Connect with Us

Pandemia e Covid-19 dhe politika e kufijve

Blog

Pandemia e Covid-19 dhe politika e kufijve

Publikuar

-

Pandemia e Covid-19 dhe politika e kufijve

Nga Jan Zielonka “New Statesman”

* Reagimet ndaj pandemisë së Covid-19, kanë nxitur një politikë të re të kufijve. Ne jemi të urdhëruar të rrimë brenda në shtëpitë tona, kufijtë kombëtarë janë mbyllur, udhëtimet jashtë vendit janë kufizuar, ndërsa qeveritë kanë rikthyer sovranitetin e territorit.

Edhe pse këto politika synojnë të parandalojnë përhapjen e virusit, ne po shohim në mbarë botën një konfigurim të ri të autoritetit, territorit dhe të drejtave. Dhe kjo gjë do të ketë ndikime të mëdha dhe të qëndrueshme në kohë. Qasja jonë ndaj hapësirës dhe lirisë së lëvizjes, nuk ka qenë kurrë e thjeshtë.

Kolonët e hershëm, i kishin qejf muret dhe rrethimet, ndërsa nomadët dhe gjahtarët ishin kundër tyre. Njerëzit pa dokumentacionin “e duhur”, e kanë ende të kufizuar lirinë e tyre të lëvizjes në shumë vende. Ndërkaq, dëbimet dhe zhvendosjet nga hapësirat e jetesës, janë bërë të zakonshme si në shtetet demokratike, ashtu edhe ato autoritare.

Liberalët thonë se kufijtë e hapur, krijojnë njohuri të reja dhe sjellin përfitime financiare. Sovranistët pretendojnë me të drejtë se kufijtë e hapur, ftojnë ardhjen e emigrantëve të shumtë, që u vjedhin vendasve vendet e punës, dhe futin zakonet e tyre kulturore. Sovranistët në të majtë, i shohin kufijtë e hapur si shkakun kryesor të pabarazive ekonomike dhe sociale. Një çështje përcaktuese e kohës sonë, është nëse demokracia dhe politika sociale mund të mbijetojnë me politikat e kufijve të hapur dhe identitetet kulturore të vagullta (kozmopolite ose evropiane).

Amerika dhe Evropa duhet të bëhen bashkë kundër Kinës

Nëse kufijtë janë të hapur apo mbyllur, kjo varet jo vetëm nga vendimet politike, por edhe nga kapacitetet teknologjike dhe administrative.  Në Mesjetë kontrolli i kufijve territoriale ishte i vështirë. Sot interneti ua vështirëson qeverive kontrollonin e flukseve financiare apo atyre të komunikimit.

Kufijtë janë gjithmonë relativë, sikurse është në fakt edhe fuqia e shteteve që i administrojnë ato. Por kufijtë nuk janë vetëm disa vija ndarëse në një hartë. Ato përfaqësojnë edhe institucione komplekse, që përcaktojnë lidhjen midis territorit, autoritetit dhe të drejtave.

Ato bëjnë dallimin midis vetvetes dhe të huajve, midis publikes dhe privates, dhe midis sundimtarëve dhe subjekteve që sundojnë. Kufizimet ndaj lirisë së lëvizjes për shkak të pandemisë, ndryshojnë nga njëri vend në tjetrin.

Vendimet nuk janë diktuar gjithmonë nga konsideratat mjekësore apo ato ekonomike, duke zbuluar kësisoj një shkallë të caktuar të arbitraritetit qeveritar. Për shembull, rregullat për distancimin social ndryshojnë nga Britania e madhe dhe Danimarkës.

Kufijtë kombëtarë  janë mbyllur, edhe pse mjekët kanë argumentuar se mbyllja e kufijve rreth qendrave të vogla rajonale ose urbane, është shumë më efektive në zvogëlimin e përhapjes së Covid-19.

Në fazat fillestare të pandemisë, kufizimet ndaj lirisë së lëvizjes u pranuan nga qytetarët. Por rezistenca publike ndaj tyre po rritet. Tregjet vështirë se mund të funksionojnë pa lirinë e lëvizjes, edhe nëse disa transaksione mund të kryhen virtualisht falë internetit.

Masat kufizuese ndaj lëvizjeve tona janë bërë normaliteti ynë i r. Personat e infektuar me koronavirus, vendosen nën karantinë. Ndërkohë, po përdoret pajisjet gjurmuese. Lejohen vetëm disa lloje tubimesh publike. Kufizimet e udhëtimeve jashtë vendit, vazhdojnë që të mbeten në fuqi.

Qeveritë po kërkojnë që kompanitë vendase, të bëhen më pak të ndërvarura nga zinxhirët ndërkombëtarë të furnizimit. Dhe e gjitha kjo po ndodh në kuadër të një konfigurimi të ri të hapësirës, ​​autoritetit dhe të drejtave në të gjithë globin dhe brendapërbrenda shteteve.

LEXO EDHE:  Progres-raporti i KE: Dhuna ndaj medias problem shqetësues

Pasoja e parë e kësaj politike të re mbi hapësirën, ka të bëjë me marrëdhëniet midis qytetarëve. Bllokimet dhe urdhrat për distancim fizik, e prishin afërsinë tonë shoqërore, lidhjet dhe zakonet tona. Një shoqëri e atomizuar, bie më lehtë pre e politikës së autokratëve të ndryshëm.

Në rast se nuk hiqen shpejt kufizimet mbi lirinë tonë për të lëvizur dhe u shoqëruar me njëri-tjetrin, ne mund t’i shohim qytetarët të jenë gjithnjë e më pasivë dhe të fokusuar tek vetvetja, të paaftë në planin afatgjatë për t’u ngritur në mbrojtje të të drejtave të tyre kolektive.

31 raste të reja me Covid në Greqi/ 4 u zbuluan gjatë kontrolleve në portat hyrëse të vendit

Pasoja e dytë, ka të bëjë me marrëdhëniet midis shtetit dhe qytetarëve. Kufizimet ndaj lëvizjes së qytetarëve, janë përdorur nga shumë qeveri për qëllime politike:në Hungari ato kanë vënë kryesisht në shënjestër pakicat, ndërsa parlamentet thuajse kudo janë mënjanuar.

Ndërkohë, kemi parë ngritjen e një shteti “paternalist”, për të përdorur shprehjen e politikanit italian Mateo Renci, “që hyn në jetën tonë dhe prodhon gjithnjë e më shumë vetë-deklarime, për të justifikuar situatën ku gjendemi aktualisht”.

Pasoja e tretë negative, ka të bëjë me marrëdhëniet midis shteteve dhe rrjeteve trans-nacionale. Vitet e fundit, marrëdhëniet tona personale, transaksionet ekonomike dhe angazhimet publike, kanë qenë të lidhura me organizata pa lidhje me ndonjë territor apo vend të caktuar, që na sigurojnë shkëmbimin e informacionit, mbështetje juridike, lobim dhe përfitime të tjera.

Rrjetet e qyteteve, bankierët, ambientalistët apo organizatat mediatike kanë qenë agjentët kryesorë të lidhjes përtej kufijve kombëtarë. Rrjetet nuk janë vetëm më pak territoriale, por edhe më spontane, më të decentralizuara, më informale dhe hibride sesa shtetet.

Kjo i bën ato më efektive sesa shtetet në marrjen dhe shkëmbimin e njohurive, dhe përdorimin e tyre në tregti, financa, komunikim dhe siguri. Por me shfaqjen e pandemisë, shtetet kanë rikthyer sovranitetin mbi kufijtë e tyre, dhe bllokimet që pasuan, i kanë dëmtuar lidhjet trans-nacionale.

be reagon per vendimin e opozites
bashkimi europian selia ne bruksel

Shtetet kanë ndaluar eksportet e pajisjeve mjekësore edhe brenda Bashkimit Evropian. Ato kanë shpëtuar nga falimentimi kompanitë e mëdha kombëtare, siç është linja ajrore gjermane “Lufthansa”; kanë përdorur strategji kombëtare për të luftuar virusin; ndërsa i kanë përçmuar organizatat ndërkombëtare; dhe kanë shpërfillur OJQ-të trans-nacionale.

Virusi mund t’i injorojë kufijtë kombëtarë, por qeveritë janë të zëna me forcimin e tyre. Globalizimi dhe integrimi evropian, janë tashmë të kërcënuara. Rrjetet trans-nacionale po përpiqen të mbijetojnë në një mjedis me gjithnjë e më shumë mure, rregullore kombëtare dhe një frikë të shtuar nga kulturat “e huaja”.

Për Aristotelin, vetëm Zotat ose personat e dhunshëm, mund të ishin qenie në izolim të plotë. Ndërkohë natyra njerëzore kërkon një bashkësi personash, një vend apo territor ku të jetojë. Politika e pandemive, na ka privuar nga kjo e fundit, dhe ne nuk e dimë se çfarë do të thotë dalja nga bllokimet aktuale, apo se çfarë na pret më tej./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Al Kapone ngrysi aty ditët e tij të fundit/ Pse Alkatrazi mbetet burgu më i famshëm në botë

Publikuar

-

Nga

Al Kapone ngrysi aty ditët e tij të fundit/ Pse Alkatrazi mbetet burgu më i famshëm në botë

Në orën 9:40 të mëngjesit të 11 gushtit 1934, në burgun famëkeq të Alkatrazit në SHBA, mbërriti grupi i parë i të burgosurve. 137 gjithsej, mes tyre bosi mitik i mafias italo-amerikane, Al Kapone. Për dekada të tëra, Alkatraz pati reputacionin e njërit prej burgjet
me kushtet më të ashpra në SHBA.

“Thyej rregullat, dhe shkon në burg. Thyej rregullat e burgut, dhe shkon në Alkatraz”, ishte një nga thëniet e famshme mbi këtë burg. Por ishulli i Alkatrazit në Gjirin e San Franciskos në shtetin e Kalifornisë, ka një histori interesante që shkon përtej të qenit vetëm një vend i vuajtjes së dënimit.

Në vitet 1850 ishte një bazë ushtarake

I eksploruar në fillim nga spanjolli Huan Manuel de Ajala në 1775, Alkatraz është emri i amerikanizuar i ‘Isla de los Alcatraces’ (Ishulli i Pelikanëve). Pas përfundimit të Luftës Meksikë SHBA në vitin 1848, Kalifornia u bë pjesë e Shteteve të Bashkuara. Dhe në vitet 1850, në ishull u ndërtua një bazë ushtarake amerikane. E pajisur me më shumë se 100 topa, ajo monitoronte aktivitetin detar në Gjirin e San Franciskos, duke penguar hyrjen e të huajve që zbarkonin shpesh atje për të kërkuar ar.

Burgu u ndërtua nga vetë të burgosurit

Kur nevoja për mbikëqyrjen e armatosur të Gjirit mbaroi, ushtria amerikane e shkatërroi fortesën që kishte ndërtuar, duke lënë të paprekur vetëm themelet e bodrumit. Gjatë viteve 1909-1911, të burgosurit nga radhët e ushtrisë u detyruan të punojnë për të ndërtuar një strukturë të re që do të strehonte të dënuarit e Bregun Perëndimor.
Ushtria ia transferoi pronësinë e ishullit Departamentit të Drejtësisë në vitin 1933. Dhe pikërisht nga ai moment, Alkatraz u bë sinonim i burgut më të keq në botë, duke strehuar gangsterë famëkeq si Al Kapone apo Xhorxh Keli.

Jeta në Alkatraz nuk ishte gjithmonë e tmerrshme

Alkatraz pati që në fillimin reputacionin e ndarjes së kriminelëve më të regjur të Amerikës, nga pjesa tjetër e popullsisë. Ndonjëherë, të burgosurit nuk kishin mundësi as të flisnin me njëri-tjetrin. Por kushtet brenda burgut, nuk ishin dhe aq të këqija sa janë portretizuar shpesh nëpër filma.
Të burgosurit kishin shpesh qelinë e tyre personale. Madje disa të burgosur kërkuan vetë të transferoheshin aty, pasi mundësia e përplasje të dhunshme ishte më e vogël. Arsyeja pse disa nga kriminelët më famëkeq të kohës si Al Kapone u dërguan atje ishte zakonisht për shkak të rutinës së rreptë. Të burgosurit kishin pak privilegje përveç 4 elementëve bazikë:ushqim, strehim, veshmbathje dhe kujdes mjekësor.

LEXO EDHE:  “Rastet do pakësohen”/ Pipero: Gjysma e dytë e majit do jetë më e lirë për qytetarët dhe ekonominë

LEXO EDHE:  Klan konfirmon CNA.al/ Fevziu nuk iku

Shanset për t’u arratisur ishin minimale



Shumë njerëz e njohin historinë e Frenk Morris, Xhon Englin dhe Klarens Englin, që tentuan të arratisen nga burgu në vitin 1962, duke përdorur një trap të bërë me copa plastmasi. Askush nuk e di nëse 3 burrat ia dolën, por shanset që të kenë shpëtuar gjallë janë të pakta. Nga 36 burrat që tentuan arratinë në 29 vitet e funksionimit të atij burgu (1934-1963), 23 u kapën, 6 u vranë nga rojet, dhe 2 u mbytën. Pesë të tjerë, përfshirë Morris dhe vëllezërit Eglin, rezultojnë ende sot të zhdukur.

Gardianët e burgut jetuan në Alkatraz bashkë me familjet e tyre

Fëmijët e tyre peshkonin dhe e kalonin kohën në ambientet sociale, që kishin pishina. Familjarët bënin shpesh udhëtime me varkë fundjavave në bregun përballë për të bërë pazar. Ndërsa e kishin të ndaluar të mbanin kontakte me të burgosurit, disa prej tyre shihnin gjithë kërshëri kur mbërrinin të burgosurit e rinj me pranga në duar.

U mbyll në vitin 1963 për shkak të kostos së madhe të mirëmbajtjes

Uji shumë i kripur i detit, gërryente vazhdimisht muret e burgut, duke e rritur shumë koston e mirëmbajtjes. Në vitet 1950, mbajtja e një të burgosuri në Alkatraz i kushtonte shtetit amerikan 10.1 dollarë në ditë, ose 3 herë më shumë sesa në shumicën e burgjeve të tjera federale. Ndërkohë, burgu kishte nevojë për një furnizim të vazhdueshëm me ujë të pijshëm, që çohej çdo javë me anije.

Në vitin 1969, u “pushtua” në shenjë proteste nga një grup studentësh

Shkaku:të tërhiqnin vëmendjen e qeverisë amerikane ndaj trajtimit të indianëve vendas. Protesta u drejtua nga Riçard Ejks, student në Universitetin Shtetëror të San Franciskos, dhe zgjati gjithsej 19 muaj. Autoritetet e morën situatën nën kontroll në vitin 1971, kur grupi i protestuesve ra nga 400 në vetëm 15. Gjithsesi protesta e arriti synimin e saj:presidenti Riçard Nikson ndryshoi qasje në vitin 1970, duke i dhënë fund konfiskimit të tokave të indianëve të Amerikës.

Mbetet ende sot një nga atraksionet turistike më të njohura

Ishulli i Alkatrazit u shndërrua në një park, dhe në vitin 1972 u bë pjesë e sistemit të parqeve kombëtare të SHBA-së. Nëse doni ta vizitoni, mund të bëni rezervimin paraprak, bashkë me rezervimin e vendit në traget. Kur të zbrisni, një ciceron do t’ju orientojë nëpër të gjitha pjesët e burgut, përfshirë qelinë ku qëndroi dikur Al Kapone. Ishulli vizitohet çdo vit nga më shumë se 1.5 milionë njerëz./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse zhvillojmë imunitet gjatë gjithë jetës ndaj disa sëmundjeve, por jo ndaj të tjerave?

Publikuar

-

Nga

Disa sëmundje, si fruthi, na infektojnë vetëm një herë në jetë, dhe zakonisht na japin një imunitet të përjetshëm. Për sëmundjet e tjera si gripi, ne duhet të vaksinohemi vit pas viti. Atëherë, pse zhvillojmë imunitet gjatë gjithë jetës ndaj disa sëmundjeve, por jo ndaj të tjerave?
Dhe ku klasifikohet koronavirusi mes tyre? Nëse ne zhvillojmë apo jo imunitet ndaj një sëmundjeje, kjo varet shpesh nga antitrupat tanë, të cilat janë proteina që i prodhon trupi ynë si përgjigje ndaj infeksionit. Antitrupat janë një nga mbrojtjet më të njohura të trupit:Ato i rrethojnë qelizat “pushtuese” dhe në rastin më të mirë, i pengojnë ato të marrin nën kontroll qelizat tona, dhe të shumohen.

Pasi ne shërohemi nga një infeksion, nivelet e antitrupave shpesh zvogëlohen, por të paktën disa janë aty të gatshme për të rritur sërish prodhimin, nëse e njëjta sëmundje sulmon prapë. Kjo është arsyeja pse një test mbi antitrupat, mund t’ju tregojë nëse keni qenë të infektuar në të kaluarën. Ndërkohë, është kjo ajo që zakonisht na pengon të sëmuremi për herë të dytë. “Trupi ynë nuk harron”- thotë Mark Xhenkins, imunolog në Universitetin e Minesotës. “Kur ri-prekemi nga një sëmundje, kjo nuk ndodh sepse trupi ynë e ka humbur imunitetin. Ne ri-sëmuremi ose sepse patogjeni ka pësuar mutacion dhe sistemi ynë imunitar nuk e njeh më atë, ose sepse trupat tanë kanë tendencë të kenë një përgjigje imunitare shumë më të dobët”- thotë ai.

Për shembull, merrni gripin. Ky është një virus që mund të ndryshojë lehtësisht gjenet e tij, thotë Xhenkins. Teksa sistemet tona imunitare e shkatërrojnë një version të virusit, lind një variant tjetër, të cilin sistemet tona imunitare nuk e njohin.
Por jo të gjitha viruset ndryshojnë kaq lehtë. Për shembull, virusi i poliomielitit nuk mund ta ndryshojë me lehtësi gjenomin e tij, thotë Xhenkins. Kjo është arsyeja, pse kemi qenë kaq të suksesshëm në thuajse zhdukjen e tij.

E ftohura e zakonshme, por edhe viruset e tjera që zakonisht nuk kalojnë përtej pjesës së sipërme të sistemit të frymëmarrjes, nuk na ri-infektojnë sepse ndryshojnë shumë shpejt, por sepse trupi ynë nuk prodhon zakonisht shumë antitrupa kundër këtyre patogjenëve të tillë, shprehet Mark Slifka, imunolog në Qendrën Kombëtare të Kërkimeve Primate në Oregon, SHBA.
“Trupat tanë nuk shqetësohen dhe aq për traktin e sipërm të frymëmarrjes”- thekson ai. Dhe kjo është ajo që ne po shohim me simptomat e buta të Covid-19 tek shumica e njerëzve. Virusi ngjitet vetëm pas traktit të sipërm të frymëmarrjes, dhe aty trupi nuk e trajton si një kërcënim.



Në një studim të këtij viti, 10 nga 175 pacientë që kishin pasur simptoma të buta të Covid -19, zhvilluan pak ose aspak antitrupa. Për sëmundjet që nuk bëjnë pjesë në asnjërën prej këtyre kategorive, imuniteti ka tendencë të zgjasë shumë më gjatë.
Kështu, një studim i vitit 2007 i publikuar në “New England Journal of Medicine”, zbuloi se do të duheshin më shumë se 200 vjet që të zhdukej gjysma e antitrupave që keni, pasi kaloni fruthin ose shytat. I njëjti studim gjeti rezultate të ngjashme për virusin Epstein-Barr, i cili shkakton sëmundjen e mononukleozës.

LEXO EDHE:  Ekonomia/ Ahmetaj zbulon kur mund të rikthehemi në normalitet

LEXO EDHE:  15 raste të reja me Covid-19 në Maqedoninë e Veriut

Por përgjigjet e antitrupave nuk zgjasin gjithmonë. I njëjti studim zbuloi se duhen rreth 50 vjet për të humbur gjysmën e antitrupave nga sëmundja e lisë së dhenve, dhe 11 vjet për të humbur gjysmën e antitrupave nga sëmundja e tetanozit.
Kjo do të thotë që pa u vaksinuar, teorikisht ju mund të infektoheni sërish nga një prej këtyre sëmundjeve në moshë madhore. Shkencëtarët nuk janë ende të sigurt se pse ruajmë më gjatë përgjigjet tona të antitrupave për disa sëmundje, në krahasim me të tjerat.
Ka të ngjarë që disa nga sëmundjet më të zakonshme, si lija e dhenve dhe mononukleoza,
na ri-sëmurin më shpesh sesa e kuptojmë, por që antitrupat që ne kemi e shtypin infeksionin, para se ta vërejmë simptomat fizike në trupin tonë, thotë Xhenkins. Dhe në ato raste, sistemi imunitar është sërish në kapacitet të plotë për shkak të ri-infektimeve.

“Ato e mbajnë vigjilent imunitetin tonë. Ndryshe ndodh me tetanozin, kur ne ndoshta ekspozohemi më rrallë ndaj tij, pasi nuk ndodh shpesh të shkelim në gozhdë të ndryshkura”- thotë ai. Shkencëtarët e tjerë, mendojnë se sistemi imunitar i njeriut është i trajnuar për të shënjestruar patogjenët që “shfaqen” në një formë të caktuar, thotë Slifka.
Një teori sugjeron që ne krijojmë një përgjigje imune më të madhe, dhe më të zgjatur në kohë ndaj patogjenëve që na sulmojnë më shpesh. Për shembull, antitrupat që prodhojmë ndaj lisë, janë të përjetshme. Por tetanozi nuk është aspak përsëritës. Është toksina e prodhuar nga bakteret e tetanozit, dhe jo vetë bakteri ai që na sëmur.

Bazuar në këtë teori, është e mundur që trupat tanë të mos jenë aq të stërvitur për ta shënjestruar këtë proteinë të vetme, thekson më tej Slifka. Pra, a do të jetë imuniteti ndaj koronavirusit të ri – nga sëmurja prej tij, apo vaksina – aq i zgjatur në kohë sa imuniteti ynë
ndaj lisë, apo do të na duhet çdo vit një vaksinë e re? Xhenksins shpreson që po. Të gjitha të dhënat, si nga infeksionet natyrore ashtu edhe nga vaksinat, sugjerojnë se shumica e njerëzve po prodhojnë antitrupa neutralizues, dhe me një shumëllojshmëri që parandalon depërtimin e viruseve në qelizat tona, thotë Xhenkins. Dhe ndryshe nga gripi, SARS-CoV-2, virusi që shkakton Covid-19, nuk po ndryshon shumë shpejt. “Ky virus, ka tiparet e viruseve mbi të cilat ne kemi qenë shumë të suksesshëm me vaksinimet”- përfundon ai./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Bolshevikët donin ta vrisnin, por një lojë shahu i shpëtoi jetën: Historia e pazakontë e Osip Bernshtajnit

Publikuar

-

Nga

Bolshevikët donin ta vrisnin, por një lojë shahu i shpëtoi jetën: Historia e pazakontë e Osip Bernshtajnit

Shahu është një lojë e strategjive, dhe strategjia më e mirë është ajo që të jep fitoren. Kampionët e shahut, fitojnë çmime me vlera të mëdha monetare në fund të turneve ndërkombëtare. Por në këtë rast, çmimi ishte edhe më i lartë.

Në lojën e shahut që Osip Bernshtajni luajti në vitin 1918, në rrezik ishte vetë jeta e tij. Osip Bernshtajn ishte një shahist i famshëm ruso-francez, dhe një avokat i suksesshëm në fushën e financave. Me shumë fitore në karrierën e tij të gjatë në shah, ai u bë i njohur në të gjithë Perandorinë Ruse, dhe mori titullin Mjeshtër i Madh i shahut në vitin 1950.

Përveçse i solli shumë çmime, loja e shahut i shpëtoi jetën Bernshtajnit kur gjërat morën tatëpjetën pas Revolucionit të Tetorit. Po kush ishte Osip Bernshtajni? Lindi më 20 shtator 1882 në qytetin Zhitomir, në Perandorinë Ruse. Në vitin 1906, Bernshtajn u diplomua për drejtësi në Universitetin Haidelberg, dhe nisi karrierën e tij si avokat në fushën e financave. Revolucioni i Tetorit 1917, solli ndryshime të mëdha në të gjithë Perandorinë Ruse.

Disa nga ndryshimet përfshinin sekuestrimin e pronës private, shtetëzimin e të gjitha bankave ruse, konfiskimin e llogarive bankare private, dhe vrasjen e të gjitha atyre që kishin bashkëpunuar me bankierët dhe familjen mbretërore. Dhe një nga ata ishte pikërisht Osip Bernshtajni. Në vitin 1918, pas Revolucionit të Tetorit dhe gjatë Luftës për Pavarësinë e Ukrainës, Bernshtajni po punonte në Odesa si një këshilltar ligjor i një bankieri. Për shkak të bashkëpunimit të tij me bankat dhe mbështetjes ndaj kapitalizmit, u arrestua nga CHEKA- policia sekrete bolshevike, që u krijua enkas për të shfarosur të gjithë armiqtë politikë të shtetit komunist.
Pas arrestimit, u urdhërua të ekzekutohej nga një togë pushkatimi. Ditën e ekzekutimit, ndërsa toga po përgatitej të qëllonte mbi të, eprori i tyre kërkoi të shihte listën me emrat e të burgosurve, që ishin përzgjedhur të ekzekutoheshin atë ditë.



Duke qenë i pasionuar pas shahut, oficeri e njohu menjëherë emrin e Osip Bernshtajnit. Ai e pyeti nëse ai ishte vërtet mjeshtri i famshëm i shahut, dhe Bernshtajn e konfirmoi këtë. Por përgjigja nuk mjaftoi që oficeri të bindej, ndaj ai kërkoi të luante një lojë shahu me të. Kushtet e lojës ishin shumë të thjeshta:nëse Bernshtajn do të fitonte, dhe vërtetonte se ishte realisht një mjeshtër në shah, nuk do të vritej, përkundrazi do të lirohej. Nëse humbte apo refuzonte të luante, do të pushkatohej me të tjerët.

LEXO EDHE:  15 raste të reja me Covid-19 në Maqedoninë e Veriut

LEXO EDHE:  Zyrtare, SHBA dhe BE duan Vetingun

Bernshtajn arriti ta fitojë pa asnjë vështirësi lojën, dhe u lirua menjëherë. Duke u ndjerë i pasigurt në Bashkimin Sovjetik, Bernshtajn dhe familja e tij shkuan në Paris. Atje ai e vazhdoi karrierën e tij si avokat financiar, teksa vazhdoi të luante shah si përfaqësues i Francës.
Bernshtajn qëndroi në Francë deri në vitin 1940, kur edhe Franca kapitulloi dhe u pushtua nga nazistët. Për shkak të origjinës së tij hebreje, u procedua penalisht nga autoritetet e reja. Gjatë verës së atij viti, ai u arratis drejt Spanjës, kur një patrullë kufitare spanjolle e arrestoi bashkë me familjen e tij.

Për fatin e tij të mirë, disa nga miqtë e tij me ndikim në Spanjë, arritën të negociojnë lirimin e tij, dhe bënë të mundur qëndrimin e tij atje derisa të mbaronte lufta. Bernshtajn u rikthye në Paris në vitin 1945. Një nga lojërat më interesante të shahut prej tij ndodhi në vitin 1954 kur ai ishte 72-vjeç. Në turneun e mbajtur në Montevideo të Uruguajit, Bernshtajni ai arriti në gjysmëfinale, ku duhej të luante kundër Migel Najdorf. Najdorf u ofendua që i duhej të luante kundër një kundërshtari aq të moshuar, dhe ishte aq i sigurt se do ta mundte, saqë arriti të bindë organizatorët të dyfishonin shumën e parave për vendin e parë, në kurriz të uljes sa shumës së parave për vendet e tjera.
Por Bernshtajn e mposhti me vetëm 37 lëvizje, dhe e bëri atë të pendohej për vendimin që mori mbi çmimin e parë. Gjatë jetës së tij, Osip Bernshtajn e fitoi dhe humbi 3 herë pasurinë. Herën e parë gjatë Revolucionit Bolshevik, të dytën gjatë Depresionit të Madh, dhe kur fitoi një pjesë të parave, ai i humbi sërish ato kur Gjermania naziste pushtoi Francën. Por më e rëndësishmja:ai arriti të ruajë thesarin e tij më të çmuar, jetën e tij. Bernshtajn vdiq më 30 nëntor 1962 në një sanatorium në Francë, në moshën 80-vjeçare./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE