Connect with Us

Keqkuptimi i madh midis shekullarizmit francez dhe botës islamike 

Blog

Keqkuptimi i madh midis shekullarizmit francez dhe botës islamike 

Publikuar

-

Keqkuptimi i madh midis shekullarizmit francez dhe botës islamike

Nga Pierre Haski “Internazionale”

Në një përpjekje për t’u përballur me Islamin radikal, qeveria franceze po përballet me një problem që shkon përtej kufijve kombëtarë:vështirësinë për ta bërë botën myslimane të kuptojë strategjinë e saj, objektivat e saj dhe kontekstin e veçantë francez.

Simbol i kësaj vështirësie janë kritikat që vijnë nga Universiteti i Al Azharit, institucioni antik islamik me qendër në Kajro të Egjiptit, që zakonisht konsiderohet si autoriteti më i lartë suni, me kushtin që koncepti të ketë kuptim.

Rektori i Al Azhar, Sheiku Ahmed Al Tajeb, reagoi shumë i zemëruar ndaj fjalimit të fundit të mbajtur nga presidenti francez Emanuel Makron mbi “separatizmin islamik”, duke e quajtur atë si ”racist”.

Ndërkohë Universiteti i Al Azhar, bëri publike një deklaratë të gjatë pas aktit makabër të prerjes së kokës së Samuel Pati, profesorit francez të historisë, vrarë më 16 tetor në Paris nga një çeçen i ri.

Deklarata dënon gjestin, por nga ana tjetër bën një kërkesë shumë specifike:miratimin e një ligji botëror kundër “shpifjes ndaj feve dhe simboleve të tyre të shenjta”. Me fjalë të tjera, vrasja e Pati nuk është e pranueshme, por as karikaturat mbi Profetin Muhamed.

Pranimi i laicitetit

Al Azhar, nuk është siç argumentojnë disa, ekuivalenti i Vatikanit për myslimanët. Nuk ka një Vatikan mysliman, dhe mbase kjo është pjesë e problemit. Në çdo rast, ky institucion mijëravjeçar mbetet një pikë referimi, edhe pa një rregullore imponuese.

Pikërisht me kreun e këtij universiteti, Papa Françesku rifilloi dialogun midis katolikëve dhe myslimanëve në vitin 2016, që ishte ndërprerë që në kohën e Papës Benedikti XVI. Dhe po me sheikun Al Tajeb, Papa nënshkroi një “dokument mbi vëllazërinë njerëzore” vitin e kaluar.

LEXO EDHE:  A janë efektive kundër SARS-CoV-2 maskat e bëra nga rrobat?

Në fillimin e vitit 2019, rektori i Al Azhar bisedoi gjatë me Emanuel Makron, gjatë vizitës zyrtare të presidentit francez në kryeqytetin egjiptian Kajro. Por kjo nuk e pengoi atë të lëshonte deklaratën e fundit tepër kritike për shefin e Elizesë.

Problemi qëndron tek pamundësia e një pjese të botës myslimane, tradicionaliste, edhe pse jo domosdoshmërisht islamike, për ta pranuar shekullarizmin francez, një koncept që mbetet shumë kombëtar dhe pak i eksportuar, edhe pse i vetmi vend që e ka kopjuar atë, Turqia, është aktualisht gjithçka përveçse jo laike.

Jehona e shtrembëruar e debateve dhe vendimeve të fundit të autoriteteve franceze, e ushqen këtë keqkuptim. Në Azi dhe Afrikë, kam takuar myslimanë që më pyetën se përse Franca po lufton Islamin. Për mua nuk ishte e lehtë t’u shpjegoja se pyetja nuk duhet të shtrohet në këto terma.

Emanuel Makron foli kohët e fundit për separatizmin, dhe do ta bëjë këtë gjë sërish gjatë homazheve ndaj profesorit të ndjerë Samuel Pati. Ndoshta presidenti francez duhet të shqetësohet edhe për adresimin ndaj pjesës tjetër të botës, duke trajtuar me kujdes një çështje që është bërë thelbësore jo vetëm për mandatin e tij, por edhe për imazhin ndërkombëtar të Francës.

Ai nuk ka pse ta justifikojë veten – tek e fundit ai jep llogari vetëm para francezëve – por duhet të përpiqet t`a bëjë veten të kuptueshëm, për të shmangur një përçarje të zgjatur në kohë. Nuk do të ishte e drejtë, që ai të lejojë qarkullimin e tezës se Franca është armiqësore, jo vetëm ndaj Islamit radikal, por ndaj Islamit në tërësi në botë./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Pse u humb lufta globale kundër terrorizmit?

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Nga Julien Théron “Eu Observer”

Njëzet vjet pas sulmeve terroriste të 11 Shtatorit, Lufta Globale kundër Terrorizmit (GËOT) duket se është në rrugën e saj drejt humbjes. Koncepti, i shpikur për të kuruar traumën e shkaktuar nga sulmi terrorist ndaj Qendrës Botërore të Tregtisë në Nju Jork, nuk përmbushi dot premtimet e promovuesve të tij.

Ndërhyrjet e ndryshme, të ndërmarra në emër të kësaj lufte, kanë qenë thuajse gjithmonë një katastrofë, pasi xhihadizmi iu përshtat situatës, u përhap dhe u rrit më tej. Njëkohësisht, konkurrentët politikë përfituan nga situata, duke sfiduar fort demokracitë liberale perëndimore.

Koncepti i përgjithshëm i “luftës kundër terrorizmit” përbëhet nga tre gabime themelore.

Së pari, “terrori” është një ndjenjë, dhe nuk ishte armiku fizik, Al-Kaeda.

Përdorimi i këtij termi ofroi mundësinë e zgjatjes së pafundme të luftës, duke nënkuptuar aktorë shtetërorë dhe jo-shtetërorë, por duke fshehur faktin se kush ishte në realitet armiku.

Së dyti, në kuptimin e zakonshëm“lufta” i referohet veprimeve të ndërmarra nga një ushtri e rregullt.

Anti-terrorizmi kërkon ndonjëherë veprime ushtarake, por vështirë se përputhet me një luftë tradicionale. Zgjedhjet politike, ku vendimmarrësit mobilizuan mjetet më të avancuara ushtarake në ndërhyrjet e huaja, rezultuan të ishin joefikase dhe nganjëherë edhe kundërproduktive.

Së fundi, përdorimi i termit “global”, nënkuptonte që zona e ndërhyrjes do të mbulonte të gjithë botën, edhe pse anti-terrorizmi është i kufizuar në luftimin e rrjeteve shumë konkrete.

A funksionoi kjo luftë? Objektivat e GËOT, të përcaktuara nga administrata e Xhorxh Ë. Bush në “100 ditët e para”, duke u përqendruar tek Al-Kaeda dhe Afganistani, dështuan që të gjitha.

As ndërhyrja në Afganistan, dhe as lista e gjatë e përfshirjeve komplekse që pasuan, duke e përjetësuar konceptin e kësaj lufte, nuk sollën një qëndrueshmëri globale. Të gjithë betejat lokale të kësaj lufte përfunduan në dështime.

Në Afganistan, Irak, Siri, Libi dhe Sahel, xhihadizmi sunit rezistoi, ishte elastik kur u gjend nën presion, dhe në fund u ri-ngrit dhe u përhap. Strategjia e papërshtatshme e zbatuar në Afganistan dhe Irak, imponoi zhvillimin e doktrinave të avancuara të kundër-kryengritjes. Strategë si Negl, Kilkullen, Petreus, Mekmaster, Hejms dhe Hofman, u detyruan të rivlerësonin atë që ishte në fakt Lufta Globale kundër Terrorizmit.

Në këtë mënyrë, ata theksuan se sa keq ishte hartuar strategjia e antiterrorizmit pas 11 Shtatorit.

Politika e ndërhyrjes direkte nuk funksionoi, ndërsa edhe pse ndërhyrjet e mëvonshme në Sahel dhe ato kundër Shtetit Islamik në Irak dhe Siri, u përpoqën që ta shpiknin këtë luftë nëpërmjet ndihmës së forcave të sigurisë dhe misioneve luftarake ajrore, efektet mbetën të paplota për të thënë më të paktën.



Në fund legjitimimi politik i koncepteve të tilla si “lufta parandaluese”, si dhe vrasjet specifike jashtë një kuadri ligjor, ngritën disa pikëpyetje legjitime. Po ashtu ato e forcuan narrativën e viktimizimit të xhihadistëve.

Ndërhyrja ushtarake në fushën e anti-terrorizmit është një opsion, por ajo kërkon dhënien e përgjigjes ndaj pyetjeve themelore si:Kur duhet të zbatohet në shkallë të gjerë kjo masë? Pse? Cilat janë shanset për të fituar? Si të veprojmë? Sa është kostoja (njerëzore, politike, ushtarake dhe financiare)?

LEXO EDHE:  Horoskopi i ditës, 12 prill 2021

LEXO EDHE:  Pandemia e Covid-19 dhe politika e kufijve

A mund ta përballojmë atë? E duam vërtet atë kosto? A jemi të përkushtuar aq shumë ndaj fitores, sa ta sigurojmë atë në planin afatgjatë? Cilat janë alternativat? Rreziku i mos-përgjigjes së këtyre pyetjeve, do të sillte përfitime për konkurrentët strategjikë. Shoqëritë perëndimore janë sot më të dobëta se 20 vjet më parë. Koncepti u ofroi populistëve një mjet retorik fantastik për minimin e demokracisë, me një fasadë legjitimiteti.

Xhihadistët ia dolën mbanë në terren. SHBA-ja po tërhiqet nga Afganistani, teatri më i famshëm i ndërhyrjeve GËOT, duke qenë nën presion jo vetëm nga talebanët, por edhe nga Al-Kaeda dhe Shteti Islamik. Grupimet radikale po festojnë tashmë atë që Lister e quan “një fitore e madhe për lëvizjen xhihadiste globale”.

Xhihadistët e huaj do të ri-gjejnë bazën e tyre, edhe pse në fakt nuk e humbën asnjëherë plotësisht atë. Nga një perspektivë më e gjerë, rivalët si Irani, Kina dhe Rusia, edhe pse sigurisht që nuk janë të qetë me terrorizmin xhihadist sunit, do të përfitojnë po ashtu nga katastrofa perëndimore në Afganistan.

Talibanët janë mbi të gjitha autokratë dhe shtypës, gjë që është më e përshtatshme për ta sesa për një prani ushtarake amerikane. Humbja e Shteteve të Bashkuara atje i ka hapur rrugën autokracisë, dhe Uashingtoni i ka ofruar si një bonus legjitimitetin politik.

Talibanët nuk janë fitimtarë vetëm në Luftën Globale kundër Terrorizmit. Ata janë tashmë janë heronjtë e frontit anti-perëndimor. Një gjeneral amerikan më tha dikur se SHBA-ja, lejon të ndodhin dështime strategjike thjesht sepse e ka këtë luks. Tani nuk është më kështu. As amerikanët dhe as evropianët, nuk kanë më luksin të përballojnë gabimet strategjike që kanë ndodhur në 20 vitet e fundit.

Perëndimi kundërshtohet kudo dhe në çdo nivel nga lloje të ndryshme konkurrentësh të dhunshëm dhe autokratë, të cilët po komplotojnë hapur ose në heshtje për të minuar demokracitë liberale. Ka ardhur koha që Perëndimi të zgjohet, dhe të ri-hartojë një politikë strategjike më të kthjellët përballë këtij fenomeni./CNA.al

Shënim:Dr.Julien Théron, jep leksione mbi konfliktin dhe sigurinë ndërkombëtare në universitetin francez “Sciences Po” në Paris.

 

LEXO TE PLOTE

Blog

Absolutizëm i fituesve në Afganistan/ I gjithë pushteti në duart e talebanëve?

Publikuar

-

Nga

cna lajme bote

Talibanët radikalë islamistë prezantuan qeverinë e re të përkohshme. Askush tjetër veç tyre nuk ka poste në këtë qeveri. Por totalitarizmi i tyre nuk ka për të sjellë paqen në vend, shkruan Sandra Petersmann.

Afganistani që tani është një emirat represiv islamik. Mjafton për këtë një emër, ministri i Brendshëm i emëruar, Sirajudin Hakani qëndron që nga viti 2007 në listën e terrorit të Kombeve të Bashkuara. FBI ka vendosur 10 milionë dollarë para për kokën e tij. Sirajudin Hakani konsiderohet i afërt me Al-Kaidën dhe bëhet përgjegjës për planifkimin e shumë atentateve terroriste vetëvrasëse në Kabul, ndër to edhe sulmin ndaj ambasadës gjermane në Kabul në maj 2017. Por çfarë nënkuptojnë këto vendime të talibanëve për jetën e përditshme të njerëzve në Afganistan?

Frika si shpata e Damokleut

Kur kam telefonuar me politikanen afgane, Habiba Sarabi në Katar, ajo më tha se ndjehet si “fije bari e thatë në ujë”, e lënë nga të shkojë rryma. Me zë të dridhur tha, se ka frikë të tmerrshme nga kthimi në vendlindje, sepse është një grua politikisht aktive dhe se është pjesë e pakicës shiite Hazara. Hazarët janë shpesh të përjashtuar në Afganistanin sunit. Qeveria e parë talibane (1996-2001) i përndiqte ata sistematikisht. Në Masar i-Sharif në vitin 1998 u krye një vrasje masive.

A do të kthehet tani Afganistani në një vend, ku gratë, pakicat dhe ata që mendojnë ndryshe do të bëhen të padukshëm që të mbijetojnë? Ndjesia e sigurisë së një njeriu nuk varet vetëm nga ajo, nëse dikush ushtron menjëherë dhunë, por edhe nga vetëdija, se dikush mund të ushtrojë dhunë në çdo kohë. Pa ndëshkim, sepse ka pushtetin absolut. Frika e shpatës së Damokleut rri pezull kudo.

Absolutizëm i fituesve

Habiba Sarabi, kjo “fije bari e thatë në ujë” ishte pjesë e shtetit afgan, që u ngrit me intervenimin perëndimor pas sulmeve terroriste të 11 shtatorit. Ajo ka qenë guvernatorja e parë e një province, ministre e gruas dhe kandidate për zëvendëspresidente. Ajo bënte pejsë tek ato katër gra, që deri para pak javësh negociuan me talibanët për paqen pa sukses në Doha. Por talibanët fituan mbi Republikën Islamike të Afganistanit, për të cilën luftonte Sarabi dhe e shfuqizuan. Në emiratin e tyre islamik gratë nuk kanë më poste politike. Edhe përfaqësues nga rendi i mëparshëm afgan nuk gjenden në emiratin e rij, megjithë betimet e talibanëve, se duan të ngrenë një “sistem inkluziv islamik”.

LEXO EDHE:  Nostalgjia e dyfishtë e rusëve për Josif Stalinin

LEXO EDHE:  Ja si do të reagonte NATO, në rastin e një pushtimi rus

Regjimi i ri taliban është një qeveri absolutiste e fituesve. Pa gra. Pa pakica. Pa të tjerë. Me këtë islamistët bëjnë të njëjtin gabim fatal si bashkësia ndërkombëtare. Edhe SHBA e aleatët e refuzuan në mënyrë arrogante në vitin 2001 të negocionin me humbësit, talibanët e rrëzuar.



Si qen të rrahur

Rezultati dihet: Lufta e Afganistanit u shkallëzua. SHBA dhe NATO e çuan atë në fshatrat afganë. Çmimin e pagoi popullsia civile. Trupat ndërkombëtare u tërhoqën si qen të rrahur pas 20 vjetësh nga fusha e betejës dhe talibanët tani dehen nga fitoja mbi superfuqinë. Por është ndryshe të fitosh në betejë dhe ndryshe të qeverisësh një vend multietnik të varfër me 38 milionë banorë në shekullin e 21. Që tani ka rezistencë të armatosur. Protesta të grave të guximshme dhe burrave. Luftëtarët dhe demonstruesit filmojnë veten me smartphone dhe i dërgojnë videot tek një publik global.

Sandra Petersmann

Varfëri e thellë dhe uri

Gjendja në Afganistan është emergjente. Miliona vuajnë nga uria dhe vërdallisen si refugjatë në vendin e tyre, të çrrënjosur edhe për shkak të thatësirës së vazhdueshme dhe dhunës. OKB paralajmëron nga një katastrofë dhe një lëvizje e re e madhe refugjatësh. Ndihmat financiare ndërkombëtare nga të cilat Afganistani ka qenë plotësisht i varur pas katër dekadash luftë kanë ngrirë pas ardhjes në pushtet të talibanëve. Ekonomia është në kolaps, ndihmat humanitare vijnë me vështirësi. Prioriteti kryesor i një qeverie afgane do të duhej të ishte të ndihmonte dhe mbronte popullin e vet. Por çfarë bëjnë talibanët? Ata i përfundojnë demonstratat paqësore me dhunë të ashpër, kërkojnë luftën vendimtare në Luginën Panxhir, ndëshkojnë gazetarët, ndalojnë muzikën, dhe u shkruajnë studenteve, se si duhet të mbulohen. Mohojnë aktet vrasëse hakmarrëse që kanë ndodhur me prova.

Recetë për katastrofë

Islamistët militantë nuk mund ta qeverisin një vend për një kohë të gjatë me dhunë, shtypje dhe ndalime. As me injorancë, fjalë të zbukuruara dhe gënjeshtra. Këtë ta mësojnë së fundmi edhe dështimet e sovjetikëve dhe demokracive perëndimore në betejën afgane.

Përpjekja për demokraci në Afganistan dështoi, sepse ajo u zbatua në mënyrë të njëanshme, injorante u bë me gjysmë zemre dhe ishte etje për pushtet. Përpjekja e re e talibanëve për të bërë sërish një emirat totalitar është një recetë e sigurtë për ta keqësuar katastrofën aty. Uria, padrejtësia dhe dëshpërimi janë armiq të rrezikshëm, edhe për të ashtuquajturit fitimtarë abolutë./DW

LEXO TE PLOTE

Blog

Kamikazët japonezë/ Si përzgjidheshin dhe si trajnoheshin për t’u vetëflijuar në sulmet ndaj amerikanëve

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

(Pjesa e parë)

Fjala japoneze “kamikaz”, do të thotë “erë hyjnore”. Ajo i referohet stuhisë që e shpëtoi dikur Japoninë nga flota e madhe mongole e Kublai Khan. Dhe ishte po ky emër që iu vendos pilotëve të Forcave Speciale të Sulmit gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Forca, e njohur në japonisht si “Tokkotai”, kreu sulme vetëvrasëse ndaj flotës amerikane duke përplasur avionët e tyre të mbushur me eksploziv mbi anijet amerikane. Jeta e një piloti kamikaz ishte sa e vështirë aq edhe e shkurtër. Ata të rinj ishin rekrutuar në ushtri për të kryer sakrificën e fundit në emër të perandorit të tyre.

Grupi u drejtua nga nënadmirali TakijiroOnishi. Sipas vlerësimeve të SHBA-së, gati 2.800 pilotë kamikaz vdiqën gjatë luftës. Ata arritën të godisnin objektivat e tyre në rreth 14 për qind të rasteve, duke fundosur 34 anije të Marinës Amerikane dhe duke dëmtuar 368 të tjera.

Ndërkohë kamikazët japonezë vranë rreth 4.900 marinarë dhe plagosën 4.800 të tjerë. Por këto fakte mbi pilotët kamikaz janë vetëm një pjesë e historisë. Historia e vërtetë është se si ishte të shërbeje si një ushtar që ishe i urdhëruar të vdisje për vendin tënd.

Thuhej se të gjithë pilotët kamikaz ishin vullnetarë, por kjo nuk ishte e vërtetë

Ndërsa disa pilotë kamikaz dolën vullnetarë dhe ishin plot entuziazëm, kjo nuk ishte e vërtetë për të gjithë. Pilotëve që do të caktoheshin potencialisht si kamikaz, iu jepej një copë letër që kishte tri opsione; vullnetar me dëshirë, thjesht vullnetar, apo thjesht jo vullnetar.

Meqenëse letrat përmbanin edhe emrat e pilotëve, këta të fundit shumë rrallë refuzonin. Presioni për të qenë një “kamikaz vullnetar” ishte shumë i madh. Ligji ushtarak japonez i kohës e inkurajonte në çdo rast vdekjen para dorëzimit tek armiku. Dhe në fakt nuk ishin vetëm kamikazët ata që e zbatuan atë.

Ndërkohë, ushtarët japonezë do të përfshiheshin në akte vetëvrasjeje në stilin banzai kur përballeshin me një humbje të caktuar. Madje edhe civilët japonezë, zgjodhën vetëvrasjen mbi kapjen rob, siç ishin mijëra njerëz që u hodhën nga shkëmbinjtë e Saipanit.

Përveç këtij presioni, shpeshherë eprorët do t`i pyesnin ushtarët potencial për kamikaz se kush nuk donte që të dilte vullnetar. Është shumë më e vështirë të jesh i vetmi djalë që nuk dëshiron të sakrifikojë veten, sidomos kur kjo zgjedhje me shumë gjasa do ta bënte jetën shumë të pakëndshme.

Ekziston të paktën një dëshmi e një ushtari, i cili zgjodhi më pas qëtë tërhiqej nga regjistrimi si kamikaz. Emiko Ohnuki-Tierney shkroi ndër të tjera në librin e tij “Ditarët e një kamikazi”:Kuroda Kenjiro vendosi që të mos dilte vullnetar.

Por ai u befasua kur e pa emrin e tij në listën e vullnetarëve për trupat Tokkotai të Marinës Ushtarake. Eprori i tij kishte raportuar me krenari, se të gjithë anëtarët e korpusit të tij ishin kamikaz vullnetarë”.

Kapral Jukio Araki ishte vetëm 17 vjeç, kur si anëtar i Skuadronit të 72-të Shinbu, fluturoi

në një mision kamikaz në Betejën e Okinavës. Ai besohet se ka goditur luftanijen amerikane “USS Braine”, duke marrë me vete në botën tjetër edhe 66 anëtarë të ekuipazhit amerikan.



Ushtarëve japonezë u mësohej se si të vrisnin veten që të mos kapeshin robër

Një nga gjërat e para që u mësohej të gjithë rekrutëve në ushtri, dhe jo vetëm pilotëve kamikaz, ishte se si të vrisnin veten me armën e tyre. Ata mësoheshin se si të tërhiqnin këmbëzën me gishtin e tyre ndërsa e drejtonin tytën e armës në një pikë të caktuar nën mjekër, në mënyrë që plumbi të shkaktonte vdekjen e menjëhershme. Nëse ushtari dredhonte dhe përpiqej të arratisej, shokët e tij të njësisë udhëzoheshin që ta qëllonin nga pas. Urdhri i vdekjes para kapjes rob ishte shumë i prerë.

LEXO EDHE:  Milioneri, që i dogjën makinën e shkatërruar/ Zbardhen bëmat e gjyqtarit Andri Ymeri

LEXO EDHE:  Milioneri, që i dogjën makinën e shkatërruar/ Zbardhen bëmat e gjyqtarit Andri Ymeri

Pilotët shkruanin një letër që do t`u dërgohej prindërve të tyre pas përfundimit të misionit

Një nga aktet e fundit të një piloti kamikaz, ishte të shkruante një letër për prindërit e tij, e cila do të lexohej pas përfundimit të misionit të tij. Kijoshi Ogava,ishte një pilot letra e lamtumirës të secilit ka mbijetuar deri në ditët tona. Në të ai shprehej:

Baba dhe nënë!

Ata kanë vendosur që edhe unë të jem një anëtar krenar i Trupave të Sulmeve Speciale. Duke kthyer kokën pas në kohë, kur mendoj se më rritët në krahët tuaj për më shumë se 20 vjet, jam i mbushur me një ndjenjë mirënjohjeje ndaj jush. Unë besoj vërtet se askush tjetër nuk ka jetuar një jetë më të lumtur se unë, dhe unë jam i vendosur t’ia shpërblej Perandorit dhe babait tim për mirësinë që kanë treguar.

Përtej atyre reve të bardha të pakufishme, unë do ta kryej i qetë sulmin tim. Në mendje nuk do të më vijnë as mendime mbi jetën dhe as për vdekjen. Njeriu njëherë vdes. Do të jetë një ditë e nderuar për të jetuar për kauzën e përjetshme.

Baba dhe nënë, ju lutem të jini të lumtur për mua!

Mbi të gjitha ti nënë, të lutem kujdesu për shëndetin tënd dhe unë ju uroj të gjithëve shëndet. Ndërsa do të jetoj përgjithmonë në Faltoren Jasukuni, unë do të jem gjithnjë pranë jush, dhe do të lutem për lumturinë tuaj. Unë do të buzëqesh, si në ditën që u zgjodha si kamikaz”.

Ogava ishte piloti i aeroplanit të dytë që goditi “USS Bunker Hill”. Sulmi kamikaz vrau 393 marinarë, plagosi 264 të tjerë dhe e nxori aeroplanmbajtësin jashtë funksionit përgjatë gjithë kohës që zgjati lufta.

Ndëshkimi trupor ishte i shumë përhapur në ushtrinë japoneze

Një pilot kamikaz i quajtur Irokava shkroi në ditarin e tij:“Pasi kalova portën për në Bazën Ajrore Detare Tsushiura, “stërvitja”nisi të kryhej ditë pas dite. Ata më godisnin aq fort në fytyrë, saqë shpesh fytyra ime nuk ishte më e dallueshme. Më 2 janar 1945, Kaneko më goditi 20 herë në fytyrë dhe pjesa e brendshme e gojës u ça në shumë vende nga dhëmbët.

Mezi prisja të haja zoni (një pjatë e veçantë me ëmbëlsira orizi për Vitin e Ri). Në fakt po gëlltisja gjakun që rridhte çurg nga brenda gojës.

Më 14 shkurt, të gjithë u ndëshkuam pasi eprorët dyshuan se hanim fshehurazi në shtëpitë e fermerëve pranë bazës ushtarake për të na lehtësuar sadopak urinë që kishim. Në mesin e të ftohtit të dimrit, na detyruan të qëndrojmë ulur për 7 orë në një dysheme betoni të ftohtë, teksa ata na godisnin vitheve me një shkop.

Pastaj secili nga ne u thirr në zyrën e oficerit. Kur erdhi radha ime, sapo hyra në dhomë, ai më goditi aq fort sa që nuk munda ta shihja më dhe u rrëzova përtokë në dysheme. Sapo arrita të ngrihesha, u godita sërish me shkop në mënyrë që të rrëfeja.

Një shoku im u përplas me kokë në dysheme, humbi ndjenjat dhe u dërgua në spital. Ai nuk u kthye më. E gjithë kjo egërsi u orkestrua nga komandanti i korpusit Tsutsui. Unë jam ende në kërkim të shokut tim”./CNA.al

LEXO TE PLOTE