Connect with Us

“Sofagate”, pse e poshtëroi Erdogan presidenten e Komisionit Evropian?

Blog

“Sofagate”, pse e poshtëroi Erdogan presidenten e Komisionit Evropian?

Publikuar

-

/
“Sofagate”, pse e poshtëroi Erdogan presidenten e Komisionit Evropian?

Nga Hans von der Burchard, Maia de la Baume, Adam Bouzi & Florian Eder “Politico.eu”

Tre presidentë, dy karrige, një foto e sikletshme para kamerave. Kur presidenti i Këshillit Evropian Sharl Mishel dhe presidentja e Komisionit Evropian Ursula von der Lejen mbërritën të martën në Ankara për të takuar presidentin turk Rexhep Tajip Erdogan, ata gjetën në sallën e pritjes vetëm 2 karrige të vendosura përpara flamujve turq dhe të BE-së.

Ndërsa Mishel zuri vendin pranë Erdoganit përpara flamurit të BE-së, Von der Lejen mbeti në këmbë panë tij, me krahët e zgjatura paksa, me duart e ngritura si të pyeste se ku duhej të ulej.

“Hmmm….”- u dëgjua të mërmërisë ajo në një moment të dukshëm hutimi por edhe zemërimi në një video që u bë shpejt virale në internet. Von der Lejen u tërhoq prapa dhe u ul në një divan aty pranë, përballë Ministrit të Jashtëm turk Mevlut Çavushoglu, që ishte ulur në një divan tjetër.

“Presidentit Mishel nuk i pëlqeu aspak ajo situatë”- tha për POLITICO një zyrtar i BE-së.
Nga ai moment në media nisi të flitej për “Sofagate”. Ishte një moment i vogël gjatë një dite të ngarkuar politike, ku tre udhëheqësit diskutuan se si të rifillojnë koordinimin me Turqinë për çështje jetike si emigrimi dhe zgjerimi i unionit BE-Turqi.

Por takimi u la në hije nga incidenti i turpshëm, që nxori menjëherë në pah një numër aspektesh të nxehta. Në fakt shumëçka, nga seksizmi tek roli i BE-së si një lojtare e politikës në arenën ndërkombëtare, deri te konfuzioni i vjetër mbi atë se kush flet në fakt ne emër të Bashkimit Evropian.
Dhe ndërsa stafet e Von der Lejen dhe Mishel dhanë versione të ndryshme për atë që kishte ndodhur, ajo ngjarje nxori në pah një problem tjetër:Marrëdhëniet midis dy udhëheqësve të lartë të BE-së dhe institucioneve të tyre.

Në fakt, brenda disa orësh nga skena me divanin, shpërtheu një debat i ashpër brenda BE-së rreth protokollit diplomatik. Sipas ekipit të Mishel, gjithçka ishte sipas protokollit, pasi ai në hierarkinë diplomatike qëndron më lart sesa zonja Von Der Lejen. Por në konferencën e përditshme për shtyp të Komisionit Evropian të mërkurën, zëdhënësi kryesor Erik Mamer tha se Von der Lejen “duhej të ishte ulur njëlloj si Presidenti i Këshillit Evropian dhe presidenti turk”.

“Siç mund ta shihni edhe nga pamjet filmike, Von der Lejen u befasua qartë nga mënyra
e vendosjes së ndenjësve”- tha Mamer. Gjithsesi Mamer tha se ndonëse ajo u befasua, preferoi t’i jepte përparësi përmbajtjes së çështjeve mbi protokollin apo formën.
Më vonë gjatë konferencës Mamer vuri në dukje se Von der Lejen kishte “kërkuar nga
ekipi i saj të merrte të gjitha kontaktet e duhura, që të sigurohej që një incident i tillë të mos ndodhte më në të ardhmen”.Të mërkurën në mbrëmje, pas një dite kritikash të rënda, Mishel theu heshtjen e tij mbi episodin duke këmbëngulur se ai nuk kishte qenë indiferent ndaj trajtimit të Von der Lejen.

“Disa nga imazhet që janë transmetuar kanë dhënë përshtypjen se unë mund të kisha qenë i pandjeshëm ndaj kësaj situate. Asgjë nuk është më larg nga realiteti ose nga ndjenjat e mia të thella” -tha ish-kryeministri belg në një postim në Facebook.

LEXO EDHE:  Fabjan Topollaj: Nëse Kushtetuesja do ishte funksionale, Meta s’do guxonte të anullonte zgjedhjet e 2019-ës

Ai tha se “interpretimi i rreptë nga shërbimet turke i rregullave të protokollit”, kishte “prodhuar një situatë që ishte për të ardhur keq, një trajtim të ndryshëm, madje edhe shpërfillës ndaj presidentes së Komisionit Evropian”. Por Mishel tha se ai dhe Von der Lejen zgjodhën të mos e përkeqësonin atë me një incident publik, dhe t’i jepnin më shumë prioritet thelbit të diskutimit të tyre. Incidenti mbarti disa simbolika.

Së pari, ironia ishte se udhëheqësja më e lartë të BE-së u mënjanua pikërisht gjatë një vizite që synonte të ushtronte presion ndaj Turqisë për të mbështetur të drejtat e grave.
Turqia është tërhequr kohët e fundit nga Konventa e Stambollit, një traktat evropian i të drejtave të njeriut që synonte luftën kundër dhunës ndaj grave, dhe Von der Lejen e preku posaçërisht këtë temë gjatë vizitës së saj.

Politikanët e tjerë nxituan të vënë në pah këtë lloj diskriminimi gjinor, dy burra që zunë vendet e tyre ndërsa një grua kishte mbetur në këmbë. “Problemi nuk ishte Von der Lejen. Por dy burrat e tjerë që e vendosën në atë pozitë”-thotë Hana Neuman, eurodeputete gjermane e të Gjelbërve.
Në Parlamentin Evropian, grupi më i madh i bllokut, Partia Popullore Evropiane (EPP), reagoi ashpër:“Dikush duhet të turpërohet për mungesën e vendit të duhur. Gratë meritojnë
të njëjtin respekt si kolegët e tyre burra”- thuhet në reagimin përmes Twitter.
Ndërkohë ekzistonte njëfarë frike se Erdogan kishte organizuar një kurth politik në të cilin ranë liderët e BE-së, duke e bërë bllokun të dukej gjeopolitikisht naiv, pikërisht teksa po përpiqet që të pretendojë një rol më aktiv në skenën botërore.

Të tjerët vunë në dukje shembuj të shumë të mëparshëm të presidentit turk që akomodon përballe vetes më shumë se sa një të ftuar. Eurodeputetja liberale Sofia Veld shkroi:“Jo,
nuk ishte një rastësi, ishte e qëllimshme. Pse heshti presidenti i Këshillit Evropian?”
Një zyrtar i BE-së u përpoq ta zhdramatizonte situatën duke këmbëngulur se “turqit nuk synuan të shkaktojnë ndonjë incident diplomatik, se ata respektuan protokollin, dhe ne gjithashtu”.Po ashtu zyrtari vuri në dukje se vendimet strategjike të BE në lidhje me Turqinë i takojnë Këshillin Evropian të Mishel, dhe jo Komisionit Evropian.

Megjithatë, zëdhënësi i Von der Lejen, Mamer, nxitoi të kundërshtonte këtë interpretim. Komisioni, vuri në dukje ai, ka përparësi me Turqinë në çështje të tilla si bashkëpunimi ekonomik dhe lëvizshmëria.“Të gjitha këto çështje u diskutuan gjatë takimit me Presidentin Erdogan”-theksoi ai.
Pas takimit të së martës, shumëkush filloi që të gërmojë nëpër traktatet e BE-së për të kërkuar informacion sqarues në lidhje me rendin e saktë të hierarkisë midis organeve të ndryshme të BE-së. Sipas nenit 13 të Traktatit për Bashkimin Evropian, Komisioni renditet në të vërtetë i katërti në “rendin e përparësisë midis personaliteteve të institucioneve evropiane”- pas Parlamentit, Këshillit Evropian dhe Këshillit të BE-së.

Por në praktikë, presidenti i Komisionit Evropian përfaqëson gjënë më të afërt që BE ka me një drejtues qeverie. I pyetur për rendin institucional, Mamer tha se Von der Lejen dhe Mishel “janë që të dy presidentë të institucioneve evropiane, dhe për këtë arsye ata kanë të njëjtën gradë në protokoll”./Përshtatur nga CNA.al

Burimi: https://www.politico.eu/article/sofagate-ursula-von-der-leyen-turkey-sofa-charles-michel-recep-tayyip-erdogan/

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

“Portat e Ferrit”/ Çfarë ndodh në gropën e madhe në Turkmenistan, e cila po digjet prej 50 vjetësh?

Publikuar

-

Nga

Ndërsa shumë njerëz mendojnë se Parajsa dhe Ferri janë gjëra që i përkasin fesë dhe mitologjisë, banorët e fshatit Darvaza në Turkmenistan, kanë një mendim të kundër. Kjo pasi për ta “Porta e Ferrit” është hapur në shkretëtirën e tyre që nga viti 1971.

Ndërsa as Satanai dhe as grupi i tij i engjëjve të rënë, nuk u ngjitën nga krateri i gazit në Darvaza, aty ka një sasi të pafundme gazi metan, që ende nuk ka pushuar së djeguri. E njohur zyrtarisht në mediat shtetërore turkmene si “Shkëlqimi i Karakumit”, gropa e zjarrtë ndodhet 257 km nga kryeqyteti i vendit, Ashgabat.

Ajo ka një diametër prej 70 metrash dhe një thellësi prej 21 metrash. Dhe ndonëse është një vend i njohur turistik, rrjedhja e vazhdueshme e metanit ka ndikuar në shëndetin e kafshëve të egra lokale dhe banorëve. Shpuesit e epokës sovjetikë, që e zbuluan për herë të parë kraterin e gazit, shpresuan në fillim se do të gjenin naftë.

Ata menduan se zjarri që shpërtheu befas, do të digjte çdo sasi gaz të tepërt brenda disa javësh. Por u pa se ai nuk kishte ndërmend të ndalej. Kjo deri në janarin e këtij viti, kur presidenti vendas Gurbanguli Berdimukamedov urdhëroi që të shuhet një herë e përgjithmonë ky zjarr i frikshëm.

Shkëlqimi nga flakët e tij të vazhdueshme mund të shihet nga shumë kilometra larg nëpër pjesën qendrore të shkretëtirës të Karakumit, dhe është një panoramë e vazhdueshme për 350 fshatarët që banojnë në Darvaza. Gjeologët besonin se zona ishte e pasur me naftë.

Por gjërat shkuan keq.

Kur filluan shpimin, korja e hollë e tokës shkërmoq duke e bërë të pamundur mbajtjen e peshës së makinerive të rënda. I gjithë vendi u shemb, duke krijuar një efekt domino që rezultoi në hapjen e kratereve përgjatë fushës së hollë të shkretëtirës.

Gjeologët e kuptuan se po përballeshin me një problem serioz.“Porta e Ferrit” gllabëroi jo vetëm pajisjet e tyre të shpimit. Por në ajër po rridhte shumë gaz natyror. Megjithëse gazi ishte kryesisht metan jo toksik, ai mund ta vështirësojë frymëmarrjen.

Nuk kaloi shumë kohë dhe kafshët e egra që jetonin në shkretëtirën e Karakumit, nisën të vuani pasojat e helmimit. Shumë prej tyre ngordhën. Për më tepër, gazi metan ka një ndezshmëri të lartë. Edhe kur ajri përmban vetëm 5 për qind metan, mund të shkaktojë një shpërthim masiv.

Nivelet e larta të gazit e bënë kështu zonën shumë të ndjeshme ndaj një fatkeqësie më përmasa të mëdha. Prandaj ekspertët menduan se ishte më mirë që gazi të digjej, në vend se të përhapej në ajër. Djegia e për të eliminuar gazin e tepërt, është praktikë standarde në shumë procedura shpimi.

Por fatkeqësisht, gjeologët në Karakum, nuk e dinin se sa gaz kishte ajo fushë. Kështu duke e ndezur zjarrin ata “hapën Portën e Ferrit”, duke shkaktuar një zjarr që nuk ka pushuar së djeguri për më shumë se gjysmë shekulli. Disa gjeologë në Turkmenistan, besojnë se krateri mund të jetë formuar që në vitet 1960.

LEXO EDHE:  Moti për nesër/ Si parashikohen të jenë temperaturat

LEXO EDHE:  Pse ecja e rregullt, është një nga ushtrimet më të mira për një jetë më të gjatë



Madje ata pretendojnë se kraterit i është vënë zjarri vetëm në fillim të viteve 1980. Gjithsesi fakt është se ai ka filluar të digjet disa dekada përpara se presidenti Berdimukamedov të vizitonte këtë vend të çuditshëm, dhe të fillonte të mendonte për një zgjidhje të situatës së pazakontë.

Në vitin 2010, ai i urdhëroi gjeologët dhe autoritetet përkatëse të gjenin një mënyrë për të shuar flakët. Si udhëheqësi i vendit të pestë eksportues të gazit natyror në botë, Berdimukamedov ishte i shqetësuar se flakët e përjetshme do ta bënin të pamundur shpimin

e fushave të tjera të gazit, dhe se kjo mund të dëmtonte rëndë të ardhurat për Turkmenistanin.

Por gjeologët, nuk ishin në gjendje që ta kuptonin se si të shuanin flakët. Që nga ajo kohë “Porta e Ferrit” janë shndërruar në një atraksion turistik, i kompletuar me një kamping të ngritur aty pranë. Për më tepër, vendasit e kalojnë kohën duke parë tufa merimangash bien në gropë të verbuara nga flakët.

Ndërkohë në vitin 2013, i mbrojtur nga pajisje rezistente ndaj nxehtësisë, aty mbërriti eksploruesi me origjinë kanadeze Xhorxh Kurounis. “Hyrja në Portën e Ferrit, më ngjante si një udhëtim në një planet tjetër tha ai. Muret e tij janë të ndriçuara nga flaka gjigante. Gjithçka shkëlqen në ngjyrë portokalli. Ka kudo gaz helmues”-tregoi ai.

Ndërsa krateri i gazit në Darvaza ka nxitur shkuarjen e jo pak turistëve, kjo industri mbetet shumë e parëndësishme për këtë vend. Nuk është e lehtë të hysh në Turkmenistan, ku vizitorët kanë nevojë për një vizë speciale të koordinuar nga një agjenci udhëtimi.

Dhe për shkak të shqetësimeve në rritje për shëndetin si për njerëzit ashtu edhe për kafshët, presidenti ka rinisur përpjekjet për të shuar zjarrin. Berdimukhamedov, i zgjedhur për herë të parë në vitin 2006, i ka shpenzuar 15 vitet e fundit duke ndërtuar ndërtesa të mëdha qeveritare, monumente gjigante, dhe një aeroport të ri në kryeqytet.

Përpara pandemisë së Covid-19, numri i turistëve të huaj arriti vetëm në dhjetëra mijëra, ndërsa vendasit kanë kërkuar prej vitesh mbylljen e “Portës së Ferrit”. Edhe Berdimukamedov thotë se krateri i zjarrtë po “ndikon negativisht si në mjedis ashtu edhe në shëndetin e njerëzve që jetojnë aty pranë”.

“Ne po humbasim burime të vlefshme natyrore, nga të cilat mund të marrim fitime të konsiderueshme, dhe t’i përdorim ato për të përmirësuar mirëqenien e njerëzve tani”- shprehet ai. Por qeveria në Turkmenistan nuk ka publikuar ende një afat kohor për shuarjen e kraterit të gazit në Darvaza. Dhe në rast se nuk ka zgjidhje, ai thjesht do të vazhdojë të digjet derisa të mbarojë metani. Shkencëtarët nuk e kanë idenë se sa edhe për sa kohë mund të vazhdojë kjo situatë.

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse kriza në Ukrainë, mund të shkaktojë një luftë në gjithë Evropën

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Nga Karolina De Stefano “Huffingtonpost Italia”

Me gjithë kontaktet dhe takimet e njëpasnjëshme, së fundmi ai mes Sekretarit amerikan të Shtetit, Entoni Blinken dhe Ministrit të Jashtëm rus Sergei Lavrov në Gjenevë të Zvicrës, përshkallëzimi i tensioneve ndërmjet Rusisë dhe Ukrainës javët e fundit rrezikon të përshkallëzohet në një luftë në shkallë të gjerë.

Në fakt premisat për një përshkallëzim të tillë kanë ekzistuar prej kohësh. Por është e vështirë të kuptohet pse situata po përkeqësohet kaq shpejt tani, 8 vjet pas shpërthimit të krizës në Ukrainë dhe konfliktit të ngrirë në rajonin lindor të Donbasit.

Po ashtu është paradoksale që vendosja e shumë trupave ruse në kufirin me Ukrainën gjatë muajve të fundit përkoi me fillimin në Shtetet e Bashkuara të presidencës së Xho Bajdenit,e cila nisi me njoftimin për rinisjen e negociatave me Moskën për çështje specifike të sigurisë.

Në përpjekje për të kuptuar më shumë, nga njëra anë duhet të kuptojmë se përse Kremlini ka vendosur që të përgatitet tani për një konfrontim të mundshëm me Ukrainën dhe NATO-n, dhe çfarë po përpiqet që të arrijë. Nga ana tjetër cila ishte strategjia e Shtëpisë së Bardhë ndaj Rusisë, nëse ka pasur vërtet një të tillë, dhe çfarë nuk funksionoi.

Përshkallëzimi i tensioneve nga pala ruse nisi me dërgimin e trupave në kufirin ukrainas në muajt mars-prill 2021, vazhdoi verën e kaluar, dhe u bë sistematik dhe në një shkallë të gjerë duke filluar nga nëntori i vitit të shkuar (aktualisht flitet rreth 170.000 trupa).

Ndërkohë, marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara, tashmë shumë të acaruara, janë përkeqësuar më tej. Nëse në qershorin e vitit 2021, në funksion të takimit Bajden-Putin, të dyja palët konfirmuan pozicionet e tyre të distancuara, edhe pse vazhduan dialogun për çështjen e kontrollit të armëve, në dhjetor Moska i paraqiti Shteteve të Bashkuara një ultimatum me shkrim.

Në të ajo kërkoi që NATO të angazhohet zyrtarisht se nuk do të lejojë anëtarësimin në aleancë të Ukrainës dhe Gjeorgjisë, edhe pse e di shumë mirë se kjo kërkesë nuk mund të pranohet kurrë. Ndryshimi i qëndrimit të Moskës, shpjegohet nga disa elementë.

I pari i një natyre kontekstuale, është radikalizimi i përgjithshëm i pozicioneve të establishmentit rus (paralelisht me një ndikim në rritje të elitave ushtarake), që mbështet nevojën për të imponuar më qartë, nëse është e nevojshme edhe me forcë, vizionin revizionist të Moskës për ndërtimin e një arkitekture të re evropiane të sigurisë.

Elementi i dytë ka të bëjë me evolucionin e situatës në Ukrainë. Qeveria e Volodimir Zelenski ka ka miratuar muajt e fundit një sërë ligjesh që kufizojnë përdorimin e gjuhës dhe medias ruse, të cilat reduktojnë akoma më shumë mundësinë që Donbasi rusisht-folës të rikthehet nën kontrollin e Ukrainës në përputhje me kushtet e Moskës.

Në këtë kontekst, javët e fundit në Rusi po diskutohet ideja e njohjes së dy entiteteve separatiste të Donjeckut dhe Luhanskut, akt ky që do ta rrëzonte përfundimisht Marrëveshjen e Minskut.

Por një nga arsye kryesore të përshkallëzimit të situatës, është se qeveria e Kievit e ka përmirësuar në mënyrë progresive arsenalin e vet ushtarak dhe ushtrinë me mbështetjen aktive të SHBA-së, me prodhimin e armëve të veta, dhe së fundmi me blerjen e dronëve ushtarakë turq, të cilët tashmë janë dëshmuar si shumë të rëndësishëm në fitoren e shpejtë të Azerbajxhanit gjatë luftës kundër Armenisë në shtatorin e vitit 2020 në rajonin e konstestuar të Nagorno-Karabakut.

Prandaj, kostoja që duhet të paguajë Moska për ruajtjen e kontrollit mbi pjesën e Donbasit që kontrollohet nga forcat separatiste pro-ruse, është bërë më e lartë sesa në vitet e kaluara. Pra ka të ngjarë që Moska të ketë frikë se qeveria e Kievit do të përpiqet së shpejti,dhe do të ketë aftësinë për të ripushtuar territoret aktualisht në duart e separatistëve.



Nga ana tjetër, humbja e Donbasit do të nënkuptonte, përveç pranimit të një disfate, edhe lehtësimin e një afrimi të mundshëm të Ukrainës me NATO-n, edhe pse ky është një skenar  aktualisht jorealist, dhe Moska e di këtë. Gjithsesi, konteksti politik rus dhe ukrainas nuk mjafton për të shpjeguar krizën aktuale, pa analizuar nismat më të fundit të administratës Bajden dhe mënyrat se si janë perceptuar ato nga Moska.

LEXO EDHE:  Paralajmëron Basha/ “Kam rekord ekstradimesh, kush përpiqet të arratiset…”

LEXO EDHE:  Paralajmëron Meta/ Pas 25 prillit do të futet epoka e referendumeve

Përfaqësuesit e institucioneve ruse, si për shembull zëvendës/ambasadori rus në Kombet e Bashkuara Dimitri Polianski, ishin optimistë shumë të kujdesshëm për administratën e re dhe qasjen e saj pragmatike ndaj Rusisë. Duke shmangur retorikën e një “rivendosje të raporteve”,presidenti i ri propozoi menjëherë një axhendë të kontrollit të armëve dhe të stabilitetit strategjik.

Bisedimet, të cilat gjatë vitit 2021, u fokusuan mbi të gjitha në kufizimin e arsenaleve të raketave në Evropë, përfaqësonin risinë e një politike të qëllimshme dhe të qëndrueshme të SHBA-së. Njëherazi, zhvendosja progresive e qendrës strategjike të gravitetit drejt Paqësorit nuk ka çuar në ndryshime të rëndësishme në politikat amerikane në Ukrainë, siç dëshmohet edhe nga të dhënat për ndihmën ushtarake të ofruar nga Uashingtoni për Kievin ndër vite.

Që nga viti 2014, Shtetet e Bashkuara kanë furnizuar Ukrainën me 2 miliardë materiale luftarake (kryesisht sisteme radari dhe anti-artilerie,bashkë me raketat e famshme anti-tank Javelin), të afta për të vënë në vështirësi formacionet e blinduara ruse.

Në këtë sfond u zhvillua raundi i parë i takimeve midis zyrtarëve amerikanë dhe atyre rusë, duke përfshirë samitin Bajden-Putin në Gjenevë në qershor 2021. Por në mënyrë paradoksale, ulja në tryezë në qershor me Moskën, ndihmoi në përshpejtimin e krizës.

Në fakt Uashingtoni i ka dhënë Rusisë atë që ka kërkuar prej kohësh, dhe që ka qenë e paimagjinueshme gjatë epokës së Donald Trump. Ky është dialog dypalësh me Shtetet e Bashkuara për Ukrainën, që në fakt njohu rolin qendror të Rusisë në Evropë dhe fuqinë e saj të madhe.

Pikërisht brenda këtij formati, Rusia mendoi se kishte mundësi të përsëriste kërkesën tradicionale për mos-zgjerimin e NATO-n në lindje, në formën e një ultimatumi me shkrim. Është e pamundur të thuhet me siguri se cilat janë synimet e vërteta të Moskës, dhe nëse Kremlini ka apo jo një strategji të paracaktuar.

Por nga ana tjetër është e vështirë të mendohet se synimi kryesor i grumbullimit të trupave ruse në kufi ishte pushtimi i Ukrainës. Para së gjithash, nuk ka asnjë territor të saktë mbi të cilin mund të fokusohet Rusia, ndryshe nga rasti i Krimesë në vitin 2014.

Edhe pse në përgjithësi përllogaritja kosto/përfitim, ndihmon rrallë për të kuptuar lëvizjet ruse, pushtimi i Ukrainës, dhe hyrja në Kiev do t’i kushtonte vërtet shumë Moskës. Edhe pjesa më konservatore dhe më me ndikim e establishmentit rus (midis tyre, Sergei Karaganov në një editorial të disa ditëve më parë) e kundërshton me vendosmëri këtë skenar, që shihet si absolutisht katastrofik.

Më shumë gjasa ka që Moska të jetë duke u përpjekur të krijojë një pengesë për riarmatimin e Ukrainës, dhe të imponojë axhendën e saj, duke e negociuar fatin e Ukrainës me Shtetet e Bashkuara, dhe duke anashkaluar si gjithmonë Evropën. Por problemi, është se grumbullimi i parë i trupave në mars 2021, jo vetëm që nuk dha rezultatet që priste Moska, por shkaktoi një rritje të shpejtë të tensioneve dhe mbështetje ushtarake nga Shtetet e Bashkuara dhe Britania për Ukrainën.

Por nuk duhet përjashtuar mundësia që në situatën aktuale, Rusia të vendosë të sulmojë fillimisht Ukrainën, dhe më pas të negociojë. Por kur luan me zjarrin, ekziston edhe problemi i rastësisë:çdo aksident në kufirin ruso-ukrainas (për shembull,një avion rus që fluturon mbi Ukrainë apo një dron i dërguar nga ukrainasit përtej kufirit) mund të bëhet shkaku i një lufte që shumë njerëz (edhe pse jo të gjithë) nuk e duan.

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

“Shteti i thellë” në SHBA ekziston vërtet, dhe nuk është një teori konspirative

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Nga Gilbert T.Sewall “The Specator”

Në vitin 1958, Aldous Haksli parashikoi ekzistencën e një pushteti okult që do të ishte në gjendje të formësonte dhe sfidonte vullnetin popullor. “Nën nxitjen e pamëshirshme të përshpejtimit të mbipopullimit dhe rritjes së mbi-organizimit, dhe me anë të metodave gjithnjë e më efektive të manipulimit të mendjes, demokracitë do të ndryshojnë natyrën e tyre. Format e vjetra dhe të çuditshme- zgjedhjet, parlamentet, Gjykatat e Larta dhe të gjitha të tjerat – do të vazhdojnë të ekzistojnë. Substanca themelore do të jetë një lloj i ri totalitarizmi jo i dhunshëm”- shkroi ai.

Sipas autorit të librit të famshëm “Rendi i Ri Botëror”, ndryshime të tilla do të ishin pothuajse të padukshme. “Të gjithë emrat tradicionalë, të gjitha sloganet e shenjtëruara do të mbeten pikërisht ato që kanë qenë në kohërat e bukura të së shkuarës.

Demokracia dhe liria do të jenë tema e çdo emisioni dhe artikulli në median e shkruar.

Por ndërkohë, oligarkia në pushtet dhe elita e saj shumë e stërvitur e ushtarëve, policëve, opinion-bërësve dhe manipuluesve të mendjes, do ta drejtojnë në heshtje shfaqjen siç e shohin ata të arsyeshme”-theksoi më tej romancieri i njohur britanik.

“Deep State”, strukturat okulte të pushtetit janë sot një profeci e përmbushur e Hasklit.

Ju pëlqen apo jo, amerikanët jetojnë brenda një kompleksi pushteti dhe makinerie mendimi rrezatimi i së cilës vjen nga Uashingtoni. E përqendruar në qarqet dhe shtetet me shumicë demokrate, pjesët lëvizëse dhe rrotat e kësaj makinerie na japin mundësi të jetojmë në politikën, ekonominë dhe kulturën në formën që e bëjmë aktualisht.

Në qarqet e larta të politikës thuhet shpesh se “Deep State” është një teori konspirative e ekstremit të djathtë, dhe asgjë më shumë. Vetë ky term shkakton shpesh humor tek disa. Por çfarë gjëje tjetër i sinkronizon agjencitë publike të panumërta dhe partnerët e tyre të sektorit privat?

Qeveria sipërfaqësore, e zgjedhur dhe e emëruar, është vetëm fasada e saj. Në kërkim të federalizimit të rregullave zgjedhore në Atlanta javën e kaluar, Xho Bajden dhe Kamala Herris i krahasuan trazirat e vitit të kaluar në Kapitol me sulmin e japonezëve në Pearl Harbor dhe sulmet terroriste të 11 shtatorit.

Bajden i krahasoi kundërshtarët e “të drejtave të votës” me segregacionistët e thekur të viteve 1960 kundër afro-amerikanëve. Pastaj spektakli që tha Herris kishte rëndësinë e tij, pasi fasada e brishtë e Bajden mund të shembej në çdo moment.

Dhe ja ku është ajo, mbikëqyrësja e asaj që Çarls Smith e cilëson si “një strukturë të gjerë që përfshin fuqinë e fortë dhe atë të butë – ushtarake, diplomatike, shërbimet sekrete, botën e financave, tregtinë, energjitikën, median, arsimin e lartë, në një sistem dominimi dhe ndikimi global”.

“Shteti i Thellë” nuk është një komplot mistik, por një konsorcium organesh të motivuara nga interesat egoiste ose financiare. Lobistët mercenarë të Wall Street janë ata që e ushqejnë akoma më shumë lakminë e tyre.

“Deep State” përfshin shërbimin civil federal dhe satelitët e tij në shtete, qarqe dhe komuna, të financuara nga pushteti qendror dhe shumë besnik ndaj tij. Ai përfshin forcat ushtarake dhe industrinë e mbrojtjes; paratë, bankat, kreditë dhe financat; institutet kërkimore; naftën dhe energjinë, transportin, strehimin, ushqimin dhe shërbimet komunale.

Nga Shefat e Përbashkët të Shtabit tek Qendrat për Kontrollin e Sëmundjeve, tek S&P 500, monokultura progresive ka uzurpuar segmente të “Shtetit të Thellë” që më parë i kanë rezistuar politikës së identitetit. Prodhimi dhe përhapja e opinionit progresist i jep “New York Times” dhe “Washington Post” një pushtet unik brenda kompleksit të saj të shumë shtresëzuar. Ndërkohë perandoria mediatike e Rupert Murdok krijon një kundër-mesazh “të pranueshëm”. Gazetarët nuk kanë iluzione për energjitë dashakeqe që mund të kanalizojnë majtas ose djathtas.

LEXO EDHE:  Paralajmëron Meta/ Pas 25 prillit do të futet epoka e referendumeve

LEXO EDHE:  Masakra e Katinit/ Kur Stalini firmosi shfarosjen e elitës polake

Menaxherët progresisë të manipulimit të mendjes, përfshijnë super agjentët e “Endeavor”, Ari Emanuel dhe Mark Shapiro, producentin e muzikës Def Xhem, Rik Rubin dhe Rid Hastings të “Netflix”. Ambiciet e Xhef Bezosit dhe Mark Zukerbergut nuk njohin kufij.



Në lojë janë edhe Bill Gejst, Tom Stejer dhe Fondacioni Makartur.

“Projekti 1619” i gazetës “New York Times” kërkon qëtë fshijë kujtesën historike të SHBA-së. Lëvizja “Woke” (Zgjohu), është përpjekur për vite me radhë që të largojë nacionalistët  nga qeveria dhe jeta publike, duke i quajtur ata supremacistë të bardhë dhe mjeranë.

Pikëpamjet shumë të kontestueshme mbi barazinë, racën, diskursin e pranueshëm në publik dhe identitetin seksual gjallojnë brenda jetës publike si virtyte të pa zbuluara apo të pa përshtatshme. Lëvizja “Woke” mund të jetë një ngutje e dobishme për demokratët.

Një elektorat i lëkundur, i nxitur nga të famshmit e dëshiron politikën të jetë e shpejtë, e thjeshtë dhe mundësisht fluide. Lajmet e padëshiruara tërheqin vëmendje dhe klikime. Rrjetet sociale po përpiqen që të “hyjnë” gjithnjë e më thellë në kokën tuaj, dhe dinë ta bëjnë këtë më mirë pas çdo viti që kalon.

Të promovuar dhe financuar nga “Deep State”, “motorët” multi-kulturorë dhe terapeutikë të shkatërrimit po pushtojnë institucionet private, duke imponuar ndryshimin e “diversitetit”. Gjykatat kombëtare dhe avokatët-aktivistë po i zvarritin çështjet për t’ua lënë gjykimin familjeve dhe kishave.

Procesi gjyqësor po angazhohet në vonimin e drejtësisë,dhe po anashkalon vullnetin e qytetarëve dhe mbikëqyrjen publike të zyrtarëve. Argumentet morale të kohës sonë thuhet se kanë të bëjnë me drejtësinë dhe barazinë, por ato në fakt kanë të bëjnë me rishpërndarjen e pushtetit, pasurisë dhe statusit në kurriz të pronarëve dhe taksapaguesve, duke etiketuar si djaj amerikanët e bardhë.

Duke pretenduar se qëndrojnë më lart në aspektin moral, këta njerëz të paskrupullt dhe grabitqarë e kanë përdorur çështjen e ndarjeve racore, seksuale dhe pabarazinë për të dejonizuar dhe shkatërruar armiqtë e tyre. Sado të arsyeshme të ishin politikat e tij, Donald J. Trump është bërë një objektiv i lehtë politik.

Kulti i tij ende i fuqishëm i personalitetit, nuk u ofron shpresa të mëdha konstitucionalistëve, dhe nuk ka shumë lidhje me parimet konservatore. Madje këmbëngulja dhe atmosfera që ai krijon në politikën e SHBA-së po e nxisin keqqeverisjen e progresistëve.

Ndërkohë, administrata Biden dhe aleatët e saj po krijojnë një “legjion terroristësh” të krahut të djathtë. Duke përdorur si armë emergjencën shëndetësore dhe frikën e njerëzve, ata janë përfshirë në një luftë psikologjike dhe ligjore kundër të tjerëve që nuk mendojnë si ata.

Cilido qoftë rezultati i betejave aktuale për pushtet, “Shteti i Thellë” ka nevojë për rregulla dhe sanksione që të mbrojë interesat e tij materiale. Qeveria, arsimi, teknologjia, sistemet industriale dhe financiare nuk mund të ndryshohen shumë pa vënën nën kontroll mekanizimin qendror.

Siç druhej me të drejtë Haksli, opinion-bërësit dhe manipuluesit e mendjes në SHBA, po tentojnë që ta zhvendosin autoritetin ekskluzivisht në drejtimin e tyre. Gjithsesi, inflacioni dhe pabarazia, shpërbërja e kufijve, shkelja e ligjit, ndarjet racore dhe realitetet mjekësore ndërhyjnë jo pak në këtë proces.

“Pas mbarimit të bllokimeve, ne nuk do të zgjohemi në një botë të re. Do të jetë gjithçka njëlloj, vetëm se pak më keq”- parashikoi shkrimtari i njohur francez Mishel Ulebek në fillim të pandemisë. Dy vjet më pas, në pikat e karburanteve një parullë na thotë“Go Green”.

Përpara se të sigurojmë paratë tona, bankomatët na kërkojnë që të shpëtojmë planetin. Ndërkohë, shumica e amerikanëve shpresojnë që kartëmonedhat e tyre 100-dollarëshe do të blejnë diçka të përafërt me një vit më parë.

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE