Connect with Us

Projekti politik, që fshihet pas provokimeve të Erdoganit

Blog

Projekti politik, që fshihet pas provokimeve të Erdoganit

Publikuar

-

Nga Pierre Haski “Internazionale”

Rexhep Tajip Erdogan, është një politikan që nuk nuk i mungon nuhatja politike. Në fakt kjo është një nga cilësitë e tij kryesore. Prandaj, nuk është për t’u habitur, pse presidenti turk e shfrytëzoi shpejt mundësinë politike, që krijoi vrasja e mësuesit francez Samuel Pati.

Erdogan reagoi në mënyrën e tij, domethënë si një tribun populist, që nuk heq kurrë dorë nga gjuha e ashpër për të kënaqur audiencën e tij, dhe për të siguruar një rezonancë maksimale të deklaratave të tij.

Në këtë rast, ai e bëri këtë duke ngritur dyshime rreth “gjendjes mendore” të presidentit francez Emanuel Makron. Një akt agresiv befasues, nëse marrim parasysh se Franca është teorikisht një aleate e Turqisë.

Projekti politik, që fshihet pas provokimeve të Erdoganit

Ekzistojnë dy mënyra për të analizuar provokimin e fundit të Erdoganit:E para është ta konsiderojmë atë si një rast tjetër për fërkime midis dy vendeve (në konflikt në Mesdheun Lindor, në Siri, në Liban dhe në Nagorno-Karabak).

Parisi dhe Ankaraja gjenden shpesh në kundërvënie mes tyre. Edhe në të shkuarën, Erdogan ka thënë fjalë aspak miqësore ndaj homologut të tij francez. Një aspekt tjetër lidhet me betejën mbi kontrollin e Islamit. Presidenti turk, paraqitet si një “sulltan” mbrojtës i myslimanëve, si në kohën e Perandorisë Osmane që e frymëzon shumë atë.

Synimi ideal

Javën e kaluar, unë fola për kritikat drejtuar Makronit nga xhamia Al-Azhar, autoriteti më i lartë sunit me qendër në Kajro të Egjiptit, me propozimin e rektorit për të miratuar një ligj botëror kundër blasfemisë. Erdogan reagoi menjëherë, pasi ai nuk ka ndërmend t’i lërë Al-Azharit monopolin e kritikës.

Në këtë kontekst, Franca është një objektiv ideal. Laicizmi francez, është një burim i vazhdueshëm keqkuptimesh me botën myslimane, nga debatet e stuhishme mbi ferexhenë tek karikaturave mbi Profetin Muhamed.

LEXO EDHE:  Macron: Një politikë e re migracioni për Europën

Myslimanët tradicionalistë (jo domosdoshmërisht islamikë), që dinë të kuptojnë kontekstin francez janë të rrallë. Erdogan e sulmon Francën, edhe sepse është i bindur se Evropa është në një fazë rënieje dhe nuk meriton asnjë lloj respekti.

Por ne nuk e kemi dëgjuar ende atë të kritikojë Kinën për persekutimin e ujgurëve myslimanë. Dhe kjo është çështje e raporteve të forcës. Franca nuk ka asnjë interes ta vendosë veten në të njëjtin nivel me Erdoganin dhe të përfshihet në një luftë fjalësh.

Por në të njëjtën kohë nuk mund t’i lërë presidenti turk, një aleat i Vëllazërisë Myslimane, monopolin e fjalës dhe pasionit për masat muslimane. Siç e tregon edhe fillimi i bojkotit ndaj produkteve franceze, ka terren pjellor edhe për një “stuhi” irracionale.

Zëri i Francës, duhet të dëgjohet në botën myslimane, për të shpjeguar laicitetin francez. Në fjalimin e tij mbi “separatizmin” të mbajtur në fillim të tetorit, Makron kishte shmangur rënien në grackën e “stigmatizimit të të gjithë myslimanëve”, duke u përqendruar tek ata që nuk e pranojnë republikën.

Por mesa duket ditët e fundit, Franca nuk ka arritur t’i shpëtojë këtij kurthi. Mendimi i Francës nuk është mjaft i dëgjueshëm në botën myslimane. Kurthi tjetër, konsiston në fakt në lejimin e Erdoganit që të paraqitet si mbrojtës i myslimanëve në Francë, dhe në pjesën tjetër të botës. Pas fjalëve të “kristalta” të presidentit turk, ekziston një projekt politik shumë më i frikshëm se sa thjesht ofendimet e tij në adresë të Makron./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

1 Koment

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

A do të jetë dyshja Makron-Dragi udhëheqëse e Evropës pas largimit të Merkel?

Publikuar

-

Nga

Nga Giorgio Leali “Politico.eu”

Një çift i ri i pushtetshëm po garon për udhëheqjen në Evropë, vetëm se këtë herë gjysma e tij nuk është gjermane. Ndërsa epoka e Angela Merkel po mbyllet, dhe Gjermania është nën ethet e zgjedhjeve parlamentare të shtatorit, presidenti francez Emanuel Makron dhe kryeministri italian Mario Dragi, po hedhin hapa konkretë për të mbushur boshllëkun që do të krijohet me një markë të re të udhëheqjes së BE-së.

Një markë e re, që do të jetë më e shpejtë në veprim sesa i franko-gjerman që ekzistonte para tij. Dyshja Makron-Dragi dhe aleatët e tyre, po punojnë për të vënë në lëvizje planin e BE-së prej 750 miliardë eurosh për rimëkëmbjen e vendeve të unionit nga kriza e shkaktuar nga pandemia.

Tani ata kanë përcaktuar qëllimet e tyre kryesore:reformimin e rregullave të shpenzimeve në bllok, nënshkrimin e një traktati dypalësh të bazuar sipas modelit franko-gjerman, bashkëpunimin në projekte të përbashkëta industriale dhe në fushën e gjyqësorit.

Si Makron ashtu edhe Dragi janë ish-bankierë investimesh. Ata e shohin një BE më të guximshme, me veprim më të shpejtë, si një antidot ndaj sëmundjeve të brendshme që ka unioni. Po ashtu që të dy ndajnë një perspektivë pro-BE, të orientuar nga tregu. Dhe që të dy e dinë se koha për të vepruar është pikërisht tani.

Tani që popullariteti i Dragit është në kulmin e vet, para se Gjermania të ketë një udhëheqës të ri, dhe para se Makron të merret me fushatën për rizgjedhjen në detyrë. “Midis Italisë dhe Francës ka pasur një rigjallërim të marrëdhënieve transalpine. Ne me Francën ne kemi shumë pika të përbashkëta mbi çështjet sociale, ekonomike dhe buxhetore, si dhe mbi tranzicionet ekologjike dhe dixhitale”-thotë Vinçenco Amendola, ministri i Italisë për Çështjet Evropiane.

Megjithatë, rruga e dominimit franko-italian të BE-së ka shumë pengesa përpara. Shtetet veriore se do të kundërshtojnë me siguri shpenzimet e mëtejshme dhe integrimin më të ngushtë financiar. Ndërkohë fuqitë qendrore dhe ato lindore, do të vazhdojnë që ta sfidojnë udhëheqjen socialiste liberale të Makron.

Pas shkrirjes së akujve kohët e fundit, ka një historik të gjatë të mosmarrëveshjeve franko-italiane. Vetëm 2 vjet më parë, marrëdhëniet diplomatike midis 2 vendeve ranë në nivelin më të ulët të kohës së pasluftës, për shkak të mosmarrëveshjeve të ashpra rreth krizës se emigracionit, objektivave të kundërta në Libi, apo mbështetjes që i dha Ministri i Jashtëm i Italisë lëvizjes së Jelek-verdhëve.

Sidmos kjo e fundit, e detyroi Francën të tërhiqte përkohësisht ambasadorin e saj në Romë. Vitin e ardhshëm, Makron do të përballet me një betejë të ashpër elektorale për rizgjedhjen në detyrë, gjë që do ta kufizojë jo pak në skenën evropiane, teksa nën udhëheqjen e re, Gjermania do të rikthehet me shpejtësi në krye të bllokut.

Por tani për tani, me Britaninë jashtë bllokut, dhe me Gjermaninë që po përballet me kritika të forta mbi marrëveshjen me Rusinë për ndërtimin e gazsjellësit “Nord Stream II”, situata është e favorshme për këtë dyshe. Aleanca franko-italiane nisi që verën e kaluar, kur në fillim Makron dhe pastaj kryeministri italian Xhuzepe Konte, lobuan për një plan ambicioz të rimëkëmbjes post-pandemike.

LEXO EDHE:  Tomuschat: Haradinaj rrezikohet vetëm nëse ka akuza të reja

Që kur Dragi e mori pushtetin ekzekutiv në fillim të këtij viti, kjo aleancë vetëm sa është forcuar. “Ka pasur një përparim real. Midis 2 vendeve, ekziston një lidhje e ngushtë që ndoshta nuk ka precedentë historikë që nga viti 1945”- thotë Mark Lazar, profesor i historisë politike dhe sociologjisë në Universitetin e Shkencave në Paris.

LEXO EDHE:  Malaj: Qeveria të reagojë kundër Erdogan

Entuziazmi i sapo-gjetur midis Parisit dhe Romës, ishte në shfaqje të plotë në fillim të këtij muaji, kur presidenti italian Serxho Matarela udhëtoi drejt kryeqytetin francez, në vizitën e tij të parë jashtë vendit që prej bllokimeve për shkak të pandemisë.

Në një fjalim lirik të mbushur me referenca letrare në Elize, Makron e quajti Italinë “një komb-vëlla me të cilin Franca ka ndarë pa dyshim më shumë se sa me çdo komb tjetër”. Ardhja e Dragit në krye të qeverisë italiane, vetëm sa i ka përmirësuar më tej raportet.

Për Macron, ish-shefi i Bankës Qendrore Evropiane dhe ish-bankieri i Goldman Sachs është “një alter ego e tij, dhe madje edhe më shumë sesa kaq” thotë Lazar. Si dëshmi të parë të dashurisë midis Romës dhe Parisit, të dy udhëheqësit synojnë të nënshkruajnë një marrëveshje dypalëshe të quajtur “Traktati i Kuirinales”, që synon në shumë mënyra të kopjojë Traktatin franko-gjerman të Elizesë të vitit 1963.

I negociuar për herë të parë në vitin 2018, kur kryeministër i Italisë ishte Paolo Xhentiloni, ky traktat është sërish në krye të axhendës franko-italiane. Ndërsa përmbajtja e marrëveshjes nuk është zbuluar, burimet që kanë dijeni për të, thonë se ai do të nxitë një bashkëpunim më të madh ndërkufitar midis institucioneve franceze dhe italiane.

Ndërkohë marrëdhënia dypalëshe, duket të jetë më e ngrohtë edhe në një nivel më të përditshëm. Pranverën e vitit të kaluar, Franca hoqi mbrojtjen e saj për terroristët italianë të ekstremit të majtë, që mërguan në Francë disa dekada më parë për të shmangur dënimet me burg, dhe ekstradimi i të cilëve ishte refuzuar për dekada, një veprim të cilin Makron e cilësoi një shenjë të miqësisë midis 2 vendeve.

Megjithatë, forumi ku udhëheqja franko-italiane ka ndikimin më të madh është në BE.

Parisi dhe Roma po shfaqen si aktorët kryesorë në diskutimet për reformimin e rregullave evropiane mbi shpenzimet publike. Një debat që do të nxehet në vjeshtë, kur Komisioni Evropian të rishikojë rregullat e shpenzimeve, ku deficitet buxhetore duhet të jenë jo më të mëdha se 3 për qind të PBB-së dhe borxhi publik duhet të tentohet të kufizohet në 60 për qind.

“Të dyja vendet ndajnë idenë se korniza fiskale është shumë shtrënguese”- thotë Gregori Kleis, ekonomist në institutin Bruegel me seli në Bruksel. Por edhe pse po i afrohet Italisë, Franca nuk po e harron Gjermaninë. Kur bëhet fjalë për reformimin e rregullave fiskale, ajo do të kërkojë sërish një konsensus franko-gjerman.“Për diplomatët francezë, Gjermania është gjithmonë një prioritet”- thotë Lazar, që beson se gjërat mund të ndryshojnë shumë pak në të ardhmen./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

A e dini se çfarë do të ndodhte po të shkrinte Antarktida?

Publikuar

-

Nga

Sipas Qendrës Kombëtare të të Dhënave të Dëborës dhe Akullit në SHBA, akulli i Antarktidës mbulon një sipërfaqe prej rreth 36.2 milion km2. Sa për krahasim, ai do të mbulonte të gjithë SHBA-në dhe Meksikën. Pastaj, është thellësia e tij, dhe në total kemi rreth mbi 30 milionë metër kub akull.

Kjo sasi kolosale akulli është ndërtuar për mijëra vjet, dhe falë emetimeve të një bote gjithnjë e më të industrializuar. Vlerësohet se pa ndonjë ndryshim thelbësor, bota do të përballet me një shkrirje masive të këtij akullit deri në vitin 2060.

Është e qartë se kjo do të sillte rritje të niveleve të detit, por gjërat nuk janë kaq të thjeshta.

Profesori i matematikës i aplikuar në Universitetin Masej, Robert Meklaklan thotë se në fillim zhdukja e akullit në Antarktidë do të sillte një ndryshim të gravitetit.

Ky ndryshim do ishte aq i madh, saqë Toka do të zgjerohej në disa zona. Në vitin 1875, shkencëtari Xhejms Kroll e shpjegoi këtë me disa llogaritje matematikore. Ai tha se në vend të rritjes së niveleve të detit në mënyrë uniforme, i ashtuquajturi “efekt gravitacional”,do të bënte që nivelet e ujit përreth Antarktidës të rriteshin në fakt rreth 1/3 më pak se sa mesatarja globale.

Ky ndryshim do të kompensohej në Hemisferën Veriore, ku nivelet e detit do të rriteshin me 1/3 më shumë mbi mesataren. Planeti ynë nuk rrotullohet vetëm rreth boshtin e tij, por  ai edhe lëkundet paksa, si një i ri që sapo del nga një lokal pasi ka pirë shumë.

Lëkundja bazohet kryesisht tek mënyra e shpërndarjes së masës në të gjithë planetin, dhe këtu përfshihet edhe akulli. Midis viteve 1899-2018, boshti i Tokës u zhvendos me rreth 34 metra Shkrirja e akullit dhe ndryshimet në boshtin e Tokës, janë regjistruar prej një kohe të gjatë, por studiuesit nuk e kanë tamam të qartë se sa nga lëvizja e poleve, është rezultat i shkrirjes së akullit.

Kjo pasi në lojë janë edhe faktorë të tjerë, si lëvizja e mantelit si lava që ndodhet thellë brenda Tokës. Por ky nuk është fundi i historisë. Tani studiuesit mendojnë se nuk ka nevojë të shkrijë i gjithë akulli i Antarktidës, që në të nisim të shohim pasojat serioze. Paleoklimatologët nga Universiteti i Uiskonsinit në SHBA, thonë se ndryshimi është si një efekt i topit të dëborës. Sa më larg që lëkundet planeti, aq më shumë polet janë të ekspozuara ndaj rrymave zhvendosëse të ujit të ngrohtë, dhe aq më shpejt do të shkrijë akulli.

 

Po ashtu ekspertët parashikojnë që shkrirja e akujve do të ndryshojë gjatësinë e një dite. Xherri Mitrovica profesor i Universitetit të Harvardit, thotë se kur akulli shkrin, ai do të zhvendosë ujin por edhe peshën diku tjetër. Ai thotë se ndryshimi i ditës ka filluar të ndodhë, dhe falë akullit të shkrirë, një ditë tashmë është bërë në mënyrë të padukshme më e gjatë me rreth një të mijtën e sekondës.

LEXO EDHE:  Avokat Ngjela: Asnjë gjë nuk i bën më dot Franca Shqipërisë

LEXO EDHE:  Malaj: Qeveria të reagojë kundër Erdogan

Nuk është ende e qartë se sa do të zgjasë dita, nëse do të shkrihet i gjithë akulli, por eksperti Irvin Morligem nga Universiteti i Kalifornisë, thotë se gjatësia mund të ndryshojë deri në 20 sekonda.

Por pasoja më e rëndësishme do të ishte zhdukja e shumë vendbanimeve aktuale. Qytetet aktuale bregdetare si Nju Jorku, Buenos Aires, Kajro, Londra, Venecia, Shangai dhe Bangladeshi të gjitha do të zhduken, së bashku me disa territore të rëndësishme.

Katër të pestat e australianëve jetojnë përgjatë bregdetit, dhe e gjithë zona do të jetë nën ujë – së bashku me një zonë të Kinës që aktualisht strehon rreth 600 milion njerëz. Danimarka dhe Holanda nuk do të mbijetojnë dot, pasi do të jenë thuajse plotësisht nën ujë, së bashku me pjesën më të madhe të Bregut Lindor të SHBA-së, gati të gjithë Paraguajin në Amerikën e Jugut dhe një pjesë të mirë të Amerikës Qendrore.

Disa vende do të ktheheshin në ishuj, si San Françisko dhe Kamboxhia. Ndryshimi i klimës do të jetë shkatërrues për shumicën e specieve. Shumë specie konsiderohen si të varura nga akulli, dhe kjo thjesht do të thotë shfarosjen e tyre.

Një problem tjetër i madh me të cilin do të duhet të përballen papritmas shumë njerëz, është zhdukja e ujit të pijshëm të pastër. Morligem thotë:”Nëse rritet niveli i detit, do të ketë depërtim të ujit të kripur në rezervat e ujërave nëntokësore”.

NASA deklaroi vitin e shkuar se rezervat e ujërave të ëmbla, janë prekur ndjeshëm jo vetëm nga shkrirja e akullit jo vetëm të Antarktidës dhe Grenlandës, por edhe të akullnajave dhe akullit në zona si Arktiku rus dhe Andet.

Për më tepër, shkrirja e akujve do të çlironte nga ngrirja mikrobe dhe baktere të lashta shumë rezistente, që mund të shkaktojnë një mori sëmundjesh të njohura dhe panjohura për ne. Sipas një studimit nga studiues nga Universiteti i Kajros në Egjipt, shkrirja dhe ringjallja pasuese e baktereve dhe viruseve do të ketë “pasoja të papritura”.

Shkencëtarët e dinë se këto baktere të shkrira rishtas mund të jenë vdekjeprurëse. Sëmundja e lisë, Murtaja Bubonike dhe Antraksi janë shkrirë nga akulli, dhe kanë infektuar dhe vrarë njerëz dhe kafshë në Siberi gjatë një shpërthimi epidemik në vitin 2016. Së fundmi ky proces do të na çonte drejt një epoke të re akullnajore, të cilat Toka i ka përjetuar jo pak herë në të shkuarën/CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Si do ta përballojë Angela Merkel daljen në pension?

Publikuar

-

Nga

Merkel thirrje gjermanëve/ Vaksinohuni për të pasur më shumë liri

Nga Katja Hoyer “The Spectator”

Pensioni tingëllon në dukje si një periudhë shumë e bukur e jetës. Zyra e Statistikave Kombëtare të Britanisë, thotë se pensionistët kalojnë mesatarisht 7 orë dhe 10 minuta në ditë në aktivitete të kohës së lirë. Pra mbi 7 orë. Një kohë shumë e gjatë për të bërë gjëra të këndshme.

E megjithatë, perspektiva e daljes në pension, mund të sjellë me vete një frikë të caktuar. Sipas një sondazhi të YouGov, vetëm rreth gjysma e njerëzve që do të dalin në pension, e presin me padurim atë. Realiteti i të mos pasurit asgjë për të bërë, është po aq tmerrues sa edhe drithërues.

Po atëherë, si do të ndiheshit po të mos kishit pasur së fundmi një punë dosido, por një të tillë që ju mbante të zënë 24 orë të ditës në 7 ditët e javës, që ju lejonte të takonit qindra njerëz çdo ditë, dhe që ju jepte një sens të jashtëzakonshëm të qëllimit?

Angela Merkel përballet me një perspektivë të tillë. Ajo ka qenë kancelare e Gjermanisë për 16 vjet. Në këtë periudhë të gjatë, ajo nuk ka pasur kohë të merret me pasionet e saj, as kohë për mendime boshe, dhe as kohë për veten e saj.

Është e vërtetë që Merkel ka shkuar çdo vit me pushime me bashkëshortin e saj Joakim Sauer. Por “pushimi” për kancelaren nënkuptonte vetëm mungesën e takimeve zyrtare për 3 javë. Ajo nuk mund ta fikte dot telefonin e saj dhe të relaksohej plotësisht.

Kur shkoi të pushonte në destinacionet e saj të preferuara të pushimeve, si për shembull në Tirolin e Jugut, telefoni i saj celular mund të binte të çdo moment dhe t’i prishte pushimet. Por Merkel kishte një jetë edhe para kancelarisë së saj, një fakt shpeshherë i harruar, duke pasur parasysh gjithë-praninë e saj shumë të dukshme.

Gjatë studimeve të saj si kimiste kuantike, ajo njohu burrin e saj të ardhshëm. Pas rrëzimit të Murit të Berlinit, Merkel u zgjodh deputete në Bundestag në vitin 1990, dhe ministre vetëm një vit më vonë kur Helmut Kol e cilësoi atë si krahun e tij të djathtë.

Promovimet në karrierën nuk reshtën asnjëherë, duke arritur kulmin me ngjitjen e saj në postin e kancelares në vitin 2005. Edhe kritikët e saj do të pajtoheshin se kjo është një punë së cilës ajo i është përkushtuar plotësisht, me mish e me shpirt.

Po çfarë do të bëjë Merkel kur të dalë në pension? Si do të përballet ajo me boshllëkun? Çfarë do të bëjë ajo për t’u ‘argëtuar’ për 7 orë dhe 10 minuta çdo ditë? As vetë Merkel duket se nuk e di këtë gjë.

E pyetur mbi këtë çështje pikërisht gjatë vizitës së saj të fundit në SHBA, ajo heshti për një moment, dhe pastaj tha se nuk do të “pranonte ftesën e parë që do t’i vinte”, për shkak se nuk ka “asgjë për të bërë … dhe ku askush nuk më dëshiron më”.

LEXO EDHE:  Çmimet pësojnë rritje dramatike në Turqi, lira në pikiatë/ Kujt ia hedh fajin presidenti Erdogan

LEXO EDHE:  Avokat Ngjela: Asnjë gjë nuk i bën më dot Franca Shqipërisë

Përkundrazi ajo do të marrë ca kohë për të punuar “mbi atë që më interesojnë vërtet”. “Në atë moment ndoshta do të përpiqem të lexoj. Pastaj do të dremit paksa, pasi të jem lodhur”- tha ajo. Ky tingëllon si një plan i qëndrueshëm për disa orë, por pastaj çfarë?

A i japin një frymëzim më të mirë bashkatdhetarët e saj? Duke lënë mënjanë paraardhësin e saj të vetëm të gjallë Gerhard Shrëder dhe lidhjen me tij me kompaninë ruse të gazit “Gazprom”, disa nga ish-kancelarët e tjerë e kanë kaluar pensionin në mënyra shumë dinjitoze.

Pas daljes në pension, Konrad Adenauer, kancelari i parë i Gjermanisë Perëndimore pas Luftës së Dytë Botërore, u pasionua shumë pas kultivimit të trëndafilave, duke e përshkruar atë si “lulen më mirënjohëse dhe më të bukur që ekziston në botë”.

Kopshti plot me trëndafila, në të cilin ai kaloi aq shumë kohë pasi u largua nga detyra në vitin 1963, është ende sot në lulëzim të plotë. Por nëse Merkel dëshiron të ndjekë këtë shembull, asaj mund t’i duhet të zhvendoset diku tjetër, pasi apartamenti i saj në Berlin nuk është aspak mikpritës për t’u marrë me kopshtari.

Por ajo mund të frymëzohet nga kancelarët e tjerë po me karriera të gjata. Kancelari i parë i Gjermanisë, Oto von Bismark, është i vetmi që ka qenë në detyrë më shumë kohë sesa Merkel. Pas 19 vjetësh në krye të shtetit-komb që themeloi vetë, ai u detyrua të jepte dorëheqjen nga Kajzeri Vilhelmi II.

Bismarku jetoi dhe vdiq si një njeri i hidhët. Ai i kaloi vitet e fundit të jetës duke shkruar komente inatçore mbi politikën pas mbretërimit të tij. Tek Merkeli mund të fshihet ende një publiciste, por nëse kjo është e vërtetë, aludimet për të kanë qenë deri tani të pakta.

Media gjermane ka spekuluar se Merkel mund të dëshirojë të kalojë ca kohë duke “kaluar një provojë” në Gjermaninë Perëndimore, për shkak se ajo u rrit në anën tjetër të Perdessë Hekurt. Ndërsa ky sugjerim është i çuditshëm, nuk mbaj mend që Helmut Kol apo Gerhard Shrëder të jenë ftuar ndonjëherë të “përjetonin” Gjermaninë Lindore, si një hobi në moshën e pensionit.

Çfarëdolloj gjëje që mund të zgjedhë për të mbushur kohën e saj, qasja e saj aktuale është e shëndetshme. Ajo pranoi se do të jetë e vështirë të heqë dorë nga zakoni i shqetësimit mbi detyrat që ka për të bërë. Por pastaj shton:”Do të kujtohem shpejt, se nga tani e tutje punët e shtetit do të kryhen nga të tjerët tani. Mendoj se kjo gjë do të më pëlqejë”. Mirë për të./CNA.al

LEXO TE PLOTE