Connect with Us

Nga Andi BUSHATI/Përse më tremb linçimi ndaj Jozefinës

Opinione

Nga Andi BUSHATI/Përse më tremb linçimi ndaj Jozefinës

Publikuar

-

Miratimi i Kodit të ri Zgjedhor/ Vjen reagimi ironik i JozefinaTopallit

Në të gjitha mediat pranë opozitës qarkulloi në mënyrë uniforme një intervistë e shkuar e Jozefina Topallit, në kohën kur ishte kryetare e kuvendit dhe nr. dy i PD. Aty, ish zonja e hekurt e demokratëve masakronte Gazmend Oketën si dikë që u katapultua në parti, e deshi atë për poste dhe iku kur i humbi ato. Topalli shtonte me përbuzje se PD është parti e idealeve dhe jo e atyre që përplasin derën duke pretenduar se nuk ka demokraci të brendëshme, vetëm pasi u ndërpritet kariera (video poshtë).

Kush e ndjek situatën politike të tanishme e kupton lehtë se përse u zhvarros nga arkivat kjo video, pikërisht tani që Jozefina Topalli po përgatitet të konkurojë në zgjedhje me partinë e saj.

Ajo është kuadruar në sfondin e linçimit si tradhëtare e Bashës, e paguar prej Ramës, njeriu që do ti prishë punë opozitës dhe që po i shërben pushtetit në prag të zgjedhjeve.

Intervista e tetë viteve më parë po përdoret për të yshtur luzmën e militantëve ndaj dikujt që pështyma e hedhur lart po i bie mbi fytyrë, ndaj asaj që, përderisa nuk i përmbahet parimeve të veta të dikurshme, provon se sot po bën lojën e kundërshtarit.

Kësaj kryqëzate i kanë shërbyer edhe etiketime si ato të organit zyrtar të partisë, gazetës RD, e cila njëherë e përshkruante Topallin si vrasëse me pagesë kundër opozitës dhe herën tjetër e reshtonte në faqe të parë mes kukullave të Ramës. 

Intervista që po i përdoret Jozefinës si mjet për të diskredituar qëllimet e saj të tanishme, nuk i shërben aspak linçuesve të saj. Ajo përpara se të dëshmojë që “zonja e hekurt” ka shitur shpirtin, nga që po vepron ndryshe nga ç’besonte dikur, tregon se sa mendje ngushtë dhe fanatik mund të bëhet kushdo kur e kufizon lirinë dhe gjykimin e tij brenda mureve të militantizmit partiak.

Personalisht unë ndihem shumë më pranë Jozefinës së sotme, sesa Topallit të djeshëm, duke qenë gjithmonë kundër hordhive që dikur ajo i ndërsente ndaj tradhëtarëve të partisë e që tani, si trashigimtarë të denjë të së njëjtës mendësi, i janë përveshur asaj.

Këto lloj turmash ekstremiste nuk kanë as memorie, as logjikë.

Eshtë e kotë që përballë tyre të ngresh disa pyetje.

Po si është e mundur që të besoni se Topalli qenkësh shërbëtore e pushtetit, kur ajo u bë e para grua që u përball me të dhe kriminilët e tij në parlament?

Po si mund të thoni sot se ajo po i prish punë PD-së, për sa kohë nuk folët asnjë fjalë kur Basha e largoi brenda natës nga partia si një relike të pavlefshme?

Po si mund të të rezultojë tani pengesë, përçarëse, fajtore për humbjen e mundshme të së ardhmes, ajo që vlerësuat se nuk hynte më në punë?

Po si mund të imagjinoni se firmos në borderonë e Ramës, kundër Bashës, kur, pikërisht ajo, u nxor nga politika në mënyrë skandaloze dhe antidemokratike, nga pakti okuli i këtyre të dyve, që polli më pas dhe disfatën e PD-së?

Doni të besoni tek justifikimi se ajo u spastrua bashkë me Patozin, Boden, Imamin, Bregun, Rulin ngaqë ishin pjesë e mëkateve qeverisëse të së shkuarës? Bëjeni, por atherë duhet të gjeni shpjegim për prezencën e Sali Berishës.

LEXO EDHE:  Tragjedia e Florencit/ Topalli: Historia e tij të shkul shpirtin nga dhimbja

Doni ti kërkoni koherencë dhe ti kujtoni mënyrën se si ajo është sjellë me të larguarit e dikurshëm nga PD? Askush nuk iu ndalon. Por kjo nuk i bën nder as të shkuarës dhe sidomos as të ardhmes së kësaj partie.

Doni ta kërcënoni të mos hapë gojën dhe të bindet kokëulur për padrejtësinë që iu bë, në emër të shtëpisë së përbashkët? Eshtë e drejtja juaj. Ama, ngjan pak si absurde të amnistoni fajtorin dhe të predikoni sakrificë nga viktima.

Natyrisht është e kotë të rekesh ta bësh këtë debat me ata që refuzojnë apo përtojnë të mendojnë. Por stimulimi i këtij dialogu është me vlerë për pjesën jo militante të shoqërisë.

Ajo duhet ftuar të reflektojë se e drejta dhe e vërteta absolute nuk gjendet vetëm brenda selisë së partisë. Se ai që ka vulën nuk ka me vete domosdoshmërisht edhe arsyen. Se jo gjithmonë të qenit në opozitë është simbol i moralit dhe cilido që i kundërvihet linjës së saj zyrtare është i shitur apo tradhëtar.

Pikërisht linçimi, i frymëzuar nga qendra, që po i bëhet Jozefina Topallit është një sinjal i keq i mendësisë autoritare që ekziston, jo vetëm në krahun e pushtetit, por që tenton të imponohet edhe brenda opozitës.

Në këtë kuptim, ky është një ogur i trishtë për të gjithë ne. Historia e afërt përbën paralajmërimin e asaj që mund të ndodhë nesër.

Edi Rama që është sot nuk mbiu nga qielli. Ai u farkëtua edhe gjatë kohës kur qe në opozitë.

Kur dikush e kritikonte për spastrimin që i bëri PS, atë e etiketonin si shërbëtor të Berishës. Kur dikush ngrinte zërin për shndërrimin e një partie të majtë në një grup biznesmenësh milionerë, ai fshikullohej se donte të hiqte vëmendjen nga Gërdeci dhe 21 janari. Kur dikush fliste për mos largimin pas humbjes në zgjedhje, ai shpallej si tradhëtar i zemrave socialiste.

Dhe këshu arritëm sot tek pushteti i pakufishëm i një të marri, pa fre dhe pa kontroll. Përfunduam këtu edhe për arsyen se e farkëtuam opozitarizmin si privilegj të një njeriu të vetëm dhe anatemuam këdo që predikonte një rugë të ndryshme nga e tija.

Rasti Jozefina Topallit është sinjali i paralajmërues i përsëritjes së kësaj historie fatkeqe.

Natyrisht, askush nuk mund të vërë bast për qëllimet e saj. Askush nuk e di se sa ështe ajo e motivuar nga parimi apo nga mëria, nga dëshira për të bërë mirë apo nga instikti i hakmarrjes. Askush s’është në gjendje të thotë nëse ka peshë ti prishë punë PD-së, apo ta forcojë opozitarizmin.

Por, ama një gjë është e sigurtë, fushata për shpalljen e saj armike, as nuk i fsheh problemet e opozitës, as nuk e mbulon dot spastrimin antidemokratik të katër viteve më parë.

Për më tepër ajo prodhon efektin e kundërt.

Ajo, në rastin më të keq për PD, parathotë një fat si ai kur Topalli denigronte Oketën, ndërsa në rastin më të keq për shqiptarët, paralajmëron ardhjen e një lideri të pagabueshëm, që ka triumfuar mbi tradhëtarët./Lapsi

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
1 Koment

1 Koment

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Bledi Mane/ Fustanin e Grida Dumës sot po e vesh unë!

Publikuar

-

Nga

Nga Bledi Mane/ Fustanin e Grida Dumës sot po e vesh unë!

Në fillim u larguan gjithë femrat qytetare dhe intelektuale, pas qershorit të vitit të nëmur 1997 vendin e tyre e zunë militantet histerike që pinin kafe te oborri i selisë së partisë. Nga Shkodra mjeku Ali Spahija katapultoi Jozefina Topallin, ish gazetarja Vjollca Vokshi solli të motrën bjonde Albanën, i ndjeri Sokol Olldashi prezantoi Mesila Dodën, Genc Pollo erdhi përdore me Valentina Dukën.

Njëra më e egër se tjetra, tjetra më jeniçere se shoqet garonin se kush e kush intimidonte, fyente dhe kërcënonte kundërshtarin politik. Në gjirizin politik domestik maskilist femrat filluan të bëheshin pis njëra pas tjetrës e ndërsa Jozefina kërcënonte me plumb ballit, Mesila me varje te palmat, të tjerat i mbanin iso gjuhës vrastare të Berishës dhe gradualisht u tret feminiteti i tyre, u tret statura e tyre. Si efekt domino ikën me rradhë të gjitha dhe vendin ua ka zënë një e vteme…

Mbrëmë ndërsa ndiqja në ekran Grida Dumëm ndjeva dyfish nakati. Ndërsa nxirrja prej stomakut vjelljen që ma trazonin burrat në studio në luftë me një femër të vetme, vjellja teksa bënte të dilte nga goja, ngjeshej përsëri në stomak nga histerizmi agresiv i së vetmes femër përballë tre burrave në studio. Mbrëmë Grida e partisë blu kishte shansin të sfidonte çdo mashkull shqiptar që e konsideron femrëm si inferiore, si qytetare e sërës së dytë, si shërbëtore, si lodër seksi, si e argëtuese mbi banakun e meshkujve, si striptiste që kërkon me ngulm lekët e shfaqjes. Mbrëmë në ekranin e televizorit nuk pashë asnjë femër madje edhe Eni Vasili dhe Grida Duma mu shfaqën me hormone të ngatërruara ndaj sot kam vendosur ta vesh unë fustanin e Gridës e të sillem vërdallë porsi një femër!

LEXO EDHE:  Tragjedia e Florencit/ Topalli: Historia e tij të shkul shpirtin nga dhimbja

LEXO EDHE:  “Kemi nevojë për një frymë ndryshimi”/ Të rinjtë i bashkohen lëvizjes së Jozefina Topallit

 

LEXO TE PLOTE

Opinione

Dështimi 24 vjeçar dhe qillotaxhiu

Publikuar

-

Nga

Nga Ilir Levonja/ Koliqi dhe Camaj do qeshinin po të ishin gjallë

Nga Ilir Levonja

Në 26 shkurt të vitit 1996 Bashkimi Europian vendosi hapjen me vendet e Europës Jug-Lindore. Pra plot 24 vjet që Shqipëria aspiron të bëhet anëtare Unionit Europian. Ndofta ishte koha më fatlume por vendet e Ballkanit perëndimor, mirëpo Shqipëria u përfshi në një luftë thuajse civile. Viti i mbrapshtë 1997-të. Bashkimi Europian nxitoi të vendoste kritere, me preteksin e partneriteti transparent sidomos në asistencën financiare etj.

Kjo kishte domethënien që klasa politike qoftë e majta apo e djathta duhet të bënim reforma serioze dhe komunikimi politik duhet të ishte konstruktiv dhe me rrotacion normal ashtu si në vendet e Unionit. Deri sot e kësaj dite kjo nuk ka ndodhur ku pavarsisht bjerrjes ekonomike, degradimit të drejtësisë, lufta politike ashpërsohej dhe ishte e fokuasuar në dy drejtime, pozita që akuzon vazhdimisht opozitën për dështimin e futjes në Europë dhe sistemet zgjedhore të manipulueshme. Megjithatë në 27 maj të 2010 -ës Bashkimi Europian i mundëson qytetarëve të Shqipërisë dhe Bosnje-Hercegovinës të drejtën për të udhëtua pa viza në vendet e hapësirës Shengen. Kjo në një farë mënyre u ktheu besimin qytetarëve të vendeve të rajonit në ekzistencën e trungut europian. Historia i mbante tërhequr nga Lindja, andej nga kishin ardhur pushtimet shekullore dhe besimi me dhunë a islamizimi rajonal.

Shpresat ishin të mëdha deri në dhjetorin e 2013 kur vende si Britania e Madhe, Franca, Gjermania, Danimarka, Hollanda refuzojnë çeljen e negociatve me ne. Stefan Fyle aso kohe komisioneri për zgjerim, midis të tjerave tha se është në dorën e Shqipërisë dhe të askujt tjetër çelja e negociatave. Shqipëria ka kohën e mjaftueshme deri vitn tjetër qershor 2014. Mirëpo as në qershorin e vitit 2014, megjithëse tashmë kishim statusin e vendit kandidat. Në tavolinë na u shtuan kushte të tjera ku si gjithmonë përmendet transparenca, drejtësia, zgjedhjet. 4 vite më vonë, më 18 qershor 2019 Këshilli vendos të shtyjë vendimin e tij për hapjen e negociatave me Shqipërinë. Pra, prapë jo.. Në tetor 2019, prapë jo etj. Dhe më naivi në botë do e kuptonte që në këtë dështim 26 vjeçar në lidhje me anëtarësimin, nuk është faji i qytetarit shqiptar, por i esnafit të tij politik.

Kësisoj në një demokraci normale kryeministri do të jepte dorëheqjen që pas refuzimit të parë që do i bëhej vendit në lidhje me çeljen e negociatave. E bëri Zoran Zaev në janarin e këtij viti, vendi u qeveris nga një qeveri teknike deri në zgjedhjet e reja të muajit prill 2020 ku edhe i fitoi. E kundërta ndodhi në Shqipërinë tonë. Kurrë nuk e bëri kryeministri shqiptar, u përpoq të angazhonte një shoqëri të tërë kundër presidentit Macron, Francës dhe Hollandës, njësoj siç bënte Enver Hoxha me vendet perëndimore. Dhe së fundi bash në kohën kur konferenca e qeverive të vendeve euroipiane, refuzonte për disatën herë Shqipërinë, duke citur për mos gjetjen e gjuhës së përbashkët me opozitën në reformën zgjedhore.

LEXO EDHE:  Nga Andi Bushati/Basha në çadrën e luftës

LEXO EDHE:  Nga Mero Baze/ Thellohuni edhe pak, kush ua solli “shtrigën” Jozefinë!

Kryeministri i Shqipërisë i futi qytetarët e vendit të tij në një luftë frontale mbi ”tradhtinë” e Lulzim Bashës karshi UÇK-ës. Dhe deri diku ia arriti, konferenca ndërqeveritare u harrua, shqiptarët po dërrmohen të gjejnë se ishte apo nuk ishte Lulzim Basha pjesëmarrës në hetimet e Gjykatës së Hagës. Dje mbrëma teze Merkeli tha me qetësinë e asaj mësueses me një përvojë gjysmë shekullore se, detyrat nuk i keni bërë mirë. Me një fjalë çuni i gjatë nga Tirona, nuk ia prishi dot mendjen me shallvaret a atletet adidas, nuk i futi dot gjë në xhep. U shiste pordhë shqiptarëve me foto me tezen, megjithëse tezja vet jetonte origjinalitetin e një berlinezeje lindore, sa nuk përtonte të bënte pazar edhe vet.

Ky i joni jo që nuk e di se çfarë është tregu, por tani u thotë shqiptarëve se sikur edhe qeveria gjermane të vi, nuk rregullohet vendi. Nuk ndalet eksodi i të rinjëve, për shkak të globalizmit, për më tepër kur edhe të rinjtë e vet Gjermanisë po ikin. Në një farë mënyre Edi Rama po paralajmëron luftën kundër globalizmit në fushatën e radhës, duke dashur të laj duart nga dështimit total i Shqipërisë. Në fakt është dështimi i tij, por që i bie për kokës Shqipërisë dhe shqiptarëve, të cilët nuk e di se çfarë dore Zoti do jetë ajo, t’u hedhi pak melhem në tru që ta zbythin Edi Ramën. Nga ana tjetër është një turp kombëtar fakti që në studiot tona aludohet deri sovraniteti territorial i Kosovës për të hequr vëmendjen nga dështimi.

Eshtë turp kombëtar të pranosh studiove se negociatat janë hapur, por janë çështje politike e brendshme që nuk lejojnë komisionerët të veprojnë. Nuk e di nëse ka shqiptar të gjallë që i ha këto…sikur të ishin hapur negociatat Tirana do skuqej nga zjarret, jo nga konferencat e shtypit të tipit Enver Hoxha i pleniumeve në luftë me imperialistët perëndimorë. Ky është me plot gojën një dështim 24 vjeçar dhe ka vetëm një emër, të atij që qeveris.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Miron Çako/ Pse njerëzit thonë jemi ateistë?

Publikuar

-

Nga

Nga Miron Çako/ Pse njerëzit thonë jemi ateistë?

Fatkeqësisht, sot, ka njërëz që deklarohen me mburrje ateistë. Ateist, vjen nga greqishtja, që do të thotë pa Perëndi ose i rri kundra Perëndisë.

Ata thonë se nuk besojnë tek Perëndia, sepse nuk kanë argumenta dhe fakte shkencore që e konfirmojnë egzistencën e Zotit.

Kështu, ata duan të justifikojnë ndërgjegjen e tyre, që i shqetëson për egzistencën e një Krijuesi, madje i shikojnë teistët, besimtarët si njerëz të prapambetur dhe fenë si “opium për popujt” (Karl Marks).

Ateistët edhe pse që nga shekulli i XIX, duan të shfaqen avangard, si njerëz të mendimit shkencor, ata janë shumë të vjetër si ideologji madje që nga koha e lashtësisë.

Në Greqinë e lashtë, fjala (ateistë) përdorej për të përshkruar tri grupe njerëzish: ata që ishin të paperëndishëm ose të papërshpirtshëm; ata që ishin pa ndihmë të mbinatyrshme dhe ata që nuk pranonin idenë e shumë perëndive të Olimpit.

Idenë se bota nuk është krijuar nga “perënditë”, por nga vetë materia, e hodhi filozofi Talesi në vitet (585 pr K). Talesi ishte kundër idesë të krijimit nga  “perënditë”, ashtu siç besonin teistët grekë. Sipas tij realiteti përbëhej nga një substancë ose esencë, e vetmja bazë prej së cilës është krijuar gjithçka në kozmos. Ai besonte se substanca fillestare ishte uji, që mendohej se përmbante shkakun e lëvizjes dhe ndryshimit si rrjedhojë dhe vetë jetës.

Prandaj edhe ideja ateiste se materia është shkaku i jetës dhe jo Perëndia, nuk është një ide e re e shekullit të XIX, por një ide filozofike e vjetër dhe aspak shkencore.

Duke mos u ndalur në faktet shkencore, që vërtetojnë të kundërtën e ateizmit, le të mjaftohemi me një thënie të urtë të shkenctarit të madh Albert Anjshtajn (1879-1955): “Shkenca pa fenë është e çalë dhe feja pa shkencën është e verbër”.

Problemi i ateizmit nuk është mungesa e argumentit logjik shkencor, sepse njeriu me anën e shqisave dhe arsyes mundet të kuptojë dhe të besojë në ekzistencën e një Krijuesi, ashtu siç kanë besuar dhe kanë patur bindjet e tyre teiste njerëzit më të mëdhenjë të shkencës, si p.sh. astronomi gjerman Johanes Kepler, (1571-1593) i pranuar si zbulues i ligjeve orbitare të planetëve thotë: “Meqenëse ne astronomët jemi priftërinj të Perëndisë më të lartë në lidhje me librin e natyrës, e kemi për detyrë që të mendohemi mirë, jo për lavdinë e mendjes sonë, por mbi gjithçka për lavdinë e Perëndisë”.

Matematikani dhe filozofi anglez, Lord Isak Njuton (1642-1727), në veprën e tij madhështore “Philosophiae natyralis principia matematika” ka shkruar: “Pa asnjë dyshim kjo botë mund të krijohej vetëm nga vullneti i lirë i Perëndisë”.

Shkencëtari britanik, John Houghton( 1931 ) thotë: “Masa, kompleksiteti, bukuria dhe rendi që vëmë re në univers janë shprehje e madhështisë, bukurisë dhe rregullsisë së Krijuesit.“

Arsyen e mosbesimit të një ateisti e shpjegon Apostull Pavli: “Sepse çdo gjë që mund të dijë njeriu për Perëndinë është e shfaqur tek ata, se Perëndia ua shfaqi atyre. Sepse qëkurse u bë bota, të padukshmet e tij, fuqia e tij e përjetshme edhe hyjnia, duken qartë, duke u marrë me mend me anë të atyre që janë bërë, kaq sa ata të mos kenë se ç’të thonë. Sepse, ndonëse e njohën Perëndinë, nuk e lavdëruan si Perëndi, as nuk e falënderuan; por u bënë të kotë në mendimet e tyre, edhe u errësua zemra e tyre e paarsyeshme. Duke thënë se janë të mençëm, u marrosën” (Romakëve 1:19-25).

Të njëjtën gjë ka thënë edhe psamilsti David: “Tha i çmënduri në zemren e tij nuk ka Perëndi” (Psalmi 14-1).

Ndryshimi i një ateisti në kohën e David, 1000 pr K, ishte se ateisti atëhere e mbante në zemër dhe nuk guxonte ta shprehte marrëzinë e ateizmit të tij, kurse sot ateisti, i mbushur me egoizëm eusforik, e shpreh hapur me zë të lartë marrëzinë e ateizmit të tij dhe më e keqja është se turma e marrosur e durtrokasin, madje e vendosin në krye si udhëheqësin dhe shpëtimtarin e tyre ateistin.

Por pse kërkon ateisti të marroset dhe të jetë i çmendur në arsyetimin se nuk ekziston Perëndia?

Arsyeja është se ateisti ka një problem të madh moral dhe etik!

Zoti, si qënie Hyjnore, është një person moral, me ligje dhe standarte morale. Këto standarte morale ja urdhëron edhe njeriut të krijuar sipas ikonës së Perëndisë(Zanafilla 1-27) që t’i zbatojë, psh: “Mos vrit! Mos bëj tradhëti bashkëshortore! Mos vidh! Mos gënje! Mos lakmo!”(Dekalogu 20;12-17)

Këto ligje janë të shkruara jo vetëm në Bibël, por edhe në  subkoshiencën e çdo qënieje njerëzore, pavarësisht kulturës ose dijes që ka, sipas parimit natyror tek çdo qënie njerëzore: “Mos ia bëj tjetrit atë që s’duan të ta bëjnë ty”.

Ajo që e dallon njerëzit nga kafshët është arsyeja dhe liria e zgjedhjes, dmth t’i zbatojë apo t’i kundërshtojë këto ligje morale. Liria e zgjedhjes e tregon njeriun sa madhështor, kur ai e përdor si duhet duke ju bindur Perëndisë sa njeriu bëhet  i ngjashëm me Perëndinë sipas hirit (Zbulesa 1-27), aq edhe ul veten në një nivel më poshtë se kafsha në mosbindje dhe rebelim sa mohon Krijuesin e tij.

Bëhet një qënie egocentrike dhe qesharake duke e bërë veten “zot” e më pas duke formuluar ide e tija mbi krijimin bashkë me ligje dhe standarte të tjera morale, por që historia njerëzore na i ka treguar që janë sa absurde, tragjike dhe perversione njëkohësisht, ashtu si përsëri Apostull Pavli na thotë përsëri: “Dhe e shndërruan lavdinë e Perëndisë së pakalbshëm në një shëmbëllim të ngjashëm me atë të një njeriu të kalbshëm, të shpendëve, të kafshëve katërkëmbëshe dhe të rrëshqanorëve. Prandaj, Perëndia ia dorëzoi papastërtisë në epshet e zemrave të tyre, për të çnderuar trupat e tyre në mes vetë atyre, që e ndryshuan të vërtetën e Perëndisë në gënjeshtër dhe adhuruan dhe i shërbyen krijesës në vend të Krijuesit, që është i bekuar përjetë. Amin.

Prandaj Perëndia i dorëzoi ata në pasioneve të ulëta, sepse edhe gratë e tyre i shndërruan marrëdhëniet natyrore në atë që është kundër natyrës. Në të njëjtën mënyrë burrat, duke lënë marrëdheniet e natyrshme me gruan, u ndezën në epshin e tyre për njëri-tjetrin, duke kryer akte të pandershme burra me burra, duke marrë në vetvete shpagimin e duhur për gabimin e tyre. Dhe meqenëse nuk e quajtën me vend të njihnin Perëndinë, Perëndia i dorëzoi në një mendje të çoroditur, për të bërë gjëra të pahijshme, duke qenë të mbushur plot me çdo padrejtësi, kurvërim, mbrapshtësi, lakmi, ligësi; plot smirë, vrasje, grindje, mashtrim, poshtërsi, mashtrues, shpifës, armiq të Perëndisë, fyes, krenarë, mburravecë, trillues ligësish, të pabindur ndaj prindërve, të paarsyeshëm, të pabesë, pa dashuri të natyrshme, të papajtueshëm, të pamëshirshëm. Por ata, ndonëse e kanë njohur dekretin e Perëndisë, sipas të cilit ata që bëjnë gjëra të tilla meritojnë vdekjen, jo vetëm i bëjnë, por miratojnë edhe ata që i kryejnë.” (Romakëve 1-23-32)

LEXO EDHE:  Parashikimi i zymtë i analistit/ Nën drejtimin e Ramës na presin 4 vitet më të këqija

LEXO EDHE:  Nga Mero Baze/ Thellohuni edhe pak, kush ua solli “shtrigën” Jozefinë!

Ateisti, që thotë nuk e besoj ekzistencën  e Zotit, nuk është se nuk beson, sepse :”Njeriu është një qënie fetare”(Mirçea Eliade) dhe: “Nqs Zoti nuk do egzistonte ne do ta krijonim atë ” (Volteri), por ateisti i cili është i kalçifikuar në egon e tij eusforike edhe i skllavëruar në pasionet mëkatare, nga njëra anë nuk do të pranojë Zotin mbi veten, sepse do të bëjë çfarë të dëshirojë vetë edhe kur kjo është kundër njerëzve të tjerë dhe krijesës, ashtu si mësonte ateisti Frederik Niçe(1844-1900)” Avantazhi i kohës sonë është se azgjë nuk është e vërtet, kështu gjithshka më lejohet”,  por po ashtu do t’i shmanget zërit të ndërgjegjes (zëri i Zotit), që paralajmëron gjykimin e drejtë të Zotit për çdo apostazi, blasfemi,mosbindje, shkelje ligjore dhe degjenerim moral.

Në këtë situatë kontraditore, atesisti bën me sforco një autosugjestion psikologjik dhe i thotë vetes se nuk ka Perëndi, kështu me mendje të vetë hipnotizuar beson nga vetvetja se gjithçka rreth tij është rastësi. Edhe kur përballet me idenë natyrale të Krijuesit dhe Gjykayësit Hyjnor nga vetë arsyetimi i kthjellët, ose nga diçka jashtë tij, ai  përsëri nga egoja dhe frika  sforcohet dhe rifutet në gjendjen e autosugjestionit ateistë si në një reth vicioz që vështir se mund të dali vet.

Për ta përligjur këta ralitet virtual në mendjen e tij ai shpik me sforco teori që mohojnë krijimin nga një Perëndi Trashedent dhe Imanent si shkakun e gjithçkaje të krijuar dhe i`a  atribon krijimin kombinimit të rastësisë, si psh,: Teoria e Evolucionit, Bing -Bengu, etj.

Jo vetëm kërkon të imponohet për teorit e tija otopike, por kur argumenti i shteron duke keqpëdorur lirinë dhe pushtetin shekullar tregohet kundërshtar arogant dhe i dhunshën ndaj njerëzve edhe institucionit fetar që mëson dhe argumenton me fakte logjike krijimin teist.

Le ta ilustrojmë më thjeshtë shkakun e mosbesimit të një ateisti që nuk vjen nga dija por nga bota e tij e brendëshme morale.

“Njëherë, një misionar u fliste disa fiseve të egra për ngjalljen e të vdekurve dhe për gjykimin e ardhshëm. Të gjithë e dëgjonin të mrekulluar. Kryetari i tyre u çudit aq shumë, saqë filloi të pyeste: “Si do të ngjallen? A do të ngjallen të gjithë?” Misionari iu përgjigj: “Po”. Atëhere njeriu i egër i thotë: “Këtë nuk dua ta besoj, sepse po të ngjallen të gjithë ata që kam therur, mjerë unë ku do të futem”.

(Urtësia e Shekujve)

Ateisti, pavarësisht, se i thotë vetes nuk ka Perëndi, sepse do t’i shpëtojë përballjes me Perëndinë, përsëri një ditë ai do përballet për t’u gjykuar para Zotit Jisu Krisht, Birit të Perëndisë, ashtu siç na thuhet: “Prandaj edhe Perëndia e lartësoi madhërisht dhe i dha një emër që është përmbi çdo emër, që në emër të Jisuit të përkulet çdo gju i krijesave (ose gjërave) qiellore, tokësore dhe nëntokësore dhe çdo gjuhë të rrëfejë se Jisu Krishti është Zot, për lavdi të Perëndisë Atë.” (Filipianët 2-9-10)

Atë ditë do të gjykohen të gjithë mëkatarët e pa penduar, ndër ata edhe ateistë dhe do të përfundojnë bashkë me djallin dhe demonët në ferr.

Ateistët edhe pse nuk mund të kenë mëkate të tjera me pabesinë e tyre ata kanë mëkatin më të madh, kështu ata bëhen më të këqinj edhe se  djalli, sepse djalli nuk e mohon ekzistencën e Zotit, sepse: “Edhe demonët besojnë edhe dridhen” (Jakovi 2-19), kurse ateisti me ateizmin kërkon të sfidoj Zotin, “Krijuesin që është i bekuar përjetë. Amin”(Romakëve 1 -25).

Prandaj ateisti meriton një vend dënimi më të frikshëm në ferr se edhe ai i djallit dhe demonëve.

Ateistët, nqs nuk pendohen dhe të vijnë në vete që të besojnë e adhurojnë Perëndinë, kanë vendin e sigurtë në ferr, ashtu si na thuhet në Zbulesë : “dhe të pabesët,…pjesa e tyre do të jetë në liqenin që digjet me zjarr dhe squfur, që është vdekja e dytë.”(Zbulesa 22-8)

Ajo që duhet të bëjë sa më shpejtë një ateistë është të heqi dorë nga marrëzia e tij, të përulet në mendje dhe të  pranojë se është njeri, krijesë e vdekshme dhe mëkatare që ka nevojë për falje dhe shpëtim nga Perëndia: “që nuk kënaqet me vdekjen e mëkatarit por të kthehet e të jetojë”. (Jezekeli 18-23)

Ateisti duhet të vijë në vete sa nuk është  tepër vonë për korrigjim, sepse edhe mëkati ka një masë edhe durimi i Perëndisë ka një kufi, ashtu si ndodhi me shumë ateistë, që nuk pushuan deri në fund të mohojnë Zotin edhe të bëjnë keq, por pastaj kur iu afrua vdekja si ndëshkim paraprak nuk arritën të pendohen me të vërtetë, por vetëm u mbushën me ankth dhe tmerr për gjykimin e drejtë të Perëndisë dhe mundimet e përjetshme e ferrit që i prisnin.

Psh, kur filozofi ateistë, Volter (1694 -1778), ndjeu goditjen në tru dhe kuptoi se po i afrohej vdekjes, u mbyt me pendim. Ai thirri menjëherë priftin që të “pajtohej me kishën” që aq shumë e kishte luftuar dhe përqeshur.

Pasuesit e tij u turrën në dhomën e tij për të parandaluar kthimin e tij. Ai i mallkoi dhe ndërsa dëshpërimi i tij rritej nga prania e tyre, ai në mënyrë të përsëritur dhe me zë të lartë thërriste: «Më lini! Jeni ju që më sollët në këtë situatë. Zhdukuni! Çfarë lavdi të mjerueshme keni krijuar për mua!”.

Për dy muaj ai u torturua me një ankth të tillë saqë herë-herë shtrëngonte dhëmbët me një zemërim të padurueshëm kundër Zotit dhe njerëzve. Herë të tjera me tone krenare, ai thoshte: “Oh, Krisht! Oh, Zot Jisu!” Herë të tjera, duke kthyer fytyrën dhe duke qarë, ai thirri, “Unë duhet të vdes – unë jam braktisur nga Zoti dhe nga njerëzit! Unë do shkoj në ferr. Ndërsa fundi i tij po afrohej, gjendja e tij u bë aq e rëndë sa bashkëpunëtorët e tij ateistë  kishin frikë t’i afroheshin. Edhe infermierja e Volterit deklaroi: “Për gjithë pasurinë e Evropës, unë kurrë nuk dua të shoh një tjetër ateist duke vdekur në këtë mënyrë. Ishte një skenë horrori përtej çdo imagjinate”.

Zoti pastë mëshirë për ateistët! Amin.

 

LEXO TE PLOTE