Connect with Us

Amerika s’ka nevojë për një revolucion të ri

Blog

Amerika s’ka nevojë për një revolucion të ri

Publikuar

-

Amerika s’ka nevojë për një revolucion të ri

Nga Ayaan Hirsi Ali “The Wall Street Journal”

Zemërimi është reagimi i natyrshëm ndaj vrasjes brutale të Xhorxh Floid.Megjithatë zemërimi dhe të menduarit e kthjellët dhe në mënyrë kritike, shkojnë rrallë krah për krah njëra-tjetrës. Një akt brutal i policisë, u bë katalizatori i lindjes së një fryme revolucionare.

Protestat degraduan shpejt në akte dhune dhe plaçkitjeje.
Dyqanet u shkatërruan; policë dhe civilë u plagosën dhe u vranë. Vërtetësisë së kauzës së “Black Lives Matter”, iu bashkua një parullë e pakuptimtë:”Mos financoni më policinë!”.Politikanët demokratë – dhe disa republikanë – nxituan që të qetësojnë protestuesit.

Kryetarët e bashkive të Los Anxhelesit dhe Nju Jork, u zotuan të shkurtojnë buxhetet për policinë në qytetet e tyre.Këshilli i qytetit në Mineapolis, deklaroi se ka ndërmend ta shpërbëjë departamentin e tij të policisë.Spikerja e Kongresit dhe demokratët e tjerë, u gjunjëzuan në Kapitol.

Senatori Mit Romni, iu bashkua një marshimi. Drejtuesit e korporatave, u përpoqën t’i identifikojnë markat e tyre me protestat. Nga mesi i qershorit, sipas sondazheve, opinioni publik amerikan kishte ndryshuar, nga të qenit skeptik për lëvizjen “Black Lives Matter”, në një mbështetje të gjerë për të.
Politikanët, gazetarët dhe figurat e tjera publike që kishin denoncuar protestat kundër masave kufizuese për shkak të pandemisë, e humbën befas shqetësimin e tyre për virusin. Një epidemiolog nga Universiteti Xhon Hopkins shkroi në Tuiter më 2 qershor:”Në këtë moment rreziqet e shëndetit publik nga mosshkuarja në protestat që synojnë t’i jepet fund racizmit sistemik, janë shumë të më mëdha sesa dëmet që shkakton koronavirusi”.

Edhe pse vetë jam një zezake nga Afrika, e ardhur në SHBA si emigrante, unë jam shumë e vetëdijshme për vështirësitë dhe vuajtjet që kanë përjetuar ndër shekuj afro-amerikanët. Skllavëria, rindërtimi, diskriminimi racor:Unë e di historinë. E di edhe që në SHBA ka ende paragjykime racore, dhe se ato shfaqen në sjelljen agresive të disa policëve ndaj afro-amerikanëve.
Unë e di se në aspektin e pasurisë, shëndetit dhe arsimimit, afro-amerikanët mbeten mesatarisht më afër fundit të shoqërisë sesa në krye të saj.E di gjithashtu, se komunitetet afro-amerikane janë dëmtuar në mënyrë disproporcionale si nga Covid-19, ashtu edhe nga kriza ekonomike e shkaktuar nga karantina.
Por kur dëgjoj të thuhet që SHBA-ja është e dominuar nga racizmi, kur shoh që libra të tillë si “Fragility” i Robin Dianxhelo janë në krye të shitjeve, kur lexova se mësues apo gazetarë janë pushuar nga puna, pasi guxuan të vënë në dyshim tezat që mbron lëvizja “Black Lives Matter”, atëherë u ndjeva e detyruar të flas.

“Ajo që mediat nuk tregojnë”, shkrova në Tuiter më 9 qershor, “është se Amerika është vendi më i mirë në botë për të qenë zezak, grua, homoseksual, trans apo çfarëdolloj tjetër. Ne kemi problemet tona, dhe duhet që t’i zgjidhim ato.Por shoqëria dhe sistemet tona, janë larg nga të qenit raciste”.
Amerika duket ndryshe, nëse rritesh siç bëra unë në Afrikë apo Lindjen e Mesme.Atje kisha një përvojë në vetë të parë për tre gjëra.Së pari, për luftërat e përgjakshme civile midis afrikanëve, ku gjithë luftëtarët janë me lëkurë të errët, dhe ku nuk është i pranishëm asnjë i bardhë.

Së dyti, të anarkisë që ndodh kur nuk ka polici, ligj dhe rregull. Së treti, të racizmit në formën e tij të rëndë (por edhe seksizmit) të një shoqërie siç është ajo e Arabisë Saudite, ku skllavëria de-fakto ekziston ende. Unë erdha në SHBA në vitin 2006, pasi kisha jetuar në Holandë që nga viti 1992.
Ashtu si shumica e emigrantëve, unë erdha me besimin se në Amerikë do të gjykohesha më shumë për meritat e mia, sesa në bazë të paragjykimeve racore ose seksuale. Ka një arsye se përse SHBA-ja mbetet, siç ka qenë prej kohësh, destinacioni kryesor që zgjidhet nga emigrantët.

Ne e dimë që këtu nuk ka gati asnjë ndryshim në shkallën e papunësisë për punëtorët emigrantë dhe ata vendas, ndryshe nga sa ndodh në Bashkimi Evropian. Ne emigrantët i njohim edhe dobësitë e shoqërisë amerikane:një sistem shendetësor i shtrenjtë por joefikas, shkollat publike të dobëta në komunitetet e varfra, dhe një varfëri që asnjë program i mirëqenies nuk po mundet ta lehtësojë.
Por e dimë gjithashtu se këto probleme nuk i vuajnë vetëm zezakët në SHBA. Edhe Amerika e Bardhë, është “e përçarë” në aspektin social. Nëse Amerika është një shoqëri kronikisht raciste, atëherë pse “vdekjet nga dëshpërimi” të studiuara nga Ana Kejs dhe Angus Ditën janë përqendruar kaq shumë në mesin e amerikanëve të bardhë të moshës së mesme?

LEXO EDHE:  Shoiçi Jokoi, japonezi që u fsheh 28 vjet në xhungël, dhe nuk e dinte se lufta kishte përfunduar

Ky vend është vetëm 244-vjeçar, por mund të tregojë edhe shenja plakjeje. Por amerikanët kanë spikatur që herët për qasjen e tyre të veçantë në zgjidhjen e problemeve.Evropianët, siç ankohej Aleksis dë Tokëvil, ishin të prirur t’ua linin problemet autoriteteve qendrore në Paris ose Berlin.
Amerikanët i zgjidhnin tradicionalisht problemet aty ku lindin, duke u ulur në dialog në bashkitë dhe shoqatat vullnetare.Problemi është se sot ka njerëz që nuk duan ta kuptojnë këtë gjë, dhe kanë interes të shmangin zgjidhjet e mundshme.Ata kanë një nxitje të dukshme politike për të mos i zgjidhur problemet sociale, pasi ato janë baza e fuqisë së tyre.

Kjo është arsyeja pse një studiues si Roland Frajer, thotë se se nuk e vërtetë që policia amerikane qëllon për vdekje në mënyrë disproporcionale zezakët.Unë nuk kam asnjë kundërshtim me deklaratën “Black Lives Matter” (Jeta e zezakëve ka rëndësi).
Por lëvizja që e përdor këtë slogan, ka një armiqësi të madhe ndaj diskutimit serioz, të diktuar nga faktet, mbi problemin që ajo synon që të adresohet.Edhe më negativ është nxitimi me të cilin e lexojnë këtë lëvizje akademikët, media dhe biznesi.Elitat e Amerikës, janë ato që e kanë gatuar këtë rrëmujë.

Ato mbështetën 8 vitet e arrogancës hedoniste të presidencës së Bill Klintonit.Pastaj erdhi 11 shtatori, dhe për 8 vjet SHBA u përball me luftërat e gjata në Afganistan, Irak, dhe më pas me një krizë financiare. Pastaj patëm për 8 vjet një president liberal, dhe arroganca u rikthye në skenë, pabarazia ekonomike u rrit.
Shumë amerikanë, u ndjenë të mënjanuar nga bumi i teknologjisë dhe globalizmit. Asnjëherë nuk kam menduar se do të jem dakord me ndonjë gjë me Majkëll Mur. Por në tetorin e vitit 2016, ai parashikoi fitoren e Donald Trump duke thënë:”Zgjedhja e Trumpit, do të jetë “gishti i mesëm” më i madh i regjistruar ndonjëherë në historinë njerëzore”.

Unë mendoj ende sot se analiza e tij ishte e drejtë. Trump nuk u zgjodh për shkak të elokuencës së tij. Ai u zgjodh për t’i treguar gishtin e mesëm establishmentit amerikan. Por ne nuk mund t’i tregojmë “gishtin e mesëm” një pandemie, dhe ky vit ka nxjerrë në pah edhe limitet e Trumpit si president.
Megjithatë, kur sheh alternativën përballë, duhet të pyesni veten se ku do të na çonte ajo.

Një kthim pas tek arroganca e elitave amerikane të viteve 1990-2010? Unë nuk mund ta mendoj dot se një tjetër humbje shkatërruese, mund t’i detyrojë liberalët e mençur të qendrës së majtë të thonë:Tani mjaft më; mes nesh kemi një problem real nesh.
Ata do të jenë në të njëjtin pozitë si Partia e Laburistenë Britani pas 4 vitesh udhëheqje të Xheremi Korbin dhe 2 humbjeve elektorale, kur përfundimisht të moderuarit u detyruan të largoheshin nga e majta.
Në një mënyrë apo tjetër, Partia Demokratike duhet të gjejë një mënyrë për t’i dëbuar socialistët që po e shkatërrojnë atë së brendshmi. Edhe republikanët duhet të ndryshojnë mënyrat e tyre të sjelljes.Ata duhet të rivendosin lidhjet e tyre me të rinjtë.Duhet të adresojnë shqetësimet që kanë hispanikët.Dhe duhet të dëgjojnë afro-amerikanët, të cilët me siguri nuk duan të shohin zëvendësimin e policisë në lagjet e tyre, me organizatorët e komuniteteve.
Kemi edhe gati 4 muaj kohë, për ta kuptuar këtë me mënyrën e vjetër amerikane.Të kuptojmë se si të frenojmë Covid-19, gjë që ende nuk e kemi bërë. Të kuptojmë si të reduktohet dhuna, pasi policia nuk do të përdorte aq shpesh armët, nëse kriminelët nuk do të qarkullonin aq shpesh me to.

Dhe ndoshta më e rëndësishmja nga të gjitha, të kuptojmë se si të zhvillohen zgjedhjet në nëntor, të pandikuara nga problemet procedurale, pretendimet për abuzime, dhe trazira pas zgjedhjeve.Kush e di? Ndoshta ka edhe kohë që kandidatët të debatojnë mbi sfidat me të cilat përballemi – jo me zemërim, por me një mënyrë të të menduarit kritik, për të cilën ne amerikanët ishim dikur të famshëm.

Shënim: Ayaan Hirsi Ali, është studiuese në Institutin Huver të Universitetit të Stenfordit./Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

E çuditshme por e vërtetë/ Karantina ka bërë më të lumtura shumë familje

Publikuar

-

Nga

E çuditshme por e vërtetë/ Karantina ka bërë më të lumtura shumë familje

Disa njerëz mund të mos bien dakord, por një studim i ri sugjeron se mbyllja e imponuar në shtëpi për shkak të pandemisë së koronavirusit, ka forcuar marrëdhëniet e shumë prindërve me fëmijët e tyre.

Studimi, i publikuar nga Instituti për Kërkime Sociale dhe Ekonomike në Universitetin Eseks në Britaninë e Madhe, zbuloi se rreth një e katërta e prindërve, raportojnë përmirësim të  marrëdhënieve me fëmijët e tyre, që kur qeveria britanike miratoi politikën e saj të qëndrimit në shtëpi.

Më pak se 5 për qind e të anketuarve, thanë se raportet me fëmijët ishin përkeqësuar. Rezultatet bazohen në hulumtimet për studimin e Kuptimit të Shoqërisë gjatë Covid-19, një studim kombëtar përfaqësues që mblodhi të dhëna nga 5.500 prindër.

Studimet e mëparshme të institutit, kanë raportuar se nënat po kryejnë një sasi disproporcionale punësh shtesë, përfshirë në kujdesin për fëmijët, që normalisht në atë periudhë do të duhej të ishin në shkollë. Por gjetjet e reja, sugjerojnë se kjo nuk ka ndikuar negativisht në marrëdhëniet e tyre me fëmijët.

“Shumë nga studimet e fundit, kanë nxjerrë në pah barrën ekonomike dhe të kujdesit në rritje fëmijët nga ana e grave”- thotë profesore Briena Perelli-Harris nga Qendra ESRC për Ndryshimin e Popullsisë në Universitetin e Sauthemptonit, që e drejtoi studimin së bashku me Sandra Ualzenbah nga Universiteti Eseks.

Ajo tha se një studim i muajit prill mbi pasojat e Covid-19, tregoi se nënat kalonin mesatarisht 9 orë më shumë në javë gjatë karantinës për kujdesin e fëmijëve dhe shkollimin e tyre në kushtet e shtëpisë, krahasuar me baballarët.

“E megjithatë, gati një e treta e grave duket se po përfitojnë nga masat kufizuese, si një kohë për t’u afruar me fëmijët e tyre. Vetëm 5 për qind e tyre, raportuan se marrëdhëniet e tyre ishin përkeqësuar. Duket se përkundër presioneve të pabarabarta të shkollimit në shtëpi dhe punëve të shtëpisë, nënat raportuan më shumë sesa baballarët një përmirësim në marrëdhëniet e tyre”- thotë Perelli-Harris.

LEXO EDHE:  Kush janë kurdët, dhe pse po sulmohen tani nga Turqia?

LEXO EDHE:  Shoiçi Jokoi, japonezi që u fsheh 28 vjet në xhungël, dhe nuk e dinte se lufta kishte përfunduar

Shumë prindër, thanë se kishin marrëdhënie më të ngushta me fëmijët e tyre, pasi kishin ndihmuar në shkollimin e tyre në kushtet e shtëpisë. Gati 40 për qind e prindërve, që i reduktuan orët e tyre të punës për t’u kujdesur për fëmijët, thanë se marrëdhëniet mes tyre ishin përmirësuar.

Vetëm 6 për qind, pohuan se marrëdhëniet e tyre ishin përkeqësuar. Por, disa prindër kanë hasur më shumë vështirësi se të tjerët. Më pak nëna beqare, raportuan një përmirësim në marrëdhëniet me fëmijët e tyre, dhe më shumë pohuan se ato ishin përkeqësuar.

Rreth 10 për qind e prindërve që thanë se e kishin të vështirë të përballeshin me situatën e re, apo që mendonin se e ardhmja e tyre financiare do të përkeqësohej, ka më shumë të ngjarë të thonë se marrëdhëniet me fëmijët e tyre ishin përkeqësuar, ndërsa 27 për qind thanë se marrëdhëniet e tyre ishin përmirësuar.

“Vëzhgimi ka treguar se puna nga shtëpia dhe ndihma në kryerjen e detyrave të shkollës në shtëpi, duket se përmirëson marrëdhëniet prindër-fëmijë”- deklaron Perelli-Harris. Por ajo thekson se ata që kanë mundësi të punojnë nga shtëpia, kanë shumë të ngjarë të kenë të ardhura dhe arsim më të lartë. Në përgjithësi, gati një e treta e atyre që ndodhen në situata më të vështira, raportojnë gjithsesi se marrëdhëniet e tyre me fëmijët ishin përmirësuar./ The Guardian-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Nga i pastrehë në yll kinemaje/ Historia tragjike, por dhe frymëzuese e Silvester Stalones

Publikuar

-

Nga

Nga i pastrehë në yll kinemaje/ Historia tragjike, por dhe frymëzuese e Silvester Stalones

Të thuash që Silvester Stalone ka pasur një jetë të vështirë, do të ishte një nënvlerësim i madh. Nga të gjitha rrëfimet frymëzuese të artistëve me famë botërore, e tija është sigurisht e më e spikatur. Shumë njerëz e njohin Stalonen përmes filmit “Rocky”, historinë e një boksieri amator që përpiqet të mbijetojë në rrugët e Filadelfias.

Për të siguruar jetesën, Balboa punon si mbledhës borxhesh për llogari të një gangsteri të zonës, dhe ndeshet në nivele amatore për shuma të vogla parash. Më në fund, shfrytëzon shansin e madh, dhe arrin të bëhet kampion bote i peshave. Ky film ka në fakt shumë elementë autobiografikë.

Jeta për Stalonen ishte një luftë e vërtetë që kur lindi. Problemet gjatë lindjes, u shoqëruan me një gabim të mjekut gjinekolog, që i shkaktuar një paralizë të pjesshme të fytyrës në anë e majtë, duke përfshirë pjesë të mjekrës, buzës dhe gjuhës.

Për pasojë, Stalone mbeti me pamjen e tij hungëritësh, dhe fliste me vështirësi. Duke u rritur në një zonë të Nju Jorkut të njohur si “Hell’s Kitchen”, Stalone ishte dëshmitar i zënkave të vazhdueshme në shtëpi midis nënës dhe babait të tij.

Kur u largua nga shtëpia, paragjykohej vazhdimisht për shkak të pamjes së tij të çuditshme, dhe vështirësisë në të folur. U përjashtua shumë herë nga shkolla, si rezultat i notave të dobëta, përleshjeve të shpeshta me bashkëmoshatarët, dhe problemeve me sjelljen.

Problemet e vazhdueshme financiare, sollën edhe dëbimin nga shtëpia ku banonte me qira.

I pastrehë për mbi 3 javë, aktori ishte i dëshpëruar për para, dhe pikërisht në atë kohë ai pranoi një rol në një film pornografik. Për punën e tij, u pagua vetëm 200 dollarë në 3 ditë xhirime.

Siç kujton më vonë Stalone:”Isha i detyruar ose të luaja në atë film ose të vidhja dikë, pasi nuk kisha rrugë tjetër”. Më pas Stalone vendosi të bëhet aktor profesionist. Por pavarësisht audicioneve të shumta që dha, u përball në fillim me refuzime të shumta.

Në këto kushte, Stalone mendoi të hynte në botën e kinemasë si skenarist. Sërish u refuzua. I mbetur pa asnjë të ardhur, e shiti i dëshpëruar për 50 dollarë qenin e tij të dashur. Jeta e tij vazhdoi të ishte e mjerueshme. Pasi shëtiste gjithë ditën nëpër rrugëve të ngrira të Nju Jorkut, mbrëmjeve shkonte në një bibliotekë të zonës për t’u ngrohur disi.

Duke shfletuar libra të ndryshëm në raftet e bibliotekës, ai gjeti edhe një herë frymëzimin për të shkruar një tjetër skenar. Për të përsosur stilin e tij, Stalone lexoi vepra të ndryshme të shumë autorëve të famshëm. Nëpërmjet tyre, ai gjeti edhe një herë motivimin e nevojshëm për t’ia dalë, pavarësisht rrethanave të vështira ku gjendej.

LEXO EDHE:  E çuditshme por e vërtetë/ Karantina ka bërë më të lumtura shumë familje

LEXO EDHE:  Bota që ka “prodhuar” Krishtlindja

Në 1975, pasi pa ndeshjen e boksit mes Muhamed Ali dhe Çak Uepner, Stalone filloi të krijojë idenë e një skenari filmi. Ai e shkroi për 3 ditë skenarin për filmin “Rocky”. Ua propozoi atë shumë producentëve. Por për muaj më radhë sërish u refuzua.

Më në fund gjeti një regjisor që e përqafoi idenë e tij, Robert Çertof. Por studioja që e pranoi skenarin “United Artists”, këmbëngulte të gjente një aktor tashmë të njohur për të luajtur rolin e Roki Balboas. Por Stalone as nuk e çonte ndërmend, që dikush tjetër të luante në një rol të krijuar prej tij me aq shumë mund.

Pavarësisht ngurrimit të tyre të vazhdueshëm, regjisorët në fund ranë dakord që të ishte vetë Stalone ai që do të luante personazhin e Rokit. Kompania “United Artists”, ishte shumë mosbesuese dhe mori paraprakisht masa ndaj humbjeve të mundshme në shitjen e biletave. Por “Rocky” do të kishte në fakt shumë sukses, duke mbuluar të ardhurat zhgënjyese që pati filmi tjetër i kësaj kompanie, i dalë në të njëjtën kohë.

“Rocky” pati një buxhet i vogël prej 1 milionë dollarësh, çka e detyroi stafin të përshpejtonte prodhimin. Por kjo u bë më e vështirë nga dëmtimet fizike që pësoi Stalone dhe Karl Uedhërs (që luajti rolin e Apollo Kridit) gjatë një skene në ring. Përkundër këtyre pengesave, “Rocky” arriti të përfundojë xhirimet në vetëm 28 ditë.

Që në fundjavën e parë të premierës, filmi arkëtoi mbi 5 milionë dollarë fitime. Dhe kur u llogaritën arkëtimet në total disa javë më vonë, “Rocky” kishte prodhuar një fitim prej 117 milionë dollarësh vetëm në kinematë e Amerikës së Veriut.

Ndërkohë, në vendet të tjera fitimet llogariteshin mbi 107 milionë dollarë. Shitjet totale të biletave, garantuan një kthim prej mbi 11.000 për qind të investimit që kishte bërë studioja filmike. “Rocky” rezultoi të ishte filmi më fitime më të mëdha në SHBA për vitin 1976.

Stalone u nominua për aktorin më të mirë dhe skenarin më të mirë origjinal në ceremoninë e 49-të të Academy Aëards. Sot, Silvester Stalone ka një pasuri prej mbi 400 milionë dollarësh, dhe është shfaqur në më shumë se 50 filma si aktor dhe procudent. “Askujt nuk i pëlqen të dështojë. Unë i mësova leksionet që më dha jeta. Ajo të jep dhunti të caktuara, dhe t’i duhet që t’i shfrytëzosh ato”- thotë aktori./ Powerofpositivity.com-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Shtatë luftërat, ku forcat guerile mposhtën ushtritë profesioniste

Publikuar

-

Nga

Ushtritë e mëdha profesioniste, nuk i fitojnë gjithmonë luftërat ku angazhohen. Ndonjëherë ato që fitojnë janë njësitë luftarake të parregullta; qofshin këto forca vullnetare apo specialistë të trajnuar me taktikat jo konvencionale të luftës. Ata përballen me armikun përmes taktikave të ndryshme të mashtrimit, duke ia dalë të kenë avantazh ndaj një armiku shumë më të përgatitur apo më të madh në numër.

Spanja dhe lindja e guerileve

Termi “luftë guerile” vjen nga Lufta Gadishullore e viteve 1807-1814. Perandori francez, Napoleon Bonaoparti përdori një kombinim të manovrave politike dhe ushtarake, për të vënë nën kontroll Spanjën, dhe për të vendosur në fronin e saj mbretëror vëllain e tij.

Po kjo gjë u kundërshtua nga shumë spanjollë, të cilët sulmuan forcat pushtuese, dhe i mbështetën britanikët kur ata nisën të përballen me Napoleonin në gadishullin Iberik.

Sulmet nga njësitet guerile ishin shpesh brutale, ashtu siç ishin edhe hakmarrjet ndaj tyre, që përfshinin masakrat e shumta të kryera nga ushtarët francezë. Fjala “guerile”, që në spanjisht do të thotë “luftë e vogël”, hyri në gjuhën angleze përmes trupave britanike që e dëgjuan atë shpesh në gadishull.

Revolucioni Haitian

Revolucioni Haitian i viteve 791-1804 ishte unik në llojin e vet. Ai pati sukses dhe nuk u nxit nga shtresa e mesme, por përkundrazi ishte një rebelim i madh i skllevërve. Banorët e Santa Domingos i dëbuan kolonistët francezë. Njësitet e rebelëve përbëheshin nga skllevër të çliruar.

Zemërimi i shkaktuar nga skllavëria, solli akte brutale nga të dy palët. Numri i të vdekurve ishte i jashtëzakonshëm. Pasi i dëbuan padronët e tyre kolonialë, rebelët themeluan kombin e Haitit. Ajo ngjarje i tronditi fuqitë e mëdha të Evropës.

Të Njëmijtët në Itali

Fushatat e Xhuzepe Garibaldit për të bashkuar Italinë, u zhvilluan përmes forcave të parregullta ushtarake. Garibaldi ishte një nacionalist që mbështetej tek vullnetarët atdhetarë, për të formuar ushtritë me të cilat realizoi revolucionin e shumëpritur.

Ekspedita e Të Njëmijtëve në Sicili e vitit 1860 ishte më e shquara nga ato fushata. Duke qenë 25 herë më pak në numër se sa armiku, këmishëkuqtë e Garibaldit arritën të mposhtin ushtritë profesioniste të Mbretërisë së Napolit në një seri betejash të vogla.

Duke sulmuar gjithmonë të parët, trupat e Garibaldit ngjallën panik tek napolitanët. Kur kërkuan armëpushim, këta të fundit ishin sërish 5 herë më të shumtë në numër, megjithëse siçilianët kishin kaluar në anën e Garibaldit. Pasi vuri nën kontroll Siçilinë, Garibaldi u hodh në pjesën kontinentale të vendit. Ai e pushtoi Mbretërinë e Napolit, duke hyrë në qytet hipur në një tren me një pjesë të vogël të ushtarëve të tij. Ai ia kishte dalë të bashkonte pjesën më të madhe të Italisë.

Lufta e Dytë Botërore

Lufta e Dytë Boere e viteve 1899-1902, nuk solli një fitore të trupave të parregullta. Por ajo kujtohet ende si një triumf i taktikave guerile. Lufta nisi me sukseset e njëpasnjëshme të Boerëve, të cilat e tronditën Perandorinë Britanike. Britanikët u kundërpërgjigjën, duke dërguar në koloninë e Afrikës së Jugut një ushtri profesioniste.

Trupat britanike marshuan përtej Republikës së Transvalit dhe Shtetit të Lirë të Oranzhit, duke i detyruar boerët që të tërhiqen. Më pas këta të fundit, nisën të përdorin taktikat guerile. Pushkatarët boerë i shkaktuan dëme të rënda britanikëve.

LEXO EDHE:  Kush janë kurdët, dhe pse po sulmohen tani nga Turqia?

LEXO EDHE:  Bota që ka “prodhuar” Krishtlindja

Luftimet e vazhdueshme guerile, i detyruan britanikët të ndërtonin kampe përqendrimi dhe të rrethonin me tela me gjemba zona të mëdha nëpër shkretëtirë, për të kufizuar lëvizjen e boerëve. Edhe pse në fund britanikët fituan, ajo ishte një fitore e dhimbshme, dhe nga e cila mësuan shumë gjëra se si nuk duhej luftuar.

Afrika Lindore në Luftën e Parë Botërore

Britanikët u përballën me një situatë të ngjashme në Afrikën Lindore gjatë Luftës së Parë Botërore. Këtu, koloneli gjerman Paul Von Letov-Vorbek, e kuptoi se kishte shumë më pak trupa se armiku. Dhe në vend të një beteje frontale, ai e riorganizoi ushtrinë e tij duke përdorur pritat dhe sulmet guerile. Ai godiste dhe tërhiqej me shpejtësi.

Britanikët i ndoqën gjermanët këmba-këmbës duke përfituar nga numri i madh i trupave në dispozicion, përfshirë trupat e Afrikës së Jugut që kishin luftuar më parë kundër tyre. Gjenerali britanik Jan Smats, një veteran boer, drejtoi fushatën më të suksesshme kundër tij, duke përdorur manovrat dhe jo forcën brutale.

Gjatë 4 viteve të luftës, britanikët nuk ishin në gjendje të kapnin Letov-Vorbek. Bastisjet dhe vjedhjet e furnizimeve nga ana e gjermanëve, ishin vazhdimisht problematike për ushtrinë britanike.

Burma në Luftën e Dytë Botërore

Britanikët ndërruan rolet në Burma gjatë Luftës së Dytë Botërore. Këtu, të nxitur nga sulmet e ushtrisë japoneze, ata adoptuan taktikat e luftës guerile. Ushtarakë të njohur si Hjuxh Sigrim dhe të tjerë, rekrutuan rrjete luftëtarësh guerilë nga Birmania, që e kundërshtonin pushtimin japonez.

Gjithashtu, britanikët trajnuan disa nga trupat e tyre për luftë guerile. Të udhëhequra me sukses nga Ordi Uingejt, këto forca u parashutuan prapa linjave të ushtrisë japoneze, për të sulmuar furnizimet dhe linjat e tyre të komunikimet. Uingejt zhvilloi një strategji të ndërtimit të bazave të vogla në xhunglën e kontrolluar nga Japonia, nga e cila mund të nisnin sulmet komando.

Lufta e Vietnamit

Vietnami u prek rëndë në shekullin XX nga dy luftëra, në të cilat forcat e parregullta mposhtën ushtritë e huaja të pajisura me mjetet më moderne të kohës. Në fillim nisi Lufta e Indo-Kinës (1950-1954), në të cilën vietnamezët mposhtën ushtrinë koloniale franceze.

Në betejën e Dien Bien Phu, vietnamezët përdorën biçikletat për të zhvendosur pajisjet dhe artilerinë e lehtë nëpër kodra. Në pamundësi për të përdorur tanket e tyre në një terren të dendur xhungle, dhe të shkëputur nga linjat e furnizimit, francezët u mundën.

Pastaj erdhi Lufta e Vietnamit (1955-1975). Sërish, vietnamezo-veriorët u mbështetën tek taktikat e luftës guerile, duke i zënë prita vietnamezëve të jugut dhe aleatëve të tyre amerikanë. Kurthet, mashtrimet dhe rrjetet e gjera të tuneleve nëntokësore, luajtën një rol të madh në atë luftë.

Megjithëse Amerika përdori në atë luftë të gjithë fuqinë e saj industriale atë të zjarrit, ajo nuk mundi t’i mposhtte dot taktikat guerile, dhe manovrimin strategjik të gjeneralit vietnamezo-verior Xhap. / War History – Bota.al

LEXO TE PLOTE