Connect with Us

Rrethimi i Sirakuzës/ Si e ndali një matematikan, ushtrinë e frikshme romake

Blog

Rrethimi i Sirakuzës/ Si e ndali një matematikan, ushtrinë e frikshme romake

Publikuar

-

Kur një grupim i vogël ushtarësh romakë u nisën t’u ngjiteshin në fshehtësi mureve rrethuese të Sirakuzës në vitin 212 Para Erës Sonë, ata synonin t’i jepnin fund një rrethimi gati 2-vjeçar, që e kishte nevrikosur por edhe demokralizuar ushtrinë romake.

Ishte festa e Artemisës, Perëndeshës së Gjuetisë dhe e Natyrës. Dhe ndonëse po festohej nga grekët brenda mureve të qytetit, errësira e natës dukej se i favorizonte romakët e rraskapitur nga lufta e gjatë. Sirakuzianët ishin bërë shumë të sigurt në aftësitë e tyre mbrojtëse.

Por nga ana tjetër, ata kishin arsye të besonin në suksesin e tyre. Sa herë që romakët kishin tentuar të ngjiteshin dhe kapërcenin muret e qytetit, banorët ia kishin dalë që t’i sprapsnin ata. Për gjeneralin dhe njëherazi prokonsullin romak, Markus Marselus, ajo fushatë kishte rezultuar të ishte një katastrofë e vërtetë.

Shumë anije ishin mbytur, dhe shumë ushtarë kishin vdekur. Vendimi i tij për të rrethuar qytetin, kishte shkaktuar pasojat e veta. Tashmë fitorja apo humbja varej nga ushtarët e tij më të mirë. Marselusi e dinte burimin e problemeve të ushtrisë së tij, dhe arsyen se përse qyteti dukej i padepërtueshëm.

Mbrojtjes së qytetit, i ishte bashkuar një inxhinier vendas. Por ai nuk ishte njeri i zakonshëm i mekanikës dhe i matematikës. Ishte Arkimedi, ai që kishte orkestruar rezistencën e patundur të Sirakuzës, dhe ishte madhështia e tij, ajo që i frenoi romakët për më shumë së 2 vjet para portave të qytetit.

Armiku i vërtetë i romakëve, ishte pikërisht mendja e këtij njeriu. Arma që ai përdori kundër tyre ishte shkenca. Një ushtri e tërë ushtarësh profesionistë, po humbte përballë gjenialitetit të një njeriu. Edhe sot e kësaj dite, Arkimedi konsiderohet si shkencëtari dhe inxhinieri më i madh i Greqisë së lashtë.

I njohur për shpikjet dhe njohuritë e tij mbi matematikën, ai ishte një njeri, mendja e të cilit e kapërceu shumë kohën kur jetoi. Ai la pas një trashëgimi të madhe në një larmi fushash shkencore, duke e quajtur qasjen e tij ndaj studimeve të tilla komplekse si metoda “mekanike”.

Një filozofi e fokusuar në të kuptuarit e botës përmes matematikës, fizikës, inxhinierisë dhe astronomisë, e përshkoi gjithë punën e tij. Ndonëse dimë më shumë mbi Arkimedin sesa çdo shkencëtar tjetër të kohës së tij, shumë nga ato që dihen, na vijnë përmes historive dhe tregimeve anekdotike.

Legjendat që rrethojnë mbrojtjen prej tij të Sirakuzës, pasqyrojnë respektin dhe nderimin e jashtëzakonshëm që bota ka pasur për të gjatë historisë. Sirakuza, ishte një qytet-qytet në bregdetin lindor të Siçilisë, i themeluar në vitin 734 Para Erës Sonë nga grekët e Korintit dhe Teneas.

Duke qenë një nga shtetet më të fuqishme deri në kohën e periudhës së Greqisë klasike, Sirakuza luajti një rol kryesor në luftërat midis superfuqive të kohës. Vendndodhja e saj strategjike në Detin Jon, dhe aleanca e saj me Spartën, mjaftoi që Athina ta pushtonte Siçilinë, dhe të sulmonte Sirakuzën në vitin 431 Para Erës Sonë, në kulmin e Luftës së Peloponezit.

Athinasit nuk do ta merrnin kurrë veten nga katastrofa që pasuan në fund të asaj lufte. Humbja e tyre në Siçili, do të shënonte një kthesë të madhe, që në fund do të çonte në fitoren e Spartës. Me gjithë pozitën e saj delikate, Sirakuza mbeti një fanar i artit, shkencës dhe tregtisë.

Ajo arriti një nivel të madh arritjesh kulturore, duke rivalizuar vetë Athinën. Në kohën e Arkimedit, sirakuzianët vazhdonin ta kishin një reputacion të tillë. Por ndryshimi i kohërave, do të nxiste ambiciet e dy fuqive të mëdha. Roma dhe Kartagjena, e kishin përfunduar tashmë Luftën e Parë Punike në vitin 241 Para Erës Sonë, një luftë që i dha mundësinë Romës të kontrollonte ishullin e Siçilisë.

Megjithëse ishulli u bë një provincë e Republikës Romake, Sirakuza e ruajti pavarësinë dhe ndikimin e vet brenda botës Mesdhetare. Qytet-shteti përjetoi një periudhë paqeje kur drejtohej nga mbreti sirakuzian Heiro II. Ndihma e tij gjatë luftës për Romën, kishte sjellë një aleancë me fuqinë italiane në rritje.

Arkimedi mbajti një lidhje të ngushtë me mbretin e Sirakuzës, duke u përdorur shpesh nga ky i fundit për të zgjidhur problemet komplekse dhe më të vështira të qytetit. Nga shpikja e një pompe uji për të larguar ujërat e shiut nga anijet, deri tek testimi i sasisë së arit në kurorën e mbretit, gjenialiteti i Arkimedit e bëri atë shkencëtarin më të famshëm dhe të respektuar të kohës kur jetoi.

Kur ishte i ri, Arkimedi studioi në kryeqendrën kulturore dhe shkencore të botës greke:qytetin prestigjoz të Aleksandrisë. Duke ndjekur gjurmët e matematikanëve të famshëm si Euklidi dhe Eratosteni, njohuritë e tij të thella në gjeometri dhe fizikë, ishin pa asnjë dyshim produkt i pedagogëve të tij shumë të përgatitur.

Kur u rikthye në vendlindjen e tij në Sirakuzë, për të zgjidhur problemet e mbretit Heiro II, ai ishte më shumë se sa i përgatitur që të vinte në zbatim aftësitë e tij në shërbim të mbretit. Por sipas historianit romak Plutark, ai e shihte këtë gjë si diçka të mërzitshme dhe një humbje kohe.

LEXO EDHE:  Trazirat në mbarë SHBA-në, si kosto e liberalizmit të demokratëve

Krenaria dhe pasioni e shtynë përtej kufijve të matematikës dhe fizikës, drejt arritjes së një kuptimi më të mirë të botës përreth. Ndaj fokusimi tek detyrat e parëndësishme që i kishte vënë mbreti, ishin një shkëputje nga puna e tij e vërtetë.

Por kur Heiro II i kërkoi të ndërtonte një pajisje mekanike për mbrojtjen e qytetit, Arkimedi pranoi. Pas vdekjes së Heiros II në vitin 215 Para Erës Sonë, një lëvizje pro-kartagjeniane brenda Sirakuzës nisi të forcohej nën sundimin e nipit të tij, Hieronimit.

Megjithëse ai dhe drejtuesit e tjerë pas kësaj lëvizje u vranë shpejt, qeveria e re republikane që u ngjit në pushtet. lidhi një aleancë me Kartagjenën. Kjo ngjarje ishte i mjaftueshme që Roma ta shihte qytetin-shtetin e famshëm si një kërcënim në rritje për praninë e saj në Siçili. Në vitin 214 para Erës Sonë, të dy shtetet i shpallën luftë njëra-tjetrës. Edhe pse Roma ishte e zënë me luftën kundër Kartagjenas në Luftën e Dytë Punike, ajo gjeti kohë dhe mundësi për të sulmuar Sirakuzën. Mark Marselusi e rrethoi qytetin nga toka dhe deti në vitin 213. Përballë detyrës së vështirë për të kapërcyer fortifikimet e mirë-ndërtuara të Sirakuzës, gjenerali romak dhe ushtria e tij u zmbrapsën pas çdo sulmi që ndërmorën. Me Arkimedin pas mureve, ushtarët dhe qytetarët sirakuzianë ishin të gatshëm të përdornin mjetet e krijuara prej tij.

Një nga shpikjet e tij më të famshme, ishte një “mur’ i madh pasqyrash që mund t’i vinte flakën anijeve romake, duke e pasqyruar aty dritën e diellit. Një pajisje tjetër ishte Klauza e Arkimedit, e përshkruar si një vinç i madh që kapte anijet në det nga direku, i ngrinte peshë në ajër dhe i lëshonte prapë në det me një efekt shkatërrues.

Përveç instrumenteve të reja që besohet se ndërtoi, pjesa më e madhe e mbrojtjes u garantua nga një përdorim më tradicional i fizikës në luftë. Pajisjet e rrethimit dhe artileria, ishin armët e tij kryesore të sirakuzianëve në luftë kundër Romës. Pas shumë humbjesh të mëdha, Marselusi nuk kishte më luksin të ndërmerrte më sulme të drejtpërdrejta.

Ai u detyrua ta mbante ushtrinë jashtë mureve të qytetit, duke pritur ndonjë avantazh. Por romakët nuk mund ta ruanin aq mirë bllokadën e tyre në det, sa për të penguar hyrjen e të gjitha furnizimeve në Sirakuzë. Ndaj ajo që nisi si rrethim, u shndërrua në një ngërç.

Ushtarët romakë që iu ngjitën mureve rrethuese të Sirakuzës në vitin 212, duhet të kishin parashikuar me ankth disa kurthe të çuditshme të vendosura nga Arkimedi, për t’i asgjësuar ata. Por festivali i Artemisës, i kishte shpërqendruar sirakuzianët, duke u siguruar romakëve kohën e nevojshme për të hapur portat, dhe për ta lejuar ushtrinë romake të sulmonte qytetin.

Duke pasur një respekt të madh për armikun e tij legjendar, Marselusi i urdhëroi trupat e tij ta gjenin Arkimedin dhe t’ia çonin të padëmtuar.

Duke mos ditur asgjë që po ndodhte, shkencëtari po punonte mbi projektet e tij që kishte lënë pas dore. I entuziazmuar nga zbulimet e veta, ai e injoroi urdhrin e një grupi ushtarësh romakë që të shkonte me ta tek gjernerali Marselus. Ai donte të mbaronte punën që kishte nisur, dhe këmbënguli ta përfundonte atë përpara se të largohej.

Arsyet se përse u vra prej tyre ndryshojnë sipas burimeve. Sipas shkrimtarit romak Valer Maksimus fjalët e tij të fundit ishin “Noli obsecro, istum disturbare” ose “Mos hyni, ju lutem mos më shqetësoni!”, duke iu referuar pajisjes që ai kishte mbi rërë.

Pavarësisht nëse kjo është e vërtetë apo jo histori, fraza është një dëshmi e përkushtimit të Arkimedit ndaj shkencës dhe mistereve të saj. Ai do të mbetej një burim frymëzimi për mendjet gjeniale të kohërave të mëvonshme. Figura si Galileo Galilei apo Leonardo da Vinçi, do ta konsideronin veten dishepuj të punës së tij.

Markus Marselus, gjenerali romak që kishte qenë prej kohësh kundërshtari i tij, urdhëroi vrasjen e mënjershme të ushtarëve që e ekzekutuan Arkimedin, ndërsa u kërkoi personalisht falje të afërmve të tij. Në varrin e tij, u vendos një skulpturë që paraqet një sferë dhe një cilindër me lartësi dhe diametër të barabartë, një simbol i zbulimit të tij të preferuar në matematikë.

Në vitin 75 Para Erës Sonë, oratori i famshëm romak Ciceroni, pretendoi se e kishte gjetur varrin e tij, por në fakt vendndodhja e tij mbetet ende një mister. Pavarësisht të gjithave, trashëgimia e jashtëzakonshme e lënë pas nga një njeri më një talent të pabesueshëm, nuk mund të harrohet asnjëherë. / WarHistory Online – Bota.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Bullgarët në protestë kundër kapjes së gjyqësorit nga oligarkët dhe politika

Publikuar

-

Nga

Nga Jana Tsoneva “Al Jazeera”

Më 2 shtator, protestat 2-mujore anti-qeveritare në Bullgari hynë në fazën e tyre më të dhunshme deri më tani. Për herë të parë, policia përdori topat e ujit, gazin lotsjellës dhe sprajin me piperin djegës, duke shënuar fundin e fazës relativisht paqësore të protestave që e bënë Bullgarinë të veçantë në Evropë në këtë drejtim.

Të nesërmen qeveria i përdori përplasjet si një justifikim për të ndaluar negociatat për largimin e saj nga pushteti. Siç e deklaroi më 3 shtator deputeti Toma Bikov nga partia qeverisëse GERB:“Pas ngjarjeve të ndjeshme, ne nuk mund të diskutojmë më dorëheqjen e qeverisë, pasi kjo do të nënkuptonte dorëheqjen pas sulmeve nga kriminelët”.

Por çfarë i shkaktoi këto ngjarje dramatike? Që nga fillimi i këtij viti, një seri krizash dhe skandalesh kanë krijuar tension në sferën publike, dhe kanë çuar në një valë protestash kundër sundimit pothuajse të pandërprerë 10-vjeçar të GERB.
Dimri që shkoi u shoqërua me një krizë të furnizimit me ujë të pijshëm, e shkaktuar nga tharja e disa digave. Por kriza u ndihmua edhe nga mungesa e mirëmbajtjes së infrastrukturës, si dhe e sjelljes së butë të qeverisë ndaj industrive të mëdha që abuzojnë me rezervat e ujit.

Pastaj erdhi pandemia e koronavirusit, dhe menaxhimi i keq i saj nga qeveria, ku shumë mjekë dhanë dorëheqjen nga detyra për shkak të mungesës së mjeteve mbrojtëse dhe kushteve të papërshtatshme në spitale.
Pastaj një mori skandalesh zbuluan disa skema korruptive që përfshinin prona shumë fitimprurëse përgjatë bregdetit të Detit të Zi. Ndërkohë fillimi i verës u karakterizua nga një riorganizim i shpejtë brenda radhëve të oligarkisë në pushtet dhe biznesmenëve pranë tyre, duke çuar në rënien e kuotave të Vasil Bozhkov, një nga bosët më të pasur të lojërave të fatit, turizmit dhe ndërtimit në Bullgari.

Fotot e kryeministrit Bojko Borisov duke fjetur në dhomën e tij të gjumit pranë një sirtari të mbushur plot me kartëmonedha 500- euroshe, lingota ari dhe një armë, bënë bujë në media. Kryeministri nuk e mohoi vërtetësinë e fotove, por pretendoi se paratë ishin shtuar përmes një foto-montazhi.



Pastaj, Fondi Anti-Korrupsion, një OJQ që dokumenton dhe heton korrupsionin e nivelit të lartë, publikoi një dokumentar në lidhje me një skemë tinëzare të vjedhjes së bizneseve të profilit të lartë me ndihmën e sistemit gjyqësor.
Në korrikun e këtij vitit, Hristo Ivanov, bashkë-udhëheqës i koalicionit liberal “Bullgaria Demokratike” dhe aktivist i reformës në drejtësi, e shndërroi luftën brenda elitës në një “luftë civile” midis llojit, duke hyrë me forcë në plazhin e zënë në mënyrë të paligjshme përreth resortit bregdetar të Ahmed Dogan, udhëheqësit të Lëvizjes liberale për të Drejtat dhe Liritë (DPS), që pretendon se përfaqëson pakicat etnike në Bullgari, por që është e mirë-njohur si një nga partitë më të korruptuara në vend.

Ivanov dhe kolegët e tij u tërhoqën zvarrë nga rojet e sigurisë, të cilët refuzuan të zbulonin nëse punonin për Shërbimin e Sigurisë Kombëtare (NSS), një agjenci qeveritare e ngarkuar me ofrimin e sigurisë personale për zyrtarë e lartë dhe funksionarët e shtetit.
Incidenti shkaktoi një protestë, e nxitur edhe nga ndërhyrja e presidentit bullgar Rumen Radev, që konfirmoi se rojet e sigurisë janë me të vërtetë punonjës të NSS, dhe të emëruar në atë detyrë në shkelje të mandatit të tyre.

LEXO EDHE:  Trazirat në mbarë SHBA-në, si kosto e liberalizmit të demokratëve

LEXO EDHE:  Rishfaqet aleanca ruso-kineze, SHBA dhe aleatët e saj duhet të reagojnë  

Kryeprokurori, Ivan Geshev, të cilin opozita e ka akuzuar për ndihmë dhe mbështetje të korrupsionit, duke refuzuar të ngrejë akuza kundër politikanëve dhe biznesmenëve, reagoi menjëherë duke urdhëruar një bastisje në presidencë, në shkelje të dukshme të të gjitha garancive të imunitetit të sanksionuara me kushtetutë dhe ndarjes së pushteteve. Të nesërmen, më 9 korrik, u zhvillua protesta e parë e madhe në Sofje. Pavarësisht pikëpamjeve liberale të deklaruara nga organizatorët e saj, protesta tërhoqi njerëz nga i gjithë spektri politik.

Protestat shpalosën 3 kërkesa kryesore:dorëheqjen e koalicionit qeverisës dhe kryeprokurorit, zgjedhje të parakohshme, dhe më pas ndërmarrjen e një reforme në drejtësi përmes ndryshimeve kushtetuese. Në pak kohë, partia qeverisëse e ndryshoi rendin e kërkesave dhe në gusht i shtangu të gjithë duke deklaruar se kishte hartuar një kushtetutë të re për të përmbushur kërkesën për ndryshim. Borisov e lidhi dorëheqjen e tij me ndryshimet kushtetuese, duke shpjeguar se nëse partia e tij nuk arrinte të mblidhte firmat e 50 për qind të deputetëve (120) deri më 2 shtator – kuota minimale e nevojshme që parlamenti të fillojë diskutimin e draftit – ai do të jepte dorëheqjen. Pavarësisht nga premtimi i paqartë i dorëheqjes, protestuesit u zemëruan. Drafti kushtetues ishte plot me gabime, gramatikore si dhe teknike; parashikonte disa ndryshime shqetësuese, të perceptuara si përpjekje për të çimentuar pushtetin e partisë qeverisëse.

Pas 2 javë negociata nervoze, propozimi i Borisov arriti të ketë mbështetjen e 122 firmave para 2 shtatorit, me ndihmën e partisë populiste të manjatit të karburanteve dhe farmacuetikësVeselin Mareshki. Të nesërmen, u zbulua se një kompani e lidhur me Mareshkin fitoi një koncesion fitimprurës 20-vjeçar në një zonë bregdetare. Lajmi i tërboi protestuesit dhe më 2 shtator, turmat më të mëdha që nga fillimi i krizës u mblodhën në qendër të Sofjes. Por në mbrëmje, disa protestues që mendohej se ishin provokatorë të paguar, nisën të hidhnin fishekzjarrë të vegjël ndaj policisë, gjë që provokoi një reagim të dhunshëm të kësaj të fundit.
Rreth 100 persona u arrestuan, shumë të tjerë u rrahën. Këto ngjarje, po vënë në provë konceptin e zakonshëm të shtetit si një arbitër neutral. Elita bullgare është thellësisht e përçarë, dhe fraksionet ndërluftuese po e përdorin fuqinë e tyre mbi shtetin si një armë kundër konkurrentëve të tyre.

Pavarësisht rritjes së koalicionit liberal të Hristo Ivanov nga protestat e fundit, nuk ka gjasa që partia e tij ta zgjidhë këtë problem brenda kornizës së ngushtë të reformës legaliste që ajo propozon (reforma në drejtësi dhe de-politizimi i Prokurorisë së Përgjithshme). Fuqia e oligarkisë duhet të zvogëlohet jo vetëm “nga lart”, pra përmes një legjislacioni më të rreptë penal dhe anti-korrupsion, por edhe nga “poshtë”, nga themelet. Bullgaria ka gjithashtu nevojë për një shtet më të fuqishëm të mirëqenies sociale, që mund t’i bëjë më pak të ndërvarur nga oligarkët njerëzit e thjeshtë që punojnë./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Nga nëndeteset tek tanket/ Cilat ishin 10 armët më të tmerrshme të Luftës së Dytë Botërore

Publikuar

-

Nga

Në shumë raste në të dyja luftërat botërore, vetëm pamja e një flakëhedhësi do të mjaftonte për të sprapsur edhe trupat më me përvojë. Armët e renditura më poshtë, janë ato që shkaktuan më shumë frikë ose në fushën e betejës, ose në sallat e takimeve të udhëheqësve
të Luftës së Dytë Botërore.

Nëndetëset gjermane U

Në kujtimet e tij të pasluftës, kryeministri britanik Uinston Çërçill do të pranonte me sinqeritet se “e vetmja gjë që më trembi ndonjëherë gjatë luftës, ishte rreziku nga nëndetëset gjermane”. Çërçilli, më shumë se thuajse kushdo tjetër në Britani, ishte i vetëdijshëm se sa pranë kapitullimit ishte vendi në një moment, për shkak të mbytjes gati të plotë të gjithë anijeve britanike tregtare në vitet 1940-1941. Për shkak të fundosjes së mijëra ton ushqimeve në fundin e detit, Britania pati në një moment më pak se një muaj rezerva.

Bombat ndezëse

Këto lloj bombash u përdorën nga të gjitha fuqitë kryesore në Luftën e Dytë Botërore. Gjermanët që i përdorën ato gjatë ”Blitz”-it ajror mbi Britani. Këto lloj armësh, ishin mjeti më vdekjeprurës në luftë.
Kështu, numri i të vdekurve vetëm nga bombat ndezëse në kryeqytetin japonez Tokio, ishte më i lartë se sa ai i viktimave që shkaktoi bomba bërthamore në Hiroshima. Në shumë prej qyteteve të bombarduara, stuhitë e zjarrit që shkaktonin këto bomba bënin që në zonat më të dëmtuara, temperatura të arrinte në thuajse 815 gradë Celcius.

Topi anti-ajror gjerman 88 mm

Ishte padyshim arma e artilerisë më e frikshme e Luftës së Dytë Botërore. Ky lloj topi ishte aq efektiv, sa u montua mbi një larmi tankesh gjermane në gjysmën e dytë të luftës. Në shumë rrethana, kjo armë ishte e aftë të ndalnte sulmet e blinduara të Aleatëve. Ajo u bë
më e famshme gjatë Betejës në Pyjet e Ardeneve.

Raketat V1

Ishte arma e parë efektive me motor. Uturima e saj shkaktonte panik tek banorëve e qyteteve të shënjestruara. Ajo u përdor kryesisht kundër Anglisë, dhe zonave të çliruara të Evropës Veriore. Pak më shumë se 9.000 raketa V1 u lëshuan ndaj Anglisë, duke vrarë mbi 6.000 njerëz. Fatmirësisht, arma ishte shumë e pasaktë.
Flakëhedhëset

Përkundër përdorimit të fosforit të bardhë dhe napalmit në sulmet ajrore, shumë vende e kanë ndaluar vullnetarisht përdorimin e flakëhedhësve në fushën e betejës. Djegia për së gjalli, është diçka që frikëson shumicën e njerëzve. Gjatë Luftës së Dytë, flakëhedhësi u përdor shumë në fushëbetejat e Paqësorit, kur marinsat amerikane e përdornin për të djegur pozicionet e fortifikuara mbrojtëse të japonezëve.

LEXO EDHE:  Trazirat në mbarë SHBA-në, si kosto e liberalizmit të demokratëve



Tajfun dhe “Jug”

Kolonat e automjeteve dhe trenat gjermane, tentonin të lëviznin vetëm natën për të shmangur sulmet e bombarduesve luftarakë të Aleatëve. Dy nga këta bombardues të frikshëm, ishin avioni britanik “Tajfun” dhe ai amerikan “Jug”. Këta avionë ishin të armatosur rëndë. “Tajfuni” kishte në bord 12 mitraloza, përveç një ngarkese me bomba dhe raketa, ndërsa “Jug” mbante 8 mitraloza dhe një larmi bombash dhe raketash.

LEXO EDHE:  SHBA, demokratët po e ndihmojnë Donald Trumpin të rizgjidhet sërish president

Mina “Beti kërcimtarja”

Kjo lloj mine gjermane i tmerronte trupat aleate. Edhe nëse shpërthimi i saj nuk ishte shumë vdekjeprurës, mënyra se si shpërthente shkaktonte shumë frikë. Mina aktivizohej nga dikush që e shkelte përsipër, dhe që më pas largohej. Copat e saj do të shpërndaheshin në 300 pjesë, me një shpejtësi më e madhe se ajo e zërit. Rrezja e saj vdekjeprurëse ishte 76 metra katrorë në terren të hapur.

Bomba bërthamore

Bombat atomike të hedhura në Hiroshima dhe Nagasaki vranë gati 200.000 njerëz, dhe thuajse i shkatërruan të dyja qytetet. Ndërkohë rrezatimi do të vriste mijëra të tjerë gjatë viteve në vijim. Pavarësisht se ishin betuar të vazhdonin luftimet, japonezët u dorëzuan në vend se të përballeshim me bomba të tjera atomike.

Mitralozi gjerman MG42

Modeli bazë i MG42, është ende sot në përdorim në disa vende në zhvillim. Ky mitraloz,
ishte një makth për këdo që ndeshej me të në fushën e betejës. Me 1.200 të shtëna në minutë, mjaftonin vetëm 2 ushtarë për të mbrojtur një pozicion për një kohë të gjatë, kundër një force armike shumë më të madhe në numër.

Tanku Tigër

Vetëm tingulli i motorit të tij, mjaftonte për të shkaktuar terror në mesin e ushtarëve britanikë, amerikanë dhe kanadezë. Tanku gjerman me një grykë zjarri 88 mm, ishte shumë i blinduar në pjesën ballore dhe ato anësore, çka e bënte atë gati të papërshkueshëm nga predhat e tankeve Aleate.
Për fatin e mirë të Aleatëve, ky lloj tanku kishte vazhdimisht probleme me motorin, dhe kompleksiteti inxhinierik e bënte të vështirë për t’u riparuar. Për më tepër, konsumi i madh i karburantit, i përkeqësoi më tej mungesat ekzistuese të karburantit në Gjermaninë naziste./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

ISIS u shkatërrua nga Trump, ndërsa Bajden nuk donte vrasjen e Bin Ladenit

Publikuar

-

Nga

ISIS u shkatërrua nga Trump, ndërsa Bajden nuk donte vrasjen e Bin Ladenit

Nga Sebastian Gorka “American Greatness”

E mbani mend ISIS-in? Unë po, pasi e kam kaluar një pjesë të madhe të karrierës sime duke studiuar kërcënimin xhihadist ndaj Amerikës dhe botës judeo-kristiane, dhe më pas duke i ndarë gjetjet e mia me luftëtarët tanë, agjentët e FBI-së dhe anëtarët e komunitetit amerikan
të inteligjencës.

Por çfarë ka ndodhur me kërcënimin, që e ka diktuar jetën tonë pas mëngjesit plot diell të së martës së 11 shtatorit të 19 viteve më parë? Në skenë u ngjit Donald Trump, dhe gjithçka ndryshoi për mirë.
Për vite me rradhë ne ishim zhytur në një “Luftë Globale kundër Terrorit”, ose më saktë në një luftë kaotike kundër një armiku me aspirata globale, dhe që synonte rikrijimin e një kalifati islamik fondamentalist, që kishte ekzistuar dikur për më shumë se një 1 mijë vjet.

Në fillim ishte Al-Kaeda dhe sulmet kundër anijes amerikane “USS Cole”, ambasadave tona në Afrikë, dhe sulmi i parë ndaj Qendrës Botërore të Tregtisë. Pastaj, përmes një goditje të një gjeniu të lig, milioneri saudit Osama bin Laden rrëmbeu 4 avionë duke i shndërruar ata në armë të shkatërrimit në masë, falë 19 xhihadistë të armatosur vetëm me thika.
Sulmi rezultoi të ishe më vdekjeprurësi në epokën moderne, me gati 3.000 burra, gra dhe fëmijë të pafajshëm, që u vranë brenda 102 minutash. Por fatmirësisht Al-Kaida nuk e arriti kurrë qëllimin e saj të vërtetë, atë të nisjes së një revolucioni global global fondamentalist brenda botës myslimane, dhe rivendosjes së Kalifatit që ishte shpërbërë pas Luftës së Parë Botërore nga udhëheqësi turk Kemal Mustafa Ataturk.



Për këtë, atyre iu desh të prisnin derisa Barak Husein Obama të bëhej president i Shteteve të Bashkuara. Në fillim erdhi “Turi i Ndjesës”, gjatë të cilit Obama udhëtoi nëpër botë duke u kërkuar ndjesë popujve, pasi e ai e shihte Amerikën si rrënjën e gjithçkaje që është e gabuar, nga ndryshimi i klimës tek terrorizmi, një mesazh ky që u dha më shumë guxim armiqve tanë. Madje administrata e tij u zhyt në telashe të reja, duke ftuar udhëheqësit e Vëllazërisë Myslimane të ulen në rreshtin e parë gjatë fjalimit të tij në Kajro, e njëjta Vëllazëri Myslimane që ishte “gjyshi ideologjik” i Al-Kaidës, dhe me të cilën ndante kauzën e ringritjes së Kalifatit.

Pastaj ishte vendimi katastrofik i Obamës për të tërhequr forcat amerikane nga Iraku, ndërsa në të njëjtën kohë ndihmoi në rrëzimin e regjimit të Gaddafit në Libi, vendime që së bashku ndihmuan në krijimin e Shtetit Islamik të Irakut dhe Al-Sham, ose ISIS. Dhe falë paturpësisë së Obamës, një degë e vogël e Al-Kaidës ndryshoi emër, rekrutoi dhjetëra mijëra luftëtarë dhe krijoi një kalifat që do të shtrihej në disa vende, duke marrë peng miliona njerëz. Njëkohësisht, terrorizmi ndërkombëtar lulëzoi sërish, me sulmet vetëvrasëse në Londër, Paris, Gjermani dhe Shtetet e Bashkuara – ndërsa ISIS përhapte mesazhet e tij me videot makabre të prerjes së kokave që hidheshin në internet.

LEXO EDHE:  Menaxhimi i situatës gjatë pandemisë/ A ishte zgjedhje e mençur ajo e Suedisë?

LEXO EDHE:  A do ta shkaktojë Gripi i Derrave pandeminë e ardhshme?

Por më pas në vitin 2016, amerikanët zgjodhën si president një jo-politikan. Kur hymë në Shtëpinë e Bardhë më 21 janar 2017, ne kishim shumë objektiva, por një nga më të rëndësishmit ishte t’i provonim botës se Obama kishte gabuar, dhe se ISIS nuk ishte një kërcënim “ndër-breznor” me të cilën ne thjesht duhet të mësonim dhe të vuanim. Ne angazhuam ushtrinë, tonë hoqëm kufizimet e mëdha të vendosura nga Obama, në mënyrë që ushtarët të mund të bënin realisht punët e tyre, dhe i vendosëm vetes një qëllim konkret: shkatërrimin e kalifatit të Shtetit Islamik. Dhe kjo gjë u arrit në më pak se 6 muaj. Kjo është ajo që mund të bëjnë amerikanët kur kanë një udhëheqës të vërtetë, një udhëheqës që e do Amerikën, dhe që beson tek burrat dhe gratë që veshin rrobat e republikës. Ky njeri është presidenti Donald Trump.

Nuk dua të më keqkuptoni, ne nuk kemi vrarë çdolloj xhihadisti që ekziston sot nëpër botë. Por vetëm shumicën e atyre që kanë rëndësi. Megjithatë, në këtë ditë kur kujtojmë me nderim ata që kemi humbur 19 vjet më parë, dhe atyre që zhvilluan betejën kundër xhihadistëve, mos harroni se vetëm 4 vite më parë videot e prerjeve të kokave dhe therjes së njerëzve të pafajshëm, ishin kudo lajmi kryesor. Dhe xhihadistët mund të ngrenë krye sërish. Kjo është një arsye më shumë pse Donald Trump e meriton të jetë president i Amerikës për një mandat tjetër. Përndryshe, komandanti ynë i përgjithshëm do jetë Xho Baden, njeriu që dikur nuk donte vrasjen e Osama bin Ladenit./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE