtë tregonin edhe raste pambarim në Europën e afërme e të largët.

Kështu, me një parti nën këmbët e tij, pa asnjë zë të fortë kundër, me njerëz të zgjedhur nga vetë ai, të cilëve u bëhet rreshtore, njëlloj si partia që formatoi në 8 vite opozitë Edi Rama, ai do të kishte më pak kokëçarje.

Për rrjedhojë ai do të kishte më tepër mundësi dhe më tepër kohë për të arritur, përmes pushtetit, atë që, me një sukses të pastër, po bënte konkurrenti i tij: të mashtronte dhe zhvaste shqiptarët për xhepat e tij dhe të një kaste të ngushtë.

Por, siç edhe rezultoi, teoria e fluturimit të padiskutueshëm, në 8 vite, të patës së pjekur, ishte një iluzion. Lulzim Basha humbi edhe zgjedhjet e radhës.

Kjo ndodhi edhe sepse socialistët arritën të bindnin elektoratin e tyre që të mos votonte të birin politik të Berishës. Dhe, kjo sasi votash, plus ato të administratës, plus ato që vijimsisht blihen me lekë, plus ato të pushtetit të krimit – mjaftuan.

Kjo ndodhi edhe sepse Partia Socialiste ka një avantazh të madh në garë përballë asaj Demokratike. Ka një elektorat të trashëguar nga Enver Hoxha që i korrespondon ndasisë së kohës së komunizmit, të formuluar si “diktatura e shumicës mbi pakicën”.

Zgjedhjet parakaluese kanë dëshmuar se elektorati bazë i Partisë Socialiste ka qenë potencialisht më i madh se ai i Partisë Demokratike, aty-këtu vlerësuar në raportin 6 me 4.

Për rrjedhojë Lulzim Bashës i duhej të realizonte jo vetëm një punë prej Sizifi, por edhe një betejë dhëmbë për dhëmb, deri në pikë të fundit, që të kishte shans për fitore.

Më tej, në terrenin shqiptar, lufta për fitore ka është një front të dytë. Lulzim Basha duhet të bënte për vete edhe një pjesë të konsiderueshme të elektoratit gri, që përfshihet në numrat e 50 për qind të shqiptarëve, të cilët nuk morën pjesë në votime.

Të atij elektorati të konsiderueshëm, të cilit prej vitesh i është mbushur mendja se në Shqipëri nuk ja vlen të votosh asnjë nga grupimet e vjetra të politikës – që të gjitha të drejtuara nga kriminelë e hajdutë që kanë mbajtur e mbajnë peng të shkuarën, të tashmen dhe të ardhmen e një populli të tërë. 

Bashkëqeverisje Rama-Basha?/ Kulluri: 25 prilli është prova e fundit e Bashës, ja si mund të shpëtojë PD  

Por Basha nuk shfrytëzoi dot as keqqeverisjen në 8 vite, nga skandali në skandal, të Edi Ramës, as nivelin e korrupsionit kaptuar atij të disa vendeve gjysmë të egra të Afrikë, as faktin se krimi është ftuar të ulet këmbëkryq në ndarjen e pushtetit dhe të mirave materiale, as realitetin se shqiptarët po ja mbathin masivisht jashtë një vendi për të cilin, deri dje, kryeministri i tyre mendonte, dhe këtë e shprehte, se “nuk bëhet”…

Basha nuk fitoi edhe sepse ai nuk ndërtoi dot një imazh të ndryshëm në publik. Ai nuk dha ndonjë arsye bindëse se, me të ardhur në pushtet, do të bënte më mirë se Edi Rama. Shqiptarët jo vetëm shihnin e shohin te ai një fotokopje të politikanit tradicional shqiptar të 30 viteve të fundit, të zhytur në korrupsion dhe krim, por edhe hijen e pazvogëlueshme të Sali Berishës dhe, kohët e fundit, edhe atë të Ilir Metës.

Ai nuk fitoi pasi, për shqiptarët e tjerë, për shumicën jashtë votuesve tradicionalë të PD, ndërtoi një imazh baras me asgjë të re.

Dhe në fund, ai nuk fitoi sepse nuk arriti të zgjonte shpresë. Lulzim Basha nuk u dha asnjë shenjë shqiptarëve se ai do të ishte njeriu i revolucionit. Se ai do të groposte historinë e Shqipërisë së 30 viteve të fundit, se do të udhëhiqte me njerëz të rinj, mundësisht të fabrikuar jashtë Shqipërisë, se do të fuste në burg të gjithë përgjegjësit e korrupsionit galopant, se do tu priste duart qeveritarëve të rinj dhe administratës edhe nëse do fusnin në xhep ca qindarka të pamerituara, se të njëjtën gjë do e bënte edhe me oligarkët, se do të rrafshonte e fuste krimin në vrimë të gjilpërës, se do tu kthente shqiptarëve pronat e vjedhura dhe të bëra kashtë e koqe në kadastra, se do të siguronte investime të huaja domethënëse, se do të rikthente dhe zhvillonte në favor të Shqipërisë e shqiptarëve të gjitha resurset natyrore e prodhuese të vendit, energjinë, burimet ujore, minerare, naftën, gazin etj., etj.

Vetëm kjo betejë do e afronte atë me elektoratin gri që përbën gjysmën e pjesëmarrësve në votime, kjo do e afronte me atë pjesë të madhe të shqiptarëve që po kuptojnë përditë e më tepër se Shqipëria po vidhet dhe shkatërrohet nga një grusht banditësh, se Shqipëria po shkon me hapa të shpejtë drejt një diktature të plotë…   

Për të gjitha këto arsye, Lulzim Basha nuk mund të jetë prijësi ideal për shqiptarët në përgjithësi dhe demokratët në veçanti.

Punëmbaruar dhe i avashtë, duket ai kishte 8 vite që priste ti binte në pjatë pata e pjekur, pa ditur se, për ata që vetëm presin, pata e pjekur fluturon një herë në 1000 vjet./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Pse opozita s’ka këllqe të organizojë protesta dhe të mbushë sheshet?

Publikuar

-

Nga

Pse opozita s’ka këllqe të organizoj protesta dhe të mbush sheshet?

Nga Kreshnik Spahiu

Zgjedhjet mbaruan dhe rezultati ishte krejt ai që parashikohej nga çdo njeri me pak tru në kokë. Rezultati s’ka habitur askënd madje as vetë Lulzim Bashën.

Ai e kishte të qartë humbjen, përndryshe nuk do blinte 4 vila, pikërisht, 4 muaj para zgjedhjeve. Nëse dikush do të shpresonte sadopak në fitore edhe njeriu më idiot në politik po të ishte, do duronte 4 muaj sa të zgjidhej kryeministër dhe pastaj do hapte “thesin”.

Hapja e thesit 4 muaj para zgjedhjeve provon, që Lulzim Basha po garonte në një lojë ku rezultati humbës ishte paravendosur.

E keni parë sa i qetë është Basha dhe Berisha.

Ky i fundit, pas zgjedhjeve këmbeu ambasadoren Kim, me Kim Kardashian.

Të dyve ju rreh ora 12:00 dhe nuk janë aspak të suprizuar.

Ata e dinin se çfarë do ndodhte sepse:

– ata kanë një parti të shkërmoqur, krahasuar me socialistët që janë të strukturuar në çdo celulë fshati apo qyteti.

– ata më shumë larguan faktorë politike se sa afruan.

– ata e përçanë PD në 6 parti të reja, pjella të saj, ndryshe nga PS që garonte e unifikuar dhe pa fraksione.

– ata kanë shumë para por milionat e tyre i ruajnë në gropa dhe i kursejnë për stërnipat, ndryshe nga socialistët që i investojnë politikisht dhe në fushata.

– ata luftēn e kishin kundër Jozefinës dhe Rudinës, jo kundër Ramës

Kaluan 10 ditë nga fillimi “luftës” drejt fitores që deklaroi Lulzim Basha, por askund s’kemi parë as luftë, as protesta, as greva.

Jo se nuk duan luftë por:

– nuk i mbështet askush

– nuk kanë as këllqe

Ndryshimi pushtetit nuk mund vinte nga riciklimi.

Faktori ndërkombëtar i hapi krahun Edi Ramës për të fituar me çdo mjet zgjedhjet, vetëm që mos lejonin rikthimin e Berishës dhe Metës në pushtet.

LEXO EDHE:  Nga Andi Bushati/Kjo fitore si e Lulit!

LEXO EDHE:  Lulzim Basha "arratiset" sërish

Aq hapur e mbështeti BE dhe SHBA, Edi Ramën sa njohu rezultatin e zgjedhjeve përpara se ti çertifikonte KQZ.

Nuk ka asnjë faktor të huaj, që dëshironte rikthimin e Berishës. Prej dy vjetësh asnjë ambasador nuk pranon ta takoj dhe e kanë bojkotuar.

Shqiptarët e kanë kuptuar që Partia Demokratike tashmë e ka mbyllur ciklin politik dhe misionin e saj.

Tradhtia historike e 2017, ku PD preu në besë elektoratin, shiti kauzën, mbylli çadrën dhe hyri në bashk-qeveri me Ramën, vulosi fundin e saj politik.

Sot sheshet janë bosh. Askush nuk proteston, sepse ato protesta do i shërbenin vetëm Lulzim Bashës që mos jap dorheqjen.

Ky i fundit s’ka mbështetjen as të popullit, as të elektoratit, as të gruas që e tërheq nga mënga duke i pëshpëritur në vesh: “Luli, kthehemi në Hollandë”.

Basha rri aty nga halli, sepse Berisha nuk ishte i përgatitur për një Plan B. Ai projektoi dhe investoi me testament tek Lulzim Basha dhe i “qethi” të gjithë. Por i kishte bërë llogaritë gabim.

Sot të gjithë e kanë kuptuar, që Partia Demokratike është shkatrruar dhe as Joe Biden po të vij kryetar i asaj partie s’mund ta ringrej.

Të vazhdosh tē votosh PD, do të thotë të legjitimosh edhe mandatin e 4 apo 5 të Edi Ramës.

Sot sheshet janë bosh, sepse Partia që lindi nga protestat dhe kauzat popullore, i shiti kauzat dhe elektoratin, duke u shndëruar në biznes privat të dy famijeve.

Ish-Protestuesit, po presin se cilit nga familja do i vij rradha për ta vendosur administrator të: “Partia Demokratike: shpk”

Sheshet janë bosh. Në 30 vjet, kjo është situata më paqësore pas zgjedhjeve.

Askush nuk ka ndërmend ti bashkohet në bulevard, funeralit politik të Lulzim Bashës./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Andi Bushati/ SPAK ia lehtësoi punën patronazhistëve, tani të hetojë krimin

Publikuar

-

Nga

Andi Bushati nuk përmbahet/ “Deputetët e opozitës janë sharlatanë, letër higjenike e Ramës”

Apeli i Gjykatës së Posatçme i ka dhënë këtë të enjte të drejtë Lapsi.al në procesin kundër SPAK, që kërkonte të sekuestronte kompjuterat, serverat dhe celularët e ne gazetarëve, pas skandalit të grabitjes të të dhënave personale të 910 mijë qytetarëve, për interesat elektorale të Partisë Socialiste.
Një trupë prej tre gjyqtarësh e kryesuar Dhimitër Lara hodhi poshtë urdhrin e dhënë një mesditë të diele, në fshehtësi të plotë dhe pa praninë e palëve nga gjyqtarja e shkallës së parë, Iliriana Olldashi.
Natyrisht, që nga ajo kohë ndryshuan shumë gjëra.

Së pari gjykata e të drejtave të njeriut në Strasburg, me një precedent të rallë, e urdhëroi shtetin shqiptar të mbronte gazetarët, të mos ndërhynte në mjetet e punës së tyre dhe mbi të gjitha të garantonte fshehtësinë e burimit të informacionit. Pas kësaj, një sërë mediash ndërkombëtare dhe shoqatash të lirisë së shtypit e ngritën zërin për këtë manipulim politik të drejtësisë.

Të gjitha këto reagime erdhën pas një logjike të thjeshtë se Prokuroria e Posatçme po sillej si vëgël qorre e qeverisë. Ajo po merrej me median dhe gazetarët duke mos pasur këllqet e nevojshme për të hetuar E- Albanian nga e cila dyshohej se kishin rrjedhur të dhënat personale të qytetarëve, dhe as Partinë Socialiste, që i përdori ato deri në ditën e fundit, për të manipuluar zgjedhjet.

Por, elementi kryesor, që e ndryshoi lojën katërcipërisht ishte fakti se pas garës elektorale patronazhistët u bënë të panevojshëm, Rilindja fitoi betejën edhe falë të dhënave të vjedhura që kishin nëpër duar ata, prandaj, teatri i SPAK, sikur po vazhdonte ta hetonte këtë krim ndaj votës së lirë ishte i pavend.

Përpara 25 prillit SPAK mori përsipër rolin komik, sikur gjoja po investigonte, sikur i duheshin me patjetër të dhënat që dispononte Lapsi.al, për të shkuar tek e vërteta. Ai bleu kohë për ti lënë hapsirë partisë në pushtet ta zbatonte deri në fund planin e saj manipulativ. Dhe tani që ky objektiv u arrit, vazhdimi i farsës nuk kishte më vlerë.

LEXO EDHE:  Lulzim Basha “arratiset” sërish

LEXO EDHE:  Lulzim Basha "arratiset" sërish

Ndonëse përfaqësuesja e institucionit të akuzës, Enkeleda Millonai edhe këtë të enjte kërkoi në sallë mbajtjen e urdhrit të sekuestros dhe dorëzimin e bazës të të dhënave që ne dispononim, eprorët e saj dhe ata që supozohet se i kishin urdhëruar nga më lart, e ndjenin se e kishin plotësuar detyrën. Ata e bënë të tyren duke e zvarritur pas zgjedhjeve një çështje që kishte vlerë të zbardhej para tyre. Ata e dëshmuan devocionin ndaj partisë duke mos shqetësuar institucionet që kishin furnizuar me informacione të paligjshme PS-së, por duke u marrë me gazetarët që në këtë rast ishin vetë denoncuesit e krimit.

Por, tani kur gjithçka u mbyll me “happy end”, kur plani për zgjedhjet përfundoi me sukes, kur gjykata e çliroi Lapsi.al nga urdhri për sekuestro, kur alibia se ngjarja do zbardhet përmes dokumentit të publikuar ne media ra, SPAK nuk ka shpëtuar nga përgjegjësia publike.

Pasi i shërbeu rilindjes, Prokuroria e Posatçme e shleu borxhin. Tani ka për obligim të zbardhë të vërtetën për qytetarët. Shqiptarët e morën vesh se kë kanë patronazhist, por ata ende nuk e dinë se kush i furnizoi fuksat e lagjes me këto mjete spiunimi në emër të pushtetit.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Ilir Levonja/ Gulielm, këta të vrasin natën dhe të qajnë ditën! 

Publikuar

-

Nga

Të mbash mend Gulielm Radonë është një privilegj social a brezash.

Një nga rolet e tij madhore është ai i mësuesit të Kolonjës Petro Nini Luarasi, dëshmorit të gjuhës sonë. Mblidhmani gjakun, thotë ai, mblidhmani se do u duhet për fëmijët tuaj.

Po kujt ia tha… nga ahere ka kaluar një shekull dhe ne veç vrasim veten me pasionin e atyre që na katandisën në një thelë.

Ky kori i zhurmës filloi rishtas. Një mizerje sociale shqiptare që ta shpif. E bën para pak kohësh kur humbëm Hajrie Rondon, ose gruan e Petros.

Kur humbëm Xhevdetin e urtë, ose karakterin e bukur të filmit shqiptar. Kur humbëm Rikard Ljarjen etj. Eshtë bajate t’i dëgjosh.

Ndofta për t’i shpëtuar kësaj ”dashurie” vulgare, i madhi Fatos Sela e la me gojë, ta përcillnin pa asnjë tubim, pa më të voglën zhurmë etj. Siç erdhi të ikte. Pse? Ka vite që tek ne mbretëron hipokrizia.

Një hipokrizi sociale që të vret natën dhe të qan ditën. Ka një pleksje tipash që nuk t’i kursejnë lëvdatat. Jo nga dhimbja, se dhimbja të memecon, por nga pordhët e mëdha për t’u dukur.

Kush, se gjoja të kishte mik, kush se është gjoja intelektual  e i dhëmb ikja jote. Ne skuthemi deri në asht për t’u dukur një çikë intelektul.

Një pozë me ty të bën trendi. Të përputh me kohën tonë. Por veç roleve e tipave është dhe një rol i fundit, një foto ku ti mbaje një pankartë në dorë.

Aty shkruhej, Unë jam Teatri. Rrëgaja e mizerjes nuk të pordhi atëhere. Nuk ta vuri veshin. Sot që vdiqe je i pazëvendësueshëm për ata. Sa ishe gjallë kush po pyeste. Madje të shënjoi me gisht.

Të shpallën rishtas kulak. Rrëgaja e intelektualëve që postojnë foto me ty, janë roli i gjallë i atyre që të vrasin natën e të qajnë ditën.

LEXO EDHE:  Vendimi i Gjykatës së Strasburgut për pallatin e vjehrrit të Bashës/ Reagon Berisha

LEXO EDHE:  Protesta e dhunshme dhe e paligjëshme/ Policia "shkund" PD, reagon Basha

Pse? Po zhdukin pa gajle e ndërgjegje gjithçka që ka lidhje me atë që tashmë është historia jonë. Do bëhemi Dubai. Megjithëse vdesim që kur shkojmë në Barcelonë, të pimë një kafe në hotel Las Ramblas. Aty ku e pinte Gabriel Garcia Markezi.

Kur shkojmë në Paris, tek kafja e Mishel Pikolisë. Dhe Teatrin a filmin ku ai luajti, nuk e çon kush në mend t’i prishi. Kurse ne surrogatot që pordhaliqemi se duam kulturën, e shtypim ma feçkën e Varinskit çdo tullë të saj, pluhur e bëjmë.

Po pse hiqeni sikur ju dhemb ikja e Gulielmit, shoqëri hipokrite. Ta donit kaq shumë nuk ia prishnit skenën ku ai shkeli. Kishit toka me shumicë kudo. E mund të bënit një Teatër tjetër.

Po si kujtoni se do e zëvendësoni? Asesi. Sikur austriakët të prishnin Teatrin ku luajti Aleksandër Moisiu ynë, do kërcenim pupthi. Megjithatë, nuk e bëm këtu në dheun tonë

Po nga ta kapësh. Dhe ti e di Gulielm, jemi kanibalë të kulturës sonë, të historisë sonë. Kot ankohemi nga turku, greku, nemcja, a Italia me gjermanin.

Biles këta të fundit kanë bërë më shumë për kombin se çdo qeveri pas luftës së dytë botërore. Na e the shkoqur, mblidhmani gjakun, por ne me ty duam vetëm pozën, pozitjen. Që të pordhaliqemi. Jo se na dhëmb…

Kësisoj rezultati është se jemi kthyer në një komb me makete historie. Shumë nga objektet e kultit tonë i kemi makete, jo realë.

Se tek ne historia bëhet si thotë Enver Hoxha dhe Edi Rama, jo si thotë ajo. Të tillë do të kemi dhe Teatrin Kombëtar. Skenën ku ti shkele.

Do i sillemi atij xhamllëku me gota shampanje, një kope mes portreteve dhe shpirtrave. Një shoqëri pa identitet./CNA.al

LEXO TE PLOTE