Connect with Us

Studiuesit parashikojnë konflikte të reja prej Coronës

Blog

Studiuesit parashikojnë konflikte të reja prej Coronës

Publikuar

-

Në “Indeksin Global të Paqes” përshkruhet çdo vit gjendja e paqes në botë. Kësaj here ekspertët paralajmërojnë, se pandemia Covid19 mund të sjellë konflikte të reja.

Si pasojë e pandemisë Corona dhuna dhe konfliktet në shumë rajone të botës mund të rriten. Ky është rezultat i një studimi të Institutit Ndërkombëtar për Ekonomi dhe Paqe (IEP) me seli në Sidnej të Australisë. Pandemia dhe pasojat e saj ekonomike do të kenë një ndikim masiv në shoqëri thuhet në raportin “Global Peace Index 2020”.

Sidomos vendet që janë të paqëndrueshme dhe karakterizohen nga tensione do të bien nën një presion edhe më të madh, për shkak të urisë dhe luftës për burimet e kufizuara, shkruajnë studiuesit. Ata i referohen veçanërisht Afrikës.

Libyen Krieg | Kämpfer der Libyan Government of National Accord (Getty Images/AFP)Luftime në Libi

Bota është më pak paqësore

Çdo vit IEP vlerëson situatën në më shumë se 160 vende të botës duke përdorur kritere si lufta, terrorizmi, dhuna policore dhe eksportet e armëve. IEP konstaton një rënie të marrëdhënieve paqësore në të gjithë botën. Kjo vlen edhe për periudhën e raportimit 2019. “Bota është dukshëm më pak paqësore”, thuhet në indeksin e fundit. Sidoqoftë vërehet një ndarje në dy grupe me nga 80 vende secili. Në njërin grup situata është përmirësuar, në tjetrin është përkeqësuar.

Pandemia e Coronës ka të ngjarë ta përkeqësojë situatën, pjesërisht sepse priten shkurtime në ndihmat për zhvillimin dhe misionet paqeruajtëse të OKB. Kjo mund t‘i destabilizojë më tej vendet të prekura nga konfliktet si Liberia, Afganistani dhe Sudani i Jugut, thonë studiuesit.

LEXO EDHE:  Analiza/ Dështimi i PD fillon në Devoll

Rrezik prej turbullirave ekonomike

Po ashtu edhe vende të tilla si Brazili, Pakistani dhe Argjentina janë për shkak të turbullirave ekonomike në rrezik më të madh për paqëndrueshmëri politike, trazira dhe dhunë. Sidoqoftë ekziston gjithashtu një efekt pozitiv i krizës së Coronës: ndërhyrjet dhe luftërat në vende të tjera mund të jenë në të ardhmen më të vështira për t’u financuar. Por nëse për shembull angazhimi i Arabisë Saudite në Jemen ose e Rusisë në Siri do të shënojnë vërtetë rënie, kjo natyrisht është e hapur.

Libanon | Protest gegen die Regierung in Beirut (picture-alliance/dpa/M. Naamani)Protesta në Liban

Rënie e sulmeve terroriste

Raporti konstaton edhe se numri i vdekjeve nga sulmet terroriste po bie në të gjithë botën. Në vitin 2015 si pasojë e terrorizmit gjetën vdekjen rreth 33.500 vetë, kurse vitin e kaluar 8,000. Edhe shpenzimet ushtarake në raport me prodhimin e brendshëm bruto kanë shënuar gjithashtu ulje në 100 vende. Në 133 vende ka pasur edhe rënie të përqindjes së personelit ushtarak në krahasim me përqindjen e përgjithshme të popullsisë.

Shtim i trazirave të brendshme

Nga ana tjetër indeksi tregon për një rritje të trazirave të brendshme. Në vitin 2019 pothuajse 60 përqind e të gjitha vendeve u prekën nga protestat e dhunshme. Ekspertët e IEP vëzhgojnë këtu një prirje afatgjatë: numri i trazirave në të gjithë botën në dhjetë vitet e fundit pothuajse është trefishuar. IEP vlerëson se në vitin 2019 kostot ekonomike të dhunës dhe të konflikteve në të gjithë botën ishin 14.5 bilionë dollarë (12.8 bilion euro)./ DW

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Adresa juaj email nuk do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme shënohen *

Blog

Pas Merkelit, Franca mund të përpiqet t’i zërë vendin Gjermanisë si “superfuqia” e Evropës

Publikuar

-

Nga

cna news, cna lajme, lajme cna, lajme flash cna, cna.al, cna lajme politike, cna kronike, cna lajme bote, cna show

Nga Holly Ellyatt “CNBC”

Kur kancelarja gjermane Angela Merkel, të largohet nga posti që mban pas zgjedhjeve parlamentare të kësaj jave në Gjermani, shumë ekspertë politikë do të hedhin sytë nga Franca. Kjo pasi shumë analistë mendojnë se Franca dhe konkretisht, presidenti Emanuel Makron, mezi po pret rastin për të tentuar ta zëvendësojë Gjermaninë si udhëheqësja de fakto e Evropës, dhe padyshim si superfuqia e rajonit.

Makron ka të ngjarë që të përpiqet të bëhet një figurë qendrore e Evropës, sapo Merkel të largohet, thonë analistët, dhe ai është në pozitat e duhura për ta arritur këtë gjë.“Ne shohim që tani disa përpjekje paraprake për të marrë udhëheqjen e Evropës”- tha për CNBCKarsten Brzheski, kreu i kompanisë “ING”.

Ai vuri në dukje “ndërhyrjet e Makron në debatet evropiane mbi rregullat fiskale”. Franca i ka bërë thirrje BE-së që të lehtësojë rregullat në lidhje me defiçitet buxhetore të shteteve anëtare, dhe mbi nivelet e borxhit ndaj PBB-së, sidomos për shkak të pandemisë së koronavirusit, teksa Gjermania ka kundërshtuar tradicionalisht çdo lehtësim të rregullave, që synojnë frenimin e defiçiteve dhe borxhit publik.

Gjermania është aktualisht shumë e zënë me veten. Por një udhëheqje e fortë franceze, pa një kundërpeshë gjermane, vështirë se është vlerësuar ndonjëherë në Berlin”- shprehet Brzheski. Një gjë që e qetëson Gjermaninë, shton ai, është se ajo e di se edhe Makron ka betejën e tij presidenciale në prillin e vitit ardhshëm.

Ajo garë do t’i lërë atij më pak kohë për nismat e forta në kuadër të lidershipit evropian, edhe pse Franca do të ketë në gjysmën e parë të vitit të ardhshëm presidencën e radhës të BE-së. Unë mendoj se testi i vërtetë do të vijë pas zgjedhjeve franceze, në rast se Makron rizgjidhet në detyrë. Atëherë ne mund të shohim një përpjekje të tij më të fuqishme për të marrë udhëheqjen e Evropës. Kjo i jep çdo kancelari të ardhshëm gjerman rreth 1vit kohë që të përgatitet”-thotë Brzeski.

Po cilin do të preferonte Makron si kancelar?

Ashtu si pjesa tjetër e Evropës, edhe Franca po e ndjek nga afër fushatën elektorale në Gjermani, dhe do të ketë parë po ashtu me interes edhe rritjen e popullaritetit të Partisë Socialdemokrate të qendrës së majtë.

Kandidati i kësaj partie për kancelar, Olaf Sholc, është Ministri aktual i Financave dhe zëvendës/kancelar, dhe si i tillë, ai është shumë i njohur për zytarët e lartë të BE-së apo udhëheqësit e tjerë në Evropë. Makron e mirëpriti në takime të veçanta në fillim të këtij muaji në Elize, si Sholc ashtu edhe rivalin e tij kristiandemokrat Armin Lashet.

Në këtë rast ra në sy mungesa e një ftese për kandidaten e Partisë së Gjelbër, Analena Baerbok. Analistët thonë se Makron ka të ngjarë të preferojë më shumë bashkëpunimin me Sholc sesa me Lashet, që është kandidati i bllokut konservator CDU-CSU në pushtet si pasardhës i Merkelit.

“Nga dy kandidatët kryesorë për kancelarë, burimet në Elize sugjerojnë se Makron do të ishte i qetë me secilin prej tyre. Por presidenti francez ka një preferencë pak të madhe për Sholc, i cili si Ministër federal i Financave, ka punuar ngushtë me Parisin në institucionin novator të BE-së -Fondin për Rimëkëmbjen nga Koronavirusi.

LEXO EDHE:  Si të menaxhoni konfliktet në mënyrë që të mos dëmtoni lidhjen

LEXO EDHE:  Fasonët "ngrenë duart"/Nuk paguajmë dot punonjësit, të ndërhyjë shteti!



Ndërsa Makron mund të zbulojë se ndan ide të njëjta me kancelarin e ardhshëm gjerman, kur bëhet fjalë për një qasje të përbashkët ndaj politikës së BE-së, një fushë ku Franca do ta ketë të vështirë ta rivalizojë Gjermaninë, është ajo në lidhje me peshën ekonomike në union.

Sipas Eurostat, në vitin 2019, pak para se të shfaqej pandemia Covid-19, gati¼ e Prodhimit të Brendshëm Bruto të BE-së (24.7 për qind) u krijua nga Gjermania, e ndjekur nga Franca (17.4 për qind) dhe Italia (12.8 për qind), përpara Spanjës (8.9 për qind) dhe Holanda (5.8 për qind).

Gjermania është Gjermani”-thotë Naz Masraf, drejtor i Evropës në “Eurasia Group”. “Edhe pse Franca e sheh këtë si një mundësi, unë nuk mendoj se do të kemi një zbehje të rolit të Gjermanisë. Ai mund të jetë më pak efektiv, por unë nuk mendoj se do të pakësohet.

Në mënyrë të pashmangshme, pas 16 vjetësh Merkel do të lërë pas një boshllëk shumë të madh për t’u mbushur. Por në fund të ditës, Gjermania është vendi kyç i Evropës, dhe kushdo që është Ministri gjerman i Financave, cilido që është kancelar gjerman, do të jetë edhe udhëheqës i Evropës“- thotë ajo.

Ekonomistët thonë se pavarësisht se kush do ta drejtojë qeverinë, ekonomia gjermane ka të ngjarë të mbetet konkurruese edhe në të ardhmen.“Fuqia dhe ndikimi i Gjermanisë, reflekton fuqinë e ekonomisë, gjendjen solide të financave të saj publike, dhe rolin e saj të padiskutueshëm si një ‘spirancë financiare’ e zonës së euros.

Fytyrat ndryshojnë, por situata do të mbetet e njëjtë si me Lashet apo Sholc. Nën drejtimin e Makron, Franca po bën shumë mirë. Por ajo është shumë larg arritjes së fuqisë ekonomike dhe financiare që ka sot Gjermania“- thotë Holger Shmiding, krye-ekonomist në Bankën Berenberg.

Për më tepër, nuk ka gjasa që Makron të gëzojë popullaritetin që ka pasur deri më sot Merkel, një udhëheqëse e cila po largohet nga detyra me dëshirën e saj pas 16 vjetësh. Merkel është parë si lidere që garantonte stabilitet dhe qëndrueshmëri në peizazhin politik në Gjermani dhe Evropë, pavarësisht krizave të ndryshme gjatë dekadave të fundit, nga ajo financiare tek kriza e emigranteve.

Sipas një sondazhi të kryer kohëve të fundit në 12 vende të BE nga Këshilli Evropian për Marrëdhëniet me Jashtë (ECFR), shumica e evropianëve të anketuar ishin skeptikë në lidhje e aftësinë e Makron për të pasur aftësitë ngjashme drejtuese me Merkelin.

Kur ECFR pyeti të anketuarit se për kë do të votonin në një garë hipotetike midis Merkel dhe Makron për kreun e BE-së, shumica e evropianëve (41 për qind), thanë se do të votonin për Merkelin, dhe vetëm 14 për qind për Makron./ CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Marija Oktiabrskaja, gruaja që shiti gjithçka për të blerë një tank/ Mori hak për burrin e saj të vrarë në luftë

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Në fazat e hershme të Luftës së Dytë Botërore, kur gjermanët po përdornin taktikat e tyre të Blitzkrieg-ut(Luftës Rrufe)për të pushtuar qytet pas qyteti, sovjetikët po pësonin humbje

të mëdha jo vetëm për shkak të mungesës së burimeve, për t’u mbrojtur përballë trupave të blinduara të armikut, por edhe për shkak të moralit të ulët. Shumë burra sovjetikë kishin rënë në fushën e betejës, duke bërë që shumë gra të mbeten të veja. Por disa histori dashurie nuk përfunduan këtu.

Dashuri dhe luftë

Historia në fjalë nisi në Gadishullin e Krimesë, në një zonë të ashpër lufte sa i përket numrit e betejave që u zhvilluan atje. Një gjë ishte e sigurt:banorët e Krimesë nuk donin që të humbnin shtëpitë e tyre, ndaj organizuan një rezistencë të fortë përballë ushtarëve gjermanë.

Përkundër të gjitha përpjekjeve, gjermanët ishin më superiorë,ndaj shumica e ushtarëve rusë mbetën të vdekur në fushën e betejës. Por humbja e një njeriut të zemrës,kishte zgjuar zemërimin dhe urrejtjen e madhe për gjermanët tek një grua ne veçanti.

Marija Oktiabrskaja, ishte bashkëshortja e njërit prej ushtarëve që kishte vdekur në frontin e Krimesë në vjeshtën e vitit 1941. Marija ndjeu një dhimbje aq të madhe nga humbja që pësoi, saqë ajo e shiti të gjithë pronën e saj, për të porositur blerjen enjë tanku model T-34, dhe për t’ia dhuruar më pas ushtrisë sovjetike me disa kushte të caktuara.

Kushti i parë ishte që tankut t’i vendosej emri “E dashura e luftëtarit”, dhe i dyti që të ishte ajo që ta ngiste tankun gjatë luftimeve. Kjo kërkesë iu dërgua vetë udhëheqësit të vendit Josif Stalinit,e shoqëruar me një çek prej 50.000 rublash,aq sa ishte edhe kostoja e ndërtimit të një tanku të madhësisë mesatare të modelit T-34.

Diktatori ishte shumë krenar kur pa që një civil, donte jo vetëm të luftonte për vendin, por edhe t’i blinte vetë armët që do të përdorte në luftë. Kërkesa e saj u pranua menjëherë. Marija nuk ishte inxhiniere mekanike, por ajo kishte fituar shumë njohuri nga bashkëshorti i ndjerë,jo vetëm për aspektet teknike dhe mekanike të tankeve, por edhe kishte kryer disa trajnime ushtarake bazë.

Një luftëtare e lindur

Marija Oktiabrskaja lindi më 16 gusht 1905, dhe vinte nga një familje e varfër me 10 fëmijë në Krime të Ukrainës. Në fillim ajo punoi në një fabrikë konservimi, dhe më pas si operatore telefonike. Në vitin 1925, ajo u martua me një oficer të ushtrisë sovjetike, që e nxiti atë të kishte shumë interes mbi çështjet ushtarake.

LEXO EDHE:  Nën akuzë për pastrim parash/ Dënohet ish-Presidenti

LEXO EDHE:  Fasonët "ngrenë duart"/Nuk paguajmë dot punonjësit, të ndërhyjë shteti!



Më vonë, falë nxitjes edhe të bashkëshortit ajo nisi punë si infermiere në ushtri. Për këtë arsye, iu kërkua t’i nënshtrohej një trajnimi ushtarak bazë. Por bashkëshorti e kishte mësuar sesi të ngiste një tank, dhe madje se si të gjuante me të.

Me regjimin komunist në fuqi, shumë gra të ushtarëve dhe oficerëve sovjetikë, u detyruan t’i bashkoheshin shërbimit ushtarak si infermiere ose në departamente të tjera. Vetëm pas luftës gratë u lejuan të rekrutoheshin si ushtare, për shkak të mungesave të mëdha që kishte shkaktuar lufta.

Skuadrilja ushtarake ku ajo ishte caktuar, nuk ishte e sigurt nëse kjo grua ishte gati për t’u angazhuar në Frontin Lindor. Gjithsesi, ajo u kishte treguar atyre disa nga aftësitë e saj ushtarake të mësuara nga bashkëshorti i saj.

Meqenëse ishte larguar nga shtëpia për të luftuar në front me synimin kryesor hakmarrjen për burrin e saj, ajo ishte akoma shumë e pikëlluar, ndjenjë që iu shndërrua në zemërim. Marija u tregua jo vetëm një ushtare e aftë, por edhe një mekanike shumë e zonja.

Në betejën e saj të parë, tanku i saj u godit nga një predhë blind-shpues, që i dëmtoi motorin dhe sistemin hidraulik. Ajo doli nga tanku në mesin e një përleshje për ta rregulluar atë. Pasi e rregulloi, vazhdoi përpara duke gjuajtur sërish.

Marija Oktiabrskaja luftoi për një vit, dhe divizioni i saj arriti që t’i sprapsë gjermanët në Hungari. Me hyrjen e njësisë së saj në Hungari pasoi një betejë e ashpër, ku ajo pësoi disa plagë serioze nga një predhë mortaje që e goditi gjatë kohës që ishte jashtë tankut, për ta rregulluar nga një tjetër dëmtim që kishte pësuar.

Marija u promovua në gradën e rreshteres për trimërinë dhe aftësitë e treguar në beteja.

Në vitin 1944, në moshën 38 vjeçare, ajo vdiq për shkak të plagëve të marra. Pas vdekjes u shpall Heroinë e Bashkimit Sovjetik, që ishte në atë kohë medalja më e lartë për trimërinë e treguar në luftë./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Tmerret e “Revolucionit Kulturor”/ Kur Garda e Kuqe e Mao Ce Dunit shtronte bankete me mishin e kundërshtarëve politikë

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Qarku Vuxuan në rajonin autonom Guangxi Zhuang në Kinës Jugore, është sot një zonë relativisht e qetë e vendit komunist, e karakterizuar nga fushat e mëdha të fermave bujqësore dhe qytetet e vogla të zhurmshme.

Asgjë që ekziston sot atje, nuk tregon ndonjë shenjë të tmerreve të përjetuara gjatë viteve 1960, në kulmin e Revolucionit Kulturor të drejtuar nga Mao Ce Duni, kur Gardistët e Kuq i nënshtruan kundërshtarët e tyre në nivele makabre poshtërimi dhe dhune.

Por shkalla e atij terrori do të kishte mbetur e panjohur, po të mos ishte për dëshmitë e një shkrimtari kinez në fillim të viteve 1990, që zbuloi nivelet e pashembullta të mizorisë, shthurjes morale, madje edhe kanibalizmit gjatë asaj që ka hyrë në histori si Masakra e Guangxi.

Në vitin 1958, udhëheqësi kinez Mao Ce Dun nisi zbatimin e të ashtuquajturit Hapi i Madh Përpara, një fushatë e konceptuar shumë keq për të transformuar vendin e varfër në një fuqi të madhe industriale. Rezultatet ishin katastrofike:mbi 50 milionë njerëz vdiqën gjatë Zisë së Madhe të Bukës që e pasoi atë reformë, dhe dhjetëra e mijëra të tjerë humbën jetën në një seri fatkeqësish të lidhura me të.

Mao u detyrua ta pranonte hapur dështimin e tij në vitin 1962 dhe të largohej nga drejtimi i qeverisë, por ai e mbajti udhëheqjen e Partisë Komuniste. Ndërkohë udhëheqësi i poshtëruar nga dështimet filloi të planifikonte hakmarrjen e tij.

Ai e bëri këtë më 16 maj 1966, kur akuzoi publikisht disa udhëheqës të rangut të lartë se ishin “revizionistë kundër-revolucionarë”, që po komplotonin për të sabotuar nga brenda Partinë Komuniste. Menjëherë pas atij fjalimi, Mao dha bekimin e tij për formimin e Gardës së Kuqe, një grup studentësh militantë, idealistë, të cilët e adhuronin Maon dhe kundërshtuan dhunshëm cilindo që dyshohej për pabesi ndaj kryetarit.

Ndërsa qeveritë lokale u shkatërruan nën sulmet e vazhdueshme të Gardës së Kuqe dhe përleshjeve midis fraksioneve, qytetarët e zakonshëm e humbën besimin tek politika kombëtare dhe u kthyen plot tërbim kundër njëri -tjetrit.

Në një atmosferë aq të tensionuar, qytetarët e zakonshëm e shihnin njëri-tjetrin si armiq të klasës që duheshin asgjësuar. Ajo që pasoi ishte një përplasje civile me linçime publike, tortura dhe një dhunë të përhapur në të gjithë rajonin.

Mao cilësoi “Pesë kategoritë e zeza” si kundërshtarë të tij, dhe këtu përfshiheshin të djathtët, kundërrevolucionarët, “ndikimet e këqija”, fermerët e pasur dhe pronarët. Në të gjithë vendin, shpërthyen rebelime të dhunshme.

Të ashtuquajturat “sesione të luftës” u bënë një formë e njohur e ndëshkimit, gjatë së cilës anëtarët e Partisë Komuniste Kineze poshtëruan dhe torturuan publikisht kundërshtarët e tyre. Por jo rrallë këto seanca u bënë jashtëzakonisht të dhunshme, dhe në disa rajone degraduan në kanibalizëm.

Ndërsa kanibalizmi kishte ndodhur në Kinë gjatë Urisë së Madhe, nga fundi i viteve 1960, furnizimet me ushqim ishin kryesisht të garantuara. Prandaj, dëshmitë masive të kanibalizmit në Guangxi, nuk mund të ishin për shkak të urisë.

Shkaku i vërtetë ishte urrejtja politike. Sipas një dëshmitari okular “Kanibalizmi ndodhte për shkak të përplasjes së luftës së klasave, dhe u përdor për të shprehur një lloj urrejtje. Vrasja e njerëzve ishte e tmerrshme, më e keqe se kafshët”.Disa nga shfaqjet më makabre ndodhën në qarkun Vuxuan, ku zyrtarët komunistë hanin zemrat, mëlçitë dhe organet gjenitale të rivalëve të tyre.

Kjo praktikë e tmerrshme filloi në vitin 1968, kur studentët në shkollën e mesme të Vuxuanit, rrahën për vdekje mësuesen e tyre të gjeografisë,dhe e çuan trupin e saj në bregun e lumit Qian. Aty ata e detyruan një mësuese tjetër që t’i nxirrte nga trupi zemrën dhe mëlçinë. Pastaj nxënësit shkuan në shkollë ku gatuan dhe hëngrën organet e mësueses së tyre.

Thuhet se në “bankete me mish njeriu” morën pjesë edhe zyrtarë të lartë të Partisë Komuniste. Për ta rezervoheshin zemrat dhe mëlçitë më të buta të kundërshtarëve të tyre, të cilat konsumoheshin të përziera me erëza dhe mish derri. Ndërkohë qytetarëve të rangut më të ulët “u lejohej të konsumonin krahët dhe kofshët e viktimave”.

LEXO EDHE:  Tragjike/ 19 persona humbin jetën pas rrëzimit të avionit

LEXO EDHE:  Sherret/ Basha mbledh shtabin për konfliktet e kandidatëve



Një anëtare e Partisë Komuniste, e quajtur Uang Uenliu, u bë e famshme për ngrënien e organeve gjenitale mashkullore apo ruajtjen e tyre në pije alkoolike. Pasi u promovua në detyrë, Pekini mësoi mbi zakonin e saj kanibalesk, dhe kërkoi shpjegime pse ajo nuk ishte dëbuar nga Partia.

Një hetim i mëvonshëm zbuloi se në fakt ajo kishte ngrënë vetëm mish dhe mëlçi njeriu.

Uang u shkarkua nga postet e larta drejtuese edhe pse u lejua të mbante një post modest në Parti. Pastaj në majin e vitit 1968, në një rebelim shumë të dhunshme në Partinë Komuniste, një nga drejtuesit e partisë u rrëmbye, trupi iu copëtua dhe u var me kokë poshtë në një shesh publik.

Militantët e Gardës së Kuqe gjetën edhe vëllain e tij, të cilin e rrahën rëndë, dhe e hodhën në një gropë të ujëra të zeza ku i shkulën zemrën dhe mëlçinë teksa ishte ende gjallë. Të tjerët zhveshën mishin nga kockat, dhe eshtrat e tij u hodhën në lumë.

Për gati një dekadë, qytetarët e Guangxit u shokuan nga aktet mizore të“prerjes së kokave, rrahjeve brutale, varrimeve përsëgjalli, vrasjeve me gurë, përmes mbytjes, vlimit në ujë të nxehtë, therjeve në grup, copëtimit të kufomës, vrasjeve me dinamit, duke mos kursyer asnjë metodë”.

Numri zyrtar i njerëzve, trupi i të cilëve u konsumua nga të tjerët në të gjithë rajonin

mendohet të jetë 137. Por numri realka të ngjarë të përfshijë edhe qindra të tjerë. Nga rastet e dokumentuara, të paktën 38 incidente të kanibalizmit ndodhën në Qarkun Vuxuan.

Siç pretendoi më vonë me krenari një pjesëmarrës në Masakrën Guangxi:“Në Vuxuan … hëngrëm më shumë njerëz se kudo tjetër në Kinë!”.

Faza më e dhunshme e Revolucionit Kulturor përfundoi në fundin e vitit 1968, kur Mao urdhëroi që mijëra Gardistë të Kuq të “dërgoheshin” me punë në fshat. Më 9 shtator 1976, Mao vdiq, dhe bashkë me të edhe Revolucioni Kulturor.

Por rastet e linçimit dhe dhunës politike vazhduan. Më pas nisi një periudhë spastrimi, në një fushatë që synonte të “eliminonte kaosin dhe rikthimin në normalitet”.Një pjesë e vogël e atyre që konsideroheshin përgjegjës për dhunën në Guangxi u dënuan me burg, dhjetëra të tjerë u përjashtuan nga Partia Komuniste, ndërsa shumë të tjerëve iu ulën rrogat.

Pas kësaj, qëndrimi zyrtar i Pekinit ishte të harronte dhe mohonte aktet e kanibalizmit në Guangxi. Megjithatë, qeveria qendrore kishte qenë në dijeni të rastit të Uang Uenliu, dhe studiuesit zbuluan 20 vjet më vonë, se ishte dërguar të paktën një letër në kryeqytet në lidhje me tragjedinë, ku thuhej:“Këtu njerëzit po hanë njëri-tjetrin”.

Ngjarjet e tmerrshme në Guangxi mund të ishin harruar, në rast se eseisti Zheng Ji nuk do të udhëtonte në Guangxi në vitin 1986 për të hetuar mbi këtë çështje. Duke qenë vetë një ish-gardist, që kishte kaluar disa muaj kohë në Guangxi gjatë Revolucionit Kulturor, Ji shmangu me sukses heshtjen zyrtare mbi atë masakër.

Ai pati qasje në regjistrat zyrtarë, të cilët vërtetuan se autoritetet vendore dhe kombëtare ishin në dijeni të makabriteteve gjatë dhe pas ndodhjes së tyre. I frikësuar për sigurinë e tij, Ji nisi të shkruante mbi ato ngjarje pasi u arrestua për pjesëmarrje në protestat e Sheshit Tiananmen në vitin 1989. Pasi qëndroi i fshehur për 2 vjet, ai shkroi një libër që fliste në detaje mbi dhunën në Guangxi, të cilin e botoi me një pseudonim, dhe më pas u arratis në SHBA përmes Hong Kongut./CNA.al

LEXO TE PLOTE