Connect with Us

Pse ndryshuan sjelljet për mbajtjen e maskës

Blog

Pse ndryshuan sjelljet për mbajtjen e maskës

Publikuar

-

Pse ndryshuan sjelljet për mbajtjen e maskës

Ditët e fundit, si Presidenti i SHBA Donald Trump ashtu dhe Kryeministri i Mbretërisë së Bashkuar Boris Johnson janë parë për herë të parë duke mbajtur maska në publik.

Eshtë një kthesë dramatike – Z. Trump më parë tallte të tjerët për veshjen e maskës, dhe la të kuptohet që disa mund të mbanin pajisje të tilla të mbrojtjes personale për të treguar mosmiratimin e tyre ndaj tij, edhe pasi Qendrat e SHBA për Kontrollin e Sëmundjeve rekomanduan të mbaheshin mbrojtëse të fytyrës.

Ndërkohë, qeveria e Mbretërisë së Bashkuar fillimisht nuk ishte e gatshme të këshillonte publikun e gjerë për të veshur mbulesa për fytyrën, siç vepruan vendet e tjera në Evropë. Ajo vendosi rregulla për të mbuluar fytyrën në transportin publik në qershor, dhe tani thotë se njerëzit në Angli duhet të mbajnë mbulesë të fytyrës në dyqane, ose do të gjobiten.

Nëpër botë, shumë autoritete – përfshirë Organizatën Botërore të Shëndetësisë – fillimisht sugjeruan që maskat nuk ishin efikase në parandalimin e përhapjes së koronavirusit. Megjithatë, tani ato po rekomandojnë mbulim të fytyrës në mjedise të mbyllura, dhe shumë qeveri madje i kanë bërë të detyrueshme.

Çfarë ndryshoi – dhe pse?

Numri i qeverive që rekomandojnë mbulim të fytyrës është rritur ndjeshëm gjatë gjashtë muajve të fundit.

Nga mesi i marsit, rreth 10 vende kishin politika që rekomandonin maska – tani janë më shumë se 130 vende dhe 20 shtete të SHBA, thotë Masks4All, një grup aktivistësh studiues që mbron përdorimin e maskave të bëra vetë, gjatë pandemisë.

Disa studime sugjerojnë gjithashtu se sjelljet e njerëzve kanë ndryshuar.

“Vende që nuk kanë histori të mëparshme të mbajtjes së maskave të fytyrës në publik adoptuan me shpejtësi përdorimin e tyre, si në Itali (83.4%), Shtetet e Bashkuara (65.8%) dhe Spanjë (63.8%)”, thuhet në një raport nga Royal Society – një nga organet kryesore shkencore në Mbretërinë e Bashkuar.

Ndryshimet duket se vijnë pjesërisht për shkak të një kuptimi më të mirë se si përhapet Covid-19.

Fillimisht, OBSH tha se maska duhet të mbahet vetëm nga punonjësit e mjekësisë, ose nga njerëzit që kishin simptoma si kollitja dhe teshtitja.

Sidoqoftë, në muajt e fundit, ka prova të shtuara se shumë njerëz me virus nuk kanë simptoma – por ende mund të jenë ngjitës – dhe maska mund t’i ndalojë që t’ua transmetojnë atë të tjerëve. OBSH ndryshoi udhëzimet e veta në qershor.

Ndërkohë, ka më shumë ndërgjegjësim se rreziku i transmetimit është më i lartë në hapësirat e brendshme të ajrosura dobët – dhe prova që sugjerojnë se virusi mund të përhapet nga grimca të vogla që qëndrojnë pezull në ajër.

Kjo do të thotë se nëse të gjithë veshin maska, kjo do të “mbrojë kundër mënyrës më të zakonshme të transmetimit – stërklave – dhe deri në një farë mase ndoshta, edhe stërklave të aerosolit”, thotë Kim Lavoie, shefe e mjekësisë së sjelljes në Universitetin e Quebec në departamentin e psikologjisë në Montreal.

Prof Lavoie shton se “ka pasur shumë studime” mbi mbulesat e fytyrës, përfshirë studime vëzhguese të cilat tregojnë se “vendet që mbajnë më shumë maskë duket se kanë shkallë më të ulët infeksioni”.

LEXO EDHE:  “Nga joga në dhomë te shkuma party në oborr”/ Memet më pikante në rrjet për karantinën

Për më tepër, një numër shkencëtarësh tani thonë se ekzistojnë “disa prova” që maskat mund të mbrojnë si atë që e mban, ashtu dhe ata përreth.

Ekziston gjithashtu një pranim në rritje që pandemia mund të vazhdojë për një kohë të gjatë – dhe, nëse po, mbulesat e fytyrës mund të shihen si diçka e nevojshme për t’i ndihmuar njerëzit të përshtaten, dhe të zvogëlojnë rreziqet, ndërsa bizneset dhe shkollat rihapen.

“Covid nuk do të shkojë askund – me siguri do të kemi një vaksinë pas disa vitesh, jo muajsh”, thotë Prof Lavoie, e cila ka udhëhequr Studimin iCARE, një studim ndërkombëtar për sjelljet e lidhura me Covid-19. “Pra, të gjitha këto parime duhet të jenë të integruara dhe të adaptohen në jetën e re normale”.

Pse vendet kanë qëndrime kaq të ndryshme?

Edhe pasi politikat qeveritare kanë ndryshuar – ka një hendek të madh në mënyrën se si njerëzit janë të gatshëm të mbajnë maskë.

Rreth 83% e njerëzve në Itali, dhe 59% në SHBA thonë se gjithmonë do të mbanin një maskë për fytyrën jashtë shtëpisë – por vetëm 19% e njerëzve në Mbretërinë e Bashkuar thonë të njëjtën gjë, sipas Covid-19 Behaviour Tracker – një projekt i drejtuar nga Instituti i Inovacionit të Shëndetit Global në Imperial College London me kompaninë e sondazheve YouGov.

“SHBA, Mbretëria e Bashkuar dhe Kanadaja kanë qenë relativisht të ngadalta në përshpejtimin e vendosjes së maskës, ndryshe nga Spanja, Franca dhe Italia”, thotë Sarah P Jones, një studiuese e sjelljes shëndetësore në Imperial College London, dhe një nga krijueset e gjurmuesit.

Ajo thotë se mbajtja e maskave mund të ndryshojë në varësi të asaj se si njerëzit e dobët ndjehen për një sëmundje, nëse besojnë se kostot i tejkalojnë përfitimet dhe se sa maska janë të disponueshme.

Në vendet me rritje të theksuar të mbajtjes së maskave, njerëzit mund të kenë përjetuar “rritje të shpejtë të perceptimit të ashpërsisë dhe prekshmërisë së sëmundjes”, “ndryshime të shpejta të politikave kanë imponuar përdorimin e maskave të fytyrës”, dhe një ndjenjë që “shoh shumë njerëz të tjerë duke e bërë, kështu që nuk duhet të jetë problem i madh të mbash maskë”.

Prof Lavoie u pajtua që vendet që “u goditën shpejt dhe fort”, si Italia, mund të kenë adoptuar më kollaj mbajtjen e maskës.

Dhe në fund, njerëzit në shtetet që përjetuan epideminë e Sars në 2003 ishin më të gatshëm që të fillonin të mbanin maskë. “Në Azinë Lindore ka goxha kujtesë të pandemive respiratore, dhe një vetëdijësim kulturor se maskat janë një ide e mirë”, thotë Jeremy Houard, shkencëtar në Universitetin e San Franciscos dhe një prej themeluesve të Masks4All.

Ndryshe nga ata “nuk ka histori të kohëve të fundit të pandemive respiratore në PErëndim”, dhe shumë institucione perëndimore dhe ndërkombëtare kanë injoruar tërësisht shkencëtarët nga Azia Lindore. / BBC – Bota.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Çfarë ndodh kur jemi duke vdekur?

Publikuar

-

Nga

Nga Bryan Robinson “Psychology Today”

* Kur nëna jonë ishte duke vdekur në spital, motra ime dhe unë u ulëm në të dyja anët e shtratit, duke i mbajtur dorën dhe duke i pëshpëritur fjalë ngushëllimi, derisa aparatura të tregonte pushimin e rrahjeve të zemrës.

Duke dëgjuar që mjekët shohin shpesh reagime pozitive tek pacientët, kur familjarët e tyre flasin me ta në momentet e tyre të fundit, ne menduam intuitivisht se ajo ndoshta mund të na dëgjonte. Askush nuk e di me siguri se çfarë ndodh ndërsa jemi duke vdekur, por informacionet e fundit nga neuroshkencëtarët, tregojnë se intuitat tona mund të kishin të drejtë.

Në orët e fundit para një vdekje të pritshme natyrore, shumë njerëz hyjnë në një periudhë të mos reagimit ndaj stimujve të mjedisit përreth. Raportet mbi përvojat afër vdekjes, përfshijnë zakonisht historinë e personit që vdes duke dëgjuar zhurma të pazakonta, ose duke dëgjuar shpalljen e vetes i vdekur.

Në një studim të qershorit të këtij viti, të publikuar në “Scientific Reports, neuro-shkencëtarët ofruan provat e para empirike, se disa njerëz mund të dëgjonin ende ndërsa ishin në gjendje jo të vetëdijshme disa orë para se të ndërronin jetë.

Duke përdorur të dhënat e EEG, neuroshkencëtarët në Universitetin e Kolumbias Britanike, matën aktivitetin elektrik në tru të pacientët në spitalin e Shën Gjonit, kur ata ishin të vetëdijshëm, dhe kur u bënë më pas të pavetëdijshëm. Gjithashtu, u përdor një grup kontrolli i pjesëmarrësve të rinj të shëndetshëm.

Studiuesit vëzhguan përgjigjet e trurit ndaj toneve, dhe zbuluan se sistemet dëgjimore të pacientëve që vdisnin, u përgjigjen në mënyrë të ngjashme me grupet e reja të kontrollit të pacientëve të shëndetshëm, vetëm disa orë nga fundi i jetës.

Ndaj ata arritën në përfundimin se truri që vdes i përgjigjet toneve të tingullit edhe gjatë një gjendje të pavetëdijshme, dhe se dëgjimi është shqisa e fundit që i nënshtrohet procesit të vdekjes. Shumë njerëz që kanë pasur përvoja afër vdekjes, përshkruajnë një ndjenjë të “frikës” ose “lumturisë”, dhe një dëshirë për t’u rikthyer në trupat e tyre pasi të ringjallen. Unë intervistova shkencëtaren Dr.Xhill Tejlor, që foli mbi një përvojë jashtëzakonisht të frikshme gjatë goditjes që pësoi në tru, të cilën ajo e detajoi në një libër.

“Ana e majtë e trurit tim kishte hemorragji. Kur arrita në spital, hemoragjia ishte rreth madhësisë së grushtit. Gjatë mëngjesit, unë isha zhytur në një gjendje euforike në vetëdijen e trurit tim të djathtë. Ishte një lëvizje nga brenda dhe jashtë të qenit i vetëdijshëm për realitetin e jashtëm. Kam qenë plotësisht e vetëdijshme gjatë gjithë përvojës, por vetëm në një moment mund të merrja pjesë për detaje në botën e jashtme, të pranoja që ajo ekzistonte, apo edhe të vrisja mendjen për të”- thotë ai.

LEXO EDHE:  Trump vazhdon kritikat për librin e ri provokativ “Zjarr dhe Furi”

LEXO EDHE:  Mediu “bën për ujë të ftohtë” Ramën/ “Nuk është detyra e vetme të qajë si një “baba”

E pyetur nga unë nëse kishte përjetuar frikë ajo u përgjigj:”Isha shumë e bekuar. Pata zero frikë”. Tejlor thotë se ajo ngjarje e ndryshoi 100 për qind pikëpamjen e saj mbi botën dhe jetën”. “Më largoi nga besimi se unë isha qendra e botës sime dhe se “unë dhe vetja” është ajo që ka rëndësi.

Në mungesë të fokusit ndaj jetës sime, u zhvendosa në vetëdijen se jam pjesë e një njerëzimi më të madh. Se funksionoj brenda një hierarkie njerëzish që janë mbi mua dhe poshtë meje, dhe se jam duke u ngjitur në një shkallë. Në këtë mënyrë, u largova nga mënyra lineare e shikimit të botës dhe marrëdhënies time me të”- dëshmon ajo.

Mjekja beson se vetja jonë origjinale, është pjesa prej nesh që besoj se shfaqet në 5 minutat e fundit të jetës sonë. “Kur jemi në shtratin e vdekjes, hemisfera e majtë e trurit nis ta humbasë vetëdijen. Ne ndryshojmë rrënjësisht, dhe bota e jashtme sepse nuk është më e vlefshme.

Ajo që është me vlerë, është ajo që ne jemi si qenie njerëzore dhe çfarë bëmë me jetën tonë për të ndihmuar të tjerët. Të gjithë ne përballemi me të, dhe unë mendoj se është dita e gjykimit.

Por nuk mendoj se është gjykimi i diçkaje përtej nesh; është gjykimi i vetvetes. Ata që nga ne janë të përfshirë në gjykimin e jashtëm, nuk po ngadalësojnë sa duhet për të reflektuar mbi thelbin e asaj që jemi si qenie njerëzore, dhe çfarë mund të ishim në lidhje me njëri-tjetrin”- thekson më tej Tejlor.

Tani që dëgjimi mendohet gjerësisht si shqisa e fundit që fiket gjatë procesit të vdekjes, dhe se një përvojë e lumtur mund ta zëvendësojë frikën, ky informacion mund të jetë i dobishëm për të një përcjellje më të paqtë të njeriut tuaj të afërm për në botën tjetër.

Shënim: Bryan Robinson, është profesor në Universitetin e Karolinës së Veriut, SHBA. Ai është autor i më shumë se 37 librave./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Protestat po u kthehen në bumerang/ Demokratët në SHBA humbin ndjeshëm mbështetjen e amerikanëve

Publikuar

-

Nga

Nga Liz Peek “Fox News”

* Efekti bumerang vetëm sa ka filluar. Refuzimi i “kulturës së anulimit”, plaçkitja e lagjeve, shtrembërimi i historisë së kombit tonë, shkatërrimi i monumenteve publike, sulmet ndaj policisë, dhe pandershmëria e pandërprerë e mediave liberale me demonizimin e tyre ndaj presidentit Donald Trump, është duke dobësuar në fakt pozitat e demokratëve në SHBA.

Amerikanëve u është sosur durimi me sjelljet e tyre, dhe janë shumë të acaruar. Gjithnjë e më shumë, ata po distancohen nga të majtët. Dhe një sondazh i kohëve të fundit, tregoi se ka një rënie të ndjeshme të mbështetjes për kandidatin demokrat Xho Bajden, krahasuar me rivalin e tij republikan Trump.

Drejtori i përgjithshëm i kompanisë “Goya Food”, Robert Unanu u sulmua ashpër kohët e fundit vetëm pse lavdëroi publikisht presidentin Trump. Në dallim nga shumë korporata që përkulen ndaj presioneve të momentit, Unanu deklaroi për “Fox News”:Unë nuk kam ndërmend të kërkoj ndjesë për komplimentin që i bëra Trumpit, të cilin e quaj një ndërtues të jashtëzakonshëm”.

Unanu vuri në dukje se dikur ishte takuar në Shtëpinë e Bardhë me Barak Obamën, dhe mendoi se ishte e arsyeshme të punonte edhe me presidentin aktual. “Ajo që po ndodh, është një shtypje e lirisë së fjalës”- thotë Unanu, duke komentuar “stuhinë” e kritikave të ashpra ndaj tij.

Dhe ka të drejtë. Kongresmenia demokrate e Nju Jorkut Aleksandra Okasio-Kortez, e sulmoi ashpër Unanu në rrjetet sociale, edhe pse “Goya Food” ka dhuruar mijëra tonë ushqime për familjet në nevojë në Nju Jork, të prekur më rëndë nga pandemia e Covid-19, teksa ka punësuar afro 4.000 njerëz në atë zonë.

Ndërkohë, çfarë ka bërë vetë kongresmenia demokratë për zgjedhësit e saj kohët e fundit? Në vazhdën e sulmeve ndaj tij, liberalët ndërmorën fushatën #BoycottGoya (bojkoto kompaninë Goya). Por mbështetësit e Trumpit u përgjigjën me moton #BuyGoya (blini produktet e Goya), duke u frymëzuar të dhurojnë ushqime për të varfrit.

Edhe një histori e kohëve fundit është shumë premtuese. Kristian Cooper ka thënë se nuk do të ndihmojë Manhattan DA të ndjekë të ashtuquajturin “Karen”, që e akuzoi në mënyrë të gënjeshtërt se e kishte kërcënuar me jetë. Njerëz si Kuper me profesion ornitolog, mendojnë se fushatat e tipit “anulo kulturën”, kanë shkuar shumë larg.

Dhe ka shumë të drejtë. Një letër e përbashkët e 153 intelektualëve të shquar, e botuar nga “Harper’s Magazine” që denonconte klimën intolerante në rritje të kohëve të sotme, dhe “modën e poshtërimit publik dhe ostracizmit të atyre që mendojnë ndryshe”, ishte një tjetër shenjë e mirëpritur e një reagimi në rritje të opinionit publik amerikan, kundër metodave radikalë të së majtës në SHBA.

Por më bindës është një sondazh i ri i kompanisë “Monmouth”, që tregon se një numër i madh amerikanësh, edhe pse mbështesin reformimin e policisë, dhe janë të vetëdijshëm për përçarjen racore në vend, kanë një simpati në rënie ndaj lëvizjes “Black Lives Matter”, dhe konceptit se paragjykimi racor është një problem madhor për Shtetet e Bashkuara.

Menjëherë pas vdekjes së Xhorxh Floid, 54 për qind e republikanëve dhe të pavarurve por me prirje të djathta, ishin dakord se diskriminimi racor është një problem “i madh” për SHBA-në. Por disa javë më vonë, pas trazirave, vetëm 40 për qind mendonin se diskriminimi ishte një problem i madh për vendin.

Rreth 40 për qind e republikanëve, mendonin në fillim të qershorit se “zemërimi i protestuesve”, ishte tërësisht i justifikuar pas vrasjes së Floid. Më vonë gjatë muajit, vetëm 18 për qind e njerëzve mendonin kështu.

LEXO EDHE:  “Impeachment” dhe ”Irani”, do dëmtojnë më shumë demokratët sesa Donald Trumpin

LEXO EDHE:  Mediu “bën për ujë të ftohtë” Ramën/ “Nuk është detyra e vetme të qajë si një “baba”

Protestuesit në mbarë vendin po kërkojnë që komunitetet të “shpërbëjnë policinë”, madje edhe në kohën kur të shtënat ndaj fëmijëve në Nju Jork, Çhikago, Atlanta dhe qytete të tjera liberale, por rriten frikshëm. Amerikanët po e humbasin durimin, dhe për arsye shumë të forta.

Është çmenduri që njerëzit ta humbasin punën dhe reputacionin e tyre, për shkak të komenteve apo opinione të shprehura në rrjetet sociale, jo vetëm tani, por në disa raste dekada më parë. Kështu shefi i komunikimit në kompaninë e mirënjohur “Boeing”, u detyrua të jepte dorëheqjen për shkak të një artikulli që kishte shkruar në vitin 1987, ku kritikonte pilotet gra të avionëve luftarakë.

Pra më shumë se 30 vjet më parë, kur ai ishte një pilot i ri i marinës amerikane. Ndërkohë, amerikanët po e humbin durimin edhe me hipokrizinë e madhe të së majtës. Kryebashkiaku demokrat i Nju Jorkut Bill De Blazio, ka anuluar të gjitha evenimentet e mëdha të verës në qytet, siç është Dita e Karnavaleve etj, përveç protestave të “Black Lives Matters”.

Këto tubime, mund të jenë të rrezikshme për shëndetin publik, por De Blazio thotë se “thirrjet e protestuesve për drejtësi sociale, janë shumë të rëndësishme dhe nuk mund të pengohen”. Shumë demokratë që garuan për poste në shtetet që votuan për presidentin Trump në vitin 2016, si kandidatët për në Senat Geri Peter në Miçigan dhe Mark Kelli në Arizona, janë duke u distancuar nga ajo fushatë.

Ata e dinë që kjo është një kauzë e rrezikshme dhe jopopullore. Një sondazh i kohëve të fundit i institutit Pew, tregoi se 42 për qind e të anketuarve mendojnë se fondet lokale të policisë duhet të mbeten të njëjta, ndërsa 31 për qind mendojnë se buxhetet duhet të rriten.

Jo të gjithë demokratët janë distancuar nga lëvizja #DefundthePolice (mos financo më policinë).

Në një intervistë për uebsajtin e majtë “Now This”, Xho Bajden tha se “do të ishte  absolutisht dakord me rishikimin e buxheteve të policisë, për të financuar prioritete të tjera të demokratëve”. Dhe këto fjalë do ta përndjekin gjatë kandidatin demokrat.

Ai thotë se dëshiron ta “transformojë kombin”, dhe t’i japë fund “epokës së kapitalizmit të aksionerëve”. Këto ide radikale do t’i pëlqejnë të majtës ekstreme; por nuk do të marrin dot mbështetjen e shumicës së amerikanëve, dhe në fund do të zbulojnë se kandidatura gjoja “e moderuar” e Bajdenit ishte një gënjeshtër.

Xho Bajden renditet ende përpara presidentit Trump. Por dy sondazhet e fundit, nga Reuters -Ipsos dhe Hill-Harris, tregojnë se hendeku është ngushtuar gjatë 4 javëve të fundit, teksa kundër turmave të së majtës po shtohen reagimet kundër.

E kush është i befasuar nga kjo? Amerikanët i mbështesin përgjithësisht policët e tyre, dhe duan të kenë rrugë të sigurta. Ata janë gjithashtu krenarë për vendin e tyre, dhe nuk bien dakord me pohimin e Bajdenit që ne amerikanët jemi një komb “shumë racist”.

Amerikanët i dinë gabimet e vendit tonë, por ata vlerësojnë virtytet dhe historinë e SHBA-së. Ndërsa Bajden po distancohet nga krahu më progresiv i partisë së tij, dhe hedh poshtë madhështinë e Amerikës, avantazhi që ka aktualisht do të vazhdojë të zvogëlohet./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Kur në Anglinë e shekujve XVIII-XIX, gratë shiteshin në treg si bagëtitë…

Publikuar

-

Nga

Kur në Anglinë e shekujve XVIII-XIX, gratë shiteshin në treg si bagëtitë...

Midis fundit të shekullit XVIII dhe mesit të shekullit XIX, në Angli ekzistonte një zakon të çuditshëm por njëherazi tërheqës i shitjes së bashkëshorteve. Gjatë kësaj periudhe nuk kalonte ndonjë vit pa një shkrim në gazeta, mbi një çështje gjyqësore që përfshinte shitjen e një gruaje.

Vlerësohet se midis viteve 1780-1850, u shitën rreth 300 gra. Divorci i parë zyrtar në Angli ndodhi në vitin 1857, dhe para asaj kohe prishja e një martese ishte një procedurë shumë e vështirë por edhe e kushtueshme.

Për të realizuar një divorc të ligjshëm, kërkohej miratimi i një Akti Privat në Parlament, që do të kushtonte të paktën 3.000 paund (15 mijë paund me vlerën e sotme) dhe në fund bekimi i Kishës Anglikane. Një burrë i zakonshëm, nuk mund kishte luksin të kërkonte divorcin nga gruaja e tij, dhe alternativa e vetme ishte ndarja përmes procesit të një shitje në një treg publik.

Në zonat më të varfra, gruaja konsiderohej një mall që mund të blihej dhe shitej si çdo mall tjetër. Burri do ta nxirrte gruan e tij në ankand, dhe do ta shiste në këmbim të parave, ashtu siç vepronte me bagëtitë. Ai i vendoste gruas së tij një litar rreth qafës, belit apo duarve, dhe pastaj niste t’i binte çekiçit për të nisur pranimin e ofertave.

Ishte një praktikë e paligjshme, por edhe alternativa e vetme për një njeri të zakonshëm, ndaj autoritetet bënin shpesh një sy qorr edhe vesh shurdh. Kur arrihej marrëveshja, shitësi dhe blerësi shkonin në një lokal aty pranë për të pirë dhe festuar transaksionin e suksesshëm.

LEXO EDHE:  Ndodhej në “vatrën” e koronavirusit/ Studentja shqiptare mbërrin në Turqi

LEXO EDHE:  "Impeachment” dhe ”Irani”, do dëmtojnë më shumë demokratët sesa Donald Trumpin

Në shumicën e rasteve, gratë ishin dakord me këtë praktikë, dhe madje vinin veton se ku dhe me kë do ta kalonin pjesën tjetër të jetës së tyre. Në shumë raste, shitja njoftohej paraprakisht në një gazetë lokale dhe blerësi ishte “i garantuar”.

Një nga shitjet e para të bashkëshorteve ndodhi në vitin 1733 në Birmingem, ku Samuel Uajthauz e shiti gruan e tij Meri Uajthauz në tregun e hapur “Thomas Griffiths” për shumën 1 paund. Ndërkohë kishte raste kur ajo që këmbëngulte për shitjen ishte vetë gruaja.

Dhe kjo ishte e kuptueshme, pasi për shumë gra, ishte mënyra e vetme për të dalë nga një martesë e dëshpëruar. Kjo praktikë arriti kulmin në vitet 1820-1830.  Por nga ana tjetër, burrat që dëshironin të shisnin gratë e tyre, u kritikuan ashpër nga opinioni publik, dhe ky “zakon” u zbeh edhe pse nuk u bë kurrë shumë masiv, për shkak të Kishës Anglikane dhe presionit të madh të shoqërisë.

Por kjo nuk do të thotë se nuk pati më raste të tjera të shitjes së bashkëshorteve. Në fakt, rasti më i fundit u raportua në vitin 1913, kur një grua pretendoi se bashkëshorti i saj e shiti tek një kolegu i tij për vetëm 1 paund./ Thevintagenew-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE