Connect with Us

Pse u krijua Legaliteti?!

Opinione

Pse u krijua Legaliteti?!

Publikuar

-

Major Abaz Kupi dhe Kolonel Bill Maclean

*Nga Ekrem Spahiu

Me rastin e 77 vjetorit të krijimit të OKLL, 21 nëntor 1943-2020

Nga pikëpamja historike, Partia “Lëvizja e Legalitetit” e ka zanafillen që nga “Triumfi i Legalitetit”, më 24 dhjetor 1924, kur u rikthye legjimiteti i zgjedhjeve të dhjetorit 1923 të fituara nga Ahmet Zogu. Në kontekstin e Luftës së II Botërore, zogistët, përveçse kanë kontribuar drejtpërdrejt në luftë, janë përpjekur me të gjitha mënyrat për bashkimin e gjithë faktorëve politiko-ushtarakë në luftë të përbashkët kundër pushtuesit. Përfaqësuesi i zogistëve Abaz Kupi, në Konferencën e Pezës më 16 shtator 1942, pat deklaruar përpara delegatëve se: “jam bashkuar me ju, me punue për të mirën e Shqipërisë e me luftue çdo okupator, por në rast se do të formohen partira, unë jam mprojtësi i Legalitetit qysh para 7 Prillit 39, jam me Mbretin Zog”.

Gjithashtu, Abaz Kupi ka rol parësor edhe për thirrjen, organizimin dhe mbarëvajtjen e Konferencës së Mukjes, mbajtur më 1-2 gusht 1943, ku u vendos dhe u shpall bashkimi për shpëtimin e Shqipërisë. Udhëheqja komuniste e pranoi Marrëveshjen e Mukjes deri kur të deleguarit e Partisë Komuniste Jugosllave, Miladin Popoviçi e Dushan Mugosha, u njohën me përmbajtjen e saj dhe urdhëruan Enver Hoxhën që ta prishte atë. Për këtë qëllim, pas një muaji, më 4 shtator 1943, u mblodh Konferenca e Labinotit, në të cilën jo vetëm u prish zyrtarisht Marrëveshja e Mukjes, por edhe iu shpall luftë të armatosur çdo rryme apo tendence tjetër politike, thënë ndryshe, u fillua përgatitja e kushteve për një përplasje mes palëve, deri në luftë civile.

Ndërkohë që mbretërorët vazhdonin të luftonin kundër fashizmit pa bujë e pa reklamë, duke qenë të suksesshëm, komunistët, jo vetem shfrytëzonin suksesin dhe emrin e mirë të krijuar nga veprimet luftarake zogiste, por fshehurazi ushtronin një propagandë sistematike kundër tyre. Zogistët, të shqetësuar për këtë sjellje të komunistëve, nëpërmjet Abaz Kupit, lëshuan më 19 nëntor 1943, një trakt të posaçëm drejtuar Këshillit Nacional-Çlirimtar, ku i kërkonin me këmbëngulje mbajtjen e një qëndrimi të qartë për ecurinë e mëtejshme të luftës kundër okupatorit, prej të cilit nuk morën asnjë përgjigje.

Në këto rrethana, dukej sheshit se udhëheqja komuniste kishte vendosur tjetër prioritet, përgatitjen e gjithanëshme për pushtetin e nesërm. Në këto kushte, forcat mbretërore, duke parë se përpjekjet për bashkimin e gjithë faktorëve politiko-ushtarakë në luftë kundër okupatorit dështuan, për të konfirmuar legjitimitetin e tyre politik dhe për të penguar Partinë Komuniste në realizimin e qëllimit të saj për eliminimin e forcave nacionaliste thirrën më 20 nëntor 1943 në Herraj të Tiranës, një Kuvend Kombëtar për krijimin e një lëvizje politike.
Në këtë mbledhje morën pjesë delegatë të ardhur nga e gjithë Shqipëria, si dhe nga trevat etnike shqiptare përtej kufijve politik, duke përfshirë edhe delegatë nga çetat zogiste. Ndër më të përmendurit ishin: Abaz Kupi, komandanti i rezistencës në Durrës më 7 prillit 1939 dhe protagonist kryesor i konferencave të Pezës e Mukjes; atdhetari Ndoc Çoba, pjesëmarrës në Kongresin e Lushnjës dhe në Konferencën e Pezës; patër Lekë Luli, diplomati Rauf Fico, arsimtarët Gaqo Goga e Osman Myderrizi, avokat Selim Damani, Xhemal Naipi, Mulë Delia, Hysen Meça, Xhemal Herri, etj.

Platforma që u miratua në Kongresin themelues ishte shumë e qartë: fuqizimi i organizimit ushtarak dhe luftë pa kompromis kundër okupatorit; kthimi në pushtet i Mbretit Zog, pasi vetëm ai e gëzonte këtë të drejtë legjitime; krijimi i një Shqipërie të lirë, etnike dhe demokratike; vendosja e shtetit ligjor; sigurimi me ligj i drejtave e lirive themelore të njeriut; reforma shoqërore për përmirësimin e jetës së popullit; etj. Të nesërmen, më 21 nëntor 1943, zogistët deklaruan formimin e partisë së tyre, Organizatën Kombëtare “Lëvizja e Legalitetit” (OKLL). Për drejtimin e OKLL u zgjodh kryesia me kryetar Ndoc Çobën, ndërsa Komandant i Përgjithshëm i Forcave të Legalitetit u zgjodh Major Abaz Kupi.

Forcat luftarake zogiste në atë kohë ishin rreth 10.000 luftëtarë, ndërsa në dispozicion të tyre ishin regjistruar rreth 25.000 vetë. Për më tepër, këto forca e afirmuan veten në beteja të suksesshme kundër okupatorit, ku spikat qëndresa mbrojtëse e batalionit të komanduar nga A. Kupi në Durrës më 7 Prill 1939, luftimet e Matit, Liqenit të Germanit e Zallit të Germanit, Qafë Shtamës, Gurrës, Suçit, Krujës, Vorze -Shkalla Tujanit, Prezës, etj. OKLL u shtri në Tiranë, Shkodër, Dibër, Mat, Durrës, Kavajë, Shijak, Kosovë, Vlorë, Berat, Sarandë, Korçë, etj. Shërbimi propagandistik i saj nxori deri në fund të luftës 21 numëra të gazetës “Atdheu” me një tirazh 210.000 copë. U shtypën dhe u shpërndanë 250.000 trakte, etj. Drejtuesit e OKLL, në mbështetje të platformës së themelimit, mbajtën komunikim të vazhdueshëm me Mbretin Zog duke e informuar deri në detaje mbi situatën në Shqipëri. Ndërkohë, ata ndërkombëtarizuan veprimtarinë e tyre luftarake përmes letrave drejtuar Presidentit të SHBA, Franklin Delano Roosevelt dhe Kryeministrit të Britanisë së Madhe, Winston Churchill me anë të të cilave jepnin pamjen reale të zhvillimeve ushtarake e politike në Shqipëri. Është fakt historik dhe shumë domethënës që, pranë forcave të Abaz Kupit, ishte atashuar misioni Anglez i udhëhequr nga diplomatë e ushtarakë të rangut të lartë si Bill Maclean, David Smiley dhe Julian Amery. Duhet thënë se, Britania e Madhe dhe SHBA bashkëpunuan me të gjitha formacionet e rezistencës pa marrë parasysh bindjet politike.

LEXO EDHE:  Gjërat që mund të bëni kur të ndiheni të vetmuar

Ndërkohë, që organizatat me frymëzim kombëtar kërkonin gjithnjë një marrëveshje kombëtare për luftë kundër okupatorit, udhëheqja komuniste pikërisht kësaj marrëveshjeje i trembej. Programi qartazi kombëtar i Legalitetit dhe personalitetet e spikatura që e udhëhiqnin, i shkaktonin panik Lëvizjes Nacional-Çlirimtare të udhëhequr nga Partia Komuniste, të cilat llogarisnin të ardhmen si pushtet dhe jo si marrëveshje kombëtare. Prandaj ajo nisi një luftë sa të nëndheshme, aq edhe të hapur për asgjësimin e Legalitetit. Për këtë qëllim, udhëheqja komuniste thirri Kongresin e Përmetit më 24 Maj 1944, ku vendimi kryesor i tij ishte, “…t’i ndalohet Mbretit Zog kthimi në Shqipëri dhe të mos njihet asnjë qeveri, që mund të formohej brenda ose jashtë vendit”.

Ky vendim ishte absurd, partiak, i njëanshëm, e për rrjedhojë i pavlefshëm si nga pikëpamja juridike, ashtu edhe këndvështrimi politik e historik. Nga pikëpamja e të drejtës publike dhe kushtetuese, është fakt i pamohueshëm se Mbreti Zog kishte qeverisur vendin legalisht. Ky legjitimitet, u fitua jo vetëm për shkak të kontributeve të spikatura të tij, të pranuara dhe të mbështetura në nivel kombëtar, por mbi të gjitha edhe përmes mjeteve të ligjshme, në përputhje me të drejtën kushtetuese, në nje shtet demokratik, sovran e të lirë. Për më tepër, Mbreti Zog nuk abdikoi kurrë nga froni mbretëror, por për shkak të zhvillimeve që nuk vareshin nga vullneti i tij, ai pat deklaruar në Parlament se; “…nuk kam lënë mjet pa përdorur për sigurinë e Shqipërisë” dhe, me vendim të Kuvendit Kushtetues, më 9 prill 1939 u largua nga vendi për të shmangur dorëzimin e tij pa kushte.

Mbretërorët, krahas rezistencës në ditët e prillit 1939, përpjekjeve për bashkimin e gjithë faktorëve në luftë kundër okupatorit dhe angazhimit të tyre drejtpërdrejtë në frontin e luftës, në të njëjtën kohë bënin sensibilizimin dhe ndërgjegjësimin e opinionit kombëtar e ndërkombëtar për kthimin e regjimit legal të mëparshëm.
Në këto kushte, bazuar në argumentet sa më lart, Legaliteti vijoi të mbështetej në dy kollona bazë, qëndresës kundër okupatorit dhe kërkesës për marrëveshje kombëtare. Nëse kjo marrëveshje, do të ishte arritur siç e kërkonte kjo forcë politike, sigurisht që Shqipëria do kishte patur tjetër rrjedhë duke u orientuar për nga Perëndimi, të cilit i përkiste. Duke parë se këto dy kollona nuk po reflektoheshin nga forcat e tjera politike, drejtuesit e lartë të Legalitetit parashikuan shkarjen e vendit në përplasje civile dhe, për këtë arsye, riformatuan mënyra të tjera qëndrese, brenda apo jashtë vendit.

*ish-deputet & kryetar i PLL

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Bledi Mane/ Fustanin e Grida Dumës sot po e vesh unë!

Publikuar

-

Nga

Nga Bledi Mane/ Fustanin e Grida Dumës sot po e vesh unë!

Në fillim u larguan gjithë femrat qytetare dhe intelektuale, pas qershorit të vitit të nëmur 1997 vendin e tyre e zunë militantet histerike që pinin kafe te oborri i selisë së partisë. Nga Shkodra mjeku Ali Spahija katapultoi Jozefina Topallin, ish gazetarja Vjollca Vokshi solli të motrën bjonde Albanën, i ndjeri Sokol Olldashi prezantoi Mesila Dodën, Genc Pollo erdhi përdore me Valentina Dukën.

Njëra më e egër se tjetra, tjetra më jeniçere se shoqet garonin se kush e kush intimidonte, fyente dhe kërcënonte kundërshtarin politik. Në gjirizin politik domestik maskilist femrat filluan të bëheshin pis njëra pas tjetrës e ndërsa Jozefina kërcënonte me plumb ballit, Mesila me varje te palmat, të tjerat i mbanin iso gjuhës vrastare të Berishës dhe gradualisht u tret feminiteti i tyre, u tret statura e tyre. Si efekt domino ikën me rradhë të gjitha dhe vendin ua ka zënë një e vteme…

Mbrëmë ndërsa ndiqja në ekran Grida Dumëm ndjeva dyfish nakati. Ndërsa nxirrja prej stomakut vjelljen që ma trazonin burrat në studio në luftë me një femër të vetme, vjellja teksa bënte të dilte nga goja, ngjeshej përsëri në stomak nga histerizmi agresiv i së vetmes femër përballë tre burrave në studio. Mbrëmë Grida e partisë blu kishte shansin të sfidonte çdo mashkull shqiptar që e konsideron femrëm si inferiore, si qytetare e sërës së dytë, si shërbëtore, si lodër seksi, si e argëtuese mbi banakun e meshkujve, si striptiste që kërkon me ngulm lekët e shfaqjes. Mbrëmë në ekranin e televizorit nuk pashë asnjë femër madje edhe Eni Vasili dhe Grida Duma mu shfaqën me hormone të ngatërruara ndaj sot kam vendosur ta vesh unë fustanin e Gridës e të sillem vërdallë porsi një femër!

LEXO EDHE:  Revolucioni i Nolit dhe Triumfi i Legalitetit/ 95 vjetori, 24 dhjetor 1924-2019

LEXO EDHE:  Pse njohja ndërkombëtare e Mbretërisë Shqiptare?

 

LEXO TE PLOTE

Opinione

Dështimi 24 vjeçar dhe qillotaxhiu

Publikuar

-

Nga

Nga Ilir Levonja/ Koliqi dhe Camaj do qeshinin po të ishin gjallë

Nga Ilir Levonja

Në 26 shkurt të vitit 1996 Bashkimi Europian vendosi hapjen me vendet e Europës Jug-Lindore. Pra plot 24 vjet që Shqipëria aspiron të bëhet anëtare Unionit Europian. Ndofta ishte koha më fatlume por vendet e Ballkanit perëndimor, mirëpo Shqipëria u përfshi në një luftë thuajse civile. Viti i mbrapshtë 1997-të. Bashkimi Europian nxitoi të vendoste kritere, me preteksin e partneriteti transparent sidomos në asistencën financiare etj.

Kjo kishte domethënien që klasa politike qoftë e majta apo e djathta duhet të bënim reforma serioze dhe komunikimi politik duhet të ishte konstruktiv dhe me rrotacion normal ashtu si në vendet e Unionit. Deri sot e kësaj dite kjo nuk ka ndodhur ku pavarsisht bjerrjes ekonomike, degradimit të drejtësisë, lufta politike ashpërsohej dhe ishte e fokuasuar në dy drejtime, pozita që akuzon vazhdimisht opozitën për dështimin e futjes në Europë dhe sistemet zgjedhore të manipulueshme. Megjithatë në 27 maj të 2010 -ës Bashkimi Europian i mundëson qytetarëve të Shqipërisë dhe Bosnje-Hercegovinës të drejtën për të udhëtua pa viza në vendet e hapësirës Shengen. Kjo në një farë mënyre u ktheu besimin qytetarëve të vendeve të rajonit në ekzistencën e trungut europian. Historia i mbante tërhequr nga Lindja, andej nga kishin ardhur pushtimet shekullore dhe besimi me dhunë a islamizimi rajonal.

Shpresat ishin të mëdha deri në dhjetorin e 2013 kur vende si Britania e Madhe, Franca, Gjermania, Danimarka, Hollanda refuzojnë çeljen e negociatve me ne. Stefan Fyle aso kohe komisioneri për zgjerim, midis të tjerave tha se është në dorën e Shqipërisë dhe të askujt tjetër çelja e negociatave. Shqipëria ka kohën e mjaftueshme deri vitn tjetër qershor 2014. Mirëpo as në qershorin e vitit 2014, megjithëse tashmë kishim statusin e vendit kandidat. Në tavolinë na u shtuan kushte të tjera ku si gjithmonë përmendet transparenca, drejtësia, zgjedhjet. 4 vite më vonë, më 18 qershor 2019 Këshilli vendos të shtyjë vendimin e tij për hapjen e negociatave me Shqipërinë. Pra, prapë jo.. Në tetor 2019, prapë jo etj. Dhe më naivi në botë do e kuptonte që në këtë dështim 26 vjeçar në lidhje me anëtarësimin, nuk është faji i qytetarit shqiptar, por i esnafit të tij politik.

Kësisoj në një demokraci normale kryeministri do të jepte dorëheqjen që pas refuzimit të parë që do i bëhej vendit në lidhje me çeljen e negociatave. E bëri Zoran Zaev në janarin e këtij viti, vendi u qeveris nga një qeveri teknike deri në zgjedhjet e reja të muajit prill 2020 ku edhe i fitoi. E kundërta ndodhi në Shqipërinë tonë. Kurrë nuk e bëri kryeministri shqiptar, u përpoq të angazhonte një shoqëri të tërë kundër presidentit Macron, Francës dhe Hollandës, njësoj siç bënte Enver Hoxha me vendet perëndimore. Dhe së fundi bash në kohën kur konferenca e qeverive të vendeve euroipiane, refuzonte për disatën herë Shqipërinë, duke citur për mos gjetjen e gjuhës së përbashkët me opozitën në reformën zgjedhore.

LEXO EDHE:  Revolucioni i Nolit dhe Triumfi i Legalitetit/ 95 vjetori, 24 dhjetor 1924-2019

LEXO EDHE:  5 parti të reja nga radhët e të djathtës/ Topalli: Po të kishte të njëjtat bindje PD, nuk do kishim ikur

Kryeministri i Shqipërisë i futi qytetarët e vendit të tij në një luftë frontale mbi ”tradhtinë” e Lulzim Bashës karshi UÇK-ës. Dhe deri diku ia arriti, konferenca ndërqeveritare u harrua, shqiptarët po dërrmohen të gjejnë se ishte apo nuk ishte Lulzim Basha pjesëmarrës në hetimet e Gjykatës së Hagës. Dje mbrëma teze Merkeli tha me qetësinë e asaj mësueses me një përvojë gjysmë shekullore se, detyrat nuk i keni bërë mirë. Me një fjalë çuni i gjatë nga Tirona, nuk ia prishi dot mendjen me shallvaret a atletet adidas, nuk i futi dot gjë në xhep. U shiste pordhë shqiptarëve me foto me tezen, megjithëse tezja vet jetonte origjinalitetin e një berlinezeje lindore, sa nuk përtonte të bënte pazar edhe vet.

Ky i joni jo që nuk e di se çfarë është tregu, por tani u thotë shqiptarëve se sikur edhe qeveria gjermane të vi, nuk rregullohet vendi. Nuk ndalet eksodi i të rinjëve, për shkak të globalizmit, për më tepër kur edhe të rinjtë e vet Gjermanisë po ikin. Në një farë mënyre Edi Rama po paralajmëron luftën kundër globalizmit në fushatën e radhës, duke dashur të laj duart nga dështimit total i Shqipërisë. Në fakt është dështimi i tij, por që i bie për kokës Shqipërisë dhe shqiptarëve, të cilët nuk e di se çfarë dore Zoti do jetë ajo, t’u hedhi pak melhem në tru që ta zbythin Edi Ramën. Nga ana tjetër është një turp kombëtar fakti që në studiot tona aludohet deri sovraniteti territorial i Kosovës për të hequr vëmendjen nga dështimi.

Eshtë turp kombëtar të pranosh studiove se negociatat janë hapur, por janë çështje politike e brendshme që nuk lejojnë komisionerët të veprojnë. Nuk e di nëse ka shqiptar të gjallë që i ha këto…sikur të ishin hapur negociatat Tirana do skuqej nga zjarret, jo nga konferencat e shtypit të tipit Enver Hoxha i pleniumeve në luftë me imperialistët perëndimorë. Ky është me plot gojën një dështim 24 vjeçar dhe ka vetëm një emër, të atij që qeveris.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Miron Çako/ Pse njerëzit thonë jemi ateistë?

Publikuar

-

Nga

Nga Miron Çako/ Pse njerëzit thonë jemi ateistë?

Fatkeqësisht, sot, ka njërëz që deklarohen me mburrje ateistë. Ateist, vjen nga greqishtja, që do të thotë pa Perëndi ose i rri kundra Perëndisë.

Ata thonë se nuk besojnë tek Perëndia, sepse nuk kanë argumenta dhe fakte shkencore që e konfirmojnë egzistencën e Zotit.

Kështu, ata duan të justifikojnë ndërgjegjen e tyre, që i shqetëson për egzistencën e një Krijuesi, madje i shikojnë teistët, besimtarët si njerëz të prapambetur dhe fenë si “opium për popujt” (Karl Marks).

Ateistët edhe pse që nga shekulli i XIX, duan të shfaqen avangard, si njerëz të mendimit shkencor, ata janë shumë të vjetër si ideologji madje që nga koha e lashtësisë.

Në Greqinë e lashtë, fjala (ateistë) përdorej për të përshkruar tri grupe njerëzish: ata që ishin të paperëndishëm ose të papërshpirtshëm; ata që ishin pa ndihmë të mbinatyrshme dhe ata që nuk pranonin idenë e shumë perëndive të Olimpit.

Idenë se bota nuk është krijuar nga “perënditë”, por nga vetë materia, e hodhi filozofi Talesi në vitet (585 pr K). Talesi ishte kundër idesë të krijimit nga  “perënditë”, ashtu siç besonin teistët grekë. Sipas tij realiteti përbëhej nga një substancë ose esencë, e vetmja bazë prej së cilës është krijuar gjithçka në kozmos. Ai besonte se substanca fillestare ishte uji, që mendohej se përmbante shkakun e lëvizjes dhe ndryshimit si rrjedhojë dhe vetë jetës.

Prandaj edhe ideja ateiste se materia është shkaku i jetës dhe jo Perëndia, nuk është një ide e re e shekullit të XIX, por një ide filozofike e vjetër dhe aspak shkencore.

Duke mos u ndalur në faktet shkencore, që vërtetojnë të kundërtën e ateizmit, le të mjaftohemi me një thënie të urtë të shkenctarit të madh Albert Anjshtajn (1879-1955): “Shkenca pa fenë është e çalë dhe feja pa shkencën është e verbër”.

Problemi i ateizmit nuk është mungesa e argumentit logjik shkencor, sepse njeriu me anën e shqisave dhe arsyes mundet të kuptojë dhe të besojë në ekzistencën e një Krijuesi, ashtu siç kanë besuar dhe kanë patur bindjet e tyre teiste njerëzit më të mëdhenjë të shkencës, si p.sh. astronomi gjerman Johanes Kepler, (1571-1593) i pranuar si zbulues i ligjeve orbitare të planetëve thotë: “Meqenëse ne astronomët jemi priftërinj të Perëndisë më të lartë në lidhje me librin e natyrës, e kemi për detyrë që të mendohemi mirë, jo për lavdinë e mendjes sonë, por mbi gjithçka për lavdinë e Perëndisë”.

Matematikani dhe filozofi anglez, Lord Isak Njuton (1642-1727), në veprën e tij madhështore “Philosophiae natyralis principia matematika” ka shkruar: “Pa asnjë dyshim kjo botë mund të krijohej vetëm nga vullneti i lirë i Perëndisë”.

Shkencëtari britanik, John Houghton( 1931 ) thotë: “Masa, kompleksiteti, bukuria dhe rendi që vëmë re në univers janë shprehje e madhështisë, bukurisë dhe rregullsisë së Krijuesit.“

Arsyen e mosbesimit të një ateisti e shpjegon Apostull Pavli: “Sepse çdo gjë që mund të dijë njeriu për Perëndinë është e shfaqur tek ata, se Perëndia ua shfaqi atyre. Sepse qëkurse u bë bota, të padukshmet e tij, fuqia e tij e përjetshme edhe hyjnia, duken qartë, duke u marrë me mend me anë të atyre që janë bërë, kaq sa ata të mos kenë se ç’të thonë. Sepse, ndonëse e njohën Perëndinë, nuk e lavdëruan si Perëndi, as nuk e falënderuan; por u bënë të kotë në mendimet e tyre, edhe u errësua zemra e tyre e paarsyeshme. Duke thënë se janë të mençëm, u marrosën” (Romakëve 1:19-25).

Të njëjtën gjë ka thënë edhe psamilsti David: “Tha i çmënduri në zemren e tij nuk ka Perëndi” (Psalmi 14-1).

Ndryshimi i një ateisti në kohën e David, 1000 pr K, ishte se ateisti atëhere e mbante në zemër dhe nuk guxonte ta shprehte marrëzinë e ateizmit të tij, kurse sot ateisti, i mbushur me egoizëm eusforik, e shpreh hapur me zë të lartë marrëzinë e ateizmit të tij dhe më e keqja është se turma e marrosur e durtrokasin, madje e vendosin në krye si udhëheqësin dhe shpëtimtarin e tyre ateistin.

Por pse kërkon ateisti të marroset dhe të jetë i çmendur në arsyetimin se nuk ekziston Perëndia?

Arsyeja është se ateisti ka një problem të madh moral dhe etik!

Zoti, si qënie Hyjnore, është një person moral, me ligje dhe standarte morale. Këto standarte morale ja urdhëron edhe njeriut të krijuar sipas ikonës së Perëndisë(Zanafilla 1-27) që t’i zbatojë, psh: “Mos vrit! Mos bëj tradhëti bashkëshortore! Mos vidh! Mos gënje! Mos lakmo!”(Dekalogu 20;12-17)

Këto ligje janë të shkruara jo vetëm në Bibël, por edhe në  subkoshiencën e çdo qënieje njerëzore, pavarësisht kulturës ose dijes që ka, sipas parimit natyror tek çdo qënie njerëzore: “Mos ia bëj tjetrit atë që s’duan të ta bëjnë ty”.

Ajo që e dallon njerëzit nga kafshët është arsyeja dhe liria e zgjedhjes, dmth t’i zbatojë apo t’i kundërshtojë këto ligje morale. Liria e zgjedhjes e tregon njeriun sa madhështor, kur ai e përdor si duhet duke ju bindur Perëndisë sa njeriu bëhet  i ngjashëm me Perëndinë sipas hirit (Zbulesa 1-27), aq edhe ul veten në një nivel më poshtë se kafsha në mosbindje dhe rebelim sa mohon Krijuesin e tij.

Bëhet një qënie egocentrike dhe qesharake duke e bërë veten “zot” e më pas duke formuluar ide e tija mbi krijimin bashkë me ligje dhe standarte të tjera morale, por që historia njerëzore na i ka treguar që janë sa absurde, tragjike dhe perversione njëkohësisht, ashtu si përsëri Apostull Pavli na thotë përsëri: “Dhe e shndërruan lavdinë e Perëndisë së pakalbshëm në një shëmbëllim të ngjashëm me atë të një njeriu të kalbshëm, të shpendëve, të kafshëve katërkëmbëshe dhe të rrëshqanorëve. Prandaj, Perëndia ia dorëzoi papastërtisë në epshet e zemrave të tyre, për të çnderuar trupat e tyre në mes vetë atyre, që e ndryshuan të vërtetën e Perëndisë në gënjeshtër dhe adhuruan dhe i shërbyen krijesës në vend të Krijuesit, që është i bekuar përjetë. Amin.

Prandaj Perëndia i dorëzoi ata në pasioneve të ulëta, sepse edhe gratë e tyre i shndërruan marrëdhëniet natyrore në atë që është kundër natyrës. Në të njëjtën mënyrë burrat, duke lënë marrëdheniet e natyrshme me gruan, u ndezën në epshin e tyre për njëri-tjetrin, duke kryer akte të pandershme burra me burra, duke marrë në vetvete shpagimin e duhur për gabimin e tyre. Dhe meqenëse nuk e quajtën me vend të njihnin Perëndinë, Perëndia i dorëzoi në një mendje të çoroditur, për të bërë gjëra të pahijshme, duke qenë të mbushur plot me çdo padrejtësi, kurvërim, mbrapshtësi, lakmi, ligësi; plot smirë, vrasje, grindje, mashtrim, poshtërsi, mashtrues, shpifës, armiq të Perëndisë, fyes, krenarë, mburravecë, trillues ligësish, të pabindur ndaj prindërve, të paarsyeshëm, të pabesë, pa dashuri të natyrshme, të papajtueshëm, të pamëshirshëm. Por ata, ndonëse e kanë njohur dekretin e Perëndisë, sipas të cilit ata që bëjnë gjëra të tilla meritojnë vdekjen, jo vetëm i bëjnë, por miratojnë edhe ata që i kryejnë.” (Romakëve 1-23-32)

LEXO EDHE:  Bashën dhe Kryemadhin e refuzojnë 1/3 e kandidatëve/A do plotësohet parlamenti me 140 vende?!

LEXO EDHE:  Krijimi i KLGJ-së dhe KLP-së/ Reagon OSBE-ja

Ateisti, që thotë nuk e besoj ekzistencën  e Zotit, nuk është se nuk beson, sepse :”Njeriu është një qënie fetare”(Mirçea Eliade) dhe: “Nqs Zoti nuk do egzistonte ne do ta krijonim atë ” (Volteri), por ateisti i cili është i kalçifikuar në egon e tij eusforike edhe i skllavëruar në pasionet mëkatare, nga njëra anë nuk do të pranojë Zotin mbi veten, sepse do të bëjë çfarë të dëshirojë vetë edhe kur kjo është kundër njerëzve të tjerë dhe krijesës, ashtu si mësonte ateisti Frederik Niçe(1844-1900)” Avantazhi i kohës sonë është se azgjë nuk është e vërtet, kështu gjithshka më lejohet”,  por po ashtu do t’i shmanget zërit të ndërgjegjes (zëri i Zotit), që paralajmëron gjykimin e drejtë të Zotit për çdo apostazi, blasfemi,mosbindje, shkelje ligjore dhe degjenerim moral.

Në këtë situatë kontraditore, atesisti bën me sforco një autosugjestion psikologjik dhe i thotë vetes se nuk ka Perëndi, kështu me mendje të vetë hipnotizuar beson nga vetvetja se gjithçka rreth tij është rastësi. Edhe kur përballet me idenë natyrale të Krijuesit dhe Gjykayësit Hyjnor nga vetë arsyetimi i kthjellët, ose nga diçka jashtë tij, ai  përsëri nga egoja dhe frika  sforcohet dhe rifutet në gjendjen e autosugjestionit ateistë si në një reth vicioz që vështir se mund të dali vet.

Për ta përligjur këta ralitet virtual në mendjen e tij ai shpik me sforco teori që mohojnë krijimin nga një Perëndi Trashedent dhe Imanent si shkakun e gjithçkaje të krijuar dhe i`a  atribon krijimin kombinimit të rastësisë, si psh,: Teoria e Evolucionit, Bing -Bengu, etj.

Jo vetëm kërkon të imponohet për teorit e tija otopike, por kur argumenti i shteron duke keqpëdorur lirinë dhe pushtetin shekullar tregohet kundërshtar arogant dhe i dhunshën ndaj njerëzve edhe institucionit fetar që mëson dhe argumenton me fakte logjike krijimin teist.

Le ta ilustrojmë më thjeshtë shkakun e mosbesimit të një ateisti që nuk vjen nga dija por nga bota e tij e brendëshme morale.

“Njëherë, një misionar u fliste disa fiseve të egra për ngjalljen e të vdekurve dhe për gjykimin e ardhshëm. Të gjithë e dëgjonin të mrekulluar. Kryetari i tyre u çudit aq shumë, saqë filloi të pyeste: “Si do të ngjallen? A do të ngjallen të gjithë?” Misionari iu përgjigj: “Po”. Atëhere njeriu i egër i thotë: “Këtë nuk dua ta besoj, sepse po të ngjallen të gjithë ata që kam therur, mjerë unë ku do të futem”.

(Urtësia e Shekujve)

Ateisti, pavarësisht, se i thotë vetes nuk ka Perëndi, sepse do t’i shpëtojë përballjes me Perëndinë, përsëri një ditë ai do përballet për t’u gjykuar para Zotit Jisu Krisht, Birit të Perëndisë, ashtu siç na thuhet: “Prandaj edhe Perëndia e lartësoi madhërisht dhe i dha një emër që është përmbi çdo emër, që në emër të Jisuit të përkulet çdo gju i krijesave (ose gjërave) qiellore, tokësore dhe nëntokësore dhe çdo gjuhë të rrëfejë se Jisu Krishti është Zot, për lavdi të Perëndisë Atë.” (Filipianët 2-9-10)

Atë ditë do të gjykohen të gjithë mëkatarët e pa penduar, ndër ata edhe ateistë dhe do të përfundojnë bashkë me djallin dhe demonët në ferr.

Ateistët edhe pse nuk mund të kenë mëkate të tjera me pabesinë e tyre ata kanë mëkatin më të madh, kështu ata bëhen më të këqinj edhe se  djalli, sepse djalli nuk e mohon ekzistencën e Zotit, sepse: “Edhe demonët besojnë edhe dridhen” (Jakovi 2-19), kurse ateisti me ateizmin kërkon të sfidoj Zotin, “Krijuesin që është i bekuar përjetë. Amin”(Romakëve 1 -25).

Prandaj ateisti meriton një vend dënimi më të frikshëm në ferr se edhe ai i djallit dhe demonëve.

Ateistët, nqs nuk pendohen dhe të vijnë në vete që të besojnë e adhurojnë Perëndinë, kanë vendin e sigurtë në ferr, ashtu si na thuhet në Zbulesë : “dhe të pabesët,…pjesa e tyre do të jetë në liqenin që digjet me zjarr dhe squfur, që është vdekja e dytë.”(Zbulesa 22-8)

Ajo që duhet të bëjë sa më shpejtë një ateistë është të heqi dorë nga marrëzia e tij, të përulet në mendje dhe të  pranojë se është njeri, krijesë e vdekshme dhe mëkatare që ka nevojë për falje dhe shpëtim nga Perëndia: “që nuk kënaqet me vdekjen e mëkatarit por të kthehet e të jetojë”. (Jezekeli 18-23)

Ateisti duhet të vijë në vete sa nuk është  tepër vonë për korrigjim, sepse edhe mëkati ka një masë edhe durimi i Perëndisë ka një kufi, ashtu si ndodhi me shumë ateistë, që nuk pushuan deri në fund të mohojnë Zotin edhe të bëjnë keq, por pastaj kur iu afrua vdekja si ndëshkim paraprak nuk arritën të pendohen me të vërtetë, por vetëm u mbushën me ankth dhe tmerr për gjykimin e drejtë të Perëndisë dhe mundimet e përjetshme e ferrit që i prisnin.

Psh, kur filozofi ateistë, Volter (1694 -1778), ndjeu goditjen në tru dhe kuptoi se po i afrohej vdekjes, u mbyt me pendim. Ai thirri menjëherë priftin që të “pajtohej me kishën” që aq shumë e kishte luftuar dhe përqeshur.

Pasuesit e tij u turrën në dhomën e tij për të parandaluar kthimin e tij. Ai i mallkoi dhe ndërsa dëshpërimi i tij rritej nga prania e tyre, ai në mënyrë të përsëritur dhe me zë të lartë thërriste: «Më lini! Jeni ju që më sollët në këtë situatë. Zhdukuni! Çfarë lavdi të mjerueshme keni krijuar për mua!”.

Për dy muaj ai u torturua me një ankth të tillë saqë herë-herë shtrëngonte dhëmbët me një zemërim të padurueshëm kundër Zotit dhe njerëzve. Herë të tjera me tone krenare, ai thoshte: “Oh, Krisht! Oh, Zot Jisu!” Herë të tjera, duke kthyer fytyrën dhe duke qarë, ai thirri, “Unë duhet të vdes – unë jam braktisur nga Zoti dhe nga njerëzit! Unë do shkoj në ferr. Ndërsa fundi i tij po afrohej, gjendja e tij u bë aq e rëndë sa bashkëpunëtorët e tij ateistë  kishin frikë t’i afroheshin. Edhe infermierja e Volterit deklaroi: “Për gjithë pasurinë e Evropës, unë kurrë nuk dua të shoh një tjetër ateist duke vdekur në këtë mënyrë. Ishte një skenë horrori përtej çdo imagjinate”.

Zoti pastë mëshirë për ateistët! Amin.

 

LEXO TE PLOTE