Connect with Us

Armiqtë e mediave të Ramës si armiq të medias

Opinione

Armiqtë e mediave të Ramës si armiq të medias

Publikuar

-

Nga Andi Bushati/ Pse nuk qëndron teoria konspirative e Metës

Nga Andi Bushati 

Kundërshtarët e Edi Ramës nuk e kanë luksin të përdorin dy standarte në gjykimin e tij: edhe ti shajnë metodat edhe ti’a kopjojnë ato.

Konfikti i fundit i hapur nga Presidenti i republikës, po dëshmon pikërisht këtë paradoks. Kreu i shtetit është ngulfatur në përplasje të fortë me një media pro qeveritare si ‘Shqiptarja.com”, e cila prej ditësh ka hapur një fushatë për mënyrën se si Ilir Meta ka dhënë gjatë presidencës së tij mbi 800 nënshtetësi shqiptare.

Qëndrimi më normal që duhet të kishte mbajtur presidenca në këtë rast do të qe se sa të vërteta ishin këto akuza, sqarimi një për një i tyre, si dhe hedhja poshtë, nëse kishte fakte dhe argumente për këtë gjë. Kjo, pra mënyra se si i përdorin kompetencat njerëzit të cilëve u kemi dhënë pushtet, është shumë më e rëndësishme për publikun sesa tenderat që ka fituar Karlo Bolino, bashkëpronësitë e gruas së tij apo letrat prej militanti që i shkruan ndonjë reporter i tyre hirarkëve socialistë për ti kapur ndonjë vend pune.

Ashtu sikurse ndodh rëndom në Shqipëri edhe njëherë para njerëzve shpërfaqet dilema midis ndershmërisë së gazetarëve në ushtrimiin e misionit të tyre dhe sjelljes së politikanëve ndaj akuzave që u vijnë nga pushteti i katërt.

Në këtë dilemë përplasja nuk është bardhë e zi. Ajo nuk është një ndeshje mes ëngjëjve dhe djajve.

Gazetarët, reporterët, mediat për të cilat ata punojnë kanë shumë mëkate në mënyrën se si ata sillen ndaj misionit të tyre. Le të marrim për ilustrim vetëm një shembull. Të njëtët që masakruan Ilir Metën kur u kap me bllok në dorë, e amnistuan atë kur u bë “bashkëdrejtues i koalicionit” me Ramën dhe rifilluan akuzat po aty ku i kishin lënë, në momentin që ai u nda nga rilindja.

Pra këtu nuk kemi aspak si qëllim informimin e publikut, por vënien e shtypit në shërbim të një rryme politike.

Por, duke pranuar këto mëkate që shpesh ulërasin, duke qenë të ndërgjegjshëm për partizanizmin, korruptimin dhe devijimin nga misioni të shumë TV-ve, gazetarëve, portaleve, ka një kriter që duhet të na shërbejë për të qenë më të qartë: sa herë që togfjalëshi personalizues “kush po e thotë” tenton të mbysë pyetjen thelbësore: “çfarë po thotë”, po aq herë duhet të dyshojmë se po përpiqen të na manipulojnë.

Këtë mënyrë sjelljeje e ka ngritur në strategji Edi Rama. Prej kur ka marrë mandatin, prej kur shpiku fjalën “kazan”, ai nuk ka lënë pa ofenduar, atakuar personalisht, në përpjekje për ti asgjesuar argumentin, asnjë prej gazetarëve që është përballur në studio. Sa herë është kapur me preshë në duar, ai ka zgjedhur si taktikë të sulmojë mediat, madje nuk ka kursyer as ato me famë ndërkombëtare, të cilat më pas e kanë nxjerrë bllof. Pikërisht në emër të kësaj strategjie për të mos u prballur kurrë me dëmet që shkakton politika e tij, ai, nëdrkohë që “bleu” me favoret e pushtetit të gjitha ekranet e TV-ve të mëdha, për ato që nuk arriti ti kontrollonte dot, tentoi të rikthente në kodin penal shpifjen dhe më pas po mëton të miratojë një ligj që e kanë hedhur poshtë njërzëri disa institucione ndërkombëtare bashkë.

LEXO EDHE:  Rama s'heq dorë nga paketa e censurës/ Publikon projekt-ligjin e plotë: Nesër në Parlament

Falë kësaj sjellje që në thelb ka vullnetin për të grabitur pa kokëçarje, liria e fjalës në Shqipëri (e tregojnë edhe raportet ndërkombëtare) ka zbritur në nivelet e qeverisjes së Berishës së parë (1992- 1996).

Prandaj nëse duan të japin shembullin si kundër modele të Ramës, kundërshtarët e tij nuk mund të përdorin të njëjtat metoda si ai, duke lënë mënjanë argumentin dhe duke u fokusuar me personin që po e bërtet atë në publik.

Ilir Meta sapo e bëri në sherrin e fundit me Karlo Bolinion dhe me Report TV, pavarësisht nga qëllimet që ata kanë në denoncimin ndaj tij. Edhe Lulzim Basha nuk i ka shpëtuar këtij tundimi. Herë duke etiketuar analistë dhe TV-të si shërbëtorë të qeverisë, herë duke shpallur lista mediash të padëshëruara dhe herë duke anatemuar me mjetet e veta të propagandës ish gazetarë pranë tij si të blerë nga Rama, ai ka bërë të njëjtën lojë.

Natyrisht, gjithkush e di se shpesh herë ata mund të kenë pasur të vërtetë në denoncimin publik që i kanë bërë sahanlërirësve të qeverisë. Çdokush e sheh sesi mjedisi ynë mediatik kundërbon nga klithmat e puthadorëve të pushtetit.

Por ama, në këtë rast, më e rëndësishme se nxjerja në dritë e një të vërtete është ruajtja e një parimi, është përdorimi i të njëjtës masë dhe së njëtës peshë në gjykimin e të njëjtit problem.

Dhe ajo është fare e thjeshtë : “Çdo politikan që ka një akuzë në publik, qoftë kjo me qëllime politike, qoftë e projektuar për të tërhequr vëmendjen, apo thjeshtë e gënjështërt, duhet të japë shpjegime për të dhe jo ta mbysë debatin në një sherrnajë mashtruese me artikuluesin e saj”.

Secili kundërshtar i Ramës, që e ka seriozisht denoncimin e luftës barbare që ai i ka shpallur lirisë së medias, e ka për obligim të adoptojë këtë sjellje. Në përbaltejen që i ka bërë kryeministri aktual këtij mjedisi, shembulli i tij mund të luftohet vetëm me krijimin e një anti modeli. Çdo lloj sjelljeje tjetër, çdo lloj huazimi sado i zbehtë dhe episodik i mjeteve që përdor Rama është në një farë mënyre vetëm një amnistim i strategjisë së tij. Rënia në këtë kurth vetëm sa i jep frymë shprehjes dëshpëruese: “këta janë të gjithë njësoj”./ Lapsi

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Andi Bushati/ “Zoti Luli” timonin gjithmonë nga gremina

Publikuar

-

Nga

“Zoti Luli” timonin gjithmonë nga gremina

Partia Demokratike është kthyer në një makineri gjigande gënjeshtrash, aq sa mund ta ketë zili edhe vetë Rilindja. Duke organizuar shfaqen foshnjakërisht të shpifur të dorëzimit të arkave me fakte në KQZ, duke përkundur iluzionin se zgjedhjet mund të përsëriten në 9 qarqe, duke mospranuar se disfata tashmë është çertifikuar, ajo nuk po bën gjë tjetër, veçse po mashtron, së pari militantët e saj dhe më pas gjithë publikun.

Ato “kartonë të rëndë me prova” që u dorëzuan me pompozitet qesharak përpara kamerave, nuk kanë brenda asgjë. Sepse krimi i vërtetë elektoral nuk gjendet në kutitë e votimit, por në të gjithë mjedisin që i ka rrethuar ato. Faktet që po dalin, aty këtu, për pretendimet e PD-së, nuk kanë aspak peshë për organet që do të gjykojnë vlefshmërinë e zgjedhjeve.

Kështu, nëse ministri i rendit Çuçi akuzohet se e ka drejtuar fushatën e tij me ish policë të inkriminuar, ky është një gjykim moral dhe publik për figurën e tij, por aspak një fabul që ngre pikpyetje ligjore për mandatin e tretë në Gjirokastër. As fakti se dordolecët e komitetit teknik të ekspertëve u përdorën për të penguar votuesit emigrantë të opozitës dhe për të lejuar ata të PS-së që të votonin, nuk mund të trajtohet juridikisht nga KQZ. Madje madje, as argumenti madhor i votave të Tomës dhe Qifes, që bind cilindo që reket të gjykojë ftohtë, se pretendimi për kasaphanë elektorale është i drejtë, nuk mund të ketë vlerën e provës në një proces të kontestimit të rezultatit.

Pra, arkat e PD realisht janë të zbrazura, elementët që mund të sillnin përsëritjen e ndonjë qarku deri më tani mungojnë dhe beteja ligjore e opozitës i ngjan një përleshje me mullinjtë e erës.

Por, thënë këtë shtrohet pyetja: atëherë pse është futur ajo në këtë rrugë qorre? Atëherë pse po sillet sikur e ka zbuluar botën pas 25 prillit? Pse deri në mëngjesin e së hënës foli për fitore dhe më pas e zëvendësi atë me masakër?

Shpjegimi më i thjeshtë që japin kundërshtarët është ai se kjo po bëhet për të shpëtuar lëkurën e Bashës dhe imazhin e tij prej humbësi recidivizt.

Në fakt e gjitha nuk është, as kaq e thjeshtë, as kaq sipërfaqësore.

Sepse këtu në lojë nuk është emri i një personi qoftë ky dhe lideri i opozitës, por mbi të gjitha politikat që ai ndërmori dhe që u përkrahën unanimisht nga gjithë PD-ja.

Personalisht mendoj se opozita i ka humbur këto zgjedhje shumë kohë më parë, në 3 pika kyçe që nuk kanë të bëjnë aspak me 25 prillin. Së pari, kur u zbyth nga përbetimi për të mos lejuar të zhvilloheshin votime moniste në 30 qershor 2019. Së dyti, kur u ul në tryezën 14 janarit për reformën elektorale. Dhe së treti, kur nënshkroi marrëveshjen e 5 qershorit.

Me të treja këto akte PD dorëzoi spektrin e rrugës radikale, tradhëtoi kredon e atyre që patën marrë në dorë molotovët, duke provuar edhe qelitë, pasi besuan në slloganin e një qeverie teknike që do të përgatiste zgjedhje normale.

LEXO EDHE:  Atentat ndaj biznesmenit/ Mediat e kazanit heshtin

LEXO EDHE:  Mbledhja e qeverisë në Lezhë/ Banorët në protestë

Me këto pirueta fondamentale PD pranoi në heshtje se bëri gabim që dogji mandatet, bojkotoi pushtetin lokal dhe zgjodhi obsionin se Rama mund të sfidohej edhe përmes votës. Ajo u zbraps nga një politikë që e kishte argumentuar qartë dhe drejtë, se nuk mund të ketë zgjedhje të lira në një mjedis autokratik.

Në kohën e këtij ndryshimi absurd kursi shumë kritikë të qeverisë aktuale e fshikulluan këtë kthim timoni në drejtim të greminës. Edhe Lapsi.al ka pasur një vijë të qartë editoriale kundër këtij absurdi. Por “zoti Luli”, që preferon më tepër të luajë rolin e kanakarit të ambasadorëve, sesa atë të liderit që mbron interesat e tërë opozitarëve, i shpërfilli këto qëndrime, duke i etiketuar si revolucionare, dhe vazhdoi të udhëheqë me vendosmëri në rugën drejt disfatës.

Madje ai lëpiu gjithçka kishte pështyrë se regjimi nuk mposhtet me votë dhe filloi të besonte tek “uragani blu” aq shumë, sa edhe në mëngjesin e 26 prillit shpalli se fitorja thjeshtë duhej numëruar.

Në fakt, në kuti gjendej ajo që kishte vendosur prej kohësh regjimi. Aty ishte rezultati i financuar nga koncesionet e oligarkëve, i propoganduar nga TV e mëdha, të kapura prej kohësh, nga policia politike që la deri në fund të lirë banditët që blenin zgjedhësit, nga yjet në ngjitje të SPAK-ut, që vetëm rrinin e vështronin krimet, nga makineria shtetërore që shpërndau miliona nga buxheti për të ndryshuar votën, madje dhe nga shkenctarët ambulantë të komitetit të ekspertëve që vendosën në mbyllin kufinjtë.

25 Prilli ishte prova ulëritëse se nuk ka autokrat që e lëshon karrigen demokratikisht. Ai provoi edhe njëherë se Basha i 2019 kishte plotësisht të drejtë, ndonëse Luli i mëpasëm, i shantazhuar nga ambasadorët dhe i kapur nga kushedi ç’interesa, e ndryshoi tërësisht kursin. Edhe njëherë, si katër vite më parë, ai e çoi PD dhe opozitën drejt katastrofës.

Pikërisht këtë kthesë politike që rezultoi fatale, këtë përgjegjësi për shpënien e opozitës si cjapi te kasapi, do të fshehë manipulimi me arkat bosh që po çohen në KQZ. Me anë të saj PD po reket të krijojë iluzionin, sikur gjithçka është një çështje teknikalitetesh, sikur po u hapën ca dosje, po të shqyrtohen ca fakte, rezultati edhe mund të ndryshojë.

Dhe këtu problemi nuk është tek gënjeshtra që po tentohet të instalohet. Ajo do të shuhet shpejt, aq sa dhe më të qorrollepsurit që duan të besojnë në fantazi të pamundura do ta kuptojnë. Por, shqetësimi është se duke u përpjekur të imponojë këtë alibi, opozita nuk do të jetë në gjendje kurrë të ndërgjegjësohet se përse humbi realisht. Ajo do të vazhdojë të vetëmashtrohet duke menduar se regjimi mund të bjerë me votë dhe me betejë parlamentare, për ti lënë sërish timonin Lulit, krahu i të cilit pret gjithmonë nga gremina.

LEXO TE PLOTE

Opinione

“Masakra zgjedhore”?/ I mbani mend ç’thanë panelistët natën e 25 prillit pas exit polleve

Publikuar

-

Nga

“Masakra zgjedhore”? I mbani mend ç’thanë panelistët natën e 25 prillit pas exit polleve

Nga Ylli Pata

Le të kthehemi pak në natën e 25 prillit, sidomos kur dolën exit pollet që parashikonin një epërsi të PD-LSI apo mos arritjen e 71 mandateve nga Edi Rama.

Këto momente janë përjetësuar edhe në një kolazh filmik që u bë viral para ca ditësh në rrjete. Hullia e debatit ishte krejt ndryshe; njëri fliste për një fitore të opozitës si pasojë e Trupave të Mbrojtjes së Votës, që sipas tij arritën të sprapsin “regjimin e Edi Ramës”.

Dikush tjetër thoshte se triumfi i opozitës në Tiranë është sinjali i pastër i fitores, që tregon se pikërisht në qendrën e qytetaruar njerëzit dolën masivisht dhe votuan për ndryshimin.

Presidenti i Republikës tha se “procesi zgjedhor ka marrë 10 me yll”, ndërsa Lulzim Basha gjithashtu vlerësoi në mënyrë të “shkëlqyer”, daljen e njerëzve në mënyrë demokratike në votime dhe shprehjen e vullnetit të tyre.

Kështu thanë pak a shumë edhe panelistët pro opozitës, megjithëse ndonjëri si Bushati, nuk se i besoi aq shumë, por të tjerët ishin në eufori.

Sikur të nesërmen në mëngjes, trendi i numërimit të zgjedhjeve do të kishte përforcuar exit pollet, atëherë përshkallëzimi i euforisë së darkës do të bëhej me gazin në dërrasë, e me marshin e 6-të.

Blerja e votës do të ishte një frazë arkeologjike e përdorur vite më parë, që do të harrohej si koncept.

Mirëpo, gjithçka ndryshoi në mëngjes, kur exit pollet nuk u konfirmuan nga kutitë e votimit. Në fillim pati një heshtje të gjatë, madje edhe një inkurajim të fortë nga Lulzim Basha e Ilir Meta që të numëroheshin votat se aty ndodhej fitorja e opozitës. Madje deklaruan se në fillim po numërohen qendrat pro qeverisë dhe po lihen në fund ato të bastioneve të opozitës. Po flitej për Tiranën.

E kur u numëruan të gjitha votat e Tiranës: doli se opozita kishte fituar vetëm dy njësi administrative në të gjiithë qarkun: njësinë 8 me 400 vota plus dhe Kamzën. Të gjitha të tjerat PS fitoi me diferencë të madhe.

Pati 24 orë “refleksion” dhe nisi e ashtuquajtura fabul për “masakrën parazgjedhore”.

LEXO EDHE:  Atentat ndaj biznesmenit/ Mediat e kazanit heshtin

LEXO EDHE:  Kulluri e thotë troç/ “Basha është i shitur”

Dhe në fakt, në vend që të analizohen votat e hedhura në kutitë e 25 qershorit, që janë një objekt i pafundëm analizash dhe përfundimesh politike, diskutohet për hipoteza e për akuza ku nuk ka asnjë provë.

Madje Andi Bushati, nuk është i kënaqur me këtë situatë dhe i kërkon paneleve televizive të mos merren as me fatin e Lulzim Bashës si humbës, e as me rezultatin, por thjesht me “masakrën”.

Po kush e vendos që në Shqipëri procesi zgjedhor ka qenë një masakër? Zgjedhjet tek ne i administron PS dhe PD që kanë krijuar të gjitha komisionet zgjedhore, grupet e numërimit, e deri në KQZ.

Çdo veprim që merret në zgjedhje, votim, numërim, e tabulim nuk mund të merret nëse nuk ka një miratim si nga komisionerët e PS-së, ashtu edhe nga të PD-së.

Pas komisionerëve, që janë nëpunës të emëruara nga opozita, janë gjykata, por edhe arbitri ndërkombëtar, pra OSBE-ODIHR dhe kancelaritë kryesore të Fuqive të Mëdha.

Tani, i bie që të gjithë këta: komisionerë, KQZ, gjykata, OSBE-ODIHR, por edhe SHBA, Gjermania, Franca, Italia, Britania e Madhe etj përkrahin “masakrën zgjedhore” e vetëm panelistët që ndryshuan mendjen janë për “zgjedhje të lira”.

Në zgjedhjet e vitit 2009, vëzhguesit e OSBE-ODIHR-it deklaruan se “procesi numërimit shkoi keq dhe shumë keq në pjesën dërmuese të KZAZ-ve”, një frazë që në mënyrë të qartë vinte dyshimin e legjitimitetit të zgjedhjeve. Por asnjëherë nuk u fol nga këta panelistë që janë pot ë njëjtit prej shumë vitesh se ka pasur “masakër zgjedhore”.

Për të parë sjelljen e tyre, mjafton t’i ktheheni mbrëmjes së 25 prillit, është edhe me video…

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Eduard Zaloshnja/ A u rritën PS e PD në kurriz të LSI-së?

Publikuar

-

Nga

Eduard Zaloshnja

Për të ditur se sa votues iu shtuan/pakësuan partive që arritën të fitojnë mandate parlamentare, duhet ditur së pari sa prej votuesve që i votuan këto parti para katër vjetësh janë aktualisht gjallë dhe fizikisht në Shqipëri.

Duke përdorur të dhënat mbi vdekjet vjetore dhe mbi emigracionin që raporton INSTAT-i, si dhe duke faktorizuar faktin që më 2017, në 20% të qendrave të votimit, u konstatua votim familjar për të afërm që ishin në emigracion (shihni raportin e ODHIR/OSBE), mund të ekstrapolohet se rreth 700 mijë nga ata që votuan PS-në para katër vjetësh janë aktualisht gjallë dhe fizikisht në Shqipëri (për PD-në, shifra është rreth 400 mijë dhe për LSI-në, rreth 200 mijë).

Por sa votuan më 25 prill për këto parti? Numri i votave të vlefshme nuk na jep një përgjigje të plotë për këtë pyetje, sepse mbi 83 mijë fletë votimi dolën të pavlefshme nga lloji i fletws sw votimit në formë fjalëkryqi. Po presupozojmë se shpërndarja e fletëve të pavlefshme ishte pak a shumë proporcionale për partitë e mëdha (ndonjë parti e vogël pa numërues në komisione mund të jetë penalizuar te fletët e pavlefshme, por kjo nuk ndikon shumë në shpërndarjen proporcionale për partitë e mëdha).

Bazuar në presupozimin e mësipërm, mund të ekstrapolohet se rreth 808 mijë votues votuan për PS-në, pavarsisht se disa mijra nuk e zgjidhën saktë fjalëkryqin e fletës së votimit… Në të njëjtën mënyrë mund të ekstrapolohet se rreth 655 mijë votues votuan për PD-në dhe rreth 115 mijë votuan për LSI-në.

LEXO EDHE:  Mbledhja e qeverisë në Lezhë/ Banorët në protestë

LEXO EDHE:  Zgjedhja është e qartë/ Rama: Rrumpallë e rrënim për Shqipërinë

Grafiku shoqërues ilustron qartë se rritja e madhe e numrit të votuesve të PS-së dhe PD-së (përkatësisht 108 mijë dhe 255 mijë) nuk shpjegohet vetëm me tkurrjen e LSI-së. Të dyja partitë e mëdha (e sidomos PD-ja) sollën në kutitë e votimit shumë më tepër votues se sa ishte deficiti i LSI-së (85 mijë).

LEXO TE PLOTE