Connect with Us

Ku gaboi Aleksei Navalni në betejën e tij kundër Vladimir Putinit

Blog

Ku gaboi Aleksei Navalni në betejën e tij kundër Vladimir Putinit

Publikuar

-

Nga Dimitri A.Simes “The American Convervative”

Në fund të janarit të këtij viti, u duk sikur koha ishte në anën e Aleksi Navalnit. Kritiku i vjetër i Kremlinit, po kthehej në shtëpi pasi kaloi 5 muaj në Gjermani duke u kuruar dhe marrë veten, nga ajo që ai pretendonte se ishte një përpjekje për helmim nga shërbimet ruse të sigurisë.

Navalni kishte publikuar në internet një video investigative, që pretendonte se kishte zbuluar një pallat luksoz bregdetar në pronësi të presidentit rus Vladimir Putin. Megjithëse e priste një dënim me burg, Navalni mund të ngushëllohej nga fakti që arrestimi i tij, nxiti protesta masive në mbarë Rusinë.
Por 2 muaj më vonë, gjërat kanë ndryshuar shumë. Lëvizja e protestës është shuar, dhe shumë nga bashkëpunëtorët më të ngushtë të Navalnit janë arrestuar. Vetë ky i fundit u dënua më 2 shkurt me 2 vjet e 8 muaj, duke e hequr kësisoj nga skena politike deri pas zgjedhjeve parlamentare të Rusisë që do të mbahen këtë vjeshtë.

Megjithëse dënimi i tij provokoi protesta në Perëndim, reagimi në Rusi ishte shumë më i butë. Kohët e fundit, aleatët e Navalnit kanë filluar të bëjnë presion për një raund të ri protestash, dhe raportet mbi përkeqësimin e shëndetit të Navalnit në burg, e kanë vendosur sërish atë në titujt kryesorë të gazetave.
Por ata do të përballen me një betejë të vështirë. Rusia e vitit 2021, nuk është Rusia e vitit 1991 apo 1917. Edhe pse standardet e jetesës në vend kanë ngecur në vitet e fundit, shumica e rusëve nuk janë ende të përgatitur të mbështesin revolucionin, duke preferuar ende reformat brenda sistemit ekzistues.
Ndërkohë, ndryshe nga qeveritë e vonuara cariste ose sovjetike, lidershipi aktual i Rusisë, e ruan ende besnikërinë e elitave politike, sidomos të aparatit të gjerë të shërbimeve publike. Gjatë dekadës së kaluar, Navalni u rrit gradualisht si një nga figurat më të shquara të
opozitës ruse.

Avokati 44-vjeçar, është i njohur më së shumti për video-investigimet e tij që hedhin akuza për korrupsionin e zyrtarëve të lartë rusë, të cilët janë parë qindra miliona herë në Youtube. Gjithashtu ai kandidoi për kryetarin e Bashkisë së Moskës në 2013, teksa luajti një rol të rëndësishëm në organizimin e protestave të mëdha anti-qeveritare në vitet 2011-2012 dhe 2017-2018.

Baza kryesore e mbështetjes së Navalnit, është ajo e profesionistëve të rinj të shtresës së mesme në qytetet kryesore. Edhe pse Navalni është përpjekur ta zgjerojë mbështetjen ndaj tij vitet e fundit, shumë rusë e shohin ende me dyshim. Një sondazh i muajit shkurt nga Qendra Levada, kompania kryesore e pavarur e vendit, zbuloi se vetëm 19 për qind e rusëve e miratonin punën e Navalnit, ndërsa 56 për qind ishin kundër tij. Edhe pjesa e rusëve të gatshëm për të mbështetur Navalnin për president, është edhe më e vogël, vetëm 2 për qind.

Në gushtin e vitit 2020, Navalni ndodhej në bordin e një avioni që shkonte në Moskë nga qyteti siberian i Tomskut, ku ai ishte takuar me aktivistët lokalë. Jo shumë kohë pas ngritjes avionit, ai filloi të ndjehej shumë keq. Shkoi në tualet dhe nuk po dilte prej andej.
Kur pjesëtarë të stafit të tij shkuan ta kontrollojnë, ata zbuluan se ai ishte shembur përtokë gati i vetëdijshëm. Avioni kreu një ulje emergjente në qytetin aty afër, Omsk, ku Navalni u dërgua me urgjencë në një spital të zonës.

Dy ditë më vonë, një avion privat i dërguar nga një OJQ gjermane e çoi atë në Berlin, ku ai kaloi muajin e ardhshëm në repartin e terapisë intensive në spitalin prestigjioz “Charité” të kryeqytetit gjerman. Bashkëpunëtorët e Navalnit, akuzuan menjëherë Kremlinin për këtë atentat.
Më vonë, mjekët ushtarakë gjermanë thanë se mostrat e lëkurës, gjakut dhe urinës së Navalnit treguan gjurmët e Novichok, një agjent nervor i epokës sovjetike. Gjetjet u konfirmuan më pas nga laboratorët në Francë dhe Suedi.

LEXO EDHE:  Sistemi zgjedhor, mund t’i garantojë fitoren konservatorëve në Britani

Në dhjetor po të vitit të kaluar, grupi i gazetarëve investigativë britanikë, “Bellingcat”, publikoi një raport që arriti në përfundimin se një nën-njësi e Shërbimit Federal të Sigurisë të Rusisë (FSB) e kishte ndjekur Navalnin për vite me radhë. Menjëherë pas këtij momenti, Navalni publikoi në inernet regjistrimin audio të asaj, që ai tha se ishte një telefonatë midis tij dhe njërit prej operativëve të FSB-së që e ndiqte. Gjatë telefonatës 49-minutëshe, në të cilën Navalni paraqitej si një zyrtar i lartë i sigurisë, burri u duk se e pranoi pa dashje helmimin e Navalnit.

Qeveria ruse, ka mohuar me ngulm akuzat se u përpoq ta helmonte Navalnin, edhe pse nuk e mohoi se ai ishte përgjuar nga agjentët e FSB-së. Në konferencën e tij për shtyp me rastin e fundvitit, Putini e akuzoi Navalnin si një njeri të mbështetur nga shërbimet sekrete amerikane, dhe tha me shaka se nëse FSB do të donte vërtet ta vriste atë “ata me siguri që do ta kishin mbaruar punë”.

Më 23 janar të këtij viti, dhjetëra mijëra rusë iu përgjigjën thirrjes së tij nga qelia e burgut, duke u tubuar në më shumë se 100 qytete në të gjithë vendin, nga Shën Petersburgu në Perëndim, deri në Vladivostok në lindje. Mbështetësit e Navalnit, e cilësuan si të suksesshme lëvizjen, dhe demonstratat pasuese u zhvilluan në datat 31 janar dhe 2 shkurt.

Por Kremlini nuk kishte ndërmend të tërhiqej. Policia i shpërndau me dhunë protestuesit në shumë qytete. Më shumë se 11.000 njerëz u arrestuan gjatë atyre 2 javëve, përfshirë shumë nga bashkëpunëtorët më të ngushtë të Navalnit. Në këto kushte, ekipi i Navalnit u detyrua të tërhiqej përkohësisht.

David Saveliev, gazetar dhe studiues i Universitetit të Oksfordit i specializuar në lëvizjet protestuese post-sovjetike, thotë se ndërsa goditja e qeverisë ka luajtur pa dyshim një rol të madh në shtypjen e protestave. Por problemi më thelbësor ishte se Navalni, nuk kishte mbështetjen popullore të nevojshme për të sfiduar Kremlinin. Saveliev vë në dukje se vetëm një përqindje mjaft e vogël e rusëve, dolën në protestat pro Navalnit, diçka që ai i atribuoi mungesës së lëvizjes së një objektivi më të madh politik. “Njerëzit e Navalnit, nuk kishin një mesazh koherent përtej parullave “Lironi Navalnin!” dhe “Rusia pa Putinin!”. Këto janë parulla argëtuese, por nuk janë një program politik i prekshëm”- theksoi ai.

Ajo që e ndërlikon më tej problemin për ekipin e Navalnit, është fakti se shumë pak rusë janë gati për një revolucion. Edhe pse Rusia ka përjetuar vështirësi ekonomike në vitet e fundit, rusët në përgjithësi janë përshtatur me to, thotë Denis Volkov, zëvendësdrejtor në Qendrën Levada.

“Askush nuk është gati për ndryshime rrënjësore politike. Shumica e njerëzve duan të shohin përmirësime të caktuara ekonomike të tilla, si paga më të larta dhe çmime më të ulëta”– theksoi ai. Por publiku skeptik nuk është pengesa e vetme për Navalnin.

Aleksei Çesnakov, analist politik që dikur ka shërbyer si ndihmës në Kremlinit, vuri në dukje se të gjitha revolucionet e suksesshme në Rusi, kanë gëzuar mbështetjen e të paktën një pjese të elitës ekzistuese, e cila ndihmoi në zhvendosjen e ekuilibrit të fuqisë, duke mbështetur një kryengritës politik.

Por sipas Çesnakov sulmet e Navalnit ndaj elitës, kanë bërë që anëtarët e saj ta konsideronin atë si një “kërcënim”, dhe të tuboheshin më fort pranë Putinit. “Navalni po bën gjithçka që mundet për t’u armiqësuar me ata që kontrollojnë pjesën më të madhe të mediave, burimeve politike dhe financiare. Ju nuk mund të bëheni president i Rusisë, nëse grindeni me të gjitha palët e interesuara të saj”-thekson ai./Përshtatur nga CNA.al

Burimi: https://www.theamericanconservative.com/articles/how-navalny-fell-short/

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Mos e ëndërroni lumturinë, thjesht punoni shumë për ta arritur

Publikuar

-

Nga

Nga Arthur C. Brooks

Në “shënimet” e tij amerikane të vitit 1851, Nataniel Houthorn shkroi:“Lumturia në këtë botë vjen rastësisht. Nëse e bëjmë atë objekt të një kërkimi të qëllimtë, kjo do të na çonte në një kërkim të pashpresë për diçka të pa arritshme”.

Ky është në thelb një riformulim i “paradoksit të lumturisë” të filozofëve stoikë: për të arritur lumturinë, ne duhet të përpiqemi të mos e arrijmë atë. Studiues të ndryshëm janë përpjekur që ta verifikojnë këtë pretendim. Për shembull në vitin 2011, studiuesit shkruan në revistën “Emotion” se në kushtet e një niveli stresi të ulët, dhënia rëndësi e arritjes së lumturisë shoqërohej me një gjendje shpirtërore më të keqe, më pak mirëqenie emocionale, dhe me simptoma më të theksuara të depresionit.

Kjo do të duket se e konfirmon paradoksin e lumturisë:pra të mendosh për të, e bën më të vështirë arritjen e saj. Por ka edhe shpjegime alternative. Për shembull, njerëzit e palumtur mund të thonë se “e vlerësojnë lumturinë” më shumë sesa që tashmë e kanë atë, ashtu siç njerëzit e uritur e vlerësojnë më shumë ushqimin, sesa ata që janë tashmë të ngopur.

Në mënyrë të veçantë, vetëm fakti që doni të jeni më të lumtur, nuk do të thotë se po përpiqeni të jeni të tillë. Mjafton të mendoni pak miqtë tuaj që ankohen çdo ditë për punën e tyre, por që nga ana tjetër nuk përpiqen asnjëherë të gjejnë një punë tjetër. Askush nuk dyshon se ata dëshirojnë të jenë më të lumtur, por për disa arsye nuk po bëjnë atë që është e nevojshme për të përmirësuar gjendjen e tyre. Kjo nuk është ndonjë provë se ata nuk mund të bëhen më të lumtur, apo se janë dëshirat e tyre, ato që po i ulin shumë gjendjen shpirtërore.

E vërteta është se lumturia kërkon përpjekje, dhe jo vetëm një dëshirë. Në rast se nuk ndërmerrni hapa për të nisur një rrugëtim më të mirë, fokusimi vetëm tek pakënaqësia jonë, dhe dëshira që gjërat të jenë ndryshe në jetë, është një recetë për pa lumturinë. Por nëse bëjmë një përpjekje për ta kuptuar lumturinë njerëzore, hartojmë një plan për të zbatuar atë që mësojmë në jetën tonë, kuptojmë dhe e ndajmë me të tjerët atë që kemi mësuar, lumturia do të vijë thuajse me siguri.

Kur bëhet fjalë për lumturinë dhe pa lumturinë, njerëzit e ngatërrojnë shpeshherë reflektimin mbi të njëjta gjëra me vetë-vetëdijen. Për psikologët, në rastin e parë bëhet fjalë për “mendime të përsëritura për veten”, pa përdorur njohuri të reja. Shumë studime tregojnë se kjo mund t’i përkeqësojë mendimet e këqija dhe ta thellojë depresionin, për shkak se forcon statuskuonë tonë emocionale negative.

Anasjelltas, vetë-ndërgjegjësimi –të kushtuarit vëmendje proceseve tona të mendimit – çon në njohuri dhe zbulime të reja. Një studim i fundit i botuar në Shtetet e Bashkuara nga “Proceedings of the National Academy of Sciences”, arriti në përfundimin se vetë-ndërgjegjësimi na lejon që t’i identifikojmë shpërqendrimet dhe sinjalet emocionale, dhe ta ridrejtojmë trurin tonë në një mënyrë më produktive.
Në thelb, studimi i mendjes sonë, drejtpeshimi i mënyrës për ta përmirësuar lumturinë tonë, analizon ankthet dhe konfuzionin tonë mendor, dhe i shndërron ato në plane reale për përmirësimin e jetës tonë. Për të dhënë një shembull, le të imagjinojmë sikur sapo ka mbarruar marrëdhënia juaj me dikë.

Nëse do të mendoni vazhdimisht për rrethanat e dhimbshme, sitë shihnit vazhdimisht gjithmonë të njëjtën video për orë dhe ditë të tëra, kjo është pikërisht ripërtypja e të njëjtave gjëra të së kaluarës. Por për ta thyer këtë rreth civioz, dhe për të filluar procesin e introspeksionit, është e nevojshme që ta shoqëroni kujtesën e dhimbshme me pyetje të thella. Për shembull:“A është ky një model i përsëritur në jetën time? Dhe nëse po, pse?”. “Nëse do të kisha mundësi ta rijetoja, çfarë do të bëja ndryshe?”. “Çfarë mund të lexoj për të kuptuar më mirë atë që sapo kam provuar, dhe ta përdor atë në mënyrë konstruktive?”

LEXO EDHE:  Sistemi zgjedhor, mund t’i garantojë fitoren konservatorëve në Britani

LEXO EDHE:  Surprizat e motit/ Si pritet të jenë temperaturat nesër

Vetë-ndërgjegjësimi i zhvendos ndjenjat e pakënaqësisë nga funksionet reaktive të trurit tonë tek ato ekzekutive, të cilat na lejojnë t’i menaxhojmë ndjenjat përmes veprimeve konkrete. Vetë veprimi është jetik në këtë situatë. Ekziston një anektodë e vjetër, me një burrë që i kërkonte Zotit çdo ditë që ta bënte atë të fitojë lotarinë.

Pas shumë vitesh lutje, ai më në fund merr një përgjigje nga qielli:”Ejani të më takosh” i thotë Zoti “Por bli të paktën një biletë!”. Nëse duam lumturi, të menduarit se përse nuk e kemi atë, dhe kërkimi i informacionit se si ta arrijmë atë, është një fillim i mirë. Por nëse nuk e përdorim atë informacion, është sikur të mos blejmë një biletë.

 

Unë e kuptoj se kjo është më lehtë të thuhet sesa të bëhet. Kur jemi të lumtur, ne inkurajohemi të veprojmë. Ndërkaq pa lumturia na nxit shpesh të izolohemi më një qoshe. Dhe mënyra për t’i luftuar të gjitha këto, është të bëjmë të kundërtën e asaj që do të dëshironim:kur jemi të palumtur, duhet të mos mbyllemi në shtëpi duke parë filma dramatikë.

Është më mirë të ushtroheni fizikisht, të telefononi miqtë në kohë nevoje, dhe të lexoni mbi lumturinë. Kështu do t’iu lindë dëshira të veproni. Pasi të reflektoni (por jo të ripërtypni të kaluarën), të mësoni, veproni dhe të merrni shpërblimin e lakmuar, është koha ajo që do të sigurojë që përfitimet tuaja të mos jenë të përkohshme.

Pra që të mos rikthehemi thjesht tek një gjendje shprese. Kryesorja është t’i ndajmë njohuritë tona të reja me njerëzit e tjerë. Kur e bëjmë këtë bëhemi më të lumtur, bindim të tjerët por edhe veten tonë. Ndarja e sekreteve të lumturisë do të na bëjë më të lumtur, sepse ky është një akt dashurie. Dhe siç e kemi mësuar tashmë, dashuria është gjeneruese:sa më shumë që jepni, aq më shumë fitoni. /“Intenazionale” – Bota.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Kapitalizmi mbetet i domosdoshëm për mbijetesën tonë

Publikuar

-

Nga

Nga Patrick Buchanan“Newsmax”

“Ka shumë mënyra, përmes së cilave dikush mund të fitojë para pa shkelur njeri në kallo.” Kjo është një shprehje që biografi i famshëm Xhejms Bozuell ia atribuoi Samuel Xhonsonit. Por klientët e të ndjerit Berni Medof, do të nxeheshin me një thënie të tillë. Përgjatë 4 dekadave, Medof, i vlerësuar si mashtruesi më i madh në histori, drejtoi një skemë piramidale me anë të së cilës mashtroi mbi 40.000 njerëz, përfshirë miqtë e tij më të ngushtë, për një shumë prej 65 miliardë dollarësh.

Por nëse “fitimi i parave” është një ndër thirrjet më të pafajshme, Amerika ka më shumë sesa pjesën e saj të njerëzve të mirë që shquhen për zotërimin e shumave të mëdha të tyre. Sipas klasifikimit të miliarderëve të botës,në 35 vjetorin e botimit të revistës“Forbes”, viti i shkuar solli një rritje të madhe të tyre.

Rreth 660 miliarderë të rinj iu shtuan listës për një total prej 2.755 miliardë dollarësh. Dhe më shumë se 1 në çdo 4 miliarderë është amerikan. Sipas “Forbes”, njeriu më i pasur në botë është Xhef Bezos, themeluesi i “Amazon” dhe pronari i “The Washington Post”, me 177 miliardë dollarë. Në vitin 2020 ishte hera e katërt që ai e kryesonte këtë listë. Pasuria e tij e tejkalon të gjithë PBB-në e pothuajse 150 vende të botës. Pas tij vjen Elon Mask, shefi ekzekutiv i “Tesla”, pasuria e të cilit u rrit në 151 miliardë dollarë.

Numrat 4 dhe 5 në renditje ishin Bill Gejts, bashkëthemelues i “Microsoft”, me 124 miliardë dollarë dhe Mark Zukerberg i “Facebook” me 97 miliardë dollarë. Ndërsa në total klasa e miliarderëve e shtoi me 8 trilionë dollarë pasurinë e saj totale që nga viti i kaluar, duke e çuar në total 13.1 trilionë dollarë.
Shtetet e Bashkuara kanë sërish më shumë miliarderë, 724 të tillë. Ata janë duke pësuar një rritje të shpejtë të pasurisë, në një normë që nuk është parë që nga koha e familjeve Rokfeler dhe Karnexhi. Kina, përfshirë Makau dhe Hong Kongun, kishte numrin e dytë më të lartë të miliarderëve:698.

Ky trefishim i pasurisë së miliarderëve në botë, dhe rritja e numrit të tyre në30 për qind,erdhi përgjatë vitit të shkuar ndërkohë që Amerika dhe Perëndimi u përballën me pandeminë më të keqe në një shekull, dhe kolapsin më të keq ekonomik që nga Depresioni i Madh.

“Ndërsa shumica e njerëzve më të pasur në botë përparuan gjatë pandemisë, pjesërisht falë çmimeve të aksioneve, miliona amerikanë u përballën me humbjen e punës, pasigurinë e ushqimit, borxhin, dëbimin dhe varfërinë”- shkruan “The Washington Post”.

Pyetja:Ku ishte zemërimi për këtë gjendje?Dikur, në kohëra të ngjashme si këto, ku të pasurit bëheshin më të pasur dhe të varfrit dhe klasa punëtore preknin fundin, ne do të dëgjonim populistët ekonomikë që do të dënonin “forcat lakmitare”.

Por raporti i “Forbes” mbi shtimin e madh të popullatës së miliarderëve në vitin 2020, kaloi në dukje pa protestë. Pse ka ndodhur kjo?Një arsye:Çfarëdo që të mendonte dikush për Bezos, Amazon, në vitin 2020, kjo e fundit ishte e domosdoshme për shpërndarjen e ushqimit dhe ilaçeve tek dhjetëra miliona amerikanë, të cilët duke pasur parasysh “bllokimet”, vareshin shumë nga dërgesa të tilla.

LEXO EDHE:  Murrizi zyrtarizon Lëvizjen Demokratike Shqiptare/ 25 prilli provë për shqiptarët

LEXO EDHE:  Berisha përsëri në betejë, pse?/ Flet ish-kryeministri

Ju i mashtroni njerëzit duke u siguruar atyre ushqimin dhe ilaçet. Gjithashtu, klubi i sotëm
i miliarderëve kanë arritur që ta kuptojë se si ta bëjë të pranueshme pasurinë e tyre marramendëse, duke u dashuruar me armiqtë e tyre të vjetër ideologjikë. Krijo një fondacion që është i përjashtuar nga taksat, financoje atë me miliarda dollarë, ftoni liberalët të bëhen pjesë e bordit, caktojuni atyre paga madhështore, lërini që ta drejtojnë atë,dhe të shpërndajnë të ardhurat e fondacionit për kauza liberale.
Mënyra për të zvogëluar mllefin e së majtës ndaj grumbullimeve të mëdha të pasurisë private, është t’i japësh asaj një pjesë. Nuk është çudi që taksa mbi pasurinë e senatores Elizabet Uorren nuk u miratua nga shumica e demokratëve.

Por kapitalistët më të suksesshëm të Amerikës, kanë mësuar leksionin që kanë dështuar
ta mësojnë disa gjenerata të mëparshme kapitalistësh:si ta ruajnë pasurinë, privilegjin dhe fuqinë e tyre ekonomike, dhe të shmangin terma të tillë tallës si “derr kapitalist!”.

Sidoqoftë,është interesant fakti që Kina e Timonierit të ri të Madh, Xi Jinping, një diktaturë komuniste me një parti të vetme, bashkëjeton me qindra miliarderë kinezë. Çfarë do të thoshte Marksi, Lenini, Stalini apo Mao i Revolucionit që triumfoi në vitin 1949, dhe që ia nënshtroi vendin e tij Revolucionit të Madh Kulturor Proletar të viteve 1960-1970, për oligarkët dhe plutokratët kinezë, ku secili zotëron të paktën 1 miliardë dollarë pasuri?

Politikisht, Kina mbetet nën një regjim komunist gjithnjë e më të ashpër. Por sot, atje ka pabarazi midis të varfërve që punojnë dhe shtresës së mesme, të pasurve dhe shumë më të pasurve, që do të kishte qenë një sakrilegj për revolucionarët që themeluan Kinën Komuniste.

A po drejton Kina një ekonomi kapitaliste për të gjeneruar pasuri për të konsoliduar kontrollin e Partisë Komuniste të kombit, dhe për të rritur fuqinë ekonomike, ushtarake dhe gjeostrategjiken derisa Kina ta zhvendosë Amerikën si fuqinë më të madhe në botë? Kështu duket se po ndodh.

Dikush pyet veten:A e ka gjetur Kina formulën e ngritjes globale,të cilën nuk e gjeti dot Bashkimi Sovjetik i Stalinit, Hrushovit dhe Brezhnevit? Përdor kapitalizmin shtetëror dhe stimujt e tregut, për të ndërtuar një pasuri ekonomike, e cila mund të përkthehet në një rritje ekonomike për t’i dhënë mundësi Kinës që të ngjitet në një nivel të tillë fuqie, për të qenë pa diskutim kombi i parë në botë?
A janë miliarderët kinezë,“patat” që po pjellin “vezët e arta” për Partinë Komuniste Kineze? A po përditësohet doktrina komuniste për ta bërë Kinën vendin më të suksesshëm komunist ndër gjithë të tjerët?/Përshtatur nga CNA.al

Burimi:  https://www.newsmax.com/patrickbuchanan/india-johnson-madoff-ponzi/2021/05/07/id/1020466/

LEXO TE PLOTE

Blog

Misteri i imunitetit natyror ndaj Covid-19

Publikuar

-

Nga

Nga Jane Stannus “The Spectator”

Ishujt Sejshell janë vendosur kohët e fundit në qendër të vëmendjes. I njohur si kombi më i vaksinuar në botë, madje edhe përpara Izraelit, arkipelagu po goditet nga një valë e tretë e Covid-19, pavarësisht nga fakti se mbi 60 për qind e popullsisë së saj është vaksinuar plotësisht, dhe gati 70 për qind kanë marrë të paktën një dozë vaksine.

Në prill, Ishujt Sejshell shpresonin se do të arrinin shumë shpejt imunitetin e tufës. Por tani, 456 raste të reja të raportuara ndër 3 ditë (popullsia e përgjithshme është afërsisht 98.000 banorë) e kanë zbehur optimizmin, sidomos pasi një e treta e rasteve të reja ishin vaksinuar plotësisht (pjesa tjetër kishte marrë vetëm një dozë ose ishin të pa vaksinuar).

Ndoshta, është shumë shpejt për të nxjerrë përfundime. Por nuk duket të jetë një lajm i mirë për ata që shpresojnë se vaksinimi në masë do të sjellë imunitetin e tufës. Ditët në vijim do të tregojnë nëse infeksionet do të vazhdojnë të përhapen me tej.

Ndërkohë, aktualisht ky vend ka mbyllur shkollat, ka ndaluar aktivitetet sportive dhe takimet e zgjeruara sociale në shtëpi, gjë që do ta bëjë më të vështirë të mësohet nëse njëfarë ngadalësimi i transmetimit që u vu re përpara kësaj vale, ka qenë për shkak të vaksinimit apo vetëm për shkak të izolimit fizik.
Si një shtet ishull me një popullsi të vogël, Sejshell përbën vendin ideal për të vëzhguar efektin e vaksinimit në transmetimin e virusi. Por në diskutimet e shëndetit publik mbi atë se si të arrihet imuniteti i tufës, flitet shumë pak për imunitetin natyror të zhvilluar nga njerëzit që kanë qenë të prekur nga Covid-19 dhe janë shëruar.

Pse ata nuk cilësohen imunë ndaj koronavirusit, dhe a vlerësohen me imunitet natyror personat që nuk kanë janë prekur asnjëherë nga virusit, por thjesht janë vaksinuar? A nuk është kjo paksa e çuditshme?
Së pari, nëse jeni prekur vërtet nga virusi, dhe sistemi juaj imunitar e ka mposhtur brenda disa ditësh, atëherë a nuk ka vepruar në këtë rast parimi i përzgjedhjes natyrore, i mbijetesës së më të fortit? Pra, ju keni pasur një përgjigje të suksesshme imune, dhe të gjithë, përfshirë Qendrat Amerikane të Sëmundjeve Infektive (CDC), janë dakord që trupi juaj do ta njohë virusin, dhe do të mbrohet nga ai të paktën për një fare kohe.

Por për sa kohë? Askush nuk dëshiron të flasë për këtë gjë. Përkundrazi, CDC e minimizon imunitetin natyror si relativisht të parëndësishëm, dhe po vazhdon që të nxisë vaksinimin e të gjithëve, përfshirë ata që janë infektuar më parë. Ajo thotë se njerëzit që janë shëruar nga Covid-19 duhet të vaksinohen, pasi ata ndoshta nuk do të infektohen, por askush nuk e di se sa zgjat mbrojtja.

Por çfarë provash ka që vaksina ofron mbrojtje më të mirë sesa imuniteti natyror? Në fakt, shumë gjëra mbeten të panjohura për vetë vaksinat, si në lidhje me efektivitetin po ashtu edhe me efektet e mundshme anësore.

Siç theksohet në faqen zyrtare të CDC “ne nuk e dimë se sa zgjat mbrojtja për ata që janë të vaksinuar” dhe “jemi ende duke mësuar se si vaksinat do të ndikojnë në përhapjen e Covid-19, dhe derisa të dimë më shumë mbi vaksinat, njerëzit që janë vaksinuar plotësisht kundër Covid-19 duhet të vazhdojnë të zbatojnë masat mbrojtëse në vendet publike.

LEXO EDHE:  Myslim Murrizi flet hapur/ Ja sa mandate synon në zgjedhjet e 25 prillit

LEXO EDHE:  Kryqëzatat, kuptimi i tyre dje dhe sot

Por pse nuk e dimë se sa zgjat imuniteti natyror?

Mos ndoshta për shkak se koronavirusi i ri ka pak më shumë se një vit që është shfaqur? Nëse të gjithë ata që janë shëruar nga Covid-19 janë natyrshëm imunë ndaj koronavirusir, kjo përbën një shifër prej 30 milionë njerëzish vetëm në SHBA, pa llogaritur ata që mund të jenë shëruar nga Covid-19 pa u testuar zyrtarisht, sidomos në fillim të pandemisë, kur në dispozicion kishte pak teste.

A nuk është kjo një pjesë mjaft e rëndësishme e enigmës së imunitetit të tufës? Së dyti, asnjë nga vaksinat nuk pretendon që të parandalojë infeksionin dhe transmetimin asimptomatik apo në forma të lehta. Askush nuk duhet të habitet nga ajo që po ndodh në Ishujt Sejshell; vaksinat premtojnë vetëm parandalimin e simptomave të rënda në shumicën e rasteve (dhe sigurisht që koha dhe provat në terren në të gjithë botën do të tregojnë nëse kjo funksionon realisht në jetën reale).

Nëse është kështu, dhe ju jeni i ri dhe i shëndetshëm, a nuk do të ishte një gjest i kotë marrja e një vaksine me qëllimin e vetëm për të mbrojtur njerëzit e tjerë (duke shkaktuar efekte anësore të mundshme)? Pse nuk duhet që të rinjtë dhe të arsyeshmit të shohin thjesht punën e tyre derisa të shfaqen simptomat?

Në fakt, nëse imuniteti i zhvilluar natyrshëm dëshmohet të jetë më superior se sa një lloj imuniteti i shkaktuar nga vaksinat, duhen inkurajuar të rinjtë të sëmuren nga Covid-19 dhe ta kalojnë atë, ashtu siç bëmë dikur me sëmundjen e lisë së dhenve. Por për disa arsye, askujt nuk i lejohet t`i diskutojë këto çështje në një kontekst të zakonshëm. Vaksinat kundër Covid-19 nuk kanë garantuar kurrë parandalimin e infeksionit, dhe rasti i Sejshell e ka treguar që nuk munden.

Çdokush, madje edhe të rinjtë mund të bëjnë njënjë analizë të thjeshtë për të parë përfitimet dhe rreziqet sipas fakteve të njohura. Fakti A:Kam një shans shumë të vogël të vdes nga Covid-19. Fakti B: vaksinimi nuk garanton parandalimin e infeksionit dhe transmetimin e tij. Fakti C:Vaksina ka efekte anësore të mundshme. Fakti D:imuniteti natyror tek të shëruarit nga Covid-19, është njëfarë mburoje. Fakti E:rreziku është pjesë e jetës.

Edhe shumë ekspertë mjekësorë janë të shqetësuar lidhur me rëndësinë që autoritetet i kanë dhënë vaksinimit si qasja e vetme e mundshme për t`i dhënë fund pandemisë së Covid-19, pa marrë parasysh faktorë të tjerë si imuniteti natyror pas infeksionit, forcimi i sistemit imunitar në të gjithë popullsinë, dhe trajtimet e mundshme të hershme për sëmundjen.

Ironikisht, debati i shëndetshëm publik është pikërisht ajo që nuk po ndodh. Shkenca
nuk supozohet të jetë një zbulim i fshehtë i shkruar në pllaka të arta, dhe transmetuar ekskluzivisht nga dr.Entoni Fauçi dhe OBSH-ja, tek të cilët ne të tjerët duhet të kemi një besim të verbër edhe kur shumë gjëra nuk përputhen.

Aktulisht ekziston një mungesë e madhe e besimit tek institucionet e shëndetit publik. Dhe kjo nuk ndodh për shkak se njerëzit janë budallenj irracionalë, joshkencorë. Kjo vjen si rezultat i drejtpërdrejtë i mungesës së madhe të ndershmërisë, për ato që janë fakte shkencore, dhe ato që janë politike./Përshtatur nga CNA.al

Burimi:  https://spectator.us/topic/mystery-natural-immunity-covid-vaccines-cdc/

LEXO TE PLOTE