Connect with Us

Një revolucion shumëngjyrësh në Bjellorusi? Ndoshta, por jo tani

Blog

Një revolucion shumëngjyrësh në Bjellorusi? Ndoshta, por jo tani

Publikuar

-

Një revolucion shumëngjyrësh në Bjellorusi? Ndoshta, por jo tani

Nga Genadi Rudkevich “The Moscow Times”

Bjellorusët do të shkojnë në votime këtë të diel, ku do të shohin të njëjtin emër në fletëvotim për herë të gjashtën herë radhazi. Të gjithë kundërshtarët kryesorë të Aleksandër Llukashenkos – përfshirë disa që kohët e fundit ishin pjesë e elitës bjelloruse – janë dëbuar nga vendi ose janë  burgosur.

Madje presidenti Llukashenko, “zbuloi” një komplot të minutave të fundit nga mercenarët rusë për të nxitur trazira në vend, edhe pse ai është një komplot i ngjashëm me atë që  “zbuloi” në vitin 2017. Rezultatet e zgjedhjeve, nuk janë në dyshim në një sistem zgjedhor ku presidenti e pranon hapur se e manipulon rezultatin final.

Megjithatë, këto zgjedhje po dëshmohen si sfida më e madhe për sundimin 26-vjeçar të Llukashenkos. Me dhjetëra mijëra njerëz që morën pjesë në tubimet e opozitës në mbarë vendin, a mund të sinjalizojnë këto zgjedhje fundin e regjimit të tij? Me pak fjalë, jo, ose të paktën jo tani.

Me përjashtim të disa protestave në vazhdën e një “taksë mbi parazitët” për të papunët, Llukashenko nuk është përballur me një kundërshtim serioz në më shumë se një dekadë, një fakt që nuk i ka penguar disa analistë të parashikojnë rregullisht rrëzimin e tij.

Por sipas tyre, nuk është populli bjellorus, por presidenti rus Vladimir Putin, ai që do të luante rolin kryesor në rrëzimin e Llukashenkos. Përplasjet e mëdha midis Moskës dhe Minskut – dhe tashmë ka shumë të tilla- janë pasuar nga spekulime të shfrenuara për një pushtim rus apo aneksim të plotë të Bjellorusisë nga Moska.

Në vitin 2015, RISI – një think tank rus që merret më seriozisht në Perëndim sesa në Rusi – parashikoi një pushtim rus të Bjellorusisë, për shkak të mbështetjes së pamjaftueshme të kësaj të fundit për aventurat e Rusisë në Ukrainë. Stërvitja ushtarake “Zapad” e vitit 2017, do të ishin preteksti i një pushtimi rus.

Ashtu siç ishte mosgatishmëria e Bjellorusisë për të lejuar një bazë ushtarake ruse në tokën e saj. Putini u akuzua se dëshironte të aneksonte Bjellorusinë për të qëndruar në pushtet. Ose për shkak të besnikërisë së pamjaftueshme të Llukashenkos. Ose thjesht sepse është gusht.

Por në këto histori mungon dimensioni popullor. Dhe nuk ka revolucion pa njerëzit. Po sa jopopullor është Llukashenko? Shifra të besueshme nuk mund të jepen, por një studim i Instituti të Sociologjisë të Akademisë Kombëtare të Shkencave të Bjellorusisë – që financohet nga shteti – thotë se vetëm 24 për qind e banorëve të Minskut, kanë besim tek Llukashenko.

Kjo shifër ka të ngjarë të jetë sot më e ulët, pas një reagimi skandaloz ndaj koronavirusit dhe tubimeve masive të opozitës. Por ky nivel i ulët popullariteti, nuk ka shumë të ngjarë të pasqyrohet në rezultatet e zgjedhjeve të së dielës. Sfidantët kryesorë të Llukashenkos në tre zgjedhjet e fundit presidenciale, nuk arritën të merrnin më shumë se 7 për qind të votave, ndërsa vetë Llukashenko nuk ka marrë më pak se 80 për qind që nga viti 2001.

Pavarësisht kundërshtimit të madh ndaj Llukashenkos në kryeqytetin Minsk, ai arriti sërish të “merrte” 74 për qind të votave atje në zgjedhjet më të fundit presidenciale. Çështja e vërtetë është se çfarë do të ndodh pas këtyre zgjedhjeve. Së pari, rezultati i zgjedhjeve do të tregojë shumëçka.

Nëse Llukashenko këmbëngul të “fitojë” 80 për qind të votave, shumë prej njerëzve që kanë marrë së fundmi pjesë në mitingjet e opozitës, ka të ngjarë të dalin në rrugë të zemëruar nga shkalla e lartë e manipulimit. Ndërkohë, mosarritja e “fitimit” të 70 për qind të votave në shkallë vendi dhe 50 për qind në Minsk, do të forconte opozitën, dhe potencialisht do të çonte në disa dezertime në radhët e elitës drejtuese.

Së dyti, reagimi ndaj protestave do të jetë ai që do të vulosë me tepër fatin e Llukashenkos, sesa zgjedhjet apo protestat që mund të shkaktojnë ato. Një reagim i dobët, mund të çojë fare mirë në një situatë si ai në Maidan në Ukrainë. Ndërkohë, një reagim i dhunshëm ka të ngjarë të ketë sukses, por me koston e ndërprerjes së lidhjeve me Perëndimin edhe për shumë nga vite që do të vijnë.

LEXO EDHE:  Bylykbashi tallet keq me Ramën/ S’e imagjinoja dot që ustai i manipulimit të zgjedhjeve në Shqipëri, do të udhëhiqte OSBE

Një reagim e tipit “Putin”, duke ndëshkuar ashpër drejtuesit e protestës, dhe më butë protestuesit e thjeshtë ka shumë të ngjarë të ruajë statuskuonë.

Së treti, legjitimiteti i Llukashenkos bazohet kryesisht në aftësinë e tij për të ruajtur stabilitetin ekonomik dhe shoqëror në Bjellorusi. Por kjo pjesë e kontratës sociale, është dëmtuar nga sulmet e tij ndaj të papunëve, dhe mos-reagimi i duhur ndaj krizës së koronavirusit.

Nga njëra anë, ky dëm do të jetë i vështirë për tu riparuar, veçanërisht duke pasur parasysh personalitetin kokëfortë të Llukashenkos. Nëse “ekuacionit” i shtojmë dobësitë strukturore në ekonominë Bjelloruse dhe mosmarrëveshjet e vazhdueshme me Rusinë, situata ka më shumë të ngjarë të përkeqësohet. Por nga ana tjetër, ekonomia nuk po shkon në kolaps, dhe mbështetja e elitës ndaj Llukashenkos po tregon vetëm disa çarje të lehta.

Së katërti, rrëzimi i Llukashenkos përmes protestave, do të kërkonte një shoqëri civile të fortë civile. Presidenti ka qenë i suksesshëm në pengimin e rritjes së shoqërisë civile në vend.Sipas USAID-it, gjendja e shoqërisë civile në Bjellorusi është e katërta më e keqe në botën post-sovjetike dhe Evropën Lindore, pas vetëm Turkmenistanit, Azerbajxhanit dhe Uzbekistanit, kur asnjëra nuk ka të ngjarë të përjetojë ndonjë revolucion shumëngjyrësh në të ardhmen e afërt.

Megjithatë, sipas një raporti më të fundit, shoqëria civile në Bjellorusi ka marrë një mbështetje më të madhe nga Perëndimi, dhe ka pasur një mbështetje në rritje nga publiku në 5 vitet e fundit. Kjo ka të ngjarë të ketë luajtur një rol të rëndësishëm në madhësinë e tubimeve të opozitës në këtë fushatë, në krahasim me ato të mëparshmet.

Së fundmi, faktorët strukturorë përgjithësisht e favorizojnë Llukashenkon. Këtu përfshihet kontrolli që ka presidenti mbi pjesën më të madhe të ekonomisë, partitë e dobëta të opozitës, gjasat e ulëta të mbështetjes së jashtme për ndryshimin e regjimit, dhe një administrate e sigurisë besnike ndaj tij, dhe që ka treguar një gatishmëri për të shtypur popullsinë.

Gjithsesi, situata për opozitën nuk është e pashpresë. Bjellorusisë i mungon një parti reale qeverisëse, siç është Rusia e Bashkuar e Putinit në Rusi, apo një ideologji koherente. Asaj i mungon lloji i burimeve natyrore, që mund të përdoren për të ruajtur besnikërinë e elitës, në rastin e shtimit të problemeve ekonomike ose sociale.

Kur këta faktorë analizohen në tërësinë e tyre, duket se nuk ka gjasa që Bjellorusia të jetë në prag të një revolucioni shumëngjyrësh. E megjithatë, vendi është më afër një revolucioni të tillë, sesa çdo moment të mbretërimit 26-vjeçar të Llukashenkos.

Tikanuskaja – kandidatja e opozitës – po thotë dhe po bën të gjitha gjërat e duhura, edhe pse Lukashenko nuk e konsideron atë një kundërshtare të rrezikshme. Llukashenko po e humbet ngadalë por me siguri mbështetjen e publikut dhe elitës.

Në mungesë të një represioni në shkallë të gjerë, ai do ta ketë edhe më të vështirë të  qëndrojë në pushtet teksa avantazhet e tij strukturore po zbehen dhe defektet strukturore po bëhen kapicë. Një dështim tjetër si ai me koronavirusin, mund të parathotë fundin e pushtetit të tij./Përshtati në shqip CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Evolucioni na shpjegon pse distancimi social është kaq i vështirë

Publikuar

-

Nga

Nga David Robson

Më 9 mars, kryeministri holandez Mark Rute, mbajti një konferencë shtypi për të shpjeguar se si vendi i tij do t’i përgjigjej pandemisë së Covid-19. “Nga tani e tutje ne nuk do të shtrëngojmë më duart”- tha ai, por pak minuta më vonë i zgjati dorën për ta përshëndetur një eksperti të sëmundjeve infektive.

Shumë nga ne u ndjenë solidarë me të. Distancimi social duket i padëmshëm. Por këtë vit, e zbuluam se sa i vështirë mund të jetë ai në praktikë. Përshëndetjet përmes prekjes si shtrëngimi i duarve, përqafimet, puthjet apo fërkimet e hundëve, janë të rrënjosura thellë në shumë kultura.

Sidoqoftë, këto gjeste jo vetëm mësohen. Mjafton të shohim “mbretërinë” e kafshëve, për të kuptuar se individë të shumë specieve, sidomos ata që kanë një shoqërizim më të theksuar, organizojnë rituale shoqërore kur afrohen me njëri-tjetrin.

Dëshira jonë për t’u prekur veten kur themi lamtumirë na duket instiktive, pasi në fakt është kështu. Format e përshëndetjes të përdorura nga kafshët, mund të jenë shumë të ndryshme nga tonat, dhe në disa raste përfshijnë gishtat që futen në sy, dhe gjeste të tjera që ndoshta na tmerrojnë kur i dëgjojmë.

Por kuptimi i këtyre sjelljeve, mund të na mësojë diçka rreth përshëndetjeve njerëzore. Për shkak se jemi një specie super-sociale, nuk është çudi që shumë prej nesh ta kenë shumë të vështirë të përshtaten me normalitetin e ri. Gjithsesi, lajmi i mirë është se ne e kemi dëshmuar

edhe më parë se jemi mjeshtra në përshtatjen e përshëndetjeve tona në situata të reja.

Gjitarët kanë prirjen të përdorin aroma për ta kuptuar njëri-tjetrin, gjë që shpjegon arsyen pse ata përshëndesin njëri-tjetrin në mënyrë intime. Një takim i ri, përfshin shpesh nuhatjen e fytyrës, ijeve dhe organeve gjenitale të individit tjetër për të zbuluar kimikatet e paqëndrueshme që pasqyrojnë statusin e tyre hormonal.

Në këtë mënyrë merren të dhëna për forcën dhe pjellorinë e tjetrit, dhe kjo u jep mundësi kafshëve të marrin masa ndaj kundërshtarëve apo partnerëve të mundshëm. Ashtu si përshëndetjet tona, gjatësia dhe intimiteti i këtyre shkëmbimeve, pasqyrojnë natyrën e marrëdhënies.

Daniel Ueson i Universitetit Uestern Keiz, në Ohajo, zbuloi se minjtë që kanë humbur nuhatjen e tyre vazhdojnë të nuhasin njëri-tjetrin, gjë që sugjeron që sjellja në vetvete është e rëndësishme në krijimin e hierarkisë shoqërore.

Macet dhe qentë sillen në të njëjtën mënyrë, me fërkimin e tyre karakteristik të kokës së njeri-tjetrit, për të shkëmbyer aroma teksa përshëndetin njëri-tjetrin. Ka të dhëna që këto gjeste mund të sinjalizojnë qëllime të mira, edhe përtej pengesës së specieve.

Kërkimet mbi macet dhe qentë që jetojnë në të njëjtën shtëpi, zbuluan se 75 për qind e këtyre kafshëve nuhatin rregullisht hundë me hundë, një gjest që me sa duket i ndihmon ata të bashkëjetojnë kaq pranë. Kjo mund të shoqërohet me sinjale të tjera fizike:një mace që ngre bishtin e saj sinjalizon qëllim miqësor, ndërsa një qen mund të struket dhe ta shohë nga ty macen, si për t’i treguar se nuk ka ndërmend të përleshet me të.

LEXO EDHE:  Bylykbashi tallet keq me Ramën/ S’e imagjinoja dot që ustai i manipulimit të zgjedhjeve në Shqipëri, do të udhëhiqte OSBE

LEXO EDHE:  Braktisi Bjellorusinë pas 10 ditëve burg/ Aktivistja opozitare bjelloruse tregon si shkoi në Poloni

Atëherë, çfarë na mësojnë këto bashkëveprime midis kafshëve? Edhe ne jetojmë në shoqëri komplekse, ku besimi dhe bashkëpunimi kanë një rëndësi të jashtëzakonshme. Sigurisht, përshëndetjet tona kanë një simbolikë dhe kuptim më të thellë, dhe janë shumë të ndryshme. Por sado të sofistikuar që mund të dukemi, studimi i fundit duket se sugjeron që shumë nga gjestet tona, kanë të njëjtin funksion si ato tek kafshët.

Çdo përshëndetje që përfshin kontaktet trupore, mund të na japë një shans për të gjetur të dhëna kimike. Ka shumë prova që aroma e trupit tonë, mund të komunikojë informacione në lidhje me gjendjen emocionale të një personi apo edhe zgjimin e tij seksual.

Ashtu si ritualet e majmunëve, përshëndetjet tona përmes prekjes, na lejojnë të vlerësojmë karakterin e një personi tjetër, dhe të përcaktojmë nëse mund t’u besojmë atyre besë. Kërkime të tjera, kanë zbuluar se forca dhe kohëzgjatja e një shtrëngimi duarsh, mund të ofrojë një parashikim mjaft të saktë të tipareve të personalitetit, përfshirë ekstraversionin, neurozën dhe mendjen e hapur.

Mjerisht, siç po e zbulojmë në këtë periudhë, kontakti përmes prekjes e ka një të keqe. Pavarësisht se sa i besojmë dikujt, ndërveprimi i ngushtë më të rrezikon transferimin e patogjenëve. Në fakt, kërcënimi i sëmundjes duket se ka pasur një ndikim mbi llojet e përshëndetjeve të përdorura nga shumë kultura shumë kohë para shfaqjes së Covid-19.

Damian Marrej dhe kolegët e tij në Universitetin Tulan në Nju Orlins, analizuan bazën e të dhënave etnografike të ceremonialeve përshëndetëse në 186 kultura, të cilat më pas i vlerësuan me një shkallë nga 0 në 5, në varësi të shkallës së kontaktit fizik.

Shtrëngimi i duarve i atribuohej shkallës 2, përqafimi shkallës 3, dhe shkëmbimi i pështymës në një puthje ose një “shtrëngim duarsh me pështymë” shkallës 5. Ata zbuluan një lidhje të vogël, por të rëndësishme midis këtyre rezultateve, dhe përhapjes lokale të patogjenëve.

Marrej thotë se atje ku rreziku është i lartë, njerëzit kanë zhvilluar përshëndetje në distancë, që përcjellin simbolikisht dëshirën për bashkëpunim dhe besim. Ngjashëm, studiuesit zbuluan se puthja romantike, që më parë mendohej se ishte universale, mungonte në 58 për qind të shoqërive që kishin dominim të patogjenëve mbi mesataren.

“Ata balancojnë kostot dhe përfitimet nga kontakti fizik”- thotë Marrej. Këto zbulime, tregojnë se ideja që një pjesë e mbrojtjes sonë kundër infeksionit, është një prirje e evoluar në kohë, për t’ia përshtatur veprimet tona reagimit ndaj një kërcënimi. Studimet zbulojnë se edhe vetëm mendimi për një sëmundje, mund të ndikojë në qëndrimet dhe ndërveprimet tona me të tjerët. / “New Scientist” – Bota.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse Maradona ishte më i mirë se Mesi dhe Ronaldo

Publikuar

-

Nga

Nga Bobby Ghosh “Bloomberg”

Tifozët e futbollit janë me fat që jetojnë në një kohë kur 2 super yje të futbollit pretendojnë njëkohësisht se janë lojtarët më të mirë në historinë e këtij sporti. Dhe mund të jenë akoma më me fat akoma, që mund të shohim një herë në javë garën midis Lionel Mesit dhe Kristiano Ronaldos, drejtpërdrejt para një auditori global me miliarda.

Falë YouTube, unë mund të shoh video me cilësi të lartë të driblimeve të tyre më tërheqëse, dhe të çdo goli që ata kanë shënuar ndonjëherë. Kur Diego Maradona po pretendonte të rrëmbente skeptrin e futbollistit më të të gjitha kohërave, shumica e botës mund të shihe vetëm grimca të gjenialitetit të tij, kur ai mori pjesë me Argjentinën në botërorët e vitit 1982, 1986, 1990 dhe 1994.

Duke u rritur në Indi gjatë asaj periudhe, unë nuk pashë dot kurrë momente kryesore të lojërave të tij Barcelonën apo Napolin (një qytet ku ai cilësohet ende si një hyjni). Tani në internet qarkullojnë disa video me momentet kryesore të karrierës së tij, përfshirë golin e famshëm kundër Anglisë në “Azteca Stadium” më 22 qershor 1986.

Por ato vetëm lënë të nënkuptohet për atë që ai ishte i aftë të bënte. Ato nuk përbëjnë prova të mjaftueshme mbështetëse të argumentit se ai ishte lojtari më i mirë në historinë e futbollit. Ajo që e bën edhe më të vështirë, janë provat edhe më e pakta filmike për pretendentët e brezave të mëparshëm:Ferenc Pushkash i Hungarisë, argjentinasi Alfredo di Stefano, Pele i Brazilit, holandezi Johan Krojf, gjermani Franc Bekenbauer etj.  Fakti që ata luajtën në kushte dhe rregulla të ndryshme, por dhe në pozicione të ndryshme, e bën këtë temë pjesë të debatit. Pra ne nuk mund ta dimë nëse Maradona ishte teknikisht më i miri në gjetjen e topit. Por unë mendoj se ishte më i madhi i të gjitha kohërave.

Dhe argumenti im qëndron në faktin e thjeshtë, se ai më shumë se të gjithë pretenduesit e tjerë të përmendur këtu, iu afrua më së miri sfidimit të idesë se futbolli është një sport ekipor. Për pjesën më të madhe të karrierës së tij, Maradona luajti në skuadra që nuk kishin asnjë lojtar tjetër në një nivel të ngjashëm me të. Mjafton të shihni përbërjen e skuadrës së Napolit, me të cilën ai pushtoi futbollin italian në sezonin 1986-87, dhe do të vëreni se aty nuk kishte asnjë lojtar tjetër, që do të njihej përtej Serie A. Ai kishte pak më tepër mbështetje në kombëtaren e Argjentinës, të cilën e çoi në dy finale të Kupës së Botës -në atë që e fitoi në vitin 1986, dhe atë që i shkoi shumë pranë, në botërorin e vitit 1990.

LEXO EDHE:  Vazhdojnë protestat kundër Lukashenkos/ Mbi 100 mijë protestues mbushin rrugët e Bjellorusisë

LEXO EDHE:  Bjellorusi/ Rezultati zgjedhor "jashtë çdo realiteti“

Por askush nuk do të argumentonte që Jorge Valdano ishte në krahasim me Maradonën, si Zhairzinnjo me Pelen në vitet 70. Është një gjë të jesh një lojtar i shkëlqyer i rrethuar nga lojtarë të tjerë të shkëlqyer; dhe në këtë aspekt Mesi dhe Ronaldo kanë qenë jashtëzakonisht me fat me klubet ku kanë luajtur. Por Maradona bëri magji, edhe duke pasur si shokë skuadre lojtarë mediokër. Ajo që e bën edhe më të mrekullueshme historinë e tij si futbollist,është pritshmëria që ai barti në një hapësirë të vogël kohore. Kur firmosi për kalimin tek Napoli në vitin 1984, klubi nuk e kishte fituar kurrë kampionatin italian.

Megjithatë tifozët e tij, nisën menjëherë të ëndërronin fitoren e kampionatit. “Pibe de oro”, ose djali i artë, ishte një hajmali, po aq sa edhe kapiten dhe lojtar në fushë. Futbollistëve të tjerë – mes tyre edhe Mesi – u është dashur që nga ajo kohë të përballen me presione të krahasueshme. Por yjet e sotëm të futbollit janë të rrethuar nga një ekip profesionistësh të marrëdhënieve me publikun dhe psikologësh që i ndihmojnë ata. Edhe duke mos pasur mbështetje jashtë fushe, Maradona tha gjithçka në çdo rast për klubin dhe kombëtaren e vendit të ri.
Derisa nuk mundi më.

Ishte ndoshta diçka e pashmangshme që barra e gjenialitetit të tij në fund do ta vinte poshtë, dhe e bëri këtë në një mënyrë spektakolare. Por ai i rezistoi presionit për aq kohë sa imazhi i tij u skalit në bronz – siç është pllaka përkujtuese e golit jashtë Azteca Stadium -dhe pretendimit të tij për të qenë më i madhi i të gjitha kohërave. Prehu në paqe, Diego Armando Maradona, futbollisti më i madh i të gjitha kohërave./Përshtatur nga CNA.al

Burimi: https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2020-11-25/why-maradona-was-better-than-ronaldo-and-messi?srnd=opinion

LEXO TE PLOTE

Blog

Presidenca Biden nuk do të jetë as e moderuar dhe as legjitime

Publikuar

-

Nga

Nga Jason D. Meister “Newsmax”

Jo Biden nuk është një politikan “i moderuar”. Dhe provë për këtë është ajo çfarë po shohim pas zgjedhjeve presidenciale të këtij viti. Është e qartë për çdo spektator të këtij cikli zgjedhor, që e majta radikale e ka plotësisht nën kontroll Jo Biden .

Ai është një “anije boshe”, që ka miratuar një axhendë radikale të krahut të majtë, e cila që përfshin një rritje taksash prej 4 trilion dollarësh, kufij të hapur për emigrantët, kujdes shëndetësor për emigrantët e paligjshëm, një moratorium mbi dëbimin e kriminelëve të dhunshëm nga SHBA, dhënien e shtetësisë për 11 milion emigrantë të paligjshëm, shpërblimin e policisë për sjelljet e saj anti-ligjore, anulimin e Amendamentit të Dytë,

Dhe mbështetjen e Green New Deal (Marrëveshjes së Re të Gjelbër), duke eleminuar karburantet fosile. Gjithashtu, ai ka refuzuar të dënojë dhunën e ekstremit të majtë, që ka pushtuar qytetet e drejtuara nga demokratët, dhe një axhendë të fundit të Amerikës. Politikat e Jo Biden , do të jenë sigurisht shkatërruese për republikën tonë kushtetuese. Por po kështu do jetë edhe ngritja e tij e paligjshme në pushtet, nëse do të zgjidhet president nga Kolegji Zgjedhor. Zgjedhjet e drejta dhe të ndershme, kanë qenë themeli i republikës sonë kushtetuese. Fuqia e qeverisë amerikane buron nga pëlqimi i të qeverisurve prej saj.

Biden ka refuzuar të pranojë parregullsitë në zgjedhjet e këtij viti. Menjëherë pas Ditës së Zgjedhjeve, ai ngriti një “Zyrë të Presidentit të Zgjedhur” imagjinare, duke refuzuar të pranonte parregullsitë e rënda gjatë procesit. Biden e mohoi plotësisht ekzistencën e manipulimeve dhe parregullsive të përhapura të votimit, të cilat ndikuan qartazi në rezultatin e zgjedhjeve. Deri më sot, ne kemi 538 dëshmi për parregullsi të procesit në Pensilvani, Xhorxhia, Miçigan, Nevada dhe Uiskonsin.

Për më tepër, që nga Dita e Zgjedhjeve, ka pasur mbi 14.000 raportime incidentesh në Pensilvani, Xhorxhia, Miçigan, Nevada dhe Uiskonsin. Kryetari i Komisionit Federal të Zgjedhjeve (FEC) Trej Trejnor tha:”Numri i madh i dëshmive të shoqëruara me betimin në gjykatë, që po shohim në këto raste, tregon se ka pasur në fakt një manipulim të procesit, dhe pala tjetër duhet t’i përgjigjet realisht këtyre pikëpyetjeve”.

Ka ndërkohë prova të përpjekjeve sistematike nga zyrtarët e zgjedhjeve, për t’u “kujdesur” për fletët e votimit në zona që njihen si bastione të demokratëve, por jo në ato republikane. Gjithashtu, në shumë qendra votimit kishte mungesë të identifikimit të votuesve.

Vëzhguesve zgjedhorë republikanë, iu mohua hyrja për të vëzhguar dhe vërtetuar përfundimin e votimit, siç kërkohet dhe nga ligji. Fletëvotimet me postë u ngarkuan nëpër kamionë, dhe u shkarkuan në qendrat e numërimit vetëm në orën 4 të mëngjesit së datës
4 nëntor. Firmat që duhen në fletëvotimet me postë, nuk u kontrolluan kurrë. Mijëra votues të vdekur, “dorëzuan” fletëvotimet e tyre në shtetet që njiheshin si të lëkundura dhe përcaktuese për fituesin. Banorët jashtë SHBA-së, votuan shumë herë.

LEXO EDHE:  Akuzat për vjedhje informacioni/ Arrestohet gazetari

LEXO EDHE:  Lukashenko: Nuk ka zgjedhje të reja derisa të më vrisni

Së fundmi, softueri i makinës së votimit “Dominion” u raportua se u përdor në 30 shtete, përfshirë në të gjitha shtetet e fushës së betejës. Në orët e vona të Mbrëmjes së Zgjedhjeve, Trump ishte në avantazh në të gjitha shtetet e lëkundura, derisa në orën 2 të mëngjesit u mbyll numërimi i votave të hedhura me botë.

Më pas situata u bë në mënyrë dramatike me një probabilitetesh të pamundura. Refuzimi i Xho Bajdenit për të pranuar pikëpyetjet e mëdha të zgjedhjeve presidenciale të këtij viti, është dëshmi e radikalizimit të tij. Vetëm një e majtë radikale, që është bërë njësh me revolucionarë komunistë, si senatori Bernie Sanders dhe kongresmenia demokrate Alekandria Okasio-Kortez, nuk do të shqetësohej nga e gjithë kjo që po ndodh. Demokratët shpenzuan 40 milionë dollarë të taksapaguesve amerikane, dhe mbi 2 vjet kohë duke hetuar zgjedhjet presidenciale të vitit 2016.

Pse tani nuk po kërkon Biden një hetim të ngjashëm të zgjedhjeve të vitit 2020?

E gjithë Partia Demokratike ishte e bindur për ndërhyrje në zgjedhjet e 4 viteve më parë, ndërsa tani që kanë prova shumë kokëforta hesht. Populli amerikan ka të drejtën të ketë zgjedhje të ndershme dhe transparente. Çdo president i zgjedhur në mënyrë legjitime, do ta dëshironte përpjekjen për të verifikuar dhe vërtetuar rezultatet. Vetëm një socialist, si për shembull Hugo Çavez, do të guxonte ta merrte pushtetin përmes një manipulimi të gjerë të votës së amerikaneve. Pa pëlqimin e të qeverisurve, administrata e Xho Bajdenit nuk do të kishte absolutisht asnjë legjitimitet të çfarëdollojshëm./Përshtatur nga CNA.al

Burimi:  https://www.newsmax.com/jasondmeister/chavez-sanders-ocasiocortez/2020/11/24/id/998627/

LEXO TE PLOTE