Connect with Us

Gjermania është e dënuar ta udhëheqë Evropën

Blog

Gjermania është e dënuar ta udhëheqë Evropën

Publikuar

-

Shihni çdo takim që organizohet në Bruksel, dhe ka shumë të ngjarë që atë të drejtojë një gjerman. Në Komisionin Evropian, drejtuese është Ursula von der Lejen, ish-ministrja gjermane e Mbrojtjes.

Për 6 muajt e ardhshëm, ministrat gjermanë do të bindin kolegët e tyre të nënshkruajnë ligjet e ndryshme të unionit, teksa vendi po merr drejtimin e presidencës së radhës. Në Këshillin Evropian, drejtuesi de jure mund të jetë Sharl Mishel, ish-kryeministri i Belgjikës. Por de fakto drejtuese e padiskutueshme është Angela Merkel, kancelarja më jetëgjatë në krye të qeverisë gjermane se sa udhëheqësit e Francës, Spanjës, Italisë dhe Polonisë të marrë së bashku.

Reagimi kryesor i BE ndaj krizës ekonomike të shkaktuar nga pandemia e Covid-19, një fond i rimëkëmbjes prej 750 miliardë eurosh, e paguar me bonot e lëshuara kolektivisht nga unioni, bazohet në një plan të përgatitur në Berlin dhe Paris. Gjermanët janë ata po drejtojnë ”shfaqjen”. Zakonisht, fuqia gjermane në Bruksel është ekuivalentja politike e materies së errët:e padukshme, e vështirë për t’u matur në përmasa, dhe megjithatë e kudogjendur. Tani gjermanët janë si yjet, që shkëlqejnë aq shumë sa që është e pamundur të injorohen.

Dhe nuk është se pati ndonjë komplot teutonik për të rrëmbyer pushtetin në Bruksel. Zonja von der Lejen ia detyron postin e lartë që mban aktualisht më shumë presidentit francez Emanuel Makron, sesa lobimit që bëri për të Berlini.

Makron e mbështeti kandidaturën e zonjës von der Lejen, pasi ai nuk mund të duronte idenë që këtë detyrë ta merrte gjermani tjetër Manfred Veber. Ndërkohë, nuk është faji i zonjës Merkel që asnjë president francez nuk ka fituar një mandat të dytë që kur është ngjitur në pushtet, apo që shumica e kryeministrave italianë nuk arrijnë t’i mbijetojnë dot as mandatit të parë.

Pavarësisht nëse e dëshirojnë apo jo, gjermanët janë tani në kontrollin e të gjithë levës së pushtetit në BE, teksa blloku po përpiqet me të gjithë mënyrat ta përballojë krizën e Covid-19. Të qenit oaza e skenës evropiane, funksionoi dikur mjaft mirë për Gjermaninë.

Për arsye të qarta historike, gjermanëve nuk u pëlqen të shihen teksa e hedhin peshën e tyre rreth e përqark. Dhe statuskuoja e BE-së u përshtatej më së miri. Një treg i përbashkët, lejoi furnizimin e zinxhirëve gjermanë të furnizimit në mënyrë efektive, ndërsa eksporti i mallrave vazhdoi pa probleme.

Euro lejoi rritjen e madhe të eksporteve, të cilat nuk patën shqetësime për një valutë të mbiçmuar. Çdo efekt anësor eksportohej drejt Evropës Jugore. Papunësia në Gjermani është vetëm 3.5 për qind, më pak se gjysma e eurozonës në tërësi, dhe vetëm një e katërta e nivelit të papunësisë në Spanjë.

Nga këndvështrimi gjerman, Bashkimi Evropian nuk u dëmtua dhe nuk kërkoi ndonjë rregullim. Kjo statuskuo e lumtur gjendet tashmë nën kërcënim, shpesh për shkak të veprimeve të vetë Gjermanisë. Kur ekonomia e BE u fut në ngërç, Komisioni Evropian liberalizoi rregullat e tij të rrepta mbi financimin e qeverive ndaj bizneseve të goditura nga kriza.

Por zyrtarët nuk e prisnin që Gjermania të zotohej të ofronte 1 trilionë euro për një mbështetje të tillë, gati gjysma e totalit të marrë së bashku e shumës që ofron BE-ja në total. Për pasojë, kompanitë spanjolle të mirë-drejtuara, ka të ngjarë të falimentojnë për shkak të mungesës së mbështetjes nga shteti, ndërsa konkurrentet e ashpra gjermanë mbahen gjallë nga taksapaguesit gjermanë, duke e minuar kësisoj logjikën e “një gare të ndershme” të tregut të përbashkët.

Njëkohësisht, Gjykata Kushtetuese e Gjermanisë, goditi kohët e fundit përpjekjet e Bankës Qendrore Evropiane, për të injektuar më shumë likuiditet në ekonominë e eurozonës, kur gjyqtarët gjermanë sfiduan programet e blerjes së aseteve të bankës.

LEXO EDHE:  Bullgaria merr sot presidencën 6-mujore të BE

Në këtë kuptim, mbështetja gjermane ndaj borxhit të ndërsjellë, mund të shihet si një falje e sjellshme për shkaktimin e një kundërvajtje. Të thënit “jo” borxhit të përbashkët, kishte qenë një vijë e kuqe për establishmentin gjerman.

Por tani politika e brendshme dominohet nga mendësia se edhe Gjermania ka nevojë për Evropën, dhe jo vetëm anasjelltas. Debatet mbi fondin e rimëkëmbjes, që do të sjellë një rritje të madhe të shpenzimeve gjermane në buxhetin e BE-së, janë nxitur edhe në aspektin e interesit vetjak.

Kjo shënon një zhvendosje në pikëpamjen botërore drejt asaj të Aleksandër Hamilton, babait të teorisë së bashkimit të borxheve në fillimet e republikës amerikane. Gjatë krizës së eurozonës, debati mbi paketat e shpëtimit me kusht, u rrit mbi idenë se gjermanët e zellshëm po nxirrnin nga bataku grekët e papërgjegjshëm (në vend se këtë ta bënin bankat gjermane dhe franceze që u dhanë atyre hua).

Në një krizë të shkaktuar nga pandemia e Covid-19, ka më pak mundësi për të bërë “koka turku”. Përkundrazi, ka një pranim të faktit se pa ndonjë formë transferimi fondesh midis Gjermanisë dhe fqinjëve të saj në Evropë Jugore, rezultati do të jetë një mjerim i mëtejshëm politik.

Bashkimi Evropian supozohet të jetë një makinë konvergjence, që përhap më shumë prosperitet se sa bën dallime midis vendeve të pasura dhe të varfra. Në praktikë nuk ka funksionuar kështu. Kur euroja u prezantua si monedhë e përbashkët në fillimin e këtij mijëvjeçari, Prodhimi i Brendshëm Bruto i Italisë frymë ishte 20 për qind më pak se Gjermania.

Tani hendeku është gati 40 për qind, një diferencë që vetëm sa do të zgjerohet gjatë krizës. Nëse të ardhurat e tyre vazhdojnë të mbeten në vend apo bien, italianët mund të vënë në dyshim nevojën e vazhdimit të anëtarësimit në union. Pikërisht për këtë arsye zonja Merkel e cilëson fondin e rimëkëmbjes si një “instrument politik kundër populistëve”.

Mbajtja e BE në binarët e vet merr një rëndësi ekzistenciale, sidomos tani që Amerika, themeli i prosperitetit gjerman në epokën e pas Luftës së dytë Botërore, është bërë një aleate e pabesueshme.  Forcimi i strukturave të brendshme të unionit, përmes mbushjes së boshllëqeve në kushtetutën e saj, shihet si mënyra më e mirë për ta mbrojtur atë nga kërcënimet e jashtme.

Idetë që dikur ishin diskutoheshin pas dyerve të mbyllura, siç ishte detyra politikisht e vështirë për të ndryshuar traktatet e BE-së, tani janë hedhur haptazi poshtë nga zonja Merkel. Dhe kjo qasje është një radikalizëm konservator.

Gjërat lejohen të ndryshojnë, por vetëm që gjërat të mbeten të njëjta – konkretisht për jetët e pasura dhe paqësore të votuesve gjermanë. Udhëheqja gjermane në Evropë i shqetëson njerëzit, veçanërisht vetë gjermanët. Privatisht, Angela Merkel ka treguar se Gjermania ishte e padenjë për një rol të tillë, pasi vendi ishte vetë një mini-BE, me federalizmin e vet të ndërlikuar e të ndërtuar mbi një kompromis delikat.

Vendimet e shkathëta, ishin të pamundura në rrethana të tilla. Kushdo që mbante shpresë së Gjermania do të ndërmerte hapa të guximshëm do të zhgënjehej, ashtu siç janë zhgënjyer shumë njerëz. Nëse ky rekord duhet të ndryshojë, koha është pikërisht tani.

Një lidhje institucionale i mban gjermanët të lidhur me Brukselin. Në vend se ta mbyllte pa shumë lavdi karrierën e saj 15-vjeçare si kancelare zonja Merkel ka shansin tani të përdorë një kapital të madh politik, të përfituar muajt e fundit nga trajtimi me kompetencë  i pandemisë së Covid-19. Gjermania ka mjetet për të ndryshuar Evropën, sigurisht nëse zgjedh që ta bëjë këtë gjë./ “The Economist”-Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

E çuditshme por e vërtetë/ Karantina ka bërë më të lumtura shumë familje

Publikuar

-

Nga

E çuditshme por e vërtetë/ Karantina ka bërë më të lumtura shumë familje

Disa njerëz mund të mos bien dakord, por një studim i ri sugjeron se mbyllja e imponuar në shtëpi për shkak të pandemisë së koronavirusit, ka forcuar marrëdhëniet e shumë prindërve me fëmijët e tyre.

Studimi, i publikuar nga Instituti për Kërkime Sociale dhe Ekonomike në Universitetin Eseks në Britaninë e Madhe, zbuloi se rreth një e katërta e prindërve, raportojnë përmirësim të  marrëdhënieve me fëmijët e tyre, që kur qeveria britanike miratoi politikën e saj të qëndrimit në shtëpi.

Më pak se 5 për qind e të anketuarve, thanë se raportet me fëmijët ishin përkeqësuar. Rezultatet bazohen në hulumtimet për studimin e Kuptimit të Shoqërisë gjatë Covid-19, një studim kombëtar përfaqësues që mblodhi të dhëna nga 5.500 prindër.

Studimet e mëparshme të institutit, kanë raportuar se nënat po kryejnë një sasi disproporcionale punësh shtesë, përfshirë në kujdesin për fëmijët, që normalisht në atë periudhë do të duhej të ishin në shkollë. Por gjetjet e reja, sugjerojnë se kjo nuk ka ndikuar negativisht në marrëdhëniet e tyre me fëmijët.

“Shumë nga studimet e fundit, kanë nxjerrë në pah barrën ekonomike dhe të kujdesit në rritje fëmijët nga ana e grave”- thotë profesore Briena Perelli-Harris nga Qendra ESRC për Ndryshimin e Popullsisë në Universitetin e Sauthemptonit, që e drejtoi studimin së bashku me Sandra Ualzenbah nga Universiteti Eseks.

Ajo tha se një studim i muajit prill mbi pasojat e Covid-19, tregoi se nënat kalonin mesatarisht 9 orë më shumë në javë gjatë karantinës për kujdesin e fëmijëve dhe shkollimin e tyre në kushtet e shtëpisë, krahasuar me baballarët.

“E megjithatë, gati një e treta e grave duket se po përfitojnë nga masat kufizuese, si një kohë për t’u afruar me fëmijët e tyre. Vetëm 5 për qind e tyre, raportuan se marrëdhëniet e tyre ishin përkeqësuar. Duket se përkundër presioneve të pabarabarta të shkollimit në shtëpi dhe punëve të shtëpisë, nënat raportuan më shumë sesa baballarët një përmirësim në marrëdhëniet e tyre”- thotë Perelli-Harris.

LEXO EDHE:  Bashkimi Europian po përgatit një plan ekonomik investimesh/ Çfarë përfiton Shqipëria

LEXO EDHE:  Berlini në pritje të përfundimeve të referendumit grek

Shumë prindër, thanë se kishin marrëdhënie më të ngushta me fëmijët e tyre, pasi kishin ndihmuar në shkollimin e tyre në kushtet e shtëpisë. Gati 40 për qind e prindërve, që i reduktuan orët e tyre të punës për t’u kujdesur për fëmijët, thanë se marrëdhëniet mes tyre ishin përmirësuar.

Vetëm 6 për qind, pohuan se marrëdhëniet e tyre ishin përkeqësuar. Por, disa prindër kanë hasur më shumë vështirësi se të tjerët. Më pak nëna beqare, raportuan një përmirësim në marrëdhëniet me fëmijët e tyre, dhe më shumë pohuan se ato ishin përkeqësuar.

Rreth 10 për qind e prindërve që thanë se e kishin të vështirë të përballeshin me situatën e re, apo që mendonin se e ardhmja e tyre financiare do të përkeqësohej, ka më shumë të ngjarë të thonë se marrëdhëniet me fëmijët e tyre ishin përkeqësuar, ndërsa 27 për qind thanë se marrëdhëniet e tyre ishin përmirësuar.

“Vëzhgimi ka treguar se puna nga shtëpia dhe ndihma në kryerjen e detyrave të shkollës në shtëpi, duket se përmirëson marrëdhëniet prindër-fëmijë”- deklaron Perelli-Harris. Por ajo thekson se ata që kanë mundësi të punojnë nga shtëpia, kanë shumë të ngjarë të kenë të ardhura dhe arsim më të lartë. Në përgjithësi, gati një e treta e atyre që ndodhen në situata më të vështira, raportojnë gjithsesi se marrëdhëniet e tyre me fëmijët ishin përmirësuar./ The Guardian-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Nga i pastrehë në yll kinemaje/ Historia tragjike, por dhe frymëzuese e Silvester Stalones

Publikuar

-

Nga

Nga i pastrehë në yll kinemaje/ Historia tragjike, por dhe frymëzuese e Silvester Stalones

Të thuash që Silvester Stalone ka pasur një jetë të vështirë, do të ishte një nënvlerësim i madh. Nga të gjitha rrëfimet frymëzuese të artistëve me famë botërore, e tija është sigurisht e më e spikatur. Shumë njerëz e njohin Stalonen përmes filmit “Rocky”, historinë e një boksieri amator që përpiqet të mbijetojë në rrugët e Filadelfias.

Për të siguruar jetesën, Balboa punon si mbledhës borxhesh për llogari të një gangsteri të zonës, dhe ndeshet në nivele amatore për shuma të vogla parash. Më në fund, shfrytëzon shansin e madh, dhe arrin të bëhet kampion bote i peshave. Ky film ka në fakt shumë elementë autobiografikë.

Jeta për Stalonen ishte një luftë e vërtetë që kur lindi. Problemet gjatë lindjes, u shoqëruan me një gabim të mjekut gjinekolog, që i shkaktuar një paralizë të pjesshme të fytyrës në anë e majtë, duke përfshirë pjesë të mjekrës, buzës dhe gjuhës.

Për pasojë, Stalone mbeti me pamjen e tij hungëritësh, dhe fliste me vështirësi. Duke u rritur në një zonë të Nju Jorkut të njohur si “Hell’s Kitchen”, Stalone ishte dëshmitar i zënkave të vazhdueshme në shtëpi midis nënës dhe babait të tij.

Kur u largua nga shtëpia, paragjykohej vazhdimisht për shkak të pamjes së tij të çuditshme, dhe vështirësisë në të folur. U përjashtua shumë herë nga shkolla, si rezultat i notave të dobëta, përleshjeve të shpeshta me bashkëmoshatarët, dhe problemeve me sjelljen.

Problemet e vazhdueshme financiare, sollën edhe dëbimin nga shtëpia ku banonte me qira.

I pastrehë për mbi 3 javë, aktori ishte i dëshpëruar për para, dhe pikërisht në atë kohë ai pranoi një rol në një film pornografik. Për punën e tij, u pagua vetëm 200 dollarë në 3 ditë xhirime.

Siç kujton më vonë Stalone:”Isha i detyruar ose të luaja në atë film ose të vidhja dikë, pasi nuk kisha rrugë tjetër”. Më pas Stalone vendosi të bëhet aktor profesionist. Por pavarësisht audicioneve të shumta që dha, u përball në fillim me refuzime të shumta.

Në këto kushte, Stalone mendoi të hynte në botën e kinemasë si skenarist. Sërish u refuzua. I mbetur pa asnjë të ardhur, e shiti i dëshpëruar për 50 dollarë qenin e tij të dashur. Jeta e tij vazhdoi të ishte e mjerueshme. Pasi shëtiste gjithë ditën nëpër rrugëve të ngrira të Nju Jorkut, mbrëmjeve shkonte në një bibliotekë të zonës për t’u ngrohur disi.

Duke shfletuar libra të ndryshëm në raftet e bibliotekës, ai gjeti edhe një herë frymëzimin për të shkruar një tjetër skenar. Për të përsosur stilin e tij, Stalone lexoi vepra të ndryshme të shumë autorëve të famshëm. Nëpërmjet tyre, ai gjeti edhe një herë motivimin e nevojshëm për t’ia dalë, pavarësisht rrethanave të vështira ku gjendej.

LEXO EDHE:  Çfarë nuk po shkon me Italinë?

LEXO EDHE:  Çfarë nuk po shkon me Italinë?

Në 1975, pasi pa ndeshjen e boksit mes Muhamed Ali dhe Çak Uepner, Stalone filloi të krijojë idenë e një skenari filmi. Ai e shkroi për 3 ditë skenarin për filmin “Rocky”. Ua propozoi atë shumë producentëve. Por për muaj më radhë sërish u refuzua.

Më në fund gjeti një regjisor që e përqafoi idenë e tij, Robert Çertof. Por studioja që e pranoi skenarin “United Artists”, këmbëngulte të gjente një aktor tashmë të njohur për të luajtur rolin e Roki Balboas. Por Stalone as nuk e çonte ndërmend, që dikush tjetër të luante në një rol të krijuar prej tij me aq shumë mund.

Pavarësisht ngurrimit të tyre të vazhdueshëm, regjisorët në fund ranë dakord që të ishte vetë Stalone ai që do të luante personazhin e Rokit. Kompania “United Artists”, ishte shumë mosbesuese dhe mori paraprakisht masa ndaj humbjeve të mundshme në shitjen e biletave. Por “Rocky” do të kishte në fakt shumë sukses, duke mbuluar të ardhurat zhgënjyese që pati filmi tjetër i kësaj kompanie, i dalë në të njëjtën kohë.

“Rocky” pati një buxhet i vogël prej 1 milionë dollarësh, çka e detyroi stafin të përshpejtonte prodhimin. Por kjo u bë më e vështirë nga dëmtimet fizike që pësoi Stalone dhe Karl Uedhërs (që luajti rolin e Apollo Kridit) gjatë një skene në ring. Përkundër këtyre pengesave, “Rocky” arriti të përfundojë xhirimet në vetëm 28 ditë.

Që në fundjavën e parë të premierës, filmi arkëtoi mbi 5 milionë dollarë fitime. Dhe kur u llogaritën arkëtimet në total disa javë më vonë, “Rocky” kishte prodhuar një fitim prej 117 milionë dollarësh vetëm në kinematë e Amerikës së Veriut.

Ndërkohë, në vendet të tjera fitimet llogariteshin mbi 107 milionë dollarë. Shitjet totale të biletave, garantuan një kthim prej mbi 11.000 për qind të investimit që kishte bërë studioja filmike. “Rocky” rezultoi të ishte filmi më fitime më të mëdha në SHBA për vitin 1976.

Stalone u nominua për aktorin më të mirë dhe skenarin më të mirë origjinal në ceremoninë e 49-të të Academy Aëards. Sot, Silvester Stalone ka një pasuri prej mbi 400 milionë dollarësh, dhe është shfaqur në më shumë se 50 filma si aktor dhe procudent. “Askujt nuk i pëlqen të dështojë. Unë i mësova leksionet që më dha jeta. Ajo të jep dhunti të caktuara, dhe t’i duhet që t’i shfrytëzosh ato”- thotë aktori./ Powerofpositivity.com-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Shtatë luftërat, ku forcat guerile mposhtën ushtritë profesioniste

Publikuar

-

Nga

Ushtritë e mëdha profesioniste, nuk i fitojnë gjithmonë luftërat ku angazhohen. Ndonjëherë ato që fitojnë janë njësitë luftarake të parregullta; qofshin këto forca vullnetare apo specialistë të trajnuar me taktikat jo konvencionale të luftës. Ata përballen me armikun përmes taktikave të ndryshme të mashtrimit, duke ia dalë të kenë avantazh ndaj një armiku shumë më të përgatitur apo më të madh në numër.

Spanja dhe lindja e guerileve

Termi “luftë guerile” vjen nga Lufta Gadishullore e viteve 1807-1814. Perandori francez, Napoleon Bonaoparti përdori një kombinim të manovrave politike dhe ushtarake, për të vënë nën kontroll Spanjën, dhe për të vendosur në fronin e saj mbretëror vëllain e tij.

Po kjo gjë u kundërshtua nga shumë spanjollë, të cilët sulmuan forcat pushtuese, dhe i mbështetën britanikët kur ata nisën të përballen me Napoleonin në gadishullin Iberik.

Sulmet nga njësitet guerile ishin shpesh brutale, ashtu siç ishin edhe hakmarrjet ndaj tyre, që përfshinin masakrat e shumta të kryera nga ushtarët francezë. Fjala “guerile”, që në spanjisht do të thotë “luftë e vogël”, hyri në gjuhën angleze përmes trupave britanike që e dëgjuan atë shpesh në gadishull.

Revolucioni Haitian

Revolucioni Haitian i viteve 791-1804 ishte unik në llojin e vet. Ai pati sukses dhe nuk u nxit nga shtresa e mesme, por përkundrazi ishte një rebelim i madh i skllevërve. Banorët e Santa Domingos i dëbuan kolonistët francezë. Njësitet e rebelëve përbëheshin nga skllevër të çliruar.

Zemërimi i shkaktuar nga skllavëria, solli akte brutale nga të dy palët. Numri i të vdekurve ishte i jashtëzakonshëm. Pasi i dëbuan padronët e tyre kolonialë, rebelët themeluan kombin e Haitit. Ajo ngjarje i tronditi fuqitë e mëdha të Evropës.

Të Njëmijtët në Itali

Fushatat e Xhuzepe Garibaldit për të bashkuar Italinë, u zhvilluan përmes forcave të parregullta ushtarake. Garibaldi ishte një nacionalist që mbështetej tek vullnetarët atdhetarë, për të formuar ushtritë me të cilat realizoi revolucionin e shumëpritur.

Ekspedita e Të Njëmijtëve në Sicili e vitit 1860 ishte më e shquara nga ato fushata. Duke qenë 25 herë më pak në numër se sa armiku, këmishëkuqtë e Garibaldit arritën të mposhtin ushtritë profesioniste të Mbretërisë së Napolit në një seri betejash të vogla.

Duke sulmuar gjithmonë të parët, trupat e Garibaldit ngjallën panik tek napolitanët. Kur kërkuan armëpushim, këta të fundit ishin sërish 5 herë më të shumtë në numër, megjithëse siçilianët kishin kaluar në anën e Garibaldit. Pasi vuri nën kontroll Siçilinë, Garibaldi u hodh në pjesën kontinentale të vendit. Ai e pushtoi Mbretërinë e Napolit, duke hyrë në qytet hipur në një tren me një pjesë të vogël të ushtarëve të tij. Ai ia kishte dalë të bashkonte pjesën më të madhe të Italisë.

Lufta e Dytë Botërore

Lufta e Dytë Boere e viteve 1899-1902, nuk solli një fitore të trupave të parregullta. Por ajo kujtohet ende si një triumf i taktikave guerile. Lufta nisi me sukseset e njëpasnjëshme të Boerëve, të cilat e tronditën Perandorinë Britanike. Britanikët u kundërpërgjigjën, duke dërguar në koloninë e Afrikës së Jugut një ushtri profesioniste.

Trupat britanike marshuan përtej Republikës së Transvalit dhe Shtetit të Lirë të Oranzhit, duke i detyruar boerët që të tërhiqen. Më pas këta të fundit, nisën të përdorin taktikat guerile. Pushkatarët boerë i shkaktuan dëme të rënda britanikëve.

LEXO EDHE:  Bashkimi Europian po përgatit një plan ekonomik investimesh/ Çfarë përfiton Shqipëria

LEXO EDHE:  LSI “shpërthen” ndaj delegacionit të BE/ “Pjesa fallco e Europës”

Luftimet e vazhdueshme guerile, i detyruan britanikët të ndërtonin kampe përqendrimi dhe të rrethonin me tela me gjemba zona të mëdha nëpër shkretëtirë, për të kufizuar lëvizjen e boerëve. Edhe pse në fund britanikët fituan, ajo ishte një fitore e dhimbshme, dhe nga e cila mësuan shumë gjëra se si nuk duhej luftuar.

Afrika Lindore në Luftën e Parë Botërore

Britanikët u përballën me një situatë të ngjashme në Afrikën Lindore gjatë Luftës së Parë Botërore. Këtu, koloneli gjerman Paul Von Letov-Vorbek, e kuptoi se kishte shumë më pak trupa se armiku. Dhe në vend të një beteje frontale, ai e riorganizoi ushtrinë e tij duke përdorur pritat dhe sulmet guerile. Ai godiste dhe tërhiqej me shpejtësi.

Britanikët i ndoqën gjermanët këmba-këmbës duke përfituar nga numri i madh i trupave në dispozicion, përfshirë trupat e Afrikës së Jugut që kishin luftuar më parë kundër tyre. Gjenerali britanik Jan Smats, një veteran boer, drejtoi fushatën më të suksesshme kundër tij, duke përdorur manovrat dhe jo forcën brutale.

Gjatë 4 viteve të luftës, britanikët nuk ishin në gjendje të kapnin Letov-Vorbek. Bastisjet dhe vjedhjet e furnizimeve nga ana e gjermanëve, ishin vazhdimisht problematike për ushtrinë britanike.

Burma në Luftën e Dytë Botërore

Britanikët ndërruan rolet në Burma gjatë Luftës së Dytë Botërore. Këtu, të nxitur nga sulmet e ushtrisë japoneze, ata adoptuan taktikat e luftës guerile. Ushtarakë të njohur si Hjuxh Sigrim dhe të tjerë, rekrutuan rrjete luftëtarësh guerilë nga Birmania, që e kundërshtonin pushtimin japonez.

Gjithashtu, britanikët trajnuan disa nga trupat e tyre për luftë guerile. Të udhëhequra me sukses nga Ordi Uingejt, këto forca u parashutuan prapa linjave të ushtrisë japoneze, për të sulmuar furnizimet dhe linjat e tyre të komunikimet. Uingejt zhvilloi një strategji të ndërtimit të bazave të vogla në xhunglën e kontrolluar nga Japonia, nga e cila mund të nisnin sulmet komando.

Lufta e Vietnamit

Vietnami u prek rëndë në shekullin XX nga dy luftëra, në të cilat forcat e parregullta mposhtën ushtritë e huaja të pajisura me mjetet më moderne të kohës. Në fillim nisi Lufta e Indo-Kinës (1950-1954), në të cilën vietnamezët mposhtën ushtrinë koloniale franceze.

Në betejën e Dien Bien Phu, vietnamezët përdorën biçikletat për të zhvendosur pajisjet dhe artilerinë e lehtë nëpër kodra. Në pamundësi për të përdorur tanket e tyre në një terren të dendur xhungle, dhe të shkëputur nga linjat e furnizimit, francezët u mundën.

Pastaj erdhi Lufta e Vietnamit (1955-1975). Sërish, vietnamezo-veriorët u mbështetën tek taktikat e luftës guerile, duke i zënë prita vietnamezëve të jugut dhe aleatëve të tyre amerikanë. Kurthet, mashtrimet dhe rrjetet e gjera të tuneleve nëntokësore, luajtën një rol të madh në atë luftë.

Megjithëse Amerika përdori në atë luftë të gjithë fuqinë e saj industriale atë të zjarrit, ajo nuk mundi t’i mposhtte dot taktikat guerile, dhe manovrimin strategjik të gjeneralit vietnamezo-verior Xhap. / War History – Bota.al

LEXO TE PLOTE