Connect with Us

Pse është tepruar shumë me idenë e “rënies” së Amerikës

Blog

Pse është tepruar shumë me idenë e “rënies” së Amerikës

Publikuar

-

Pse është tepruar shumë me idenë e “rënies” së Amerikës

Nga Matt Purple “The Specator

Një nga citimet e mia të preferuara mbi Amerikën, vjen nga historiani Robert Vajb.

Në librin e tij “Vetë-sundimi”, ai shkruan:”Është e kotë t’u thuash amerikanëve ta përmirësojnë demokracinë duke qëndruar të rehatuar në komunitetet e tyre, duke humbur veten në një jetë kolektive. Nuk ka pasur asnjëherë një demokraci amerikane, pa degën e

saj të fuqishme të individualizmit”.

Dhe shembujt që mund të merrni për këtë janë në orën tuaj:nacionalistë, socialistë, konservatorë etj. Por Vajb po bënte më pak një argument politik, sesa po vëzhgonte thjesht atë që ishte përpara hundës së tij.

Amerika ka qenë gjithmonë një komb i përpjekjeve, me burra dhe gra që kërkojnë të përmbushin potencialin e tyre, dhe që irritohen nëse dikush u bllokon rrugën. Citati i mësipërm përmbledh në mënyrë të çuditshme por edhe paradoksale, jo vetëm qëndrimin e individëve, por një etikë kolektive.

Të jesh amerikan do të thotë të ecësh gjithnjë përpara, në ndjekje të atij “bashkimi më të përsosur”. Kjo s’do të thotë që ne nuk e vlerësojmë të kaluarën, por më shpesh shohim rrugën përpara sesa të mbajmë kokën pas. Ne pamë një version të shtrembëruar të këtij tipari në verë, kur protestuesit e krahut të majtë vendosën që koncepti i tyre narcisist i progresit,nënkuptonte se pjesa më e madhe e historisë amerikane duhej të fshihej.

Kjo është ana e errët e mentalitetit të përpjekjes:ai mund të degjenerojë shumë lehtë në lakmi, dhe madje edhe në një radikalizëm të stilit jakobin. Ndonjëherë ne ecim me vrull përpara, pa marrë parasysh nëse kjo është diçka e mençur apo e dëshirueshme. Nëse shpikim kioska elektronike që i lënë pa punë punonjësit e fast-food, a është ky realisht një progres?

A janë robotët seksualë një pikë kalimi drejt një të nesërme më të shndritshme?Këto janë pyetjet me të cilat do të duhet të përballen amerikanët në vitet në vazhdim.

Megjithatë, kjo qasje ka edhe përfitime. Në vend se të zhytemi në problemet tona, t’i pranojmë ato si fakte të pashlyeshme të historisë apo si defekte të pakapërcyeshme të personit njerëzor, ne kërkojmë që t’i kapërcejmë ato. Por sa mund të shpresojë të përmirësohet një komb? Dhe sa shpejt?

Viti 2020, ka sjellë me vete sfida të mëdha, dhe pyetja tani është nëse fryma jonë reformiste është në lartësinë e detyrës. Kohët e fundit Donald Trump u diagnostikua me koronavirus, presidenti i parë i goditur nga një pandemi në një shekull. Pandemia ka mbërritur në brigjet tona, duke i dhënë fund bumit ekonomik të fituar me vështirësi në vitet e para të presidencës Trump.

Në rrugët tona kanë shpërthyer trazirat. Teoria toksike enjë gare racore, e cila minon unitetin tonë të nevojshëm, ka infektuar institucionet tona elitare. Uraganet kërcënojnë Bregun Lindor; zjarret shkrumbojnë pyjet në perëndim. Amerikanët flasin ndonjëherë për vitin 2020, sikur gjithçka është një makth, dhe me të ardhur Nata e Vitit të Ri të gjitha këto probleme do të zhduken si me magji.

Megjithatë, koronavirusi dhe pasojat e tij shkatërrimtare mjekësore dhe ekonomike, do të mdihen edhe 2 vitet e ardhshme dhe ndoshta më gjatë. Ndërkohë zgjedhjet presidenciale, mund të zgjasin deri në dimër. Arsyeja është bollëku i fletëvotimeve me postë, të cilat kanë ngritur pikëpyetje (dhe procese gjyqësore), nëse autoritetet janë të gatshme t’i numërojnë ato me saktësi.

LEXO EDHE:  Vota kundër vendimit të Trump/ Çollaku: Njollë për Shqipërinë

Ka që tani prova për manipulime. Sondazhet tregojnë një mungesë të madhe të besimit se zgjedhjet do të zhvillohen në mënyrë të drejtë. Dhe është trishtuese kur sondazhe të tjera thonë se amerikanët janë gjithnjë e më të gatshëm për t’u përballuar me dhunë ndaj kundërshtarëve të tyre politikë.

Duke parë gjithë këtë situatë, mund të jetë e vështirë të mendosh se nuk gjendemi buzëgreminëssë diçkaje të tmerrshme. Analogjitë historike janë të shumta:ne jemi Vajmari gjerman, Spanja e viteve 1930, Rusia para-revolucionare, ne jemi ende Amerikë, por ajo e viteve 1850.

Dhe në fakt problemet janë të shumta, shpenzimet ushtarake janë shumë të larta,borxhi ynë kombëtar po ashtu; organet tona drejtuese janë të paralizuara nga drejtimi partiak; besimi tek institucionet tona kombëtare ka prekur fundin; standardet tona arsimore ende po bien etj.

Megjithatë, nga ne si amerikanë, kërkohet të jemi optimistë. Dhe ka arsye të kemi shpresë.

Problemet e Amerikës nuk janë të pashembullta në historinë e saj, dhe as nuk janë unike në mesin e vende të tjera.

Borxhi ynë kombëtar është ende i barabartë me disa vende të eurozonës, dhe shumë më poshtë se ai i Greqisë. Koktejet molotov fluturojnë nëpër qytetet tona, por po kështu ndodh edhe në shumë kryeqytete evropiane, përfshirë Berlinin, ku protestuesit e ekstremit të djathtë u përpoqën së fundmi të sulmojnë parlamentin.

Edhe në epokën e Trump, udhëheqësit evropianë kanë deklaruar se është koha të shohin përtej Uashingtonit për udhëheqje globale. Dakord, por kjo ngre një pyetje të thjeshtë:nëse jo Amerika, atëherë kush? Cili komb tjetër është i pozicionuar si duhet, për të përmbushur rolin tonë në botë?

Shtetet e Bashkuara kanë ende ekonominë më të madhe në botë, ushtrinë më të fuqishme, dhe një nga popullsitë më të mëdha. Aleatët e Amerikës mund ta urrejnë Trumpin, por këto janë realitete që ata nuk kanë qenë në gjendje që t’i shmangin.

Kundërshtarët e Amerikës, ata po fitojnë vetëbesim. Por shumica e këtyre sfidantëve do të ishin relativisht të dobët më vete:Venezuela, Filipinet, Irani. Dy përjashtimet janë Rusia dhe Kina, por asnjëra prej tyre nuk përbën sot një kërcënim si Bashkimi Sovjetik dikur.

Rusia ka një ekonomi më të vogël se ajo e Brazilit; zotëron vetëm një aeroplanmbajtëse, që vitin e kaluar hyri në një port të Arktikut dhe menjëherë u përfshi nga flakët. Natyrisht, Kina është një kërcënim më serioz, dhe ngritja e saj dhe totalitarizmi i tmerrshëm do të dëshmohet në mënyrë të pashmangshme si një sfidë e fortë.

Por bazat e saj ekonomike nuk kanë qenë kurrë aq të forta sa supozohet, dhe koronavirusi e ka bashkuar pjesën më të madhe të botës kundër Pekinit. Në këto kushte, vështirë se mund të jemi në prag të një epoke post-amerikane./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Kur dështojnë ekspertët, koston e paguajmë të gjithë

Publikuar

-

Nga

Kur dështojnë ekspertët, koston e paguajmë të gjithë

Nga David Mamet “The Wall Street Journal”

Të pasurit dhe të fuqishmit, duhet të zgjerojnë vazhdimisht operacionet e tyre. Por edhe nëse e lënë kapitalin e tyre të flejë, ata do të kenë nevojë për llogaritarë, agjentë të aksioneve dhe këshilltarë. E si do t’i zgjedhin këta vartës? Sipas mendimit që japin këshilltarët e tjerë.

Ata që janë më pranë shefit do të kenë më shumë ndikim. Ky është rasti edhe për pushtetin qeveritar. Në një lloj kuptimi ne të gjithë jemi budallenj, pasi askush nuk mund të dijë gjithçka. Atëherë të gjithë duhet t’u besojmë të tjerëve për ekspertizën që zotërojnë, dhe që të gjithë bëjmë gabime.

Tmerri i një ekonomie të komanduar, nuk është se zyrtarët do të bëjnë gabime, por që ato gabime nuk do të pranohen apo korrigjohen ndonjëherë. Po në lidhje me ekonominë tonë të tregut? Kush do të mbajë përgjegjësi për shkatërrimin e saj? Pa dyshim që shkatërrimi i saj u bë për arsye madhore si jeta e njeriut, por karantina nuk arriti atë që duhej të përmbushte.

Dhe ne e kemi edhe më herët këtë lloj paaftësie të paturpshme. Kujtoni pak profesor Frederik Lindeman, një këshilltar i ngushtë i Uiston Çërçillit gjatë Luftës së Dytë Botërore. Ai kishte një akses të veçantë tek kryeministri. Ekspertët e tjerë, nuk mund t’i afroheshin Çërçillit, nëse nuk kalonin përmes Lindemanit.

Ai u grind me të gjithë ata që i konsideronte si një kërcënim. Pozicioni i tij u kërcënua veçanërisht nga Sër Henri Tizard, shkencëtari që ndihmoi në zhvillimin e radarit, një nga shpikjet më të dobishme gjatë luftës. Natyrisht Lindeman e tallte atë.

Më vonë, Lindeman hodhi poshtë mundësinë që gjermanët të zhvillonin një raketë me karburant të lëngshëm, të aftë për të bombarduar Londrën, raketat V-2. Lindeman u nderua deri në fund të jetës së tij. Ose kujtoni pak këshilltarin shkencor të Josif Stalinit, Trofim Lisenkon.

Edhe ai kishte një qasje të privilegjuar tek shefi i madh. Lisenko besonte se bimët, ashtu si komunistët e mirë, mund të “edukoheshin”. Kështu sipas tij bizelet dhe gruri mund të “stërviteshin”që të rriteshin edhe në dimër. Duke vepruar sipas teorive të çmendura të  Lisenkos, Ministria sovjetike e Bujqësisë, shkatërroi të mbjellat në gjithë Euroazinë, duke shkaktuar vdekjen nga uria të10 milion njerëzve.

Më vonë idetë e tij ndikuan në politikat bujqësore në Kinën e Maos, dhe vranë disa miliona njerëz të tjerë. Por Lisenko ishte një lajkatar i talentuar. Ai i  mbijetoi sundimi tëStalinit dhe Nikita Hrushovit, duke vdekur në paqe në vitin 1976. Tani kemi ndryshimin e klimës, dhe alarmuesit e tij.

Në vitin 2001, një raport nga Paneli Ndërqeveritar për Ndryshimin e Klimës,iu referua një studimi të kohëve të fundit, duke pretenduar se temperatura e Tokës ishte rritur në mënyrë dramatike gjatë periudhës që përkon me futjen në përdorim të lëndëve djegëse fosile. Media e mbështetur nga ato pjesë të “komunitetit shkencor” që ajo zgjodhi të vlerësonte, e paraqiti këtë analizë si të ishte një fakt i padiskutueshëm. Në fakt, ajo ishte e mbushur plot me probleme. Tani së fundmi kemi pandeminë e Covid-19.

LEXO EDHE:  SHBA kundërpërgjigjet ndaj kërcënimeve/ Bombardues supersonikë mbi Korenë Jugore

LEXO EDHE:  SHBA kundërpërgjigjet ndaj kërcënimeve/ Bombardues supersonikë mbi Korenë Jugore

“The Neë England Journal of Medicine”,raporton se maskat janë të padobishme jashtë mjediseve spitalore, dhe ka shumë pak gjasa që dikush të preket nga koronavirusi, si pasojë e një “ndërveprimi ​social ​në një ambient publik”. Lajm i lumtur, me përjashtim të faktit se të njëjtët ekspertë u tërhoqën një javë më vonë.

E çfarë dëmesh mund të shkaktojë mbyllja? Një pandemi u lejua ta shkatërronte ekonominë amerikane. Dhjetëra miliona janë pushuar nga puna, dhe mbulojnë fytyrat me maska kur ecin rrugëve nga frika e fqinjëve të tyre.

Një miku im ka një restorant. Ai po shkon drejt falimentit. Ai kishte disa tavolina jashtë, por dimri po afrohet, ndaj po porosit ngrohëse të reja deri në pranverën e ardhshme. Për momentin por reziston. Dikush “lejohet“ të ulet në tryezat e restorantit të tij dhe të hajë pa maskë. Në fakt, si do të hante dikush duke mbajtur një maskë?

A e di virusi se dikush është ulur aty?Ai përshëndeti dy klientë të rregullt mbrëmjen e shkuar,dhe u ul në tryezën e tyre për të biseduar. E hoqi maskën. Klienti e informoi atë se rregullorja thotë që punonjësve të një restoranti u kërkohet me ligj që të mbajnë maskë ​​në çdo kohë.

Pronari e vuri maskën në fytyrë dhe u ngrit. Por a e di virusi se ai është punonjës i restorantit? Me kë do të zihej ai, duke qenë vetë punonjës dhe pronar? Me virusin?Virusi këtu është qeveria – ose të paktën të paaftët që këshillojnë sundimtarët tanë, dhe që nuk mund të pranojnë legjitimitetin e mendimit kundër. Në mungesë të ndërhyrjes, ky virus mund të vrasë në fund organizmin pritës./Përshtati në shqip CNA.al

 

 

LEXO TE PLOTE

Blog

Dita Botërore e HIV-AIDS/ Sa janë viktimat, rastet e reja, dhe pse nuk ka ende një vaksinë

Publikuar

-

Nga

Dita Botërore e HIV-AIDS: Sa janë viktimat, rastet e reja, dhe pse nuk ka ende një vaksinë

Lufta globale kundër HIV-AIDS, po jep rezultate të rëndësishme. Por deri tani kjo sëmundje ka marrë 33 milion jetë njerëzish, ndërsa 38 milion njerëz ishin pozitivë me HIV deri në fund të 2019.

Nëse 30 vjet më parë, në SHBA, AIDS ishte shkaku kryesor i vdekjes tek të rinjtë, sot, falë fushatave parandaluese, diagnozës së hershme, terapive antiretrovirale dhe trajtimit të infeksioneve të lidhura me të, njerëzit me këtë sëmundje kanë mundësi ta menaxhojnë gjendjen e tyre si një sëmundje kronike dhe nëse diagnoza dhe më pas terapia nis në kohë, jetëgjatësia e të sëmurit është gati e krahasueshme me atë të individëve që nuk e kanë këtë sëmundje.

Në vitin 2019, 68 për qind e të rriturve dhe 53 për qind e fëmijëve me HIV-AIDS, kishin qasje në terapi antiretrovirale (RTSH), një kombinim i barnave të afta që ta pengojnë virusin të shumohet në trup, dhe të zvogëlojnë rrezikun e transmetimit, si midis dy partnerëve seksualë, por edhe nga nëna tek fëmija gjatë shtatzënisë, lindjes dhe ushqyerjes me gji.

Gjithsesi, në disa pjesë të botës, stigma shoqërore që e rrethon këtë sëmundje, si dhe varfëria e shtojnë ekspozimin ndaj situatave të rrezikshme, dhe e bëjnë të vështirë qasjen në testime dhe kurime të vazhdueshme, efektive dhe të përballueshme. Kjo nënkupton që shumë njerëz nuk mund të përfitojnë nga përparimet mjekësore.

Vitin e shkuar 690.000 njerëz vdiqën nga shkaqe të lidhura me HIV-in, dhe 1.7 milionë ishin të infektuarit e rinj. Dy të tretat e njerëzve me këtë sëmundje (25.7 milion) jetojnë në Afrikë. Në rajonin nën-Saharian, 4.500 vajza dhe gra të reja midis moshës 15-24 vjeçe, preken çdo javë nga ky infeksion.

Mungesa e qasjes në shërbimet shëndetësore për shkak të Covid-19, mund të ketë efekte shkatërruese për pacientët me HIV pozitiv. Ndërsa në Afrikën Jugore dhe Lindore infeksionet e reja kanë rënë me 38 për qind që nga viti 2010, në Evropën Lindore dhe Azinë Qendrore ka pasur një rritje prej 72 për qind të rasteve gjatë së njëjtës periudhë.

LEXO EDHE:  Ryan ndryshon qëndrimin ndaj Trump/ Të angazhuar për unitetin e Partisë Republikane

LEXO EDHE:  I ftohti ekstrem në SHBA, ngrin dallga

Një rritje prej 22 për qind u vërejt gjithashtu në Lindjen e Mesme dhe Afrikën e Veriut, dhe një rritje prej 21 për qind ka në Amerikën Latine. Në të gjithë botën, çdo 100 sekonda  një fëmijë ose i ri nën moshën 20-vjeçare, preket nga HIV-AIDS.

Sipas OBSH, popullatat më të prekshme janë burra që kryejnë marrëdhënie seksuale me burra të tjerë, njerëz që përdorin drogën me shiringa, të burgosurit, prostitutat dhe klientët e tyre, gra të reja nga disa zona afrikane, dhe disa komunitete autoktone.

Për të mposhtur plotësisht HIV-in, do të duhej një vaksinë, e cila për fat të keq, pavarësisht dekadave të hulumtimit, nuk është gjetur ende. Kjo kryesisht për shkak të aftësisë së virusit HIV për ta kamufluar shumë mirë antigjenin, proteinën që duhet të shkaktojnë mbrojtjen imunitare. Megjithatë, aktualisht ka disa teste klinike dhe terapi të reja që po studiohen./Përshtati në shqip CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse rezultati i zgjedhjeve presidenciale në SHBA, është shumë i dyshimtë

Publikuar

-

Nga

Pse rezultati i zgjedhjeve presidenciale në SHBA, është shumë i dyshimtë

Nga Patrick Basham “The Spectator”

Të thuash me zë të lartë se si t’u duken rezultatet e zgjedhjeve presidenciale të këtij vit, rrezikon të tallesh nga të tjerët. Ata mund të thonë se jeni i fiksuar apo një teoricien konspiracioni. Atëherë më klasifikoni si të fiksuar.

Unë jam anketues në profesion, dhe mendoj se këto zgjedhje ishin shumë të çuditshme. Gjithashtu mendoj se Trump është ende brenda të drejtës së tij për të kundërshtuar rezultatin e procesit. Diçka shumë e çuditshme ndodhi me demokracinë amerikane në orët e para të së mërkurës të4 nëntorit dhe në ditët që pasuan.

Dhe është  e arsyeshme që shumë amerikanë dëshirojnë të zbulojnë saktësisht se çfarë ndodhi.Së pari, merrni parasysh disa fakte. Presidenti Donald Trump mori më shumë vota se çdo presidenti i mëparshëm që ka synuar rizgjedhjen. Ai mori 11 milion vota më shumë sesa në vitin 2016, rritja e tretë më e madhe e mbështetjes e parë ndonjëherë për një president në detyrë.

Sa për krahasim, presidenti Obama u rizgjodh me lehtësi në vitin 2012 me 3.5 milion vota më pak sesa mori në vitin 2008. Vota për Trumpin u rrit aq shumë, sepse sipas rezultateve të sondazheve, ai doli shumë më mirë tek shumë grupime sociale të mëdha në SHBA.

95 për qind e republikanëve votuan për të. Ai pati një mbështetje të jashtëzakonshme nga të bardhët meshkuj të klasës punëtore që jetojnë në zonat rurale. Ai mori përqindjen më të lartë të votave që ka arritur ndonjë republikan nga pakicat që nga viti 1960.

Gjithashtu, Trump e rriti me 50 për qind mbështetjen e tij tek votuesit zezakë,në krahasim me vitin 2016. Në shkallë kombëtare, mbështetja ndaj Xho Bajdenit ra shumë poshtë 90 përqindëshit, niveli nën të cilin zakonisht humbin kandidatët presidencialë demokratë.

Trump e rriti pjesën e tij të votave nga hispanikët me 35 për qind. Me 60 për qind ose më pak të votave hispanike, është aritmetikisht e pamundur që një kandidat demokrat presidencial të fitojë Florida, Arizona, Nevada dhe Nju Meksiko.

Florida, Ohajo dhe Ajoua sfiduan secilin nga sondazhet e mediave kryesore amerikane, me fitore të mëdha për Trump. Shtetet e Miçiganit, Pensilvanisë dhe Uiskonisnit,  lëkunden gjithmonë në të njëjtin drejtim me Ohajon dhe Ajouan.

E megjithatë, Bajden kryeson zyrtarisht në Miçigan, Pensilvani dhe Uiskonsin për shkak të një orteku të dukshëm votash nga zezakët nëDetroit, Filadelfia dhe Milluoki. Diferenca “fituese” e Bajdenit arrit thuajse tërësisht nga votues të tillë në këto qytete, pasi rastësisht vota e tij nga zezakët u rrit pikërisht në vendet e nevojshme për t’i siguruar fitoren.

Bajden nuk pati një nivel të krahasueshëm mbështetje midis grupeve të krahasueshme demografike në shtete të krahasueshme, gjë që është jashtëzakonisht e pazakontë për fituesin presidencial. Na thuhet se Bajden fitoi më shumë vota në shkallë vendi sesa çdo kandidat presidencial në histori.

Por ai fitoi vetëm 524 qarqe, në krahasim me 873 qarqet që fitoi Obama në vitin 2008. Megjithatë, Bajden e tejkaloi shumë Obamën në votat që mori në total. Republikanët arritën të mbajnë kontrollin e Senatit. Partia e Trump nuk humbi në asnjë legjislaturë në nivel shtetëror.

LEXO EDHE:  SHBA kundërpërgjigjet ndaj kërcënimeve/ Bombardues supersonikë mbi Korenë Jugore

LEXO EDHE:  I ftohti ekstrem në SHBA, ngrin dallga

Një tjetër anomali është zbuluar tek krahasimi midis sondazheve dhe metrikave të tjera. Këto të fundit përfshijnë:tendencat e anëtarësimeve në parti; votat kryesore përkatëse të kandidatëve; entuziazmin që nxit kandidati; ndjekja e mediave sociale; transmetimet dhe vlerësimet e mediave dixhitale; kërkimet në internet; numri i donatorëve (sidomos atyre të vegjël); dhe numrin e individëve që vënë bast për fitoren e secilit kandidat.

Pavarësisht performancave të dobëta të kohëve të fundit, sondazhet mediatike dhe ato akademike kanë një rekord mbresëlënës prej 80 për qind të rasteve kur kanë parashikuar saktë fituesin. Por, kur sondazhet gabojnë, kjo nuk ndodh me metrikat e tjera.

Këto të fundit kanë një rekord 100 për qind. Dhe çdo metrikë e tillë parashikonte rizgjedhjen e Trumpit. Që Trumpi t`i humbiste këto zgjedhje, duhej që sondazhet kryesore të ishin sakta, gjë që nuk ndodhi. Për më tepër, që presidenti të humbiste, do të duhej të ishin gabim jo vetëm apo më shumë prej këtyre metrikave, por secila prej tyre dhe në të njëjtën kohë.

Ky është një skenar jo i pamundur, por gjithsesi shumë i vështirë që të ndodhë. Edhe elementët e mëposhtëm të spikatur, nuk kanë gjithashtu asnjë shpjegim bindës:

1.Natën e Zgjedhjeve, kur Trump po kryesonte ndjeshëm, shumë shtete të lëkundura ndaluan numërimin e votave. Në shumicën e rasteve, vëzhguesit u nxorën jashtë mjediseve të numërimit. Dhe numërimi vazhdoi pa vëzhguesit.

2.Numërimi anormal i votave nga ana statistikore, ishte ‘normaliteti’ i ri kur rifilloi numërimi. Numri i votave ishte shumë më i madh sesa parashikohej (disa qindra mijëra), dhe ishin një raport jashtëzakonisht të lartë (90 për qind dhe më lart) në favor të Bajden dhe jo të Trump.

3.U numëruan dhe fletëvotimet e mbërritura me vonesë. Në Pensilvani, 23.000 fletë votimi nuk e kanë datën se kur janë dorëzuar, dhe 86.000 të tjera kanë data të çuditshme që ngrenë pikëpyetje serioze.

4.Mos-krahasimi i firmave në fletëvotimet postare. U asgjësuan të dhënat që gjendeshin në zarfet e fletëvotimeve.

5.Nivele historikisht të ulëta të refuzimit të votave në mungesë, pavarësisht zgjerimit masiv të votimit me postë.

6.Vota të munguara. Në qarkun Delauerit, Pensilvani, mungojnë 50.000 vota që ishin në 47 karta USB-je

7.Votuesit jo-rezidentë. Projekti i Integritetit të Votuesve i Met Brejnard vlerëson se 20.312 njerëz që nuk plotësonin më kriteret e rezidentit,votuan vetëm në Xhorxhia. Në këtë shtet diferenca e Bajden ndaj Trump është vetëm 12.670 vota.

8.Adresa rezidenciale të pavlefshme. Një numër rekord njerëzish të vdekur që “votojnë”. Pati shumë fletëvotimet në gjendje të pacenuar, pa asnjë rrudhë, pra që nuk ishin postuar në zarfe siç kërkohet nga ligji.

9.Anomali statistikore. Në Xhorxhia, Bajden e kaloi Trumpin me 89 për qind të votave të numëruara. Gjatë53 grupeve të votave të numëruara, Bajden udhëhoqi ndaj Trump me të njëjtën normë 50.05 deri në 49.95 për qind diferencë, në çdo grup të tyre. Shqetësues është fakti që të gjitha anomalitë statistikore ishin në favor të Bajdenit.

Shënim:Patrick Basham, është drejtor i Institutit për Demokraci./Përshtati në shqip CNA.al

 

 

LEXO TE PLOTE