Connect with Us

SHBA-BE, angazhim të përbashkët për paqen dhe zhvillimin e Ballkanit Perëndimor

Blog

SHBA-BE, angazhim të përbashkët për paqen dhe zhvillimin e Ballkanit Perëndimor

Publikuar

-

SHBA-BE, angazhim të përbashkët për paqen dhe zhvillimin e Ballkanit Perëndimor

Nga John Cappello & Ari Mittleman “Modern Diplomacy”

Anulimi i papritur i takimit të planifikuar në Shtëpinë e Bardhë midis presidentëve të Serbisë dhe Kosovës, ofron një mundësi për t’u ndalur dhe reflektuar se ku Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e saj evropianë mund të bashkëpunojnë në një mënyrë më efektive, kur i qasen Ballkanit Perëndimor.

Presidentja e Komisionit Evropian Ursula von der Lejen, njoftoi se ajo do të presë në Bruksel udhëheqësit nga të dyja vendet ballkanike. Pavarësisht nga vendi i takimit, është në interesin më të mirë të Shteteve të Bashkuara dhe aleatëve tanë evropianë, që t’i kushtojnë vazhdimisht kohë dhe vëmendje këtij rajoni kompleks.

Shembujt e Moskës dhe Pekinit, që punojnë vazhdimisht për të degraduar vlerat demokratike perëndimore, ndërsa përhapin vizionin e tyre autoritarist, po shtohen me ritme alarmante. Si vendi më i madh i ish-Jugosllavisë, Serbia ka një rol kyç për një Ballkan të qëndrueshëm, të sigurt dhe paqësor.

Dialogu me të, dhe tek e fundit njohja prej saj e pavarësisë së Kosovës është një domosdoshmëri. Uashingtoni dhe Brukseli, duhet t’i përsërisin rregullisht këto fjali, pasi kjo është vetëm në të mirë të rajonit. Siç thoshte dikur kryeministri britanik Uinston Çërçill:”Ballkani prodhon më shumë histori, sesa mund të konsumojë!”.

Historia po ndodh para syve tanë, dhe shtron pyetjen nëse Uashingtoni dhe Brukseli po shohin në drejtimin e duhur. Një ditë pasi Kosova shpalli pavarësinë në vitin 2008, presidenti amerikan Xhorxh Ë.Bush njohu vendin më të ri në botë, duke deklaruar se ky akt do të “sillte paqe në një rajon të shkatërruar nga lufta”.

Shumë shpesh, ata që analizojnë Ballkanin flasin për të shkuarën. Sigurisht, plagët e luftës duan kohë që të mbyllen. Por ndërkohë, duhet të merren parasysh edhe shqetësimet reale të qytetarëve të përditshëm, sidomos të brezit të ri të lindur pas luftës.

Siguria nga një konflikti i armatosur nuk mund të nënvlerësohet, por edhe siguria ekonomike është po aq e rëndësishme. Parja e gjërave përmes syve të të rinjve që bëhen pjesë e fuqisë punëtore, zhvendosen në shtëpinë e tyre të parë, dhe rritin fëmijët e tyre, është ajo që e kanë lënë shpesh pas dore politikanët e Ballkanit.

Zotimi për një bashkëpunim më të madh rajonal ekonomik, është angazhimi më i rëndësishëm që mund të dalë nga takimi i Shtëpisë së Bardhë. Një zhvillim ekonomik i përmirësuar, do t’u sigurojë politikanëve në Ballkanin Perëndimor mbështetjen popullore për të marrë vendime të vështira.

Uashingtoni dhe Brukseli, janë të mirë-pozicionuar për ta udhëhequr, promovuar dhe investuar në këtë lloj bashkëpunimi. I dërguari special i presidentit Trump, Riçard Grenëll u zotua se Shtëpia e Bardhë do të përqendrohet në përparimin ekonomik të rajonit.

Ai sugjeroi se synimi i BE-së duhet të jenë përpjekjet, drejt një zgjidhjeje politike të konfliktit Kosovë-Serbi. Por nismat inovative të politikës ekonomike nuk mund të vijnë mjaftueshëm shpejt, dhe të gjitha demokracitë e tregut të lirë mund të luajnë një rol.

Mosha mesatare e banorëve në Serbi është 41-vjeç. Por Banka Botërore vlerëson se popullsia, aktualisht 7 milionë, do të zvogëlohet në 5.8 milionë gjatë 3 dekadave të ardhshme. Kosova ka popullsinë më të re në Evropë. Gati një e katërta e qytetarëve janë 14-vjeç ose më të rinj. Por ajo ka numrin më të lartë të papunësisë në të gjitha brezat. Jetesa e përditshme e familjeve të reja në rajon, varet nga aftësia e tyre për të udhëtuar dhe punuar jashtë vendit.

Të dyja qeveritë – së bashku me Uashingtonin dhe Brukselin – do të përfitojnë nëse fokusohen tek perspektiva e bashkëpunimit ekonomik. Tetorin e vitit të kaluar liderët e Serbisë, Shqipërisë dhe Maqedonisë së Veriut u takuan në Novi Sad. Ata folën për krijimin e një “mini-Shengeni”.

LEXO EDHE:  Kërkesa e papërballueshme për teste/ Laboratoret amerikane të stresuara

Zona e Shengenit e ka ndryshuar shumë nivelin socio-ekonomik të 26 vendeve anëtare të BE-së, dhe s’ka asnjë arsye pse një projekt i ngjashëm në Ballkan, të mos kishte rezultate të matshme dhe pozitive. Natyrisht, djalli fshihet në detaje, dhe pandemia aktuale e ka futur në ngërç këtë nismë.

Uashingtoni dhe Brukseli duhet ta riaktivizojnë këtë nismë, dhe të inkurajojnë bashkëpunimin midis Beogradit, Prishtinës, Podgorica dhe Sarajevës. Nga java e kaluar, rajoni do të ketë energji elektrike me një kosto më të përballueshme, falë një rrjeti të interkonjeksionit 400 kV midis Kragujevacit and Kraljevos.

Një ditë pas Krishtlindjeve Ortodokse, presidenti serb Vuciç mori pjesë në nënshkrimin e marrëveshjes për gazsjellësin “Turk Stream” në Stamboll. Atij iu bashkuan presidentët Putin dhe Erdogan dhe kryeministri bullgar Bojko Borisov. Rusia manipulon shpesh me çmimet e gazit, për të kundërvënë ndaj njëra-tjetrës vendet e Evropës Lindore.

Më herët, Uashingtoni i ka kushtuar vëmendje të madh projektit të gazsjellësit Trans-Adriatik, që do të sjellë në Evropë gazin nga fushat e Azerbajxhanit, dhe do të jetë gazsjellësi i parë evropian që e anashkalon tërësisht Rusinë. Banka Evropiane për Rindërtim dhe Zhvillim (EBRD), që bashkëpunon me 16 banka tregtare, sapo i ka dhënë një kredi prej 1 miliardë eurosh.

Duke supozuar një përfundim të afërt të TAP, Brukseli duhet të përshpejtojë planet për ta bërë realitet gazsjellësin tjetër Adriatiko-Jonian. Kjo do të ndryshonte shumë varësinë energjetike, dhe rrjedhimisht edhe sigurinë ekonomike të Malit të Zi, Kroacisë dhe Bosnjës. Kjo ka qenë prioritet i BERZH0it për vitin 2018, dhe duhet të mbetet i tillë edhe në vazhdim. Sapo u kthye nga Uashingtoni në mars, presidenti serb tha:”Solidariteti evropian nuk ekziston. Ai është thjesht një përrallë. E vetmja që mund të na ndihmojnë në këtë situatë të vështirë është Kina”.

Dhe diplomacia kineze e maskave, është ekspozuar më qartë në Serbi se kudo tjetër. Pekini paraqet një sfidë të madhe për Uashingtonin dhe Brukselin. Ndërsa vëmendja është përqendruar me të drejtë tek teknologjia 5G, ajo duhet të jetë shumë më e gjerë sesa kaq. Pekini kultivon një marrëdhënie shumë praktike me vende si Serbia, që nuk janë ende pjesë e BE-së. Politikanët në rajon i shohin investimet kineze si të leverdishme në kuadër të afateve zgjedhore dhe “fitoreve” të menjëhershme, në vend të diskutimeve të pafundme mbi çeljen e kapitujve të rinj në kuadër të negociatave për anëtarësim në BE.

Sot investimet kineze në infrastrukturë, janë pasuar në një prani shumë më madhe në media dhe aktivitete kulturore. Në fakt edhe në Kroaci, një anëtare e BE-së dhe NATO, ura më e madhe në Evropë po ndërtohet nga një kompani shtetërore kineze, e cila u zgjodh në vend të një kompanie austriake.

Ndërsa vijon debati mbi të ardhmen e marrëdhënieve trans-atlantike dhe mbi pasojat e anulimit të samitit në Shtëpinë e Bardhë, fakt është se ka munguar vëmendja e vazhdueshme ndaj nevojave të përditshme që kanë njerëzit në këtë rajon.

Pas zgjedhjeve në Serbi, krijimit të një qeverie të re në Kosovë, pas marrjes nga Gjermania të presidencës së BE-së, dhe falë një interesi të qëndrueshëm bipartizan në Uashington për rajonin, është më se i mundur një përparim real dhe domethënës socio-ekonomik në Ballkanin Perëndimor./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Al Kapone ngrysi aty ditët e tij të fundit/ Pse Alkatrazi mbetet burgu më i famshëm në botë

Publikuar

-

Nga

Al Kapone ngrysi aty ditët e tij të fundit/ Pse Alkatrazi mbetet burgu më i famshëm në botë

Në orën 9:40 të mëngjesit të 11 gushtit 1934, në burgun famëkeq të Alkatrazit në SHBA, mbërriti grupi i parë i të burgosurve. 137 gjithsej, mes tyre bosi mitik i mafias italo-amerikane, Al Kapone. Për dekada të tëra, Alkatraz pati reputacionin e njërit prej burgjet
me kushtet më të ashpra në SHBA.

“Thyej rregullat, dhe shkon në burg. Thyej rregullat e burgut, dhe shkon në Alkatraz”, ishte një nga thëniet e famshme mbi këtë burg. Por ishulli i Alkatrazit në Gjirin e San Franciskos në shtetin e Kalifornisë, ka një histori interesante që shkon përtej të qenit vetëm një vend i vuajtjes së dënimit.

Në vitet 1850 ishte një bazë ushtarake

I eksploruar në fillim nga spanjolli Huan Manuel de Ajala në 1775, Alkatraz është emri i amerikanizuar i ‘Isla de los Alcatraces’ (Ishulli i Pelikanëve). Pas përfundimit të Luftës Meksikë SHBA në vitin 1848, Kalifornia u bë pjesë e Shteteve të Bashkuara. Dhe në vitet 1850, në ishull u ndërtua një bazë ushtarake amerikane. E pajisur me më shumë se 100 topa, ajo monitoronte aktivitetin detar në Gjirin e San Franciskos, duke penguar hyrjen e të huajve që zbarkonin shpesh atje për të kërkuar ar.

Burgu u ndërtua nga vetë të burgosurit

Kur nevoja për mbikëqyrjen e armatosur të Gjirit mbaroi, ushtria amerikane e shkatërroi fortesën që kishte ndërtuar, duke lënë të paprekur vetëm themelet e bodrumit. Gjatë viteve 1909-1911, të burgosurit nga radhët e ushtrisë u detyruan të punojnë për të ndërtuar një strukturë të re që do të strehonte të dënuarit e Bregun Perëndimor.
Ushtria ia transferoi pronësinë e ishullit Departamentit të Drejtësisë në vitin 1933. Dhe pikërisht nga ai moment, Alkatraz u bë sinonim i burgut më të keq në botë, duke strehuar gangsterë famëkeq si Al Kapone apo Xhorxh Keli.

Jeta në Alkatraz nuk ishte gjithmonë e tmerrshme

Alkatraz pati që në fillimin reputacionin e ndarjes së kriminelëve më të regjur të Amerikës, nga pjesa tjetër e popullsisë. Ndonjëherë, të burgosurit nuk kishin mundësi as të flisnin me njëri-tjetrin. Por kushtet brenda burgut, nuk ishin dhe aq të këqija sa janë portretizuar shpesh nëpër filma.
Të burgosurit kishin shpesh qelinë e tyre personale. Madje disa të burgosur kërkuan vetë të transferoheshin aty, pasi mundësia e përplasje të dhunshme ishte më e vogël. Arsyeja pse disa nga kriminelët më famëkeq të kohës si Al Kapone u dërguan atje ishte zakonisht për shkak të rutinës së rreptë. Të burgosurit kishin pak privilegje përveç 4 elementëve bazikë:ushqim, strehim, veshmbathje dhe kujdes mjekësor.

LEXO EDHE:  Negociatat me BE/ Si Basha mori peng Shqipërinë, për inat të Ramës   

LEXO EDHE:  Presidenti i PPE, Joseph Daul: Po e ndjek me shumë vëmendje dhe prioritet situatën në Shqipëri

Shanset për t’u arratisur ishin minimale



Shumë njerëz e njohin historinë e Frenk Morris, Xhon Englin dhe Klarens Englin, që tentuan të arratisen nga burgu në vitin 1962, duke përdorur një trap të bërë me copa plastmasi. Askush nuk e di nëse 3 burrat ia dolën, por shanset që të kenë shpëtuar gjallë janë të pakta. Nga 36 burrat që tentuan arratinë në 29 vitet e funksionimit të atij burgu (1934-1963), 23 u kapën, 6 u vranë nga rojet, dhe 2 u mbytën. Pesë të tjerë, përfshirë Morris dhe vëllezërit Eglin, rezultojnë ende sot të zhdukur.

Gardianët e burgut jetuan në Alkatraz bashkë me familjet e tyre

Fëmijët e tyre peshkonin dhe e kalonin kohën në ambientet sociale, që kishin pishina. Familjarët bënin shpesh udhëtime me varkë fundjavave në bregun përballë për të bërë pazar. Ndërsa e kishin të ndaluar të mbanin kontakte me të burgosurit, disa prej tyre shihnin gjithë kërshëri kur mbërrinin të burgosurit e rinj me pranga në duar.

U mbyll në vitin 1963 për shkak të kostos së madhe të mirëmbajtjes

Uji shumë i kripur i detit, gërryente vazhdimisht muret e burgut, duke e rritur shumë koston e mirëmbajtjes. Në vitet 1950, mbajtja e një të burgosuri në Alkatraz i kushtonte shtetit amerikan 10.1 dollarë në ditë, ose 3 herë më shumë sesa në shumicën e burgjeve të tjera federale. Ndërkohë, burgu kishte nevojë për një furnizim të vazhdueshëm me ujë të pijshëm, që çohej çdo javë me anije.

Në vitin 1969, u “pushtua” në shenjë proteste nga një grup studentësh

Shkaku:të tërhiqnin vëmendjen e qeverisë amerikane ndaj trajtimit të indianëve vendas. Protesta u drejtua nga Riçard Ejks, student në Universitetin Shtetëror të San Franciskos, dhe zgjati gjithsej 19 muaj. Autoritetet e morën situatën nën kontroll në vitin 1971, kur grupi i protestuesve ra nga 400 në vetëm 15. Gjithsesi protesta e arriti synimin e saj:presidenti Riçard Nikson ndryshoi qasje në vitin 1970, duke i dhënë fund konfiskimit të tokave të indianëve të Amerikës.

Mbetet ende sot një nga atraksionet turistike më të njohura

Ishulli i Alkatrazit u shndërrua në një park, dhe në vitin 1972 u bë pjesë e sistemit të parqeve kombëtare të SHBA-së. Nëse doni ta vizitoni, mund të bëni rezervimin paraprak, bashkë me rezervimin e vendit në traget. Kur të zbrisni, një ciceron do t’ju orientojë nëpër të gjitha pjesët e burgut, përfshirë qelinë ku qëndroi dikur Al Kapone. Ishulli vizitohet çdo vit nga më shumë se 1.5 milionë njerëz./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse zhvillojmë imunitet gjatë gjithë jetës ndaj disa sëmundjeve, por jo ndaj të tjerave?

Publikuar

-

Nga

Disa sëmundje, si fruthi, na infektojnë vetëm një herë në jetë, dhe zakonisht na japin një imunitet të përjetshëm. Për sëmundjet e tjera si gripi, ne duhet të vaksinohemi vit pas viti. Atëherë, pse zhvillojmë imunitet gjatë gjithë jetës ndaj disa sëmundjeve, por jo ndaj të tjerave?
Dhe ku klasifikohet koronavirusi mes tyre? Nëse ne zhvillojmë apo jo imunitet ndaj një sëmundjeje, kjo varet shpesh nga antitrupat tanë, të cilat janë proteina që i prodhon trupi ynë si përgjigje ndaj infeksionit. Antitrupat janë një nga mbrojtjet më të njohura të trupit:Ato i rrethojnë qelizat “pushtuese” dhe në rastin më të mirë, i pengojnë ato të marrin nën kontroll qelizat tona, dhe të shumohen.

Pasi ne shërohemi nga një infeksion, nivelet e antitrupave shpesh zvogëlohen, por të paktën disa janë aty të gatshme për të rritur sërish prodhimin, nëse e njëjta sëmundje sulmon prapë. Kjo është arsyeja pse një test mbi antitrupat, mund t’ju tregojë nëse keni qenë të infektuar në të kaluarën. Ndërkohë, është kjo ajo që zakonisht na pengon të sëmuremi për herë të dytë. “Trupi ynë nuk harron”- thotë Mark Xhenkins, imunolog në Universitetin e Minesotës. “Kur ri-prekemi nga një sëmundje, kjo nuk ndodh sepse trupi ynë e ka humbur imunitetin. Ne ri-sëmuremi ose sepse patogjeni ka pësuar mutacion dhe sistemi ynë imunitar nuk e njeh më atë, ose sepse trupat tanë kanë tendencë të kenë një përgjigje imunitare shumë më të dobët”- thotë ai.

Për shembull, merrni gripin. Ky është një virus që mund të ndryshojë lehtësisht gjenet e tij, thotë Xhenkins. Teksa sistemet tona imunitare e shkatërrojnë një version të virusit, lind një variant tjetër, të cilin sistemet tona imunitare nuk e njohin.
Por jo të gjitha viruset ndryshojnë kaq lehtë. Për shembull, virusi i poliomielitit nuk mund ta ndryshojë me lehtësi gjenomin e tij, thotë Xhenkins. Kjo është arsyeja, pse kemi qenë kaq të suksesshëm në thuajse zhdukjen e tij.

E ftohura e zakonshme, por edhe viruset e tjera që zakonisht nuk kalojnë përtej pjesës së sipërme të sistemit të frymëmarrjes, nuk na ri-infektojnë sepse ndryshojnë shumë shpejt, por sepse trupi ynë nuk prodhon zakonisht shumë antitrupa kundër këtyre patogjenëve të tillë, shprehet Mark Slifka, imunolog në Qendrën Kombëtare të Kërkimeve Primate në Oregon, SHBA.
“Trupat tanë nuk shqetësohen dhe aq për traktin e sipërm të frymëmarrjes”- thekson ai. Dhe kjo është ajo që ne po shohim me simptomat e buta të Covid-19 tek shumica e njerëzve. Virusi ngjitet vetëm pas traktit të sipërm të frymëmarrjes, dhe aty trupi nuk e trajton si një kërcënim.



Në një studim të këtij viti, 10 nga 175 pacientë që kishin pasur simptoma të buta të Covid -19, zhvilluan pak ose aspak antitrupa. Për sëmundjet që nuk bëjnë pjesë në asnjërën prej këtyre kategorive, imuniteti ka tendencë të zgjasë shumë më gjatë.
Kështu, një studim i vitit 2007 i publikuar në “New England Journal of Medicine”, zbuloi se do të duheshin më shumë se 200 vjet që të zhdukej gjysma e antitrupave që keni, pasi kaloni fruthin ose shytat. I njëjti studim gjeti rezultate të ngjashme për virusin Epstein-Barr, i cili shkakton sëmundjen e mononukleozës.

LEXO EDHE:  Negociatat me BE/ Si Basha mori peng Shqipërinë, për inat të Ramës   

LEXO EDHE:  Presidenti i PPE, Joseph Daul: Po e ndjek me shumë vëmendje dhe prioritet situatën në Shqipëri

Por përgjigjet e antitrupave nuk zgjasin gjithmonë. I njëjti studim zbuloi se duhen rreth 50 vjet për të humbur gjysmën e antitrupave nga sëmundja e lisë së dhenve, dhe 11 vjet për të humbur gjysmën e antitrupave nga sëmundja e tetanozit.
Kjo do të thotë që pa u vaksinuar, teorikisht ju mund të infektoheni sërish nga një prej këtyre sëmundjeve në moshë madhore. Shkencëtarët nuk janë ende të sigurt se pse ruajmë më gjatë përgjigjet tona të antitrupave për disa sëmundje, në krahasim me të tjerat.
Ka të ngjarë që disa nga sëmundjet më të zakonshme, si lija e dhenve dhe mononukleoza,
na ri-sëmurin më shpesh sesa e kuptojmë, por që antitrupat që ne kemi e shtypin infeksionin, para se ta vërejmë simptomat fizike në trupin tonë, thotë Xhenkins. Dhe në ato raste, sistemi imunitar është sërish në kapacitet të plotë për shkak të ri-infektimeve.

“Ato e mbajnë vigjilent imunitetin tonë. Ndryshe ndodh me tetanozin, kur ne ndoshta ekspozohemi më rrallë ndaj tij, pasi nuk ndodh shpesh të shkelim në gozhdë të ndryshkura”- thotë ai. Shkencëtarët e tjerë, mendojnë se sistemi imunitar i njeriut është i trajnuar për të shënjestruar patogjenët që “shfaqen” në një formë të caktuar, thotë Slifka.
Një teori sugjeron që ne krijojmë një përgjigje imune më të madhe, dhe më të zgjatur në kohë ndaj patogjenëve që na sulmojnë më shpesh. Për shembull, antitrupat që prodhojmë ndaj lisë, janë të përjetshme. Por tetanozi nuk është aspak përsëritës. Është toksina e prodhuar nga bakteret e tetanozit, dhe jo vetë bakteri ai që na sëmur.

Bazuar në këtë teori, është e mundur që trupat tanë të mos jenë aq të stërvitur për ta shënjestruar këtë proteinë të vetme, thekson më tej Slifka. Pra, a do të jetë imuniteti ndaj koronavirusit të ri – nga sëmurja prej tij, apo vaksina – aq i zgjatur në kohë sa imuniteti ynë
ndaj lisë, apo do të na duhet çdo vit një vaksinë e re? Xhenksins shpreson që po. Të gjitha të dhënat, si nga infeksionet natyrore ashtu edhe nga vaksinat, sugjerojnë se shumica e njerëzve po prodhojnë antitrupa neutralizues, dhe me një shumëllojshmëri që parandalon depërtimin e viruseve në qelizat tona, thotë Xhenkins. Dhe ndryshe nga gripi, SARS-CoV-2, virusi që shkakton Covid-19, nuk po ndryshon shumë shpejt. “Ky virus, ka tiparet e viruseve mbi të cilat ne kemi qenë shumë të suksesshëm me vaksinimet”- përfundon ai./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Bolshevikët donin ta vrisnin, por një lojë shahu i shpëtoi jetën: Historia e pazakontë e Osip Bernshtajnit

Publikuar

-

Nga

Bolshevikët donin ta vrisnin, por një lojë shahu i shpëtoi jetën: Historia e pazakontë e Osip Bernshtajnit

Shahu është një lojë e strategjive, dhe strategjia më e mirë është ajo që të jep fitoren. Kampionët e shahut, fitojnë çmime me vlera të mëdha monetare në fund të turneve ndërkombëtare. Por në këtë rast, çmimi ishte edhe më i lartë.

Në lojën e shahut që Osip Bernshtajni luajti në vitin 1918, në rrezik ishte vetë jeta e tij. Osip Bernshtajn ishte një shahist i famshëm ruso-francez, dhe një avokat i suksesshëm në fushën e financave. Me shumë fitore në karrierën e tij të gjatë në shah, ai u bë i njohur në të gjithë Perandorinë Ruse, dhe mori titullin Mjeshtër i Madh i shahut në vitin 1950.

Përveçse i solli shumë çmime, loja e shahut i shpëtoi jetën Bernshtajnit kur gjërat morën tatëpjetën pas Revolucionit të Tetorit. Po kush ishte Osip Bernshtajni? Lindi më 20 shtator 1882 në qytetin Zhitomir, në Perandorinë Ruse. Në vitin 1906, Bernshtajn u diplomua për drejtësi në Universitetin Haidelberg, dhe nisi karrierën e tij si avokat në fushën e financave. Revolucioni i Tetorit 1917, solli ndryshime të mëdha në të gjithë Perandorinë Ruse.

Disa nga ndryshimet përfshinin sekuestrimin e pronës private, shtetëzimin e të gjitha bankave ruse, konfiskimin e llogarive bankare private, dhe vrasjen e të gjitha atyre që kishin bashkëpunuar me bankierët dhe familjen mbretërore. Dhe një nga ata ishte pikërisht Osip Bernshtajni. Në vitin 1918, pas Revolucionit të Tetorit dhe gjatë Luftës për Pavarësinë e Ukrainës, Bernshtajni po punonte në Odesa si një këshilltar ligjor i një bankieri. Për shkak të bashkëpunimit të tij me bankat dhe mbështetjes ndaj kapitalizmit, u arrestua nga CHEKA- policia sekrete bolshevike, që u krijua enkas për të shfarosur të gjithë armiqtë politikë të shtetit komunist.
Pas arrestimit, u urdhërua të ekzekutohej nga një togë pushkatimi. Ditën e ekzekutimit, ndërsa toga po përgatitej të qëllonte mbi të, eprori i tyre kërkoi të shihte listën me emrat e të burgosurve, që ishin përzgjedhur të ekzekutoheshin atë ditë.



Duke qenë i pasionuar pas shahut, oficeri e njohu menjëherë emrin e Osip Bernshtajnit. Ai e pyeti nëse ai ishte vërtet mjeshtri i famshëm i shahut, dhe Bernshtajn e konfirmoi këtë. Por përgjigja nuk mjaftoi që oficeri të bindej, ndaj ai kërkoi të luante një lojë shahu me të. Kushtet e lojës ishin shumë të thjeshta:nëse Bernshtajn do të fitonte, dhe vërtetonte se ishte realisht një mjeshtër në shah, nuk do të vritej, përkundrazi do të lirohej. Nëse humbte apo refuzonte të luante, do të pushkatohej me të tjerët.

LEXO EDHE:  Presidenti vlerëson Ambasadorin Christopher R. Hill me dekoratën “Gjergj Kastrioti Skënderbeu”

LEXO EDHE:  Nga Artan Fuga/ BE i jep fund livadhisjes sonë me integrimin

Bernshtajn arriti ta fitojë pa asnjë vështirësi lojën, dhe u lirua menjëherë. Duke u ndjerë i pasigurt në Bashkimin Sovjetik, Bernshtajn dhe familja e tij shkuan në Paris. Atje ai e vazhdoi karrierën e tij si avokat financiar, teksa vazhdoi të luante shah si përfaqësues i Francës.
Bernshtajn qëndroi në Francë deri në vitin 1940, kur edhe Franca kapitulloi dhe u pushtua nga nazistët. Për shkak të origjinës së tij hebreje, u procedua penalisht nga autoritetet e reja. Gjatë verës së atij viti, ai u arratis drejt Spanjës, kur një patrullë kufitare spanjolle e arrestoi bashkë me familjen e tij.

Për fatin e tij të mirë, disa nga miqtë e tij me ndikim në Spanjë, arritën të negociojnë lirimin e tij, dhe bënë të mundur qëndrimin e tij atje derisa të mbaronte lufta. Bernshtajn u rikthye në Paris në vitin 1945. Një nga lojërat më interesante të shahut prej tij ndodhi në vitin 1954 kur ai ishte 72-vjeç. Në turneun e mbajtur në Montevideo të Uruguajit, Bernshtajni ai arriti në gjysmëfinale, ku duhej të luante kundër Migel Najdorf. Najdorf u ofendua që i duhej të luante kundër një kundërshtari aq të moshuar, dhe ishte aq i sigurt se do ta mundte, saqë arriti të bindë organizatorët të dyfishonin shumën e parave për vendin e parë, në kurriz të uljes sa shumës së parave për vendet e tjera.
Por Bernshtajn e mposhti me vetëm 37 lëvizje, dhe e bëri atë të pendohej për vendimin që mori mbi çmimin e parë. Gjatë jetës së tij, Osip Bernshtajn e fitoi dhe humbi 3 herë pasurinë. Herën e parë gjatë Revolucionit Bolshevik, të dytën gjatë Depresionit të Madh, dhe kur fitoi një pjesë të parave, ai i humbi sërish ato kur Gjermania naziste pushtoi Francën. Por më e rëndësishmja:ai arriti të ruajë thesarin e tij më të çmuar, jetën e tij. Bernshtajn vdiq më 30 nëntor 1962 në një sanatorium në Francë, në moshën 80-vjeçare./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE