Connect with Us

Ja pse turmat po shkatërrojnë monumentet në SHBA

Blog

Ja pse turmat po shkatërrojnë monumentet në SHBA

Publikuar

-

Ja pse turmat po shkatërrojnë monumentet në SHBA

Nga Tucker Carlson “Fox News”

Të hënën, një turmë u përpoq të rrëzonte një përmendore të ish-presidentit Endrju Xhejson. Ata shkruan mbi të me shkronja të mëdha fjalën “Vrasës!”. Akte të tilla po ndodhin në mbarë vendin, dhe siç e dini kjo e ka një arsye.

Gjatë fundjavës së kaluar, zyrtarët e qytetit njoftuan planin e tyre për të hequr përmendoren e ish-presidentit Tedi Ruzvelt nga sheshi para Muzeut të Historisë së Natyrës në Nju Jork. Statuja prej bronzi ndodhet aty përballë Parkut Qendror që para Luftës së Dytë Botërore. Dhe së shpejti do të zhduket. Njerëzit që e ngritën atë 80 vjet më parë do të tronditeshin. Ata nuk e konsideronin Tedi Ruzveltin një figurë të diskutueshme. Në fakt, ai ishte presidenti më i famshëm në historinë e SHBA-së. Ai ishte gjithashtu presidenti më amerikan.

Asnjë vend tjetër nuk mund ta kishte prodhuar dot Tedi Ruzveltin. Virtytet e tij, pasqyruan vlerat e vetë Amerikës. Ai ishte kurajoz, shumë i shkolluar, tejet i vetë-disiplinuar dhe jashtëzakonisht energjik. Ai ishte presidenti më i ri në historinë tonë. Ruzvelti e shpëtoi ekonominë tonë nga monopolet e korporatave. Në këtë mënyrë, ai bëri të mundur lindjen e shtresës së mesme amerikane. Ai ndërtoi parqet kombëtare, Kanalin e Panamasë, Administratën e Ushqimit dhe Barnave (FDA), e kështu me radhë.

Në vitin 1901, ai ftoi për darkë mikun e tij me ngjyrë Buker Uashingtonin. Deri atëherë asnjë afro-amerikan nuk kishte darkuar ndonjëherë në Shtëpinë e Bardhë. Demokratët u tërbuan nga ajo që dëgjuan. Dhe për “krimin” e të darkuarit me një zezak, ata e sulmuan gjatë gjithë jetës Tedi Ruzveltin dhe gruan e tij.

Por Ruzvelti nuk u lëkund nga qëndrimet e tij. Ai e injoroi turmën, dhe vazhdoi përpara me politikat e tij. Tedi Ruzvelt ishte dhe është ende një hero i miliona amerikanëve. Kjo është pikërisht arsyeja, përse ata po synojnë ta heqin përmendoren e tij. Ata e dinë që nëse mund t’ju detyrojnë të shihni teksa ndërsa rrëzojnë heronjtë tuaj, ata kanë fituar.

Pas kësaj mund të bëjnë çdo gjë tjetër. Ata mund të vendosin se si t’i rritni fëmijët tuaj, si të votoni, dhe mbi atë që ju lejohet të besoni. Pasi t’ju poshtërojnë, ata mund t’ju kontrollojnë dhe kjo është arsyeja pse në të gjithë vendin, turmat po shkatërrojnë monumentet e Amerikës.

Në qytetet Riçmond dhe Shën Pol të Minesotës ata kanë shkatërruar monumentet e Kristofor Kolombit. Bënë të njëjtën gjë në Boston. Tani kryebashkiaku i Bostonit thotë se është koha të heqin një përmendore të Abraham Linkolnit, njeriut që çliroi skllevërit. Dhe ky akt është racist.

Demokratët i kuptojnë shumë mirë synimet, dhe po i mbështesin që të gjitha ato. Në çdo vend ku turma ka shkatërruar monumentet, liderët demokratë i kanë mbështetur. Por po ashtu – dhe ju duhet ta dini këtë – kanë vepruar edhe shumë republikanë.

Mjerisht nga të gjithë republikanët e zgjedhur në poste drejtuese, thuajse të gjithë, nuk janë angazhuar seriozisht për t’i dhënë fund kaosiy. Ata duket se besojnë se ajo që po shohim sot, është një version i trazirave të shkaktuara pas vrasjes se afro-amerikanit Rodni King në vitin 1992.

Njerëzit panë një video shqetësuese në internet, janë të zemëruar, dhe kjo gjë është e kuptueshme. Por shpejt ata do të qetësohen, dhe ne mund t’i kthehemi debatit mbi uljen e taksave mbi kapitalin, dhe sanksioneve kundër Bashar Al-Asad. Ky është mendimi dominues i republikanëve.

Por ata e kanë gabim. Këto që po shohim javët e fundit nuk janë trazira civile. Kjo është një lëvizje politike serioze dhe shumë e organizuar. Nuk është aspak sipërfaqësore. Është shumë më e thellë sesa duket. Ajo ka ambicie të mëdha. Është okulte, dhe do të zgjerohet më tej. Qëllimi i saj është t’i japë fund demokracisë liberale, dhe të sfidojë vetë civilizimin perëndimor.

Kjo është një lëvizje ideologjike. Idetë që e nxisin atë, janë kultivuara për dekada të tëra në kampuset universitare. Ne nuk i vlerësuam sa duhet atëherë. Edhe tani, shumë prej nesh vazhdojnë të pretendojnë se protestat kanë të bëjnë me sjelljen brutale të policisë, dhe me vdekjen e një njeriu të quajtur Xhorxh Floid në Mineapolis.

LEXO EDHE:  Alkatraz, burgu më i frikshëm në SHBA, ku u mbyll dikur edhe Al Kapone

Por ata nuk e idenë se kë kemi përballë. Për shumicën e njerëzve, gëzimi kryesor në jetë është akti i krijimit, bërja e diçkaje të mirë dhe të dobishme. Shoqëritë e shëndetshme, i nxisin që të gjitha këto. Ato e kuptojnë se impulsi për të krijuar, është mënyra se si ndërtohen qytetërimet.

Por ato e pranojnë se ka ndërkohë edhe forca të organizuara kundër krijimit, dhe ato e mbrojnë me vigjilencë veten prej tyre. Në çdo shoqëri, ka nga ata që synojnë të shkatërrojnë. Ata shkatërrojnë për të njëjtën arsye që djemtë me probleme mendore torturojnë qentë apo macet për argëtim. Dhimbja që shkaktojnë, i bën ata të ndjehen të fuqishëm.

Ne dikur i quanim njerëz të tillë forca antisociale. Ato ekzistojnë ende. Dhe ne thjesht pretendojmë të kundërtën. Ose më keq akoma, e justifikojmë sjelljen e tyre. I përkëdhelim, i financojmë ata. Ëall Street u jep para me shpresën se vetë do të shkatërrohet i fundit.

Pjesa tjetër prej nesh, po sheh e hutuar atë që po ndodh. Ne realisht nuk e dimë se çfarë po ndodh, por shkatërruesit po. Ata e dinë saktësisht se çfarë është duke ndodhur. Forcat e shkatërrimit kanë ambicie të mëdha. Ato nuk kanë lidhje vetëm me monumentin e Tedi Ruzveltit.

Ata planifikojnë ta sundojnë këtë vend. Asnjëherë në historinë amerikane, ata nuk kanë qenë më të guximshëm se sa sot. Tani për tani, mund të na shpëtojnë vetëm republikanët. Jo sepse ata janë natyrshëm të virtytshëm, por sepse është partia e tyre kundërshtare.

Ne s’kemi zgjidhje tjetër përveçse të kërkojmë ndihmën e tyre. Partia Republikane është e vetmja qendër e majtë e pushtetit në këtë vend, në dispozicion të njerëzve që e kundërshtojnë atë që po ndodh. Në një shkallë të jashtëzakonshme, zbatimi i ligjit federal tani diktohet tani nga urdhrat politikë.

Disa lloje të ashtuquajtura “krime të urrejtjes”, janë prioriteti kryesor. Ato e aktivizojnë më shpejt FBI-në, sesa njoftimi i policisë lokale për një grabitje në një shtëpi. Ndërkohë, krimet aktuale të urrejtjes – krime brutale në të cilat amerikanët janë plagosur rëndë – injorohen plotësisht.

Ato ndodhin me rregullsi tronditëse në rrugët tona. Media nuk i mbulon ato, dhe ato kalojnë shpesh të pandëshkuara. Dhe ky nuk është spekulim. Për të ka shumë video në internet. Por ju tashmë e dini këtë gjë. Në SHBA ligjet nuk zbatohen në mënyrë të barabartë.

Disa viktima konsiderohen si më me “meritë” të tillë se sa të tjerët, pavarësisht se të gjithë jemi qytetarë. Drejtësia nuk është e verbër. Kjo nuk ka qenë kurrë më e vërtetë se sa tani, dhe ka shumë të ngjarë që gjërat të përkeqësohen. Ky është pikërisht synimi i kësaj lëvizje, dhe i këtyre trazirave:të rrëzojë vlerën, parimin e barazisë sipas ligjit.

Pas zgjedhjeve të nëntorit, kjo prirje mund të përshpejtohej në mënyrë dramatike. Dhe meqë ra fjala, ne duhet të mos pretendojmë më se kjo është një zgjedhje midis Donald Trump dhe Xho Bajdenit. Nuk ka asnjë Xho Bajden. Bajdeni që ju njihnit dikur nuk ekziston më.

Ai nuk ka mendime të tija të pavarura. S’ka asnjë bindje thelbësore. Është plotësisht bosh.  Është një “Kale Troje” i përsosur. Për njerëzit që kontrollojnë sot Partinë Demokratike, ai është kandidati i përsosur. Plani i tyre është ta ngjitin atë në pushtet. Media tradicionale do të bashkëpunojë plotësisht, pasi kjo është puna e saj.

Dhe ne do të kemi një tjetër gjueti shtrigash, sërish me mbështetjen e plotë të agjencive të zbatimit të ligjit dhe atyre të inteligjencës. Kushedi, mbase edhe të ushtrisë, pasi kërcënimi është po kaq i madh. A ka racizëm në SHBA? Sigurisht që po, si kudo në botë.

Por në përgjithësi, ky është vendi më pak racist në historinë e botës. Miliona afrikanë duan që të vijnë të jetojnë këtu. Presidenti ynë i fundit ishte zezak. Atëherë për çfarë racizëm po flasim? Ne kemi nevojë për ndihmë, dhe kjo ndihmë na duhet tani. Këto nuk janë protesta. Kjo është një lëvizje politike totalitare, dhe dikush duhet ta shpëtojë vendin tonë prej saj./foxnews.comPërshtatur nga CNA.al

 

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

E çuditshme por e vërtetë/ Karantina ka bërë më të lumtura shumë familje

Publikuar

-

Nga

E çuditshme por e vërtetë/ Karantina ka bërë më të lumtura shumë familje

Disa njerëz mund të mos bien dakord, por një studim i ri sugjeron se mbyllja e imponuar në shtëpi për shkak të pandemisë së koronavirusit, ka forcuar marrëdhëniet e shumë prindërve me fëmijët e tyre.

Studimi, i publikuar nga Instituti për Kërkime Sociale dhe Ekonomike në Universitetin Eseks në Britaninë e Madhe, zbuloi se rreth një e katërta e prindërve, raportojnë përmirësim të  marrëdhënieve me fëmijët e tyre, që kur qeveria britanike miratoi politikën e saj të qëndrimit në shtëpi.

Më pak se 5 për qind e të anketuarve, thanë se raportet me fëmijët ishin përkeqësuar. Rezultatet bazohen në hulumtimet për studimin e Kuptimit të Shoqërisë gjatë Covid-19, një studim kombëtar përfaqësues që mblodhi të dhëna nga 5.500 prindër.

Studimet e mëparshme të institutit, kanë raportuar se nënat po kryejnë një sasi disproporcionale punësh shtesë, përfshirë në kujdesin për fëmijët, që normalisht në atë periudhë do të duhej të ishin në shkollë. Por gjetjet e reja, sugjerojnë se kjo nuk ka ndikuar negativisht në marrëdhëniet e tyre me fëmijët.

“Shumë nga studimet e fundit, kanë nxjerrë në pah barrën ekonomike dhe të kujdesit në rritje fëmijët nga ana e grave”- thotë profesore Briena Perelli-Harris nga Qendra ESRC për Ndryshimin e Popullsisë në Universitetin e Sauthemptonit, që e drejtoi studimin së bashku me Sandra Ualzenbah nga Universiteti Eseks.

Ajo tha se një studim i muajit prill mbi pasojat e Covid-19, tregoi se nënat kalonin mesatarisht 9 orë më shumë në javë gjatë karantinës për kujdesin e fëmijëve dhe shkollimin e tyre në kushtet e shtëpisë, krahasuar me baballarët.

“E megjithatë, gati një e treta e grave duket se po përfitojnë nga masat kufizuese, si një kohë për t’u afruar me fëmijët e tyre. Vetëm 5 për qind e tyre, raportuan se marrëdhëniet e tyre ishin përkeqësuar. Duket se përkundër presioneve të pabarabarta të shkollimit në shtëpi dhe punëve të shtëpisë, nënat raportuan më shumë sesa baballarët një përmirësim në marrëdhëniet e tyre”- thotë Perelli-Harris.

LEXO EDHE:  Sulmi në Siri/ Ministria e Mbrojtjes në krah të SHBA -së

LEXO EDHE:  Banorët në protestë/ Bypass-i na bllokon shtëpitë

Shumë prindër, thanë se kishin marrëdhënie më të ngushta me fëmijët e tyre, pasi kishin ndihmuar në shkollimin e tyre në kushtet e shtëpisë. Gati 40 për qind e prindërve, që i reduktuan orët e tyre të punës për t’u kujdesur për fëmijët, thanë se marrëdhëniet mes tyre ishin përmirësuar.

Vetëm 6 për qind, pohuan se marrëdhëniet e tyre ishin përkeqësuar. Por, disa prindër kanë hasur më shumë vështirësi se të tjerët. Më pak nëna beqare, raportuan një përmirësim në marrëdhëniet me fëmijët e tyre, dhe më shumë pohuan se ato ishin përkeqësuar.

Rreth 10 për qind e prindërve që thanë se e kishin të vështirë të përballeshin me situatën e re, apo që mendonin se e ardhmja e tyre financiare do të përkeqësohej, ka më shumë të ngjarë të thonë se marrëdhëniet me fëmijët e tyre ishin përkeqësuar, ndërsa 27 për qind thanë se marrëdhëniet e tyre ishin përmirësuar.

“Vëzhgimi ka treguar se puna nga shtëpia dhe ndihma në kryerjen e detyrave të shkollës në shtëpi, duket se përmirëson marrëdhëniet prindër-fëmijë”- deklaron Perelli-Harris. Por ajo thekson se ata që kanë mundësi të punojnë nga shtëpia, kanë shumë të ngjarë të kenë të ardhura dhe arsim më të lartë. Në përgjithësi, gati një e treta e atyre që ndodhen në situata më të vështira, raportojnë gjithsesi se marrëdhëniet e tyre me fëmijët ishin përmirësuar./ The Guardian-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Nga i pastrehë në yll kinemaje/ Historia tragjike, por dhe frymëzuese e Silvester Stalones

Publikuar

-

Nga

Nga i pastrehë në yll kinemaje/ Historia tragjike, por dhe frymëzuese e Silvester Stalones

Të thuash që Silvester Stalone ka pasur një jetë të vështirë, do të ishte një nënvlerësim i madh. Nga të gjitha rrëfimet frymëzuese të artistëve me famë botërore, e tija është sigurisht e më e spikatur. Shumë njerëz e njohin Stalonen përmes filmit “Rocky”, historinë e një boksieri amator që përpiqet të mbijetojë në rrugët e Filadelfias.

Për të siguruar jetesën, Balboa punon si mbledhës borxhesh për llogari të një gangsteri të zonës, dhe ndeshet në nivele amatore për shuma të vogla parash. Më në fund, shfrytëzon shansin e madh, dhe arrin të bëhet kampion bote i peshave. Ky film ka në fakt shumë elementë autobiografikë.

Jeta për Stalonen ishte një luftë e vërtetë që kur lindi. Problemet gjatë lindjes, u shoqëruan me një gabim të mjekut gjinekolog, që i shkaktuar një paralizë të pjesshme të fytyrës në anë e majtë, duke përfshirë pjesë të mjekrës, buzës dhe gjuhës.

Për pasojë, Stalone mbeti me pamjen e tij hungëritësh, dhe fliste me vështirësi. Duke u rritur në një zonë të Nju Jorkut të njohur si “Hell’s Kitchen”, Stalone ishte dëshmitar i zënkave të vazhdueshme në shtëpi midis nënës dhe babait të tij.

Kur u largua nga shtëpia, paragjykohej vazhdimisht për shkak të pamjes së tij të çuditshme, dhe vështirësisë në të folur. U përjashtua shumë herë nga shkolla, si rezultat i notave të dobëta, përleshjeve të shpeshta me bashkëmoshatarët, dhe problemeve me sjelljen.

Problemet e vazhdueshme financiare, sollën edhe dëbimin nga shtëpia ku banonte me qira.

I pastrehë për mbi 3 javë, aktori ishte i dëshpëruar për para, dhe pikërisht në atë kohë ai pranoi një rol në një film pornografik. Për punën e tij, u pagua vetëm 200 dollarë në 3 ditë xhirime.

Siç kujton më vonë Stalone:”Isha i detyruar ose të luaja në atë film ose të vidhja dikë, pasi nuk kisha rrugë tjetër”. Më pas Stalone vendosi të bëhet aktor profesionist. Por pavarësisht audicioneve të shumta që dha, u përball në fillim me refuzime të shumta.

Në këto kushte, Stalone mendoi të hynte në botën e kinemasë si skenarist. Sërish u refuzua. I mbetur pa asnjë të ardhur, e shiti i dëshpëruar për 50 dollarë qenin e tij të dashur. Jeta e tij vazhdoi të ishte e mjerueshme. Pasi shëtiste gjithë ditën nëpër rrugëve të ngrira të Nju Jorkut, mbrëmjeve shkonte në një bibliotekë të zonës për t’u ngrohur disi.

Duke shfletuar libra të ndryshëm në raftet e bibliotekës, ai gjeti edhe një herë frymëzimin për të shkruar një tjetër skenar. Për të përsosur stilin e tij, Stalone lexoi vepra të ndryshme të shumë autorëve të famshëm. Nëpërmjet tyre, ai gjeti edhe një herë motivimin e nevojshëm për t’ia dalë, pavarësisht rrethanave të vështira ku gjendej.

LEXO EDHE:  Alkatraz, burgu më i frikshëm në SHBA, ku u mbyll dikur edhe Al Kapone

LEXO EDHE:  Alarmohet SHBA/ Hakerat sulmojnë kompanitë e energjisë bërthamore

Në 1975, pasi pa ndeshjen e boksit mes Muhamed Ali dhe Çak Uepner, Stalone filloi të krijojë idenë e një skenari filmi. Ai e shkroi për 3 ditë skenarin për filmin “Rocky”. Ua propozoi atë shumë producentëve. Por për muaj më radhë sërish u refuzua.

Më në fund gjeti një regjisor që e përqafoi idenë e tij, Robert Çertof. Por studioja që e pranoi skenarin “United Artists”, këmbëngulte të gjente një aktor tashmë të njohur për të luajtur rolin e Roki Balboas. Por Stalone as nuk e çonte ndërmend, që dikush tjetër të luante në një rol të krijuar prej tij me aq shumë mund.

Pavarësisht ngurrimit të tyre të vazhdueshëm, regjisorët në fund ranë dakord që të ishte vetë Stalone ai që do të luante personazhin e Rokit. Kompania “United Artists”, ishte shumë mosbesuese dhe mori paraprakisht masa ndaj humbjeve të mundshme në shitjen e biletave. Por “Rocky” do të kishte në fakt shumë sukses, duke mbuluar të ardhurat zhgënjyese që pati filmi tjetër i kësaj kompanie, i dalë në të njëjtën kohë.

“Rocky” pati një buxhet i vogël prej 1 milionë dollarësh, çka e detyroi stafin të përshpejtonte prodhimin. Por kjo u bë më e vështirë nga dëmtimet fizike që pësoi Stalone dhe Karl Uedhërs (që luajti rolin e Apollo Kridit) gjatë një skene në ring. Përkundër këtyre pengesave, “Rocky” arriti të përfundojë xhirimet në vetëm 28 ditë.

Që në fundjavën e parë të premierës, filmi arkëtoi mbi 5 milionë dollarë fitime. Dhe kur u llogaritën arkëtimet në total disa javë më vonë, “Rocky” kishte prodhuar një fitim prej 117 milionë dollarësh vetëm në kinematë e Amerikës së Veriut.

Ndërkohë, në vendet të tjera fitimet llogariteshin mbi 107 milionë dollarë. Shitjet totale të biletave, garantuan një kthim prej mbi 11.000 për qind të investimit që kishte bërë studioja filmike. “Rocky” rezultoi të ishte filmi më fitime më të mëdha në SHBA për vitin 1976.

Stalone u nominua për aktorin më të mirë dhe skenarin më të mirë origjinal në ceremoninë e 49-të të Academy Aëards. Sot, Silvester Stalone ka një pasuri prej mbi 400 milionë dollarësh, dhe është shfaqur në më shumë se 50 filma si aktor dhe procudent. “Askujt nuk i pëlqen të dështojë. Unë i mësova leksionet që më dha jeta. Ajo të jep dhunti të caktuara, dhe t’i duhet që t’i shfrytëzosh ato”- thotë aktori./ Powerofpositivity.com-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Shtatë luftërat, ku forcat guerile mposhtën ushtritë profesioniste

Publikuar

-

Nga

Ushtritë e mëdha profesioniste, nuk i fitojnë gjithmonë luftërat ku angazhohen. Ndonjëherë ato që fitojnë janë njësitë luftarake të parregullta; qofshin këto forca vullnetare apo specialistë të trajnuar me taktikat jo konvencionale të luftës. Ata përballen me armikun përmes taktikave të ndryshme të mashtrimit, duke ia dalë të kenë avantazh ndaj një armiku shumë më të përgatitur apo më të madh në numër.

Spanja dhe lindja e guerileve

Termi “luftë guerile” vjen nga Lufta Gadishullore e viteve 1807-1814. Perandori francez, Napoleon Bonaoparti përdori një kombinim të manovrave politike dhe ushtarake, për të vënë nën kontroll Spanjën, dhe për të vendosur në fronin e saj mbretëror vëllain e tij.

Po kjo gjë u kundërshtua nga shumë spanjollë, të cilët sulmuan forcat pushtuese, dhe i mbështetën britanikët kur ata nisën të përballen me Napoleonin në gadishullin Iberik.

Sulmet nga njësitet guerile ishin shpesh brutale, ashtu siç ishin edhe hakmarrjet ndaj tyre, që përfshinin masakrat e shumta të kryera nga ushtarët francezë. Fjala “guerile”, që në spanjisht do të thotë “luftë e vogël”, hyri në gjuhën angleze përmes trupave britanike që e dëgjuan atë shpesh në gadishull.

Revolucioni Haitian

Revolucioni Haitian i viteve 791-1804 ishte unik në llojin e vet. Ai pati sukses dhe nuk u nxit nga shtresa e mesme, por përkundrazi ishte një rebelim i madh i skllevërve. Banorët e Santa Domingos i dëbuan kolonistët francezë. Njësitet e rebelëve përbëheshin nga skllevër të çliruar.

Zemërimi i shkaktuar nga skllavëria, solli akte brutale nga të dy palët. Numri i të vdekurve ishte i jashtëzakonshëm. Pasi i dëbuan padronët e tyre kolonialë, rebelët themeluan kombin e Haitit. Ajo ngjarje i tronditi fuqitë e mëdha të Evropës.

Të Njëmijtët në Itali

Fushatat e Xhuzepe Garibaldit për të bashkuar Italinë, u zhvilluan përmes forcave të parregullta ushtarake. Garibaldi ishte një nacionalist që mbështetej tek vullnetarët atdhetarë, për të formuar ushtritë me të cilat realizoi revolucionin e shumëpritur.

Ekspedita e Të Njëmijtëve në Sicili e vitit 1860 ishte më e shquara nga ato fushata. Duke qenë 25 herë më pak në numër se sa armiku, këmishëkuqtë e Garibaldit arritën të mposhtin ushtritë profesioniste të Mbretërisë së Napolit në një seri betejash të vogla.

Duke sulmuar gjithmonë të parët, trupat e Garibaldit ngjallën panik tek napolitanët. Kur kërkuan armëpushim, këta të fundit ishin sërish 5 herë më të shumtë në numër, megjithëse siçilianët kishin kaluar në anën e Garibaldit. Pasi vuri nën kontroll Siçilinë, Garibaldi u hodh në pjesën kontinentale të vendit. Ai e pushtoi Mbretërinë e Napolit, duke hyrë në qytet hipur në një tren me një pjesë të vogël të ushtarëve të tij. Ai ia kishte dalë të bashkonte pjesën më të madhe të Italisë.

Lufta e Dytë Botërore

Lufta e Dytë Boere e viteve 1899-1902, nuk solli një fitore të trupave të parregullta. Por ajo kujtohet ende si një triumf i taktikave guerile. Lufta nisi me sukseset e njëpasnjëshme të Boerëve, të cilat e tronditën Perandorinë Britanike. Britanikët u kundërpërgjigjën, duke dërguar në koloninë e Afrikës së Jugut një ushtri profesioniste.

Trupat britanike marshuan përtej Republikës së Transvalit dhe Shtetit të Lirë të Oranzhit, duke i detyruar boerët që të tërhiqen. Më pas këta të fundit, nisën të përdorin taktikat guerile. Pushkatarët boerë i shkaktuan dëme të rënda britanikëve.

LEXO EDHE:  Sulmi në Siri/ Ministria e Mbrojtjes në krah të SHBA -së

LEXO EDHE:  Sulmi në Siri/ Ministria e Mbrojtjes në krah të SHBA -së

Luftimet e vazhdueshme guerile, i detyruan britanikët të ndërtonin kampe përqendrimi dhe të rrethonin me tela me gjemba zona të mëdha nëpër shkretëtirë, për të kufizuar lëvizjen e boerëve. Edhe pse në fund britanikët fituan, ajo ishte një fitore e dhimbshme, dhe nga e cila mësuan shumë gjëra se si nuk duhej luftuar.

Afrika Lindore në Luftën e Parë Botërore

Britanikët u përballën me një situatë të ngjashme në Afrikën Lindore gjatë Luftës së Parë Botërore. Këtu, koloneli gjerman Paul Von Letov-Vorbek, e kuptoi se kishte shumë më pak trupa se armiku. Dhe në vend të një beteje frontale, ai e riorganizoi ushtrinë e tij duke përdorur pritat dhe sulmet guerile. Ai godiste dhe tërhiqej me shpejtësi.

Britanikët i ndoqën gjermanët këmba-këmbës duke përfituar nga numri i madh i trupave në dispozicion, përfshirë trupat e Afrikës së Jugut që kishin luftuar më parë kundër tyre. Gjenerali britanik Jan Smats, një veteran boer, drejtoi fushatën më të suksesshme kundër tij, duke përdorur manovrat dhe jo forcën brutale.

Gjatë 4 viteve të luftës, britanikët nuk ishin në gjendje të kapnin Letov-Vorbek. Bastisjet dhe vjedhjet e furnizimeve nga ana e gjermanëve, ishin vazhdimisht problematike për ushtrinë britanike.

Burma në Luftën e Dytë Botërore

Britanikët ndërruan rolet në Burma gjatë Luftës së Dytë Botërore. Këtu, të nxitur nga sulmet e ushtrisë japoneze, ata adoptuan taktikat e luftës guerile. Ushtarakë të njohur si Hjuxh Sigrim dhe të tjerë, rekrutuan rrjete luftëtarësh guerilë nga Birmania, që e kundërshtonin pushtimin japonez.

Gjithashtu, britanikët trajnuan disa nga trupat e tyre për luftë guerile. Të udhëhequra me sukses nga Ordi Uingejt, këto forca u parashutuan prapa linjave të ushtrisë japoneze, për të sulmuar furnizimet dhe linjat e tyre të komunikimet. Uingejt zhvilloi një strategji të ndërtimit të bazave të vogla në xhunglën e kontrolluar nga Japonia, nga e cila mund të nisnin sulmet komando.

Lufta e Vietnamit

Vietnami u prek rëndë në shekullin XX nga dy luftëra, në të cilat forcat e parregullta mposhtën ushtritë e huaja të pajisura me mjetet më moderne të kohës. Në fillim nisi Lufta e Indo-Kinës (1950-1954), në të cilën vietnamezët mposhtën ushtrinë koloniale franceze.

Në betejën e Dien Bien Phu, vietnamezët përdorën biçikletat për të zhvendosur pajisjet dhe artilerinë e lehtë nëpër kodra. Në pamundësi për të përdorur tanket e tyre në një terren të dendur xhungle, dhe të shkëputur nga linjat e furnizimit, francezët u mundën.

Pastaj erdhi Lufta e Vietnamit (1955-1975). Sërish, vietnamezo-veriorët u mbështetën tek taktikat e luftës guerile, duke i zënë prita vietnamezëve të jugut dhe aleatëve të tyre amerikanë. Kurthet, mashtrimet dhe rrjetet e gjera të tuneleve nëntokësore, luajtën një rol të madh në atë luftë.

Megjithëse Amerika përdori në atë luftë të gjithë fuqinë e saj industriale atë të zjarrit, ajo nuk mundi t’i mposhtte dot taktikat guerile, dhe manovrimin strategjik të gjeneralit vietnamezo-verior Xhap. / War History – Bota.al

LEXO TE PLOTE