Connect with Us

Çfarë ndodh kur jemi duke vdekur?

Blog

Çfarë ndodh kur jemi duke vdekur?

Publikuar

-

Nga Bryan Robinson “Psychology Today”

* Kur nëna jonë ishte duke vdekur në spital, motra ime dhe unë u ulëm në të dyja anët e shtratit, duke i mbajtur dorën dhe duke i pëshpëritur fjalë ngushëllimi, derisa aparatura të tregonte pushimin e rrahjeve të zemrës.

Duke dëgjuar që mjekët shohin shpesh reagime pozitive tek pacientët, kur familjarët e tyre flasin me ta në momentet e tyre të fundit, ne menduam intuitivisht se ajo ndoshta mund të na dëgjonte. Askush nuk e di me siguri se çfarë ndodh ndërsa jemi duke vdekur, por informacionet e fundit nga neuroshkencëtarët, tregojnë se intuitat tona mund të kishin të drejtë.

Në orët e fundit para një vdekje të pritshme natyrore, shumë njerëz hyjnë në një periudhë të mos reagimit ndaj stimujve të mjedisit përreth. Raportet mbi përvojat afër vdekjes, përfshijnë zakonisht historinë e personit që vdes duke dëgjuar zhurma të pazakonta, ose duke dëgjuar shpalljen e vetes i vdekur.

Në një studim të qershorit të këtij viti, të publikuar në “Scientific Reports, neuro-shkencëtarët ofruan provat e para empirike, se disa njerëz mund të dëgjonin ende ndërsa ishin në gjendje jo të vetëdijshme disa orë para se të ndërronin jetë.

Duke përdorur të dhënat e EEG, neuroshkencëtarët në Universitetin e Kolumbias Britanike, matën aktivitetin elektrik në tru të pacientët në spitalin e Shën Gjonit, kur ata ishin të vetëdijshëm, dhe kur u bënë më pas të pavetëdijshëm. Gjithashtu, u përdor një grup kontrolli i pjesëmarrësve të rinj të shëndetshëm.

Studiuesit vëzhguan përgjigjet e trurit ndaj toneve, dhe zbuluan se sistemet dëgjimore të pacientëve që vdisnin, u përgjigjen në mënyrë të ngjashme me grupet e reja të kontrollit të pacientëve të shëndetshëm, vetëm disa orë nga fundi i jetës.

Ndaj ata arritën në përfundimin se truri që vdes i përgjigjet toneve të tingullit edhe gjatë një gjendje të pavetëdijshme, dhe se dëgjimi është shqisa e fundit që i nënshtrohet procesit të vdekjes. Shumë njerëz që kanë pasur përvoja afër vdekjes, përshkruajnë një ndjenjë të “frikës” ose “lumturisë”, dhe një dëshirë për t’u rikthyer në trupat e tyre pasi të ringjallen. Unë intervistova shkencëtaren Dr.Xhill Tejlor, që foli mbi një përvojë jashtëzakonisht të frikshme gjatë goditjes që pësoi në tru, të cilën ajo e detajoi në një libër.

“Ana e majtë e trurit tim kishte hemorragji. Kur arrita në spital, hemoragjia ishte rreth madhësisë së grushtit. Gjatë mëngjesit, unë isha zhytur në një gjendje euforike në vetëdijen e trurit tim të djathtë. Ishte një lëvizje nga brenda dhe jashtë të qenit i vetëdijshëm për realitetin e jashtëm. Kam qenë plotësisht e vetëdijshme gjatë gjithë përvojës, por vetëm në një moment mund të merrja pjesë për detaje në botën e jashtme, të pranoja që ajo ekzistonte, apo edhe të vrisja mendjen për të”- thotë ai.

LEXO EDHE:  Kur në Anglinë e shekujve XVIII-XIX, gratë shiteshin në treg si bagëtitë...

E pyetur nga unë nëse kishte përjetuar frikë ajo u përgjigj:”Isha shumë e bekuar. Pata zero frikë”. Tejlor thotë se ajo ngjarje e ndryshoi 100 për qind pikëpamjen e saj mbi botën dhe jetën”. “Më largoi nga besimi se unë isha qendra e botës sime dhe se “unë dhe vetja” është ajo që ka rëndësi.

Në mungesë të fokusit ndaj jetës sime, u zhvendosa në vetëdijen se jam pjesë e një njerëzimi më të madh. Se funksionoj brenda një hierarkie njerëzish që janë mbi mua dhe poshtë meje, dhe se jam duke u ngjitur në një shkallë. Në këtë mënyrë, u largova nga mënyra lineare e shikimit të botës dhe marrëdhënies time me të”- dëshmon ajo.

Mjekja beson se vetja jonë origjinale, është pjesa prej nesh që besoj se shfaqet në 5 minutat e fundit të jetës sonë. “Kur jemi në shtratin e vdekjes, hemisfera e majtë e trurit nis ta humbasë vetëdijen. Ne ndryshojmë rrënjësisht, dhe bota e jashtme sepse nuk është më e vlefshme.

Ajo që është me vlerë, është ajo që ne jemi si qenie njerëzore dhe çfarë bëmë me jetën tonë për të ndihmuar të tjerët. Të gjithë ne përballemi me të, dhe unë mendoj se është dita e gjykimit.

Por nuk mendoj se është gjykimi i diçkaje përtej nesh; është gjykimi i vetvetes. Ata që nga ne janë të përfshirë në gjykimin e jashtëm, nuk po ngadalësojnë sa duhet për të reflektuar mbi thelbin e asaj që jemi si qenie njerëzore, dhe çfarë mund të ishim në lidhje me njëri-tjetrin”- thekson më tej Tejlor.

Tani që dëgjimi mendohet gjerësisht si shqisa e fundit që fiket gjatë procesit të vdekjes, dhe se një përvojë e lumtur mund ta zëvendësojë frikën, ky informacion mund të jetë i dobishëm për të një përcjellje më të paqtë të njeriut tuaj të afërm për në botën tjetër.

Shënim: Bryan Robinson, është profesor në Universitetin e Karolinës së Veriut, SHBA. Ai është autor i më shumë se 37 librave./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Protestat po u kthehen në bumerang/ Demokratët në SHBA humbin ndjeshëm mbështetjen e amerikanëve

Publikuar

-

Nga

Nga Liz Peek “Fox News”

* Efekti bumerang vetëm sa ka filluar. Refuzimi i “kulturës së anulimit”, plaçkitja e lagjeve, shtrembërimi i historisë së kombit tonë, shkatërrimi i monumenteve publike, sulmet ndaj policisë, dhe pandershmëria e pandërprerë e mediave liberale me demonizimin e tyre ndaj presidentit Donald Trump, është duke dobësuar në fakt pozitat e demokratëve në SHBA.

Amerikanëve u është sosur durimi me sjelljet e tyre, dhe janë shumë të acaruar. Gjithnjë e më shumë, ata po distancohen nga të majtët. Dhe një sondazh i kohëve të fundit, tregoi se ka një rënie të ndjeshme të mbështetjes për kandidatin demokrat Xho Bajden, krahasuar me rivalin e tij republikan Trump.

Drejtori i përgjithshëm i kompanisë “Goya Food”, Robert Unanu u sulmua ashpër kohët e fundit vetëm pse lavdëroi publikisht presidentin Trump. Në dallim nga shumë korporata që përkulen ndaj presioneve të momentit, Unanu deklaroi për “Fox News”:Unë nuk kam ndërmend të kërkoj ndjesë për komplimentin që i bëra Trumpit, të cilin e quaj një ndërtues të jashtëzakonshëm”.

Unanu vuri në dukje se dikur ishte takuar në Shtëpinë e Bardhë me Barak Obamën, dhe mendoi se ishte e arsyeshme të punonte edhe me presidentin aktual. “Ajo që po ndodh, është një shtypje e lirisë së fjalës”- thotë Unanu, duke komentuar “stuhinë” e kritikave të ashpra ndaj tij.

Dhe ka të drejtë. Kongresmenia demokrate e Nju Jorkut Aleksandra Okasio-Kortez, e sulmoi ashpër Unanu në rrjetet sociale, edhe pse “Goya Food” ka dhuruar mijëra tonë ushqime për familjet në nevojë në Nju Jork, të prekur më rëndë nga pandemia e Covid-19, teksa ka punësuar afro 4.000 njerëz në atë zonë.

Ndërkohë, çfarë ka bërë vetë kongresmenia demokratë për zgjedhësit e saj kohët e fundit? Në vazhdën e sulmeve ndaj tij, liberalët ndërmorën fushatën #BoycottGoya (bojkoto kompaninë Goya). Por mbështetësit e Trumpit u përgjigjën me moton #BuyGoya (blini produktet e Goya), duke u frymëzuar të dhurojnë ushqime për të varfrit.

Edhe një histori e kohëve fundit është shumë premtuese. Kristian Cooper ka thënë se nuk do të ndihmojë Manhattan DA të ndjekë të ashtuquajturin “Karen”, që e akuzoi në mënyrë të gënjeshtërt se e kishte kërcënuar me jetë. Njerëz si Kuper me profesion ornitolog, mendojnë se fushatat e tipit “anulo kulturën”, kanë shkuar shumë larg.

Dhe ka shumë të drejtë. Një letër e përbashkët e 153 intelektualëve të shquar, e botuar nga “Harper’s Magazine” që denonconte klimën intolerante në rritje të kohëve të sotme, dhe “modën e poshtërimit publik dhe ostracizmit të atyre që mendojnë ndryshe”, ishte një tjetër shenjë e mirëpritur e një reagimi në rritje të opinionit publik amerikan, kundër metodave radikalë të së majtës në SHBA.

Por më bindës është një sondazh i ri i kompanisë “Monmouth”, që tregon se një numër i madh amerikanësh, edhe pse mbështesin reformimin e policisë, dhe janë të vetëdijshëm për përçarjen racore në vend, kanë një simpati në rënie ndaj lëvizjes “Black Lives Matter”, dhe konceptit se paragjykimi racor është një problem madhor për Shtetet e Bashkuara.

Menjëherë pas vdekjes së Xhorxh Floid, 54 për qind e republikanëve dhe të pavarurve por me prirje të djathta, ishin dakord se diskriminimi racor është një problem “i madh” për SHBA-në. Por disa javë më vonë, pas trazirave, vetëm 40 për qind mendonin se diskriminimi ishte një problem i madh për vendin.

Rreth 40 për qind e republikanëve, mendonin në fillim të qershorit se “zemërimi i protestuesve”, ishte tërësisht i justifikuar pas vrasjes së Floid. Më vonë gjatë muajit, vetëm 18 për qind e njerëzve mendonin kështu.

LEXO EDHE:  Kufijtë më të pazakontë në botë/ “Mini-Gjibraltarët” e Spanjës, dhe qyteti gjerman që nuk është në BE

LEXO EDHE:  Ja si mund t’i ndryshojë Uashingtoni gjërat në Ballkan

Protestuesit në mbarë vendin po kërkojnë që komunitetet të “shpërbëjnë policinë”, madje edhe në kohën kur të shtënat ndaj fëmijëve në Nju Jork, Çhikago, Atlanta dhe qytete të tjera liberale, por rriten frikshëm. Amerikanët po e humbasin durimin, dhe për arsye shumë të forta.

Është çmenduri që njerëzit ta humbasin punën dhe reputacionin e tyre, për shkak të komenteve apo opinione të shprehura në rrjetet sociale, jo vetëm tani, por në disa raste dekada më parë. Kështu shefi i komunikimit në kompaninë e mirënjohur “Boeing”, u detyrua të jepte dorëheqjen për shkak të një artikulli që kishte shkruar në vitin 1987, ku kritikonte pilotet gra të avionëve luftarakë.

Pra më shumë se 30 vjet më parë, kur ai ishte një pilot i ri i marinës amerikane. Ndërkohë, amerikanët po e humbin durimin edhe me hipokrizinë e madhe të së majtës. Kryebashkiaku demokrat i Nju Jorkut Bill De Blazio, ka anuluar të gjitha evenimentet e mëdha të verës në qytet, siç është Dita e Karnavaleve etj, përveç protestave të “Black Lives Matters”.

Këto tubime, mund të jenë të rrezikshme për shëndetin publik, por De Blazio thotë se “thirrjet e protestuesve për drejtësi sociale, janë shumë të rëndësishme dhe nuk mund të pengohen”. Shumë demokratë që garuan për poste në shtetet që votuan për presidentin Trump në vitin 2016, si kandidatët për në Senat Geri Peter në Miçigan dhe Mark Kelli në Arizona, janë duke u distancuar nga ajo fushatë.

Ata e dinë që kjo është një kauzë e rrezikshme dhe jopopullore. Një sondazh i kohëve të fundit i institutit Pew, tregoi se 42 për qind e të anketuarve mendojnë se fondet lokale të policisë duhet të mbeten të njëjta, ndërsa 31 për qind mendojnë se buxhetet duhet të rriten.

Jo të gjithë demokratët janë distancuar nga lëvizja #DefundthePolice (mos financo më policinë).

Në një intervistë për uebsajtin e majtë “Now This”, Xho Bajden tha se “do të ishte  absolutisht dakord me rishikimin e buxheteve të policisë, për të financuar prioritete të tjera të demokratëve”. Dhe këto fjalë do ta përndjekin gjatë kandidatin demokrat.

Ai thotë se dëshiron ta “transformojë kombin”, dhe t’i japë fund “epokës së kapitalizmit të aksionerëve”. Këto ide radikale do t’i pëlqejnë të majtës ekstreme; por nuk do të marrin dot mbështetjen e shumicës së amerikanëve, dhe në fund do të zbulojnë se kandidatura gjoja “e moderuar” e Bajdenit ishte një gënjeshtër.

Xho Bajden renditet ende përpara presidentit Trump. Por dy sondazhet e fundit, nga Reuters -Ipsos dhe Hill-Harris, tregojnë se hendeku është ngushtuar gjatë 4 javëve të fundit, teksa kundër turmave të së majtës po shtohen reagimet kundër.

E kush është i befasuar nga kjo? Amerikanët i mbështesin përgjithësisht policët e tyre, dhe duan të kenë rrugë të sigurta. Ata janë gjithashtu krenarë për vendin e tyre, dhe nuk bien dakord me pohimin e Bajdenit që ne amerikanët jemi një komb “shumë racist”.

Amerikanët i dinë gabimet e vendit tonë, por ata vlerësojnë virtytet dhe historinë e SHBA-së. Ndërsa Bajden po distancohet nga krahu më progresiv i partisë së tij, dhe hedh poshtë madhështinë e Amerikës, avantazhi që ka aktualisht do të vazhdojë të zvogëlohet./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Kur në Anglinë e shekujve XVIII-XIX, gratë shiteshin në treg si bagëtitë…

Publikuar

-

Nga

Kur në Anglinë e shekujve XVIII-XIX, gratë shiteshin në treg si bagëtitë...

Midis fundit të shekullit XVIII dhe mesit të shekullit XIX, në Angli ekzistonte një zakon të çuditshëm por njëherazi tërheqës i shitjes së bashkëshorteve. Gjatë kësaj periudhe nuk kalonte ndonjë vit pa një shkrim në gazeta, mbi një çështje gjyqësore që përfshinte shitjen e një gruaje.

Vlerësohet se midis viteve 1780-1850, u shitën rreth 300 gra. Divorci i parë zyrtar në Angli ndodhi në vitin 1857, dhe para asaj kohe prishja e një martese ishte një procedurë shumë e vështirë por edhe e kushtueshme.

Për të realizuar një divorc të ligjshëm, kërkohej miratimi i një Akti Privat në Parlament, që do të kushtonte të paktën 3.000 paund (15 mijë paund me vlerën e sotme) dhe në fund bekimi i Kishës Anglikane. Një burrë i zakonshëm, nuk mund kishte luksin të kërkonte divorcin nga gruaja e tij, dhe alternativa e vetme ishte ndarja përmes procesit të një shitje në një treg publik.

Në zonat më të varfra, gruaja konsiderohej një mall që mund të blihej dhe shitej si çdo mall tjetër. Burri do ta nxirrte gruan e tij në ankand, dhe do ta shiste në këmbim të parave, ashtu siç vepronte me bagëtitë. Ai i vendoste gruas së tij një litar rreth qafës, belit apo duarve, dhe pastaj niste t’i binte çekiçit për të nisur pranimin e ofertave.

Ishte një praktikë e paligjshme, por edhe alternativa e vetme për një njeri të zakonshëm, ndaj autoritetet bënin shpesh një sy qorr edhe vesh shurdh. Kur arrihej marrëveshja, shitësi dhe blerësi shkonin në një lokal aty pranë për të pirë dhe festuar transaksionin e suksesshëm.

LEXO EDHE:  Ndarja nga jeta e Bajram Rexhepit/ Thaçi: Ishte shembull për të gjithë kolegët

LEXO EDHE:  Marrëveshja me Turqinë, e ka vendosur Europën me "shpatulla pas murit"

Në shumicën e rasteve, gratë ishin dakord me këtë praktikë, dhe madje vinin veton se ku dhe me kë do ta kalonin pjesën tjetër të jetës së tyre. Në shumë raste, shitja njoftohej paraprakisht në një gazetë lokale dhe blerësi ishte “i garantuar”.

Një nga shitjet e para të bashkëshorteve ndodhi në vitin 1733 në Birmingem, ku Samuel Uajthauz e shiti gruan e tij Meri Uajthauz në tregun e hapur “Thomas Griffiths” për shumën 1 paund. Ndërkohë kishte raste kur ajo që këmbëngulte për shitjen ishte vetë gruaja.

Dhe kjo ishte e kuptueshme, pasi për shumë gra, ishte mënyra e vetme për të dalë nga një martesë e dëshpëruar. Kjo praktikë arriti kulmin në vitet 1820-1830.  Por nga ana tjetër, burrat që dëshironin të shisnin gratë e tyre, u kritikuan ashpër nga opinioni publik, dhe ky “zakon” u zbeh edhe pse nuk u bë kurrë shumë masiv, për shkak të Kishës Anglikane dhe presionit të madh të shoqërisë.

Por kjo nuk do të thotë se nuk pati më raste të tjera të shitjes së bashkëshorteve. Në fakt, rasti më i fundit u raportua në vitin 1913, kur një grua pretendoi se bashkëshorti i saj e shiti tek një kolegu i tij për vetëm 1 paund./ Thevintagenew-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

A mundet SHBA-ja të shkatërrojë njëkohësisht Rusinë dhe Kinën, pa armë bërthamore?

Publikuar

-

Nga

A mundet SHBA-ja të shkatërrojë njëkohësisht Rusinë dhe Kinën, pa armë bërthamore?

Nga Robert Farley “National Interest”

* Shtetet e Bashkuara, e kanë hedhur tashmë poshtë doktrinën e saj shpesh të keqkuptuar shpesh të “dy luftërave”, e destinuar dikur të ishte si një model për të siguruar mjetet për luftimin në dy luftëra rajonale njëkohësisht.

E projektuar për ta penguar Korenë e Veriut nga nisja e një lufte, teksa Shtetet e Bashkuara ishin të përfshira në luftime kundër Iranit ose Irakut, ideja e ndihmoi atë në dhënien formë të strategjive të pas Luftës së Ftohtë, kur Shtetet e Bashkuara nuk kishin më nevojë të përballeshin me kërcënimin sovjetik.

Por, sikur SHBA-së t’i duhej sot të luftonte njëkohësisht 2 luftëra, dhe jo kundër shteteve si Koreja e Veriut dhe Irani ? Po sikur Kina dhe Rusia të koordinohen sa duhet me njëra-tjetrën, për t’u përfshirë në një armiqësi të njëkohshme në Paqësor dhe në Evropë?

A mund të koordinojnë Pekini dhe Moska disa kriza, që do të shkaktonin 2 reagime të veçanta ushtarake amerikane? Ndoshta po, por mbase jo. Secili vend ka synimet e veta, dhe punon vazhdimisht për to. Ka shumë të ngjarë që njëri prej të dyve do të shfrytëzonte në mënyrë oportuniste një krizë ekzistuese, për të çuar më tej pretendimet e veta rajonale.

Për shembull, Moska mund të vendosë të pushtojë shtetet balltike nëse Shtetet e Bashkuara do të përfshihen në një përleshje të madhe në Detin e Kinës Jugore. Në çdo rast, lufta do të niste me nismën e Moskës apo të Pekinit.

Shtetet e Bashkuara, kanë përfitimet e veta nga status në të dyja rajonet dhe përgjithësisht (të paktën kur bëhet fjalë për fuqitë e mëdha), preferon të përdorë mjete diplomatike dhe ekonomike për të ndjekur qëllimet e veta politike.

Në rastin e këtij skenari, ashtu si gjatë Luftën e Dytë Botërore, ushtria amerikane do të mbante barrën e mbrojtjes së Evropës, ndërsa marina e saj do të përqendrohej në Paqësor. Forca Ajrore e SHBA-së (USAF) do të luante një rol mbështetës në të dy teatrot e luftës.

Rusisë i mungon aftësia për t’u përballur me NATO-n në Atlantikun e Veriut, dhe me siguri që nuk ka asnjë interes politik ta provojë diçka të tillë.

Kjo do të thotë që ndërsa Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e saj të NATO-s, mund të ndajnë disa burime për të kërcënuar hapësirën detare të Rusisë, marina amerikane mund të përqendrojë forcat e saj në Paqësor. Në varësi të kohëzgjatjes së konfliktit, Shtetet e Bashkuara mund të transportojnë asete të shumta të ushtrisë amerikane në Evropë, për të ndihmuar në çdo lloj luftë serioze atje.

Pjesa më e madhe e aeroplanmbajtëseve, nëndetëseve dhe luftanijeve amerikane do të përqendroheshin në Paqësorin dhe Oqeanin Indian kundër trupave kineze. Avianët me rreze të gjatë veprimi, do të operonin në të dyja fushë-betejat sipas nevojës.

Ushtria amerikane, do të ishte nën një presion të madh për të garantuar sa më shpejt që të jetë e fundit fitoren vendimtare në të paktën njërin nga frontet. Kjo mund ta nxisë SHBA-në të anojnë shumë në një drejtim me mjetet ajrore, hapësinore dhe ato kibernetike, me shpresën e arritjes së një fitoreje strategjike dhe politike, që do t’i jepte mundësi pjesës tjetër të ushtrisë të zhvendosej në frontin tjetër.

LEXO EDHE:  Kufijtë më të pazakontë në botë/ “Mini-Gjibraltarët” e Spanjës, dhe qyteti gjerman që nuk është në BE

LEXO EDHE:  Kur në Anglinë e shekujve XVIII-XIX, gratë shiteshin në treg si bagëtitë...

Duke pasur parasysh forcën e aleatëve amerikanë në Evropë, Shtetet e Bashkuara mund të përqendroheshin fillimisht në konfliktin në Paqësor. Struktura e aleancës amerikane në Paqësor ndryshon shumë nga ajo e Evropës.

Pavarësisht shqetësimit për angazhimin e aleatëve të veçantë amerikanë në Evropë, Uashingtoni s’ka asnjë arsye që të nisë luftën kundër Rusisë, përveç ruajtjes së integritetit të aleancës së NATO-s. Nëse Shtetet e Bashkuara hyjnë në një luftë të tillë, atë do ta pasojnë Gjermania, Franca, Polonia dhe Britania e Madhe.

Në shumicën e skenarëve konvencionale, edhe aleatët evropianë do t’i jepnin NATO-s një avantazh të jashtëzakonshëm afatmesëm mbi rusët. Rusia mund të marrë pushtojë vërtetë pjesë të Balltikut, por do të vuajë shumë nën fuqinë ajrore të NATO-s, dhe ka të ngjarë të mos mbajë dot për një kohë të gjatë një territor të pushtuar.

Në këtë kontekst, marina dhe forcat ajrore amerikane, do të luanin role mbështetëse dhe koordinuese, duke i dhënë aleatëve të NATO-s avantazhin e nevojshëm për të mposhtur rusët. Shtetet e Bashkuara mund të përballen me sfida më të vështira në Paqësor.

Japonia ose India mund të kenë vërtetë njëfarë interesi në Detin e Kinës Jugore, por kjo vështirë se garanton pjesëmarrjen e tyre në një luftë kundër Kinës. Struktura e aleancës së çdo konflikti të caktuar, do të varet nga aleatët.

Pra nga fakti nëse Filipinet, Vietnami, Koreja e Jugut, Japonia ose Tajvani, mund të bëhen shënjestra kryesore e Kinës. SHBA-ja mund të luftojë dhe të fitojë dy luftëra të mëdha në të njëjtën kohë, ose të paktën t’i afrohet fitores në një formë që as Rusia dhe Kina nuk e shpresojnë ndonjëherë.

Dhe SHBA-ja mund ta arrijë këtë, pasi vazhdon të ketë ushtrinë më të frikshme në botë, dhe sepse qëndron në krye të një aleance ushtarake jashtëzakonisht të fuqishme. Për më tepër, Rusia dhe Kina shfaqin lehtë probleme shumë të ndryshme ushtarake, duke i lejuar Shtetet e Bashkuara të ndajnë disa prej aseteve të tyre ushtarake në njërin apo tjetrin front.

Gjithsesi, e theksoj që kjo situatë nuk do të zgjaste përgjithmonë . Shtetet e Bashkuara nuk mund ta ruajnë pafundësisht këtë nivel dominimi, dhe për një periudhë afatgjatë do të duhet të zgjedhin me kujdes angazhimet e veta. Njëherazi, Shtetet e Bashkuara kanë krijuar një rend ndërkombëtar nga i cili po përfitojnë shumë nga vendet më të fuqishme dhe të zhvilluara në botë. Dhe për një farë kohe, ajo mund të mbështetet tek ata./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE