Connect with Us

Si agjenti sovjetik Oleg Penkovski, parandaloi luftën bërthamore SHBA-Rusi, gjatë Krizës Kubane të Raketave

Blog

Si agjenti sovjetik Oleg Penkovski, parandaloi luftën bërthamore SHBA-Rusi, gjatë Krizës Kubane të Raketave

Publikuar

-

Si agjenti sovjetik Oleg Penkovski, parandaloi luftën bërthamore SHBA-Rusi, gjatë Krizës Kubane të Raketave

Në tetorin e vitit 1962, SHBA-ja dhe Bashkimi Sovjetik ishin në prag të luftës bërthamore, teksa në Kubën komuniste u zbulua prania e raketave bërthamore sovjetike. Ndërsa presidenti amerikan Xhon Kenedi dhe kryeministri sovjetik Nikita Krushev, kërcënuan publikisht njëri-tjetrin gjatë fjalimeve në televizion, se do të lëshonin armët e tyre bërthamore, një spiun sovjetik e ndryshoi rrjedhën e historisë.

Edhe pse shumë nga të dhënat e SHBA-së mbi instalimin e raketave bërthamore sovjetike në Kubë, vinin nga fotot e realizuara nga avionët spiunë amerikanë, një burrë doli kundër vendit të tij duke u dhënë amerikanëve informacionin e klasifikuar jetik, që ndihmoi në parandalimin e luftës bërthamore.

Pa oficerin e nivelit të lartë të shërbimit sekret ushtarak sovjetik – apo rolin e tij aktiv si agjent i dyfishtë – Lufta e Ftohtë mund të ishte bërë shumë e nxehtë. Po kush ishte Oleg Penkovski, dhe si u bë një agjent i dyfishtë?. Lindi më 23 prill 1919 në Vladikavkaz të Rusisë.

I ati vdiq po atë vit në luftë kundër komunistëve gjatë Revolucionit Rus. Gjithsesi, kur u rrit Penkovski u bë pjesë e Ushtrisë së Kuqe në vitin 1937. Në atë kohë, shqetësimi kryesor i ushtrisë sovjetike ishte shkatërrimi i Gjermanisë naziste, dhe gjatë Luftës së Dytë Botërore, Penkovski u angazhua në luftë si oficer i artilerisë.

Pasi u plagos në vitin 1944, Penkovski u largua nga ushtria për t’ju bashkuar Akademisë Ushtarake Frunze. Ai u diplomua në vitin 1948, dhe iu bashkua menjëherë GRU, shërbimit sekret të ushtrisë. Në krahasim me KGB-në, që ishte fokusuar tërësisht në shtypjen e opozitarizimit të brendshëm, GRU kishte më shumë një ndikim gjeopolitik.

Me gradën e kolonelit të GRU deri në vitin 1960, ai shërbeu si zv/shef i seksionit të huaj të Komitetit Shtetëror për Koordinimin e Kërkimit Shkencor gjatë 2 viteve të ardhshme. Në këtë rol, ai mblodhi dhe i kaloi Perëndimit shumë të dhëna teknike dhe shkencore të sovjetikëve, teksa u bë gjithnjë e më i zhgënjyer me vendin e tij.

Atë vit, Oleg Penkovski i kaloi një mesazh CIA-s përmes një çifti turistësh amerikanë ku ndër te tjera thuhej:”Unë kërkoj nga ju që të më konsideroni si ushtarin tuaj. Tani e tutje, radhët e forcave tuaja të armatosura janë shtuar me një njeri”.

Agjensia britanike e inteligjencës MI6, kishte bërë përpjekje të mëdha për të depërtuar në Komitetin Shtetëror të Bashkimit Sovjetik për Shkencë dhe Teknologji. Më shumë se një vit para Krizës së Raketave, ata kishin rekrutuar si spiun biznesmenin britanik Grevil Uajn.

Ai kishte ngritur një biznes të eksportit të produkteve të inxhinierisë industriale, dhe udhëtimet e tij të shpeshta ishin një mbulesë e shkëlqyer për spiunazhin. Gjatë njërit prej udhëtimeve të Uajn në Londër në prillin e vitit 1961, Penkovski i dha atij një pako plot me dokumenta dhe filmime, që ai ia kaloi MI6.

MI6 ishte në fillim mosbesuese, ashtu si amerikanët. Por kur Penkovski e nxiti Uajnin t’i organizonte një takim me krerët e 2 shërbimeve sekrete perëndimore, ai u bë zyrtarisht një spiun perëndimor me emrin e koduar “Hero”.

Tashmë një agjent i dyfishtë, Oleg Penkovski i kaloi dy vitet e ardhshme duke u siguruar kontakteve të tij perëndimore dokumente sekrete, plane luftarake, manuale ushtarake, dhe skica të raketave bërthamore sovjetike. Ato kaloheshin përmes kontakteve si Uejn, të cilit CIA i dha emrin e koduar “Ironbark”.

Penkovski i mbështillte dokumentet në paketa cigaresh dhe kuti karamelesh, të cilat i linte më pas në vendet publike të njohura nga kontakti, dhe që në gjuhën e shërbimeve sekrete njihen ndryshe si “pika të vdekura”. Kjo metodë, i dha mundësi të transferonte shumë të dhëna në Perëndim, pa tërhequr vëmendjen e shefave të tij sovjetikë.

Përveç Uajn, Penkovski pati edhe një kontakt tjetër, Xhanet Shisholm – bashkëshorten e Rauri Shisholm, një oficer britanik i MI6, që shërbente në ambasadën britanike në Moskë. Ndërsa vetë puna ia donte Penkovskit të udhëtonte shpesh në Britani, rusët në fillimisht nuk dyshuan se ai po spiunonte për llogari të armikut.

Ai i siguroi CIA-s dhe MI6 seanca të gjera të diskutimesh sekrete që arrinin deri në 140 orë, dokumente të paçmueshme, dhe mbi 5000 foto sekrete sovjetike. Ato prodhuan rreth 1.200 faqe transkriptimesh, të cilat CIA dhe MI6 ia deleguan 30 përkthyesve dhe analistë për t’i zbërthyer.

Puna e tij e ndihmoi inteligjencën amerikane të konfirmonte se aftësitë bërthamore sovjetike, ishin jashtëzakonisht inferiore në krahasim me arsenalin e Amerikës, informacione këto që do të ishin jetike në zgjidhjen e Krizës Kubane të Raketave.

Kriza Kubane e Raketave nisi në 14 tetor 1962, kur një avion spiun ushtarak amerikan U-2, fotografoi instalimet e raketave në Kubë, duke konfirmuar se sovjetikët se ishin në gatishmëri me aftësitë e tyre ushtarake. Gjatë dy javëve që pasuan, Xhon Kenedi dhe Nikita Hrushov, u përfshinë në negociata të tensionuara.

Penkovski në gjyq, para ekzekutimit

Dhe falë dosjeve të Penkovskit, analistët e CIA-s ishin në gjendje të identifikonin me saktësi raketat sovjetike që ishin fotografuar në Kubë, dhe t’i jepnin presidentit Kenedi raporte të sakta mbi gamën dhe forcën e atyre armëve. Dosjet e Penkovskit, tregonin se arsenali sovjetik ishte më i vogël dhe më i dobët nga sa kishin menduar më herët amerikanët.

Për më tepër, dosjet zbuluan se sistemet e drejtimit sovjetike nuk ishin ende funksionale, dhe madje as sistemet e tyre të karburantit. Me informacionet e siguruara nga Oleg Penkovskit dhe fotot e pilotit të avionit U-2, Amerika dinte vendndodhjen e saktë të bazave të lëshimit të raketave sovjetike.

Dhe më e rëndësishmja:aftësitë e tyre të dobëta në goditjen e objektivave të largët. Këto të dhëna, i garantuan Kenedit epërsinë që i duhej për të negociuar me sukses me Hrushovin larg pragut të luftës bërthamore. Pas 14 ditë bisedimesh të tendosura, më 28 tetor 1962 Hrushovi ra dakord të tërhiqte raketat sovjetike nga Kuba, ndërsa bota mori frymë e lehtësuar.

Gjashtë ditë para zgjidhjes së suksesshme diplomatike të krizës, Penkovski u arrestua nga autoritetet sovjetike. Deri më sot mbetet e paqartë sesi u zbulua. Një teori e lidh arrestimin e tij me bashkëshorten e njërit prej kontaktëve.

Bashkëshorti i Xhanet Shisholm, Rauri Shisholm, kishte punuar me një burrë të quajtur Xhorxh Bleik, që ishte një agjent i KGB. Mendohet se në një moment Bleik e zbuloi veprimtarinë e Penkovskit, dhe KGB nisi ta përgjonte agjentin e vet nga një apartament përtej lumit që ndodhej para shtëpisë së tij, duke konfirmuar kontaktet e tij më shërbimet sekrete perëndimore.

Arrestimi i tij, u pasua nga një gjyq publik në majin e vitit 1963. Ai u akuzua për spiunazh nga një gjykatë sovjetike, dhe në fund u dënua me vdekje. Hetuesi kryesor i KGB-së Aleksandër Zagvozdin, pohoi më vonë se Penkosvki “u mor ndoshta 100 herë në pyetje”, dhe më pas u pushkatua.

Por agjenti i GRU, Vladimir Rezun, pohon në kujtimet e tij se ai e pa Penkovskin gjallë të futur në kafaz brenda një krematoriumi, ku ai u dogj i gjallë. Pavarësisht se si qëndron e vërteta, agjenti i dyfishtë vdiq më 16 maj 1963. Thuhet se hiri i tij u hodh në një varr masiv në Moskë.

allthatsinteresting.com-Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Al Kapone ngrysi aty ditët e tij të fundit/ Pse Alkatrazi mbetet burgu më i famshëm në botë

Publikuar

-

Nga

Al Kapone ngrysi aty ditët e tij të fundit/ Pse Alkatrazi mbetet burgu më i famshëm në botë

Në orën 9:40 të mëngjesit të 11 gushtit 1934, në burgun famëkeq të Alkatrazit në SHBA, mbërriti grupi i parë i të burgosurve. 137 gjithsej, mes tyre bosi mitik i mafias italo-amerikane, Al Kapone. Për dekada të tëra, Alkatraz pati reputacionin e njërit prej burgjet
me kushtet më të ashpra në SHBA.

“Thyej rregullat, dhe shkon në burg. Thyej rregullat e burgut, dhe shkon në Alkatraz”, ishte një nga thëniet e famshme mbi këtë burg. Por ishulli i Alkatrazit në Gjirin e San Franciskos në shtetin e Kalifornisë, ka një histori interesante që shkon përtej të qenit vetëm një vend i vuajtjes së dënimit.

Në vitet 1850 ishte një bazë ushtarake

I eksploruar në fillim nga spanjolli Huan Manuel de Ajala në 1775, Alkatraz është emri i amerikanizuar i ‘Isla de los Alcatraces’ (Ishulli i Pelikanëve). Pas përfundimit të Luftës Meksikë SHBA në vitin 1848, Kalifornia u bë pjesë e Shteteve të Bashkuara. Dhe në vitet 1850, në ishull u ndërtua një bazë ushtarake amerikane. E pajisur me më shumë se 100 topa, ajo monitoronte aktivitetin detar në Gjirin e San Franciskos, duke penguar hyrjen e të huajve që zbarkonin shpesh atje për të kërkuar ar.

Burgu u ndërtua nga vetë të burgosurit

Kur nevoja për mbikëqyrjen e armatosur të Gjirit mbaroi, ushtria amerikane e shkatërroi fortesën që kishte ndërtuar, duke lënë të paprekur vetëm themelet e bodrumit. Gjatë viteve 1909-1911, të burgosurit nga radhët e ushtrisë u detyruan të punojnë për të ndërtuar një strukturë të re që do të strehonte të dënuarit e Bregun Perëndimor.
Ushtria ia transferoi pronësinë e ishullit Departamentit të Drejtësisë në vitin 1933. Dhe pikërisht nga ai moment, Alkatraz u bë sinonim i burgut më të keq në botë, duke strehuar gangsterë famëkeq si Al Kapone apo Xhorxh Keli.

Jeta në Alkatraz nuk ishte gjithmonë e tmerrshme

Alkatraz pati që në fillimin reputacionin e ndarjes së kriminelëve më të regjur të Amerikës, nga pjesa tjetër e popullsisë. Ndonjëherë, të burgosurit nuk kishin mundësi as të flisnin me njëri-tjetrin. Por kushtet brenda burgut, nuk ishin dhe aq të këqija sa janë portretizuar shpesh nëpër filma.
Të burgosurit kishin shpesh qelinë e tyre personale. Madje disa të burgosur kërkuan vetë të transferoheshin aty, pasi mundësia e përplasje të dhunshme ishte më e vogël. Arsyeja pse disa nga kriminelët më famëkeq të kohës si Al Kapone u dërguan atje ishte zakonisht për shkak të rutinës së rreptë. Të burgosurit kishin pak privilegje përveç 4 elementëve bazikë:ushqim, strehim, veshmbathje dhe kujdes mjekësor.

Shanset për t’u arratisur ishin minimale



Shumë njerëz e njohin historinë e Frenk Morris, Xhon Englin dhe Klarens Englin, që tentuan të arratisen nga burgu në vitin 1962, duke përdorur një trap të bërë me copa plastmasi. Askush nuk e di nëse 3 burrat ia dolën, por shanset që të kenë shpëtuar gjallë janë të pakta. Nga 36 burrat që tentuan arratinë në 29 vitet e funksionimit të atij burgu (1934-1963), 23 u kapën, 6 u vranë nga rojet, dhe 2 u mbytën. Pesë të tjerë, përfshirë Morris dhe vëllezërit Eglin, rezultojnë ende sot të zhdukur.

Gardianët e burgut jetuan në Alkatraz bashkë me familjet e tyre

Fëmijët e tyre peshkonin dhe e kalonin kohën në ambientet sociale, që kishin pishina. Familjarët bënin shpesh udhëtime me varkë fundjavave në bregun përballë për të bërë pazar. Ndërsa e kishin të ndaluar të mbanin kontakte me të burgosurit, disa prej tyre shihnin gjithë kërshëri kur mbërrinin të burgosurit e rinj me pranga në duar.

U mbyll në vitin 1963 për shkak të kostos së madhe të mirëmbajtjes

Uji shumë i kripur i detit, gërryente vazhdimisht muret e burgut, duke e rritur shumë koston e mirëmbajtjes. Në vitet 1950, mbajtja e një të burgosuri në Alkatraz i kushtonte shtetit amerikan 10.1 dollarë në ditë, ose 3 herë më shumë sesa në shumicën e burgjeve të tjera federale. Ndërkohë, burgu kishte nevojë për një furnizim të vazhdueshëm me ujë të pijshëm, që çohej çdo javë me anije.

Në vitin 1969, u “pushtua” në shenjë proteste nga një grup studentësh

Shkaku:të tërhiqnin vëmendjen e qeverisë amerikane ndaj trajtimit të indianëve vendas. Protesta u drejtua nga Riçard Ejks, student në Universitetin Shtetëror të San Franciskos, dhe zgjati gjithsej 19 muaj. Autoritetet e morën situatën nën kontroll në vitin 1971, kur grupi i protestuesve ra nga 400 në vetëm 15. Gjithsesi protesta e arriti synimin e saj:presidenti Riçard Nikson ndryshoi qasje në vitin 1970, duke i dhënë fund konfiskimit të tokave të indianëve të Amerikës.

Mbetet ende sot një nga atraksionet turistike më të njohura

Ishulli i Alkatrazit u shndërrua në një park, dhe në vitin 1972 u bë pjesë e sistemit të parqeve kombëtare të SHBA-së. Nëse doni ta vizitoni, mund të bëni rezervimin paraprak, bashkë me rezervimin e vendit në traget. Kur të zbrisni, një ciceron do t’ju orientojë nëpër të gjitha pjesët e burgut, përfshirë qelinë ku qëndroi dikur Al Kapone. Ishulli vizitohet çdo vit nga më shumë se 1.5 milionë njerëz./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse zhvillojmë imunitet gjatë gjithë jetës ndaj disa sëmundjeve, por jo ndaj të tjerave?

Publikuar

-

Nga

Disa sëmundje, si fruthi, na infektojnë vetëm një herë në jetë, dhe zakonisht na japin një imunitet të përjetshëm. Për sëmundjet e tjera si gripi, ne duhet të vaksinohemi vit pas viti. Atëherë, pse zhvillojmë imunitet gjatë gjithë jetës ndaj disa sëmundjeve, por jo ndaj të tjerave?
Dhe ku klasifikohet koronavirusi mes tyre? Nëse ne zhvillojmë apo jo imunitet ndaj një sëmundjeje, kjo varet shpesh nga antitrupat tanë, të cilat janë proteina që i prodhon trupi ynë si përgjigje ndaj infeksionit. Antitrupat janë një nga mbrojtjet më të njohura të trupit:Ato i rrethojnë qelizat “pushtuese” dhe në rastin më të mirë, i pengojnë ato të marrin nën kontroll qelizat tona, dhe të shumohen.

Pasi ne shërohemi nga një infeksion, nivelet e antitrupave shpesh zvogëlohen, por të paktën disa janë aty të gatshme për të rritur sërish prodhimin, nëse e njëjta sëmundje sulmon prapë. Kjo është arsyeja pse një test mbi antitrupat, mund t’ju tregojë nëse keni qenë të infektuar në të kaluarën. Ndërkohë, është kjo ajo që zakonisht na pengon të sëmuremi për herë të dytë. “Trupi ynë nuk harron”- thotë Mark Xhenkins, imunolog në Universitetin e Minesotës. “Kur ri-prekemi nga një sëmundje, kjo nuk ndodh sepse trupi ynë e ka humbur imunitetin. Ne ri-sëmuremi ose sepse patogjeni ka pësuar mutacion dhe sistemi ynë imunitar nuk e njeh më atë, ose sepse trupat tanë kanë tendencë të kenë një përgjigje imunitare shumë më të dobët”- thotë ai.

Për shembull, merrni gripin. Ky është një virus që mund të ndryshojë lehtësisht gjenet e tij, thotë Xhenkins. Teksa sistemet tona imunitare e shkatërrojnë një version të virusit, lind një variant tjetër, të cilin sistemet tona imunitare nuk e njohin.
Por jo të gjitha viruset ndryshojnë kaq lehtë. Për shembull, virusi i poliomielitit nuk mund ta ndryshojë me lehtësi gjenomin e tij, thotë Xhenkins. Kjo është arsyeja, pse kemi qenë kaq të suksesshëm në thuajse zhdukjen e tij.

E ftohura e zakonshme, por edhe viruset e tjera që zakonisht nuk kalojnë përtej pjesës së sipërme të sistemit të frymëmarrjes, nuk na ri-infektojnë sepse ndryshojnë shumë shpejt, por sepse trupi ynë nuk prodhon zakonisht shumë antitrupa kundër këtyre patogjenëve të tillë, shprehet Mark Slifka, imunolog në Qendrën Kombëtare të Kërkimeve Primate në Oregon, SHBA.
“Trupat tanë nuk shqetësohen dhe aq për traktin e sipërm të frymëmarrjes”- thekson ai. Dhe kjo është ajo që ne po shohim me simptomat e buta të Covid-19 tek shumica e njerëzve. Virusi ngjitet vetëm pas traktit të sipërm të frymëmarrjes, dhe aty trupi nuk e trajton si një kërcënim.



Në një studim të këtij viti, 10 nga 175 pacientë që kishin pasur simptoma të buta të Covid -19, zhvilluan pak ose aspak antitrupa. Për sëmundjet që nuk bëjnë pjesë në asnjërën prej këtyre kategorive, imuniteti ka tendencë të zgjasë shumë më gjatë.
Kështu, një studim i vitit 2007 i publikuar në “New England Journal of Medicine”, zbuloi se do të duheshin më shumë se 200 vjet që të zhdukej gjysma e antitrupave që keni, pasi kaloni fruthin ose shytat. I njëjti studim gjeti rezultate të ngjashme për virusin Epstein-Barr, i cili shkakton sëmundjen e mononukleozës.

Por përgjigjet e antitrupave nuk zgjasin gjithmonë. I njëjti studim zbuloi se duhen rreth 50 vjet për të humbur gjysmën e antitrupave nga sëmundja e lisë së dhenve, dhe 11 vjet për të humbur gjysmën e antitrupave nga sëmundja e tetanozit.
Kjo do të thotë që pa u vaksinuar, teorikisht ju mund të infektoheni sërish nga një prej këtyre sëmundjeve në moshë madhore. Shkencëtarët nuk janë ende të sigurt se pse ruajmë më gjatë përgjigjet tona të antitrupave për disa sëmundje, në krahasim me të tjerat.
Ka të ngjarë që disa nga sëmundjet më të zakonshme, si lija e dhenve dhe mononukleoza,
na ri-sëmurin më shpesh sesa e kuptojmë, por që antitrupat që ne kemi e shtypin infeksionin, para se ta vërejmë simptomat fizike në trupin tonë, thotë Xhenkins. Dhe në ato raste, sistemi imunitar është sërish në kapacitet të plotë për shkak të ri-infektimeve.

“Ato e mbajnë vigjilent imunitetin tonë. Ndryshe ndodh me tetanozin, kur ne ndoshta ekspozohemi më rrallë ndaj tij, pasi nuk ndodh shpesh të shkelim në gozhdë të ndryshkura”- thotë ai. Shkencëtarët e tjerë, mendojnë se sistemi imunitar i njeriut është i trajnuar për të shënjestruar patogjenët që “shfaqen” në një formë të caktuar, thotë Slifka.
Një teori sugjeron që ne krijojmë një përgjigje imune më të madhe, dhe më të zgjatur në kohë ndaj patogjenëve që na sulmojnë më shpesh. Për shembull, antitrupat që prodhojmë ndaj lisë, janë të përjetshme. Por tetanozi nuk është aspak përsëritës. Është toksina e prodhuar nga bakteret e tetanozit, dhe jo vetë bakteri ai që na sëmur.

Bazuar në këtë teori, është e mundur që trupat tanë të mos jenë aq të stërvitur për ta shënjestruar këtë proteinë të vetme, thekson më tej Slifka. Pra, a do të jetë imuniteti ndaj koronavirusit të ri – nga sëmurja prej tij, apo vaksina – aq i zgjatur në kohë sa imuniteti ynë
ndaj lisë, apo do të na duhet çdo vit një vaksinë e re? Xhenksins shpreson që po. Të gjitha të dhënat, si nga infeksionet natyrore ashtu edhe nga vaksinat, sugjerojnë se shumica e njerëzve po prodhojnë antitrupa neutralizues, dhe me një shumëllojshmëri që parandalon depërtimin e viruseve në qelizat tona, thotë Xhenkins. Dhe ndryshe nga gripi, SARS-CoV-2, virusi që shkakton Covid-19, nuk po ndryshon shumë shpejt. “Ky virus, ka tiparet e viruseve mbi të cilat ne kemi qenë shumë të suksesshëm me vaksinimet”- përfundon ai./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Bolshevikët donin ta vrisnin, por një lojë shahu i shpëtoi jetën: Historia e pazakontë e Osip Bernshtajnit

Publikuar

-

Nga

Bolshevikët donin ta vrisnin, por një lojë shahu i shpëtoi jetën: Historia e pazakontë e Osip Bernshtajnit

Shahu është një lojë e strategjive, dhe strategjia më e mirë është ajo që të jep fitoren. Kampionët e shahut, fitojnë çmime me vlera të mëdha monetare në fund të turneve ndërkombëtare. Por në këtë rast, çmimi ishte edhe më i lartë.

Në lojën e shahut që Osip Bernshtajni luajti në vitin 1918, në rrezik ishte vetë jeta e tij. Osip Bernshtajn ishte një shahist i famshëm ruso-francez, dhe një avokat i suksesshëm në fushën e financave. Me shumë fitore në karrierën e tij të gjatë në shah, ai u bë i njohur në të gjithë Perandorinë Ruse, dhe mori titullin Mjeshtër i Madh i shahut në vitin 1950.

Përveçse i solli shumë çmime, loja e shahut i shpëtoi jetën Bernshtajnit kur gjërat morën tatëpjetën pas Revolucionit të Tetorit. Po kush ishte Osip Bernshtajni? Lindi më 20 shtator 1882 në qytetin Zhitomir, në Perandorinë Ruse. Në vitin 1906, Bernshtajn u diplomua për drejtësi në Universitetin Haidelberg, dhe nisi karrierën e tij si avokat në fushën e financave. Revolucioni i Tetorit 1917, solli ndryshime të mëdha në të gjithë Perandorinë Ruse.

Disa nga ndryshimet përfshinin sekuestrimin e pronës private, shtetëzimin e të gjitha bankave ruse, konfiskimin e llogarive bankare private, dhe vrasjen e të gjitha atyre që kishin bashkëpunuar me bankierët dhe familjen mbretërore. Dhe një nga ata ishte pikërisht Osip Bernshtajni. Në vitin 1918, pas Revolucionit të Tetorit dhe gjatë Luftës për Pavarësinë e Ukrainës, Bernshtajni po punonte në Odesa si një këshilltar ligjor i një bankieri. Për shkak të bashkëpunimit të tij me bankat dhe mbështetjes ndaj kapitalizmit, u arrestua nga CHEKA- policia sekrete bolshevike, që u krijua enkas për të shfarosur të gjithë armiqtë politikë të shtetit komunist.
Pas arrestimit, u urdhërua të ekzekutohej nga një togë pushkatimi. Ditën e ekzekutimit, ndërsa toga po përgatitej të qëllonte mbi të, eprori i tyre kërkoi të shihte listën me emrat e të burgosurve, që ishin përzgjedhur të ekzekutoheshin atë ditë.



Duke qenë i pasionuar pas shahut, oficeri e njohu menjëherë emrin e Osip Bernshtajnit. Ai e pyeti nëse ai ishte vërtet mjeshtri i famshëm i shahut, dhe Bernshtajn e konfirmoi këtë. Por përgjigja nuk mjaftoi që oficeri të bindej, ndaj ai kërkoi të luante një lojë shahu me të. Kushtet e lojës ishin shumë të thjeshta:nëse Bernshtajn do të fitonte, dhe vërtetonte se ishte realisht një mjeshtër në shah, nuk do të vritej, përkundrazi do të lirohej. Nëse humbte apo refuzonte të luante, do të pushkatohej me të tjerët.

Bernshtajn arriti ta fitojë pa asnjë vështirësi lojën, dhe u lirua menjëherë. Duke u ndjerë i pasigurt në Bashkimin Sovjetik, Bernshtajn dhe familja e tij shkuan në Paris. Atje ai e vazhdoi karrierën e tij si avokat financiar, teksa vazhdoi të luante shah si përfaqësues i Francës.
Bernshtajn qëndroi në Francë deri në vitin 1940, kur edhe Franca kapitulloi dhe u pushtua nga nazistët. Për shkak të origjinës së tij hebreje, u procedua penalisht nga autoritetet e reja. Gjatë verës së atij viti, ai u arratis drejt Spanjës, kur një patrullë kufitare spanjolle e arrestoi bashkë me familjen e tij.

Për fatin e tij të mirë, disa nga miqtë e tij me ndikim në Spanjë, arritën të negociojnë lirimin e tij, dhe bënë të mundur qëndrimin e tij atje derisa të mbaronte lufta. Bernshtajn u rikthye në Paris në vitin 1945. Një nga lojërat më interesante të shahut prej tij ndodhi në vitin 1954 kur ai ishte 72-vjeç. Në turneun e mbajtur në Montevideo të Uruguajit, Bernshtajni ai arriti në gjysmëfinale, ku duhej të luante kundër Migel Najdorf. Najdorf u ofendua që i duhej të luante kundër një kundërshtari aq të moshuar, dhe ishte aq i sigurt se do ta mundte, saqë arriti të bindë organizatorët të dyfishonin shumën e parave për vendin e parë, në kurriz të uljes sa shumës së parave për vendet e tjera.
Por Bernshtajn e mposhti me vetëm 37 lëvizje, dhe e bëri atë të pendohej për vendimin që mori mbi çmimin e parë. Gjatë jetës së tij, Osip Bernshtajn e fitoi dhe humbi 3 herë pasurinë. Herën e parë gjatë Revolucionit Bolshevik, të dytën gjatë Depresionit të Madh, dhe kur fitoi një pjesë të parave, ai i humbi sërish ato kur Gjermania naziste pushtoi Francën. Por më e rëndësishmja:ai arriti të ruajë thesarin e tij më të çmuar, jetën e tij. Bernshtajn vdiq më 30 nëntor 1962 në një sanatorium në Francë, në moshën 80-vjeçare./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE