Connect with Us

Çfarë fshihet pas vendimit të Erdoganit për Kishën e “Shën Sofisë”

Blog

Çfarë fshihet pas vendimit të Erdoganit për Kishën e “Shën Sofisë”

Publikuar

-

Çfarë fshihet pas vendimit të Erdoganit për Kishën e "Shën Sofisë"

Nga Murat Yetkin “Internazionale”

* Pasditen e datës 10 korrik, disa minuta pas njoftimit të Departamentit të Dhjetë të Këshillit të Shtetit, presidenti i Turqisë Rexhep Tajip Erdogan, shpalli dekretin sipas të cilit muzeu i Shën Sofisë, do të rihapet si xhami për ritet fetare myslimane.

Ky është një vendim historik. Pasi Sulltan Mehmet Pushtuesi e shndërroi bazilikën e lashtë në një xhami në vitin 1453, presidenti Mustafa Kemal Ataturk e përshtati atë në një muze në vitin 1935. Erdogan iu drejtua popullit turk me një deklaratë, që nënvizoi 3 elementë kryesorë.

Së pari, me këtë hap ai arriti një synim politik që ka qenë një prioritet i partive jo vetëm islamike, por edhe atyre konservatore që nga vitet 1930.

Së dyti, ky vendim përbën një paralajmërim për botën e jashtme në lidhje me epërsinë e Turqisë.

Së treti, premtimi për të ruajtur statusin e Shën Sofisë, si pjesë të Trashëgimisë Botërore.

Pra angazhimin për të ruajtur mozaikët e Shën Mërisë, të Jezusit, dhe të engjëjve që ndodhen brenda godinës historike. UNESCO ka paralajmëruar heqjen e Shën Sofisë nga lista e trashëgimisë botërore.

Dhe ky mund të cilësohet si një paralajmërim, për të mos dëmtuar veprat historike në valën e entuziazmit të fitores. Fjalitë që përmbledhin më së miri situatën, janë ato të thëna nga kryetari i parlamentit Mustafa Sentop: “Në idealet e gjeneratës sonë, dhe në ato të shumë brezave para nesh, konvertimi i Shën Sofisë në një xhami ishte një objektiv, një ëndërr”.

Po përse tani?

Megjithatë, vetëm një vit më parë, para zgjedhjeve lokale, për të zbehur sloganin “Le ta hapim Shën Sofinë”, Erdogan iu drejtuar popullatës duke thënë:”Mos bini pre e provokimeve, më parë mbushni xhaminë e Sulltanahmetit, që ndodhet aty para!”.

Disa ditë më vonë, më 18 mars 2019, presidenti ishte edhe më i qartë në një fjalim televiziv: “Dominimi nuk është problem për ne. Por çfarë do të nxjerrim prej tij? Për ne, çmimi do të ishte shumë më i lartë. Të mos harrojmë se tani për tani kemi qindra xhami në shumë vende të botës.

Ata që e kërkojnë këtë gjë, a mendojnë vallë se çfarë mund të ndodhë me ato xhami? Ata nuk e njohin botën. Nuk e dinë se me kë kanë të bëjnë. Prandaj unë si udhëheqës politik, nuk kam humbur toruan deri në pikën që të bie në një grackë të tillë. Ne duhet të jemi të ndjeshëm, të kujdesshëm, dhe të mos biem pre e kësaj loje”.

Dhe çfarë ka ndodhur në këtë kohë të shkurtër, që e bindi presidentin të ndërmarrë një hap, i cili ka shkaktuar reagime të forta në të gjithë botën? Çfarë ka ndryshuar, që e detyroi të ndryshojë qasje? Ne mund të identifikojmë 3 ndryshime kryesore:

Së pari, megjithë mbështetjen e Lëvizjes Nacionaliste (MHP), Partia për Drejtësi dhe Zhvillim (AKP) e Erdoganit, pësoi një humbje të madhe në zgjedhjet lokale të 31 mars 2019, dhe sidomos pas përsëritjes së zgjedhjeve në Stamboll më 23 qershor.

Stambolli dhe Ankaraja janë zhvendosur nga AKP tek Partia Popullore Republikane (CHP).

Pas shumë vitesh, opozita arriti të fitonte mbështetjen e shumicës. Ndërkohë, AKP-ja ka humbur të gjitha avantazhet e administrimit të dy qyteteve më të rëndësishëm në vend.

Së dyti, epidemia e koronavirusit e ka përkeqësuar akoma më shumë situatën tashmë të brishtë ekonomike në vend. Rënia në sektorë si turizmi dhe transporti, ka zvogëluar të ardhurat në buxhet. Sipas një studimi, as politikanët e AKP-së nuk u besojnë më shifrave zyrtare të inflacionit dhe papunësisë, të bëra publike nga Instituti Kombëtar i Statistikave.

LEXO EDHE:  Çfarë ishin “vrapuesit” e llogoreve gjatë Luftës së Parë Botërore/ Më i famshmi mes tyre Adof Hitleri

Së treti, 2 parti të themeluara nga ish anëtarët e AKP-së, janë tashmë pjesë e skenës politike, duke ndikuar shumë në elektoratin e partisë nacionaliste MHP, por edhe në anëtarësinë e Partisë së Mirë (IYI):Partia e të Ardhmes (Gelecek Partisi) e ish-kryeministrit Ahmet Davutoğlu, dhe partia DEVA e ish-ministrit të Ekonomisë nga rradhët e AKP, Ali Babaçan. Këto 3 zhvillime, kanë ndikuar në mbështetjen ndaj partive qeveritare AKP dhe MHP. Vendimi mbi Shën Sofinë, synon ruajtjen e mbështetjes nga elektorati konservator.

Reagimet nga bota

Ankaraja nuk i merr shumë seriozisht reagimet nga Athina. Greqia mund ta dëmtojë Turqinë vetëm përmes Bashkimit Evropian. Por marrëdhëniet midis Turqisë dhe Brukselit, janë tashmë në minimumin e tyre historik. BE-ja nuk mund të prishë marrëdhëniet me Turqinë, pasi në 10 vitet e fundit marrëdhëniet Ankara-Bruksel, janë mbështetur në formulën “Nuk jam unë, ai që do të të them jo”.

antaresimi i shqiperise ne BE

Ndërkohë reagimi nga Shtetet e Bashkuara është më serioz. Pasi gjatë periudhës së zgjedhjeve Donald Trump, u detyrua të dëgjojë lobet armiqësore ndaj Turqisë, shumë me ndikim në Kongres (përfshirë lobin grek).

Por marrëdhëniet midis Turqisë dhe Shteteve të Bashkuara janë aq të acaruara për momentin, sa një sanksion shtesë nuk do të bënte shumë diferencë. Prandaj konsiderohet një rrezik që nuk ia vlen shumë të ndërmerret. Disa zëra në Ankara, flasin për një lëvizje të mundshme për të qetësuar Kongresin Amerikan përpara zgjedhjeve presidenciale atje.

Problemi më serioz për Ankaranë është reagimi i Rusisë. Ankaraja dhe Moska, kanë një bashkëpunim problematik në Siri, ndërsa janë kundërshtarë në Libi. Dhe kjo teksa ekonomia turke ka nevojë jetike për turistët rusë. Erdogan, që është në kontakt të vazhdueshëm me Vladimir Putin, duket se ka vendosur ta marrë parasysh këtë rrezik.

Po pastaj?

Në një kontekst të ngjashëm, mund të thuhet se çdo hap i ardhshëm i ndërmarrë nga Erdogan, do të ketë si objektiv frenimin e rënies elektorale të AKP-së. Në këtë rast, vendimi mbi Shën Sofinë mund të konsiderohet një sukses. Por ndërkohë, duhet të merren parasysh dy elementë.

Premtimi për të rihapur Shën Sofinë për besimtarët myslimanë, ka qenë një mënyrë e rëndësishme e propagandës për çdo parti të krahut të djathtë në Turqi në çdo palë zgjedhje. Shën Sofia nuk është më një premtim por një realitet. Prej saj mund të nxjerrin përfitime vetëm Erdogan dhe partia e tij.

Skenarët/ Ja si Trump mund të mbetet president, edhe nëse humb zgjedhjetMHP mund të përfitojë vetëm prej tij si aleat në qeveri. Dikush mund të pyesë se sa do të zgjasë efekti i kësaj lëvizje, dhe sa do të përkthehet ky entuziazëm në vota. Pa një rimëkëmbje serioze të ekonomisë, nuk ka gjasa që ky efekt të zgjasë deri në zgjedhjet që Erdogani mendon se do të mbahen në vitin 2023.

Nga ky këndvështrim, mund të thuhet se është koha ideale që MHP të kërkojë mbajtjen e zgjedhjeve të parakohshme, para se të ndihen realisht efektet e krizës ekonomike të shkaktuar nga koronavirusi, dhe para se të zhduket efekti i Shën Sofisë. Sipas meje, me ekonominë në këto kushte, nuk do të ishte e arsyeshme të shkohet në zgjedhje.

Por nga ana tjetër, këto ditë ka shumë gjëra që nuk janë të arsyeshme në Turqi. Sa i përket planit ndërkombëtar, thuhet se Erdogan mund të përpiqet të zbusë reagimet negative, duke lejuar rihapjen e shkollës së teologjisë ortodokse në Halki, në ishullin Hejbeliada. Tani për tani ky është vetëm një thashethem, por s’na mbetet gjë tjetër veçse të presim dhe shohim se çfarë do të ndodhë./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Bullgarët në protestë kundër kapjes së gjyqësorit nga oligarkët dhe politika

Publikuar

-

Nga

Nga Jana Tsoneva “Al Jazeera”

Më 2 shtator, protestat 2-mujore anti-qeveritare në Bullgari hynë në fazën e tyre më të dhunshme deri më tani. Për herë të parë, policia përdori topat e ujit, gazin lotsjellës dhe sprajin me piperin djegës, duke shënuar fundin e fazës relativisht paqësore të protestave që e bënë Bullgarinë të veçantë në Evropë në këtë drejtim.

Të nesërmen qeveria i përdori përplasjet si një justifikim për të ndaluar negociatat për largimin e saj nga pushteti. Siç e deklaroi më 3 shtator deputeti Toma Bikov nga partia qeverisëse GERB:“Pas ngjarjeve të ndjeshme, ne nuk mund të diskutojmë më dorëheqjen e qeverisë, pasi kjo do të nënkuptonte dorëheqjen pas sulmeve nga kriminelët”.

Por çfarë i shkaktoi këto ngjarje dramatike? Që nga fillimi i këtij viti, një seri krizash dhe skandalesh kanë krijuar tension në sferën publike, dhe kanë çuar në një valë protestash kundër sundimit pothuajse të pandërprerë 10-vjeçar të GERB.
Dimri që shkoi u shoqërua me një krizë të furnizimit me ujë të pijshëm, e shkaktuar nga tharja e disa digave. Por kriza u ndihmua edhe nga mungesa e mirëmbajtjes së infrastrukturës, si dhe e sjelljes së butë të qeverisë ndaj industrive të mëdha që abuzojnë me rezervat e ujit.

Pastaj erdhi pandemia e koronavirusit, dhe menaxhimi i keq i saj nga qeveria, ku shumë mjekë dhanë dorëheqjen nga detyra për shkak të mungesës së mjeteve mbrojtëse dhe kushteve të papërshtatshme në spitale.
Pastaj një mori skandalesh zbuluan disa skema korruptive që përfshinin prona shumë fitimprurëse përgjatë bregdetit të Detit të Zi. Ndërkohë fillimi i verës u karakterizua nga një riorganizim i shpejtë brenda radhëve të oligarkisë në pushtet dhe biznesmenëve pranë tyre, duke çuar në rënien e kuotave të Vasil Bozhkov, një nga bosët më të pasur të lojërave të fatit, turizmit dhe ndërtimit në Bullgari.

Fotot e kryeministrit Bojko Borisov duke fjetur në dhomën e tij të gjumit pranë një sirtari të mbushur plot me kartëmonedha 500- euroshe, lingota ari dhe një armë, bënë bujë në media. Kryeministri nuk e mohoi vërtetësinë e fotove, por pretendoi se paratë ishin shtuar përmes një foto-montazhi.



Pastaj, Fondi Anti-Korrupsion, një OJQ që dokumenton dhe heton korrupsionin e nivelit të lartë, publikoi një dokumentar në lidhje me një skemë tinëzare të vjedhjes së bizneseve të profilit të lartë me ndihmën e sistemit gjyqësor.
Në korrikun e këtij vitit, Hristo Ivanov, bashkë-udhëheqës i koalicionit liberal “Bullgaria Demokratike” dhe aktivist i reformës në drejtësi, e shndërroi luftën brenda elitës në një “luftë civile” midis llojit, duke hyrë me forcë në plazhin e zënë në mënyrë të paligjshme përreth resortit bregdetar të Ahmed Dogan, udhëheqësit të Lëvizjes liberale për të Drejtat dhe Liritë (DPS), që pretendon se përfaqëson pakicat etnike në Bullgari, por që është e mirë-njohur si një nga partitë më të korruptuara në vend.

Ivanov dhe kolegët e tij u tërhoqën zvarrë nga rojet e sigurisë, të cilët refuzuan të zbulonin nëse punonin për Shërbimin e Sigurisë Kombëtare (NSS), një agjenci qeveritare e ngarkuar me ofrimin e sigurisë personale për zyrtarë e lartë dhe funksionarët e shtetit.
Incidenti shkaktoi një protestë, e nxitur edhe nga ndërhyrja e presidentit bullgar Rumen Radev, që konfirmoi se rojet e sigurisë janë me të vërtetë punonjës të NSS, dhe të emëruar në atë detyrë në shkelje të mandatit të tyre.

LEXO EDHE:  Sfidat në 2019/ BE po zvogëlohet, radikalët shtohen në PE

LEXO EDHE:  Zgjedhjet në SHBA/Trump: Hillary Clinton është djalli

Kryeprokurori, Ivan Geshev, të cilin opozita e ka akuzuar për ndihmë dhe mbështetje të korrupsionit, duke refuzuar të ngrejë akuza kundër politikanëve dhe biznesmenëve, reagoi menjëherë duke urdhëruar një bastisje në presidencë, në shkelje të dukshme të të gjitha garancive të imunitetit të sanksionuara me kushtetutë dhe ndarjes së pushteteve. Të nesërmen, më 9 korrik, u zhvillua protesta e parë e madhe në Sofje. Pavarësisht pikëpamjeve liberale të deklaruara nga organizatorët e saj, protesta tërhoqi njerëz nga i gjithë spektri politik.

Protestat shpalosën 3 kërkesa kryesore:dorëheqjen e koalicionit qeverisës dhe kryeprokurorit, zgjedhje të parakohshme, dhe më pas ndërmarrjen e një reforme në drejtësi përmes ndryshimeve kushtetuese. Në pak kohë, partia qeverisëse e ndryshoi rendin e kërkesave dhe në gusht i shtangu të gjithë duke deklaruar se kishte hartuar një kushtetutë të re për të përmbushur kërkesën për ndryshim. Borisov e lidhi dorëheqjen e tij me ndryshimet kushtetuese, duke shpjeguar se nëse partia e tij nuk arrinte të mblidhte firmat e 50 për qind të deputetëve (120) deri më 2 shtator – kuota minimale e nevojshme që parlamenti të fillojë diskutimin e draftit – ai do të jepte dorëheqjen. Pavarësisht nga premtimi i paqartë i dorëheqjes, protestuesit u zemëruan. Drafti kushtetues ishte plot me gabime, gramatikore si dhe teknike; parashikonte disa ndryshime shqetësuese, të perceptuara si përpjekje për të çimentuar pushtetin e partisë qeverisëse.

Pas 2 javë negociata nervoze, propozimi i Borisov arriti të ketë mbështetjen e 122 firmave para 2 shtatorit, me ndihmën e partisë populiste të manjatit të karburanteve dhe farmacuetikësVeselin Mareshki. Të nesërmen, u zbulua se një kompani e lidhur me Mareshkin fitoi një koncesion fitimprurës 20-vjeçar në një zonë bregdetare. Lajmi i tërboi protestuesit dhe më 2 shtator, turmat më të mëdha që nga fillimi i krizës u mblodhën në qendër të Sofjes. Por në mbrëmje, disa protestues që mendohej se ishin provokatorë të paguar, nisën të hidhnin fishekzjarrë të vegjël ndaj policisë, gjë që provokoi një reagim të dhunshëm të kësaj të fundit.
Rreth 100 persona u arrestuan, shumë të tjerë u rrahën. Këto ngjarje, po vënë në provë konceptin e zakonshëm të shtetit si një arbitër neutral. Elita bullgare është thellësisht e përçarë, dhe fraksionet ndërluftuese po e përdorin fuqinë e tyre mbi shtetin si një armë kundër konkurrentëve të tyre.

Pavarësisht rritjes së koalicionit liberal të Hristo Ivanov nga protestat e fundit, nuk ka gjasa që partia e tij ta zgjidhë këtë problem brenda kornizës së ngushtë të reformës legaliste që ajo propozon (reforma në drejtësi dhe de-politizimi i Prokurorisë së Përgjithshme). Fuqia e oligarkisë duhet të zvogëlohet jo vetëm “nga lart”, pra përmes një legjislacioni më të rreptë penal dhe anti-korrupsion, por edhe nga “poshtë”, nga themelet. Bullgaria ka gjithashtu nevojë për një shtet më të fuqishëm të mirëqenies sociale, që mund t’i bëjë më pak të ndërvarur nga oligarkët njerëzit e thjeshtë që punojnë./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Nga nëndeteset tek tanket/ Cilat ishin 10 armët më të tmerrshme të Luftës së Dytë Botërore

Publikuar

-

Nga

Në shumë raste në të dyja luftërat botërore, vetëm pamja e një flakëhedhësi do të mjaftonte për të sprapsur edhe trupat më me përvojë. Armët e renditura më poshtë, janë ato që shkaktuan më shumë frikë ose në fushën e betejës, ose në sallat e takimeve të udhëheqësve
të Luftës së Dytë Botërore.

Nëndetëset gjermane U

Në kujtimet e tij të pasluftës, kryeministri britanik Uinston Çërçill do të pranonte me sinqeritet se “e vetmja gjë që më trembi ndonjëherë gjatë luftës, ishte rreziku nga nëndetëset gjermane”. Çërçilli, më shumë se thuajse kushdo tjetër në Britani, ishte i vetëdijshëm se sa pranë kapitullimit ishte vendi në një moment, për shkak të mbytjes gati të plotë të gjithë anijeve britanike tregtare në vitet 1940-1941. Për shkak të fundosjes së mijëra ton ushqimeve në fundin e detit, Britania pati në një moment më pak se një muaj rezerva.

Bombat ndezëse

Këto lloj bombash u përdorën nga të gjitha fuqitë kryesore në Luftën e Dytë Botërore. Gjermanët që i përdorën ato gjatë ”Blitz”-it ajror mbi Britani. Këto lloj armësh, ishin mjeti më vdekjeprurës në luftë.
Kështu, numri i të vdekurve vetëm nga bombat ndezëse në kryeqytetin japonez Tokio, ishte më i lartë se sa ai i viktimave që shkaktoi bomba bërthamore në Hiroshima. Në shumë prej qyteteve të bombarduara, stuhitë e zjarrit që shkaktonin këto bomba bënin që në zonat më të dëmtuara, temperatura të arrinte në thuajse 815 gradë Celcius.

Topi anti-ajror gjerman 88 mm

Ishte padyshim arma e artilerisë më e frikshme e Luftës së Dytë Botërore. Ky lloj topi ishte aq efektiv, sa u montua mbi një larmi tankesh gjermane në gjysmën e dytë të luftës. Në shumë rrethana, kjo armë ishte e aftë të ndalnte sulmet e blinduara të Aleatëve. Ajo u bë
më e famshme gjatë Betejës në Pyjet e Ardeneve.

Raketat V1

Ishte arma e parë efektive me motor. Uturima e saj shkaktonte panik tek banorëve e qyteteve të shënjestruara. Ajo u përdor kryesisht kundër Anglisë, dhe zonave të çliruara të Evropës Veriore. Pak më shumë se 9.000 raketa V1 u lëshuan ndaj Anglisë, duke vrarë mbi 6.000 njerëz. Fatmirësisht, arma ishte shumë e pasaktë.
Flakëhedhëset

Përkundër përdorimit të fosforit të bardhë dhe napalmit në sulmet ajrore, shumë vende e kanë ndaluar vullnetarisht përdorimin e flakëhedhësve në fushën e betejës. Djegia për së gjalli, është diçka që frikëson shumicën e njerëzve. Gjatë Luftës së Dytë, flakëhedhësi u përdor shumë në fushëbetejat e Paqësorit, kur marinsat amerikane e përdornin për të djegur pozicionet e fortifikuara mbrojtëse të japonezëve.

LEXO EDHE:  Zgjedhjet në SHBA/Trump: Hillary Clinton është djalli



Tajfun dhe “Jug”

Kolonat e automjeteve dhe trenat gjermane, tentonin të lëviznin vetëm natën për të shmangur sulmet e bombarduesve luftarakë të Aleatëve. Dy nga këta bombardues të frikshëm, ishin avioni britanik “Tajfun” dhe ai amerikan “Jug”. Këta avionë ishin të armatosur rëndë. “Tajfuni” kishte në bord 12 mitraloza, përveç një ngarkese me bomba dhe raketa, ndërsa “Jug” mbante 8 mitraloza dhe një larmi bombash dhe raketash.

LEXO EDHE:  Kush do ta pasojë Putinin në krye të Rusisë?

Mina “Beti kërcimtarja”

Kjo lloj mine gjermane i tmerronte trupat aleate. Edhe nëse shpërthimi i saj nuk ishte shumë vdekjeprurës, mënyra se si shpërthente shkaktonte shumë frikë. Mina aktivizohej nga dikush që e shkelte përsipër, dhe që më pas largohej. Copat e saj do të shpërndaheshin në 300 pjesë, me një shpejtësi më e madhe se ajo e zërit. Rrezja e saj vdekjeprurëse ishte 76 metra katrorë në terren të hapur.

Bomba bërthamore

Bombat atomike të hedhura në Hiroshima dhe Nagasaki vranë gati 200.000 njerëz, dhe thuajse i shkatërruan të dyja qytetet. Ndërkohë rrezatimi do të vriste mijëra të tjerë gjatë viteve në vijim. Pavarësisht se ishin betuar të vazhdonin luftimet, japonezët u dorëzuan në vend se të përballeshim me bomba të tjera atomike.

Mitralozi gjerman MG42

Modeli bazë i MG42, është ende sot në përdorim në disa vende në zhvillim. Ky mitraloz,
ishte një makth për këdo që ndeshej me të në fushën e betejës. Me 1.200 të shtëna në minutë, mjaftonin vetëm 2 ushtarë për të mbrojtur një pozicion për një kohë të gjatë, kundër një force armike shumë më të madhe në numër.

Tanku Tigër

Vetëm tingulli i motorit të tij, mjaftonte për të shkaktuar terror në mesin e ushtarëve britanikë, amerikanë dhe kanadezë. Tanku gjerman me një grykë zjarri 88 mm, ishte shumë i blinduar në pjesën ballore dhe ato anësore, çka e bënte atë gati të papërshkueshëm nga predhat e tankeve Aleate.
Për fatin e mirë të Aleatëve, ky lloj tanku kishte vazhdimisht probleme me motorin, dhe kompleksiteti inxhinierik e bënte të vështirë për t’u riparuar. Për më tepër, konsumi i madh i karburantit, i përkeqësoi më tej mungesat ekzistuese të karburantit në Gjermaninë naziste./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

ISIS u shkatërrua nga Trump, ndërsa Bajden nuk donte vrasjen e Bin Ladenit

Publikuar

-

Nga

ISIS u shkatërrua nga Trump, ndërsa Bajden nuk donte vrasjen e Bin Ladenit

Nga Sebastian Gorka “American Greatness”

E mbani mend ISIS-in? Unë po, pasi e kam kaluar një pjesë të madhe të karrierës sime duke studiuar kërcënimin xhihadist ndaj Amerikës dhe botës judeo-kristiane, dhe më pas duke i ndarë gjetjet e mia me luftëtarët tanë, agjentët e FBI-së dhe anëtarët e komunitetit amerikan
të inteligjencës.

Por çfarë ka ndodhur me kërcënimin, që e ka diktuar jetën tonë pas mëngjesit plot diell të së martës së 11 shtatorit të 19 viteve më parë? Në skenë u ngjit Donald Trump, dhe gjithçka ndryshoi për mirë.
Për vite me rradhë ne ishim zhytur në një “Luftë Globale kundër Terrorit”, ose më saktë në një luftë kaotike kundër një armiku me aspirata globale, dhe që synonte rikrijimin e një kalifati islamik fondamentalist, që kishte ekzistuar dikur për më shumë se një 1 mijë vjet.

Në fillim ishte Al-Kaeda dhe sulmet kundër anijes amerikane “USS Cole”, ambasadave tona në Afrikë, dhe sulmi i parë ndaj Qendrës Botërore të Tregtisë. Pastaj, përmes një goditje të një gjeniu të lig, milioneri saudit Osama bin Laden rrëmbeu 4 avionë duke i shndërruar ata në armë të shkatërrimit në masë, falë 19 xhihadistë të armatosur vetëm me thika.
Sulmi rezultoi të ishe më vdekjeprurësi në epokën moderne, me gati 3.000 burra, gra dhe fëmijë të pafajshëm, që u vranë brenda 102 minutash. Por fatmirësisht Al-Kaida nuk e arriti kurrë qëllimin e saj të vërtetë, atë të nisjes së një revolucioni global global fondamentalist brenda botës myslimane, dhe rivendosjes së Kalifatit që ishte shpërbërë pas Luftës së Parë Botërore nga udhëheqësi turk Kemal Mustafa Ataturk.



Për këtë, atyre iu desh të prisnin derisa Barak Husein Obama të bëhej president i Shteteve të Bashkuara. Në fillim erdhi “Turi i Ndjesës”, gjatë të cilit Obama udhëtoi nëpër botë duke u kërkuar ndjesë popujve, pasi e ai e shihte Amerikën si rrënjën e gjithçkaje që është e gabuar, nga ndryshimi i klimës tek terrorizmi, një mesazh ky që u dha më shumë guxim armiqve tanë. Madje administrata e tij u zhyt në telashe të reja, duke ftuar udhëheqësit e Vëllazërisë Myslimane të ulen në rreshtin e parë gjatë fjalimit të tij në Kajro, e njëjta Vëllazëri Myslimane që ishte “gjyshi ideologjik” i Al-Kaidës, dhe me të cilën ndante kauzën e ringritjes së Kalifatit.

Pastaj ishte vendimi katastrofik i Obamës për të tërhequr forcat amerikane nga Iraku, ndërsa në të njëjtën kohë ndihmoi në rrëzimin e regjimit të Gaddafit në Libi, vendime që së bashku ndihmuan në krijimin e Shtetit Islamik të Irakut dhe Al-Sham, ose ISIS. Dhe falë paturpësisë së Obamës, një degë e vogël e Al-Kaidës ndryshoi emër, rekrutoi dhjetëra mijëra luftëtarë dhe krijoi një kalifat që do të shtrihej në disa vende, duke marrë peng miliona njerëz. Njëkohësisht, terrorizmi ndërkombëtar lulëzoi sërish, me sulmet vetëvrasëse në Londër, Paris, Gjermani dhe Shtetet e Bashkuara – ndërsa ISIS përhapte mesazhet e tij me videot makabre të prerjes së kokave që hidheshin në internet.

LEXO EDHE:  Sfidat në 2019/ BE po zvogëlohet, radikalët shtohen në PE

LEXO EDHE:  Kocijançiç: Keqardhje për deklaratat e ashpra nga Kosova dhe Serbia

Por më pas në vitin 2016, amerikanët zgjodhën si president një jo-politikan. Kur hymë në Shtëpinë e Bardhë më 21 janar 2017, ne kishim shumë objektiva, por një nga më të rëndësishmit ishte t’i provonim botës se Obama kishte gabuar, dhe se ISIS nuk ishte një kërcënim “ndër-breznor” me të cilën ne thjesht duhet të mësonim dhe të vuanim. Ne angazhuam ushtrinë, tonë hoqëm kufizimet e mëdha të vendosura nga Obama, në mënyrë që ushtarët të mund të bënin realisht punët e tyre, dhe i vendosëm vetes një qëllim konkret: shkatërrimin e kalifatit të Shtetit Islamik. Dhe kjo gjë u arrit në më pak se 6 muaj. Kjo është ajo që mund të bëjnë amerikanët kur kanë një udhëheqës të vërtetë, një udhëheqës që e do Amerikën, dhe që beson tek burrat dhe gratë që veshin rrobat e republikës. Ky njeri është presidenti Donald Trump.

Nuk dua të më keqkuptoni, ne nuk kemi vrarë çdolloj xhihadisti që ekziston sot nëpër botë. Por vetëm shumicën e atyre që kanë rëndësi. Megjithatë, në këtë ditë kur kujtojmë me nderim ata që kemi humbur 19 vjet më parë, dhe atyre që zhvilluan betejën kundër xhihadistëve, mos harroni se vetëm 4 vite më parë videot e prerjeve të kokave dhe therjes së njerëzve të pafajshëm, ishin kudo lajmi kryesor. Dhe xhihadistët mund të ngrenë krye sërish. Kjo është një arsye më shumë pse Donald Trump e meriton të jetë president i Amerikës për një mandat tjetër. Përndryshe, komandanti ynë i përgjithshëm do jetë Xho Baden, njeriu që dikur nuk donte vrasjen e Osama bin Ladenit./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE