Connect with Us

Nga Adriatik Balla/ “Prishja e Teatrit Kombëtar”, kush e ka rradhën tani?

Opinione

Nga Adriatik Balla/ “Prishja e Teatrit Kombëtar”, kush e ka rradhën tani?

Publikuar

-

Kush e ka radhën?
Kur ISIS u fut në Siri disa vite më parë, vuri në shënjestër Palmirën, një trashëgimi botërore. Arsyetimi, sikurse u tha, ishte se fryma që përçonte Palmira i bënte hije Allahut. E kush mund të jetë ai që i bën hije Zotit?! Çështje kulture apo jo?
ISIS-i 30-vjeçar shqiptar është më i sofistikuar.
Së pari, ndryshon varësinë e objektit ( kulturor, sportiv etj). Nga dikasteret qendrore (ministritë) kalojnë në varësi të pushtetit lokal (bashkive).
Së dyti, del pronari i tokës, i cili është habitërisht (çuditërisht) familjar ose i afërm në farefis me pushtetarin.
Së treti, vjen projekti që prezantohet me pompozitet në media për mrekullinë (e domosdoshme) që do të ndërtohet: stadium i ri, teatër i ri, universitet i ri, aeroport i ri, qendër multifunksionale e re etj, ku po çuditërisht shoqërohen me kullë.
Së katërti, vjen arsyetimi “shkencor” i shembjes së të vjetrës në shërbim të së resë. Dhe këtu dalin në pah disa pika.
1.Arsyetimi fizik: Ngrehina rrezikon të shembet e kështu rrezikohet jeta e njerëzve (sportistëve, artistëve, spektatorëve). “Larg qoftë të bjerë tërmet, – u tha nga ISIS-asit shqiptarë, – pa teatri do të zerë brenda artistët”. Dy tërmetet e fundit (shtator dhe nëntor 2019), plasaritën betonin isisas shqiptar të 30 vjetëve të fundit, por jo teatrin. Ra poshtë edhe arsyetimi i lëndës helmuese që ndërtonte karabinanë. Pra arsyetimi fizik dështoi me turp. Por teatri u shemb…
2.Arsyetimi ideologjik: “Është ndërtuar nga fashistët”, – u tha. Me këtë logjikë e shkatërroi edhe ISIS Palmirën. “Është ndërtuar nga të pafetë”, thoshin edhe ata. Por edhe ky arsyetim u rrëzua, pasi nuk qëndronte dot logjika. Dhe teatri u shemb…
3.Arsyetimi (jo) historiko-kulturor: U tha se teatri ishte kapanon ushtrie, më pas magazinë etj. Dështoi, për këtë teatër kishin dhënë mendime e kontribuar ajka e arkitektëve dhe specialistëve italianë të kohës. Në këtë teatër ishte bërë shumë histori (dhe jo vetëm art). Historia u shemb. Siç bëri ISIS me Palmirën. Teatri ra…
4.Arsyetimi ekonomik dhe pushteti financiar: Ahhh, po, këtu më qëndro. Vendi ku shtrihej teatri është zemra e Tiranës, ka shumë tokë për të ngritur perandorinë (babëzinë) e re financiare, të bazuar mbi betonin dhe çelikun. “Teatri është pengesë. Fshijmë teatrin historik dhe e sajojmë të riun në katin e 25-të, më pas justifikojmë ngritjen e kullave dhe qendrave tona të biznesit të markave PD-PS-LSI…, dhe, pak më vonë, ringremë domosdoshmërinë e një teatri të ri diku gjetkë, ndoshta në Surrel, Viçidol, apo Çepan. Ka pengesa, se populli e do trashëgiminë dhe historinë e tij, por ne kemi “opozitën” që në orën e shembjes e zë gjumi. Fundja, a nuk po luajmë teatër prej 30 vjetësh?”
Kush e ka radhën?
Fillimisht Teatri i Kukullave, më pas Politekniku, Akademia e Shkencave e në fund vetë parlamenti. A nuk janë dhe ato ndërtesa të vjetra që duhen shembur? Monumente kulture? Jo mor vëlla se kemi “Maznikët” tanë të partisë që i heqin dhe i vënë në listë siç na do trapi. Ne jemi shteti, jemi qeveria, jemi Zoti.
Dhe pas pak vitesh Tirana do të jetë kryeqyteti i parë dhe i vetëm në botë pa pistë atletike, pa teatër kombëtar, pa universitet shtetëror, pa akademi shkencash, madje pa parlament. Ky i fundit do të zëvendësohet me mbledhjet e “organizatës”, ku “Skënderbeu” i radhës do t’u flasë me ëmbëlsi qytetarëve për shtet ligjor, e ku Kryeprokurori i Shtetit do të këndojë refrenin e zakonshëm “prioritet i punës tonë është lufta ndaj krimit”.
Përfundimi
ISIS 30-vjeçar shqiptar po torturon një popull të tërë, po i zhbën historinë, po i shkatërron sportin, shkencën, artin dhe kulturën, madje vetë ndjenjën e përkatësisë së tij.
Shqiptarët? Ah, po, popull trim i pashoq, dëshmuar veçanërisht në facebook…

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Çerçiz Loloçi/ Nga Thesi me m..t, Ylli Dylgjeri

Publikuar

-

Nga

Ky është Ylli Dylgjeri, një ish i njohuri im, që dikur udhëheqja e lartë e KQPPSH na e rekomandoi për ta marrë si instruktor në Komitetin e Rinisë së Tiranës, por që ne e refuzuam sepse kishim filluar të merrnim instruktorë me një shkollë të lartë, pra me universitet.

Nuk e pranuam ne, por e mori instruktor Komiteti Qendror i BRPSH, ku 3 nga sekretaret, shefat e Dylgjerit, ishin si puna e tij. Me vone Dylgjeri punoi per pak kohe menaxher i Koha Jone dhe me pas zyrtar i larte i shokut Nano, pastaj i shokut Meta, ne poste te larta. Natyrisht i pelqen edhe te shkruaje, por kurdohere ne favor te partise qe i jep nje post. Eshte pak a shume si muzika tallava qe do t’i beje sfide muzikes se vertete. Por Dylgjerianet majtas e djathtas, do ta kene kete privilegj publik ne demokraci, pra te jene ze kontestues kur te mos kene lidhe me zyrat e shtetit, perkunder do te jene njesoj si firmosesit e keshillit bashkiak me pastor Gogun dhe te tjere.

LEXO EDHE:  Trupat shqiptare luftojnë ISIS/ Kodheli: Ja kush e kërkoi

Dhe kur thote Dylgjeri qe peshtyni keshilin bashkiak me gjithe Gogun me mjeker dhe Sekretarin e BRPSH me shkolle partie, duhet te peshtyni edhe ata qe kane te bejne me pushtetin ne keto 3 dekada, kur kane bere pune te mbrapshta! Ka gjithmone nje ndarje te madhe mes personalitetit te kultures dhe te angazhuarit dhe te punesuarit ne maxhorancat e radhes dhe ne kesi rastesh te punesuarit dhe militantet e partive jane gjithhere me te rezervuar!

Se kur te kthjellohen pak punet dhe Shqiperia te jete me normale, njerezit do pyesin: Cfare perfaqeson ky njeri?
Dhe kur ketij personi i thua qe te ballafaqohesh dhe e telefonon ne 6 numra celulari (3 te PS dhe 3 te LSI) nuk te del.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Kuvendi i Junikut djepi i pavarësisë së Shqipërisë

Publikuar

-

Nga

Nga Azgan Haklaj 
* Në vendet e vogla lindin histori të mëdha.
Kurbanë për lirinë e Atdheut edhe fëmijët.
Oda e Junikut institucion i pleqërisë dhe drejtësisë.
Në Kullat e Junikut u njoh ndërkombtarisht UÇK-ja nga Buldazeri i Ballkanit Riçard Hollbruk.
Askush më bukur se populli ynë nuk ka përshkrur trimërinë e bijëve të vet:
“Mua po më thon’ Brahim Sadiki,
I kam kullat midis Juniki.
Ku t’qëlloj pushkën e nisi.
Vet po jes, pashën koriti”
E fillova kështu këtë opinioni timin, sepse në historinë e tij mijëravjeçare populli shqiptar është përballur me hordhi pushtuesish të shumtë, me perandori barbare, mbretëri mizore, sundimtarë gjakatarë.
Shqiptarët kanë qëndruar fort për ekzistencë, në këto përballje, por me sakrifica sublime.
Për të mbrojtur trojet e veta kanë luftuar heroikisht, por gjithmonë kanë menduar edhe fundin e vet, vdekjen, në mejdanet për liri e çlirim kombëtar, por që ajo të jetë me nder.
Ata kanë çmuar më shumë vdekjen me nder se sa vetë jetën.
Më shumë lirinë e Atdheut se familjen e vet.
Në historinë tonë të dhimbshme, por të lavdishme nuk ka pellëmbë toke shqiptare që të mos jetë larë me gjak për mbrojtjen e saj.
Nuk ka vit që të mos jetë i shënuar në enciklopedinë shqiptare për betejat homerike për liri.
Nuk ka trevë shqiptare që të mos jetë e shquar për kuvende, besëlidhje, kryengritje për çlirim kombëtar.
Që në krye të herës theksova se objek i këtij shkrimi do të jetë Juniku, aty ku 108-të vite më parë u mblodh Kuvendi i Junikut, i cili mori vendime shumë të rendësishme, përcaktuese për fatet e Kombit Shqiptar.
Motoja e të cilit ishte “Liria ose vdekja”.
Ai hartoj platformën për kryengritjen e përgjithshme kombëtare dhe shpalljen e pavarësisë nga Turqia Otomane.
Por para se të flas për këtë kuvend historik, i cili është djepi i pavarësisë së Shqipërisë do të përshkruaj shkurtimisht historinë e Junikut.
Ai shtrihet mes lumit Erenik dhe përroit Trava.
Rreth tij shtrihen Vokshi dhe Reka e Keqe, dy vatra tě shquara në histori, e para është adn- ja e Sylejman Vokshit, ndërsa të dytën e pagëzon si vatër kushtrimi Homeri i ndjesive shqiptare Gjergj Fishta kur i fton të bahen bashkë në betejat kundër pushtuesve.
Citoj:
“L’sho kushtrimin grishe Rekën
Del e piqu n’Haxhi Zekën
L’sho kushtrimin n’toskë e n’gegë
Mblidhnu tok si kokrrat n’shegë”.
Si kurorë lavdie mbi të ngrihen madhështore bjeshkët e Koshares e Gjeravicës.
Të gjitha burimet historike deshmojnë se aty kanë banuar dardanët, të cilët ishin fisi më i madh ilir, që themeloj Mbretërinë Dardane.
Tokat e saj u pushtuan prej perandorive romake, bizantine, serbe, otomane e lloj -lloj pushtuesish kalimtarë.
Popullsia e Junikut përbehet nga fiset Thaç, Gash, Berishë, Krasniqe, Morinë, Hot, Kelmend.
Sipas Ptolemeut Junik do të thotë bashkim, lidhje, gjaku i veçantë, unik.
Emri i tij përmendet edhe nga perandorët serbë Stefan Deçani dhe Stefan Dushani në krisovulat e tyre.
Sipas teftereve të pushtuesve osmanë është vendbanim i madh me emrin Alltën “Vend i artë”.
Oda e Junikut është e njohur në trevat shqiptare si institucion i pleqërisë dhe drejtësisë.
Juniku ra nën pushtimin otoman në shekullin XVI-të.
Gjatë sundimit të gjatë otoman shqiptarët organizuan kryengritje të mëdha e kuvende të shumta por edhe pse derdhën lumej gjaku, edhe pse humbën mijëra jetë njerëzore në keto beteja për çlirim kombëtar nuk arritën ti këputin vargonjtë e robërisë.
Lidhja Shqiptare e Prizrenit ishte kuvendi ku prijësit shqiptarë, rilindasit e mëdhenj ripërtërinë Epokën e ndritshme të Gjergj Kastriotit,(Skenderbeut).
Ata për herë të parë, pas katër shekujsh robëri, startuan me platformë të qartë politike, ku sanksionohej çlirimi kombëtar dhe bashkimi i katër vilajeteve në një vilajet të vetëm.
Megjithë kontributin e madh të patriotëve shqiptarë, entiziazmin popullor, sakrficën sublime, luftën heroike të Ushtrisë së Lidhjes por dhe gjithë shqiptarëve, gjakun e derdhur, mijëra jetëve njerëzore të dhëna në fushë betejë ëndrra nacionale nuk u realizua.
Edhe Lidhja e Pejës vazhduese e programit të Lidhjes së Prizrenit u shtyp.
Shqiptarët shpresuan tek Revolucioni Xhonturk por triumfi i tij pati kosto të madhe për ta.
Xhonturqit ushtruan masa të egra ndaj tyre, çka i detyroj të ngriheshin në dy kryengritje brenda një harku kohor shumë të shurtër, në kryengritjen e vitit 1910-të dhe atë të Malësisë Madhe në vitin 1911-të.
Por edhe këto përpjekje deshtuan për shkak se nuk u shndërruan në lëvizje kombëtare.
Në këto kushte ishte imperative një levizje panshqiptare.
Më dt. 21-25 maj të vitit 1912-të u mblodh Kuvendi i Junikut me pjesëmarrjen e 250-të delegatëve nga Vilajeti i Kosovës, sanxhakët e Shkodrës, Dibrës, Elbasanit dhe të përfaqësuesëve të jugut.
Ketij kuvendi kombëtar i paraprinë disa kuvende lokale ku kryengritësit u besëlidhën me betimin solemn:
“Bajmë be dhe e japim besën e burrave se kemi me ba çdo gja fli.
N’koftë nevoja me duart tona kemi me i ba kurban edhe fëmijët tanë”.
Pas Besëlidhjes së Lezhës, Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, Beslidhja e Junikut është besëlidhja më e madhe e shqiptarëve në historinë e tyre.
Porta e Lartë u mundua me çdo çmim për ta penguar organizimin e këtij kuvendi panshqiptar.
Trinomi i drejtimit të tij Prishtina, Boletini, Curri ia doli të neutralizojë elementët turkomanë dhe të ndërgjegjësojë të lëkundurit.
Njëzeri Kuvendi vendosi vazhdimin e kryengritjes së përgjithshme kombëtare me armë, pasi nuk u kishin lënë rrugë tjetër.
Truri i Levizjes Kombëtare, Hasan Prishtina, lëshoi Proklamatën: “Shpëtim a Vdekje”.
Ky Kuvend hartoi Platformën për Kryengritjen e Përgjithshme dhe Shpalljen e Pavarësisë si dhe programin politik të tij.
Ai përmbante këto pika themelore.
Njohjen e autonomisë së Shqipërisë.
Vendosjen e administratës shqiptare.
Caktimin e Gjuhës Shqipe si gjuhë zyrtare me Alfabetin Kombëtar të Manastirit.
Ngritja e Flamurin Kuqezi në të gjithë vendin.
Caktimin e një Guvernatori të Përgjithshëm të një stërnipi të familjeve princërore shqiptare.
Caktimin e kufijëve të Shqipërisë.
Garancia për zbatimin e këtij programi u kërkoj fuqive të mëdha.
Për këto vendime u njoftua edhe Porta e Lartë.
Ky program ishte Libri i Kuq i hartuar në Memorandumin e Greçes, me pak ndryshime.
Kuvendi u bëri thirrje të gjithë atdhetarëve kudo që ndodheshin për të jetësuar këto vendime me çdo çmim .
Kuvendi i Junikut vendosi Liri a vdekje.
Menjëherë filluan pregatitjet në terren.
Mijëra kryengritës, të udhëhequr nga korifeu Hasan Prishtina, “Robinhudi Shqiptar” Isa Boletini, tribuni popullor Bajram Curri, në gusht të vitit 1912-të çliruan Shkupin dhe në tetor thirrën Kuvendin e Shkupit.
Hasan Prishtina kërkoj bashkimin e katër vilajeteve në një vilajet të vetëm, me kryeqytet Shkupin.
Kjo Kryengritje finalizoj “Nëntorin e Dytë”.
Plaku i Vlorës Ismail Qemali shpalli pavarësinë, pikërisht me dt. 28 Nëntor, ditën kur Gjergj Kastrioti – Skenderbeu kishte ngritur krenarë Flamurin tonë në Kalanë e Krujës në vitin 1443.
Kuvendi i Junikut është prologu i pavarësisë.
Zëri brilant i Shkurte Fejzës na përcjell mrekullisht madhështinë e këtij Kuvendi, në vargjet e poetit Hamit Aliaj, “Mjeshtër i Madh” me rastin e 100- vjetorit të tij:
“O Junik me kulla guri.
Prej tek ti u nis Flamuri.
Prej n’Koshare  n’Kaçanik
Thërret Kosova: – o Junik”.
Vitet kalojnë e Juniku kthehet përsëri në qendër të historisë.
Konferenca e Paqes së Parisit një shekull më parë krijoj Mbretërinë serbo-kroato-sllovene.
Kosova mbeti nën thundrën e saj.
Nga dhjetori i vitit 1921 deri në shkurt të vitit 1923 Juniku shpallet zonë neutrale.
Levizja kaçake e Azem Bejtës dhe neutraliteti i Junikut ishin ende shpresë për shqiptarët, por u shua shpejt, sepse forcat çetnike malazeze u futën në Junik vranë 60-të burra, dogjën 12-të shtëpi dhe plaçkitën gjithë zonën neutrale të Junikut duke shkaktuar panik të madh tek populli.
Një vit më vonë u vra Azem Bejta, u shua levizja e tij kaçake e shterroj edhe ëndrra e shqiptarëve që besonin ende bashkimin e tyre.
Krejt Kosova mbeti nën Mbretërinë sllave, gjithashtu edhe pas Luftës Dytë Botërore nën Jugosllavinë Titiste për më shumë se pesë dekada gjersa doli në skenë UÇK-ja e lavdishme.
Shqiptarët pritën me gezim të jashtëzakonshëm njohjen ndërkombëtare të saj nga Buldazeri i Ballkanit Riçard Hollbrik në Oden e Met Shalës, në Kullat e Junikut.
Tre luftra të fuqishme u zhvilluan në Junik mes UÇK-së dhe ushtrisë sllave, ajo e Zharreve, Kallavajit, Rogopeqit, sepse ai ishte nyjë nevralgjike, fotosinteza e UÇK-së.
Mbi 20- mijë luftëtarë të saj kaluan nëpër të duke u furrnizuar me armatim në vitet 1988-të-1999-të.
Për mbrojtjen e tij ranë në fushën e nderit për t’u përjetësuar në pavdekësi dragojtë e lirisë Bedri Shala, Bekim Berisha, Permet, Vula Elton Zherka.
Aktin e tyre heroik e ka skalitur zeri brilant i kollosit Ilir Shaqiri.
“Kullat e Junikut nga një gjamë e lshojnë
Bedriu dhe Bekimi thon’ k’tu do t’luftojmë”
Në vitin 1997-të me dt 31 janar ranë  në Vushtri,  në altarin e lirisë Edmond Hoxha nga Juniku, Zahir Pajaziti dhe Hakif Zejnullahun të cilët janë pagëzuar si pushkët e para të lirisë.
Juniku ishte mbështetje e fuqishme e betejave të UÇK-së në Koshare ku u thye kufiri Shqipëri-Shqipěri dhe u nënshkrua në rrasat e saj ngadhënjimi lirisë.
Në vendet e vogla lindin histori të mëdha.
LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Armand Shkullaku/ Kur heshtja (nga dy Artanët tek Kadareja) i hap rrugë krimit shtetëror

Publikuar

-

Nga

Ngjarje të mëdha si kjo e shëmbjes së Teatrit Kombëtar janë një pasqyrë e rrallë ku një shoqëri mund të shohi veten më qartë se kurrë. Aty dalin në pah rrahjet e pulsit të reagimit qytetar, kurajo civile për të thënë të vërtetën, dinjiteti dhe ndjeshmëria për publiken, historinë, rrënjët dhe identitetin, gjithçka që e kemi të përbashkët. Siç reflektohen po ashtu edhe sëmundjet e rënda, që e kalbin së brendshmi një shoqëri, si konformizmi, përulja, nënshtrimi ndaj më të fortit, shërbimi, heshtja apo më keq akoma mbulimi i krimeve të pushtetit, diktuar nga nevoja banale materiale.

Historia jonë ka pafund raste kur heshtjen dhe shërbimin e kemi paguar me vite të gjata sundimi, mungese lirie, vuajtje fizike e shpirtërore, pasoja që ndihen edhe sot duke na renditur ndër vendet më të varfëra ekonomikisht dhe më të prapambetura shoqërisht. Në 2020, Shqipëria është ende një demokraci hibride, ku qytetarët e saj nuk gëzojnë të drejta elementare si ato të europianëve të tjerë.

Shembja e Teatrit, ishte pikërisht një nga ato raste kur një vend duhet të ndjejë ndërgjegjen e tij të zgjohet dhe bërtasë. Ku pavarësisht bindjeve politike, nevoja për të ruajtur të përbashkëtën tonë historike dhe kundërshtimi i arrogancës së dhunshme të pushtetit, do të duhej të prekte menjëherë nervin qytetar dhe të bënte bashkë pjesën e ndriçuar të kombit.

Mirëpo elita shqiptare, siç ka ndodhur rëndom, e degradoi debatin në pro ose kundër, e politizoi, e ndau në palë, duke shmangur të marrë përgjegjësinë që i takon për të mbrojtur ato pak vlera që na kanë mbetur. Pa shkuar më larg, kështu u veprua kur në fillim të viteve ’90 u shkatërruan të mirat publike në emër të kapitalistëve të rinj, kështu ndodhi kur u zhduk lulishtja e rrallë pas monumentit të Skënderbeut, kur u tretën kinematë dhe objektet historike në barkun e kullave të betonit, kur u shemb stadiumi kombëtar… për t’i ardhur radha në fund një tjetër vepre të arkitekturës italiane, Teatrit Kombëtar, që e sakatoi përfundimisht atë pak trashëgimi të përbashkët që kish mbijetuar në kryeqytetin tonë.

Të mos heshtësh përballë një krimi, kur këtë edhe mund ta paguash shtrenjtë, do të ishte ideali i një shoqërie të civilizuar, të cilën vështirë ta nënshtrosh. Këtu edhe një krim i qartë si ai operacionit që coi në rrëzimin e teatrit, manipulohet dhe deformohet sipas formës së kockës që pushteti jep për të lëpirë. Dhe për të mbuluar këtë turp, këtë deformim, ata që do duhej të flisnin në mbrojtje të vlerave, nxitojnë të zbulojnë një armik për t’u marrë me të dhe jo me thelbin e problemit.

LEXO EDHE:  Sulmet ndaj ISIS/Katari tërheq ambasadorin nga Egjipti

Mjafton të shohësh sot se si një pjesë e mirë e zërave të njohur në publik merren me opozitën, a e politizoi ajo çështjen e teatrit, a reagoi si duhet, çfarë duhet të bëjë e çfarë s’duhet të bëjë, etj, për të shmangur kështu qëndrimin e qartë se a duhej shembur një vlerë e përbashkët dhe se a ishte kriminale sjellja e pushtetit në gjithë këtë operacion.

Disa u zhgënjyen nga komentatorët e regjimit që edhe kur panë kolegët e tyre të goditur nga policia nuk folën, por preferuan të merren me Bashën. Disa të tjerë u zhgënjyen me Kadarenë, një simbol i kulturës sonë, i cili ka 30 vjet që përpiqet t’i mbushë mendjen botës se ishte një kundërshtar i regjimit të Enver Hoxhës, por nuk ka fjalë për një njeri që po i zhduk një e nga një monumentet e gjalla të veprës së tij, që do të duhej të na mbanin të lidhur të gjithëve me historinë e qytetit dhe me vlerat shpirtërore të krijuesve të tij.

Pati dhe nga ata që u habitën si dy artanët tanë (Lame, Shkreli) që qëmtojnë fakte nga historia se si ne shqiptarët i shkatërrojmë vetë vlerat tona dhe se si duhet t’i lartësojmë ato, dy artanët që bërtitën fort kur u hoqën ca kangjella tek Pallati i Brigadave apo Presidenca, sot merren me harqet e shtëpive të tyre dhe nuk u dhembin muret e godinës së Giulio Berte. Sepse kryearkitekti që u ka dhënë ofiqe zyrtare, quhet Edi Rama. Në vend të tyre, flet me zhargon tirone kryetari provincial i kryeqytetit, i cili e çon diskutimin tek bregu i cekët i politizimit, sa më larg nga thellësia e shqetësimit për vlerat që po shkatërrojmë.

Arroganca e beftë e pushtetit që rrëzon natën dicka që u përket gjithë shqiptarëve, nuk është një befasi. Ajo është rezulati i pritshëm i një shoqërie me nerv të paralizuar nga bashkëjetesa me të keqen dhe me mendje të korruptuar nga shërbimi i paguar. Në kushte të tilla, arroganca shndërrohet fare lehtë edhe në krim shtetëror.

LEXO TE PLOTE