Connect with Us

Nuk vendosin virologët në krizën e Covid-19

Blog

Nuk vendosin virologët në krizën e Covid-19

Publikuar

-

Vendimet e politikës rrallë kanë pasur pasoja kaq të drejtpërdrejta për qytetarët. Në këtë krizë politikanët kërkojnë me të drejtë këshilla tek virologët, por përgjegjësia mbetet tek ata.

Lufta kundër virusit Corona, një bashkëjetesë me pandeminë dhe mbijetesa ndaj këtij kërcënimi është një maratonë e gjatë. Kjo krizë po sfidon shoqëritë, edhe politikën në vend e në botë. E në raste të tilla politika kërkon këshillën e ekspertëve. Por si bëhet kjo? Kanë kaluar “duatrokitjet” në ballkone për mjekët e infermierë për punën e tyre aq të rrezikshme. Vetëm në Itali ndërruan jetë 150 mjekë. Sigurisht që duhej duartrokitur dhe brohoritur për heronjtë. Por vetëm heronjtë nuk i mjaftojnë një shoqërie, të paktën një shoqërie mediatike. Ajo kërkon yje që i ngre lart, por edhe i rrëzon. Tek yjet e kësaj krize të Coronës janë renditur tani virologët.

Virologët yje mediatikë

Gjermania mund të jetë e kënaqur me studiuesit e saj dhe gazetarët shkencorë. Ata ofruan dije shkencore në gjuhë të thjeshtë për publikun, këshilla që i kuptonte kushdo, si larja e duarve, mënjanimi i turmave, ruajtja e distancës edhe në ambientin privat. Kështu ne u bëmë dëshmitarë të hulumtimeve në zhvillim e sipër, teza e hipoteza, deklarata konnkurruese, përftim i dijes në kohë reale. Si përgjigja ndaj pyetjes, nëse duhet të mbahet maska apo jo, e cila kaloi në të kundërtën, fillimisht u tha jo, tani maskat janë me detyrim në publik. Virologët janë kthyer në yje të matur me rezonancën shkencore dhe prezencën mediatike. E kush do të zbulojë një vaksinë kundër virusit, qoftë në Bonn, Oxford, Paris apo Vuhan do të ngrihet nga yll në Mesian.

Që studiuesit kanë hyrë në këtë rol është përgjegjësi edhe e politikës. Qartësisht: Për ta zbatuar të pamendueshmen deri tek kufizimi i të drejtave bazë në shumë drejtime, politika, qeveria gjermane kërkoi edhe mbështetjen e këshillën e virologëve e ekspertëve të fushave të tjera. Por veprimi konkret, çështja e marrjes së vendimeve i mbetet politikës e vetëm politikës. Ekspertët japin ekspertizë. Mediat transportojnë informacione, japin rëndësi qëndrimeve të ndryshme. Por veprimi i mbetet në dorë politikës. Për këtë zgjidhen politikanët dhe kanë mandat për një kohë të caktuar.

LEXO EDHE:  Shtimi i rasteve të të prekurve me Covid-19/ Bashkia Shkodër merr masa shtesë

Ekspertiza gjithnjë e më e rëndësishme

Në një botë gjithnjë e më të komplikuar ekspertiza është e rëndësishme dhe po bëhet më e rëndësishme. Instancat përkatëse për këtë ekzistojnë. Para 20 vitesh, kancelari Gerhard Schröder për shkak të pyetjeve kritike të biomjekësisë ngriti Këshillin Kombëtar të Etikës, nga i cili më vonë u krijua Këshilli Gjerman i Etikës. Pak pas marrjes së postit në vitin 2005, kancelarja Merkel e rivlerësoi Leopoldinën, Akademinë Kombëtare të Shkencave, jo edhe aq të njohur më parë. Dy shembuj nga dekadat e kaluara.

Deutsche Welle Strack Christoph Portrait (DW/B. Geilert)Christoph Strack

Sigurisht, tek përgjegjësia e politikës bëjnë pjesë edhe peshimet e rreziqeve të paparashikuara, vendime të hapura, veprim në perspektivë e me faza, si këto javë. Kjo nuk është shumë larg nga shkalla e gabueshmërisë së shkencës. Mund të konsiderohet si një nga momentet më mbresëlënëse të ministrit gjerman të Shëndetësisë, Jens Spahn, kur ai hapur më 22 prill në Bundestag bëri fjalë, se disa vendime të marra këto kohë më vonë mund t’i shohim edhe si të gabuara, e më vonë ndoshta mund të kërkojmë falje për to. Kjo është për t’u vlerësuar. Spahn foli për vete, jo për shkencën.

Vendimtare si vepron politika

Prandaj të gjitha deklaratat publike, edhe konkurrenca mes virologëve në luftë kundër pandemisë janë vetëm një aspekt i së tërës. Ata janë të rëndësishëm, por jo vendimmarrës. Këtë mund dhe duhet ta thotë politika në një shoqëri të tronditur nga themelet. Vendimtare është se si vepron politika, Bundestagu, parlamentet. Gjithnjë presidentët e Bundestagut në fillim të një legjislature kujtojnë rëndësinë e mandatmbajtësve. Ata e kanë përgjegjësinë tani. E në këtë pandemi akoma më shumë./ DW

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

“Mungon lidershipi”/ Guterres: Komuniteti ndërkombëtar është i përçarë

Publikuar

-

Nga

Sekretari i Përgjithshëm i OKB, Antonio Guterres thotë se komuniteti ndërkombëtar është i përçarë në një kohë kur duhet më shumë se kurrë të jetë i bashkuar. Ai thotë se mungon lidershipi dhe lidhja e tij me pushtetin.

COVID-19 vazhdon rrugën drejt dëmeve edhe më të mëdha, thotë Antonio Guterres, duke shprehur hidhërimin për 200 mijë të vdekurit nga pandemia në botë. Në një konferncë virtuale shtypi mbajtur të enjten më 30 prill, Sekretari i Përgjithshëm i OKB, informoi mbi gjendjen në botë dhe tha se pritet që ende shumë njerëz të humbin jetën, sidomos në ato pjesë të botës që e kanë të vështirë ta përballojnë situatën.

Guterres shprehu shqetësimin për mungesën e solidaritetit me vendet në zhvillim, për t’i bërë ato të afta që të përballojnë pandeminë dhe pasojat ekonomike dhe sociale. Sekretari i Përgjithshëm tregoi çfarë po bën OKB, përveçse “thirrjes për solidaritet, unitet dhe shpresë”.

Antonio Guterres në konferencë virtuale shtypi

Çfarë po bën OKB?

“Ne kemi kërkuar armëpushim global” tha ai. “OKB ka përpiluar një Plan humanitar global prej 2 miliardë dollarësh,” prej të cilave janë dhënë vetëm 1 miliardë. Bashkë me Organizatën Botërore të Shëndetësisë ka filluar ACT, procesi përshpejtimit të zhvillimit, prodhimit dhe qasjes së diagnozave të reja, trajtimit dhe vaksinimit.

OKB ka krijuar një sistem për furnizimin e 100 vendeve të botës me pajisjet testuese, respiratorë dhe maska. Tani po dërgohen 1,2 milionë tonë pajisje mjekësore në 52 vende të Afrikës, tha Guterres.

OKB ka ngritur zërin për impaktin tek gratë dhe rritjen e dhunës në familje. Po ashtu për rreziqet që hasin 1,6 miliardë fëmijët dhe të rinjtë, që nuk janë duke shkuar në shkollë. Një raport për prekjen e veçantë që hasin gjatë pandemisë njerëzit e moshuar, ata me aftësi të kufizuara dhe me sëmundje mendore, pritet të dalë pas disa orësh. OKB ka nxjerrë udhërrëfyesin si të luftohet rritja e shkeljeve të të drejtave të njeriut dhe shpërndarja e gënjeshtrave dhe informacioneve të gabuara.

“Pasiguria është rritur në sigurimin e ushqimit dhe 130 milionë njerëz mund të rrezikohen nga uria vitin e ardhshëm”, tha Guterres duke shpjeguar se ekipet e OKB në vend janë duke bashkëpunuar me qeveritë për të mobilizuar mbledhjen e ndihmave, për të ndihmuar ministritë e shëndetësisë që të përgatiten dhe për të mbështetur masat ekonomike dhe sociale, që nga sigurimi i ushqimit tek shkollimi në shtëpi e deri tek transferimi i parave.

Armëpushimi global

LEXO EDHE:  Shantazhi Basha-Rama/ Çfarë po bluhet në politikën shqiptare?

LEXO EDHE:  Nikolla qan për Metën/ Llumi i poshtërsisë ndaj presidentit

Një nga dimensionet e përpjekjeve të OKB është vendosja e armëpushimit global. “Thirrjes për armëpushim i janë përgjegjur 114 qeveri, organizata të ndryshme dhe 200 grupe të shoqërisë civile, mes tyre 16 grupe të armatosura,” thotë Guterres dhe shton se megjithatë mosbesimi është i lartë dhe zbatimi i vështirë. Ai numëron se në Siri, është vendosur armëpushimi në Idlib, por ai duhet të vendoset në gjithë vendin. Në Libi ka pasur eskalim të dhunës. Në Afganistan, po punohet për armëpushim humanitar midis qeverisë dhe talibanëve. Sekretari i Përgjithshëm mendon se ekziston mundësia për vendosjen e paqes në Jemen.

Antonio Guterres në Konferencë shtypi për gjendjen e botës me COVID19

Plotësimi nevojave emergjente ekonomike

Fusha tjetër ku është përqëndruar OKB ka të bëjë më dimensionin ekonomik të pandemisë, me plotësimin e nevojave emergjente për njerëzit në gjendje më të vështirë ekonomike. Organizata Botërore e Punës, ILO, raporton se forca botërore e punës do të përballohet me humbjen e 300 milionë vendeve të punës. Miliona fëmijë janë në rrezik nga mos marrja e vaksinave. Remitancat kanë rënë shumë, po ashtu si investimet direkte. Varfëria, thotë Sekretari i OKB, mund të arrijë tek 500 milionë vetë.

“Unë vazhdoj të kërkoj një paketë shpëtimi me vlerë mbi 10 përqind të ekonomisë globale,” thotë Guterres, duke shpjeguar se vendet e zhvilluara arrijnë ta realizojnë këtë vetë, por venet në zhvillim kanë nevojë për ndihmë të madhe.

Duke numëruar, paraqë të FMN ka aprovuar për financimin urgjent me 12,3 miliardë dollarë të 36 vendeve të para, nga 100 vendet në zhvillim që kanë bërë kërkesën dhe paratë që Banka Botërore ka thënë se mund të verë në lëvizje, prej 160 miliardësh dollarë në 15 muajt e fundit, Sekretari i Përgjithshëm thotë se “Kjo nuk mjafton”. Megjithëse G20 ka përqafuar nismën për suspendimin e pagesave të borxheve nga vendet e varfëra, Guterres kërkon që në shtyrjen e pagesave të borxheve të përfshihen të gjitha vendet në zhvillim, sidomos ato që nuk janë në gjendje të kthejnë borxhet.

Shërimi bashkë me klimën

Planet për marrjen e vetes nga Covid 19 duhet të fillojnë që tani, thotë Guterres, për ta bërë botën më të sigurt, më të shëndetshme, me zhvillim më të qëndueshëm. Ai kërkon që barazia gjinore të jenë në ball të punës për krijimin e së ardhmes. Dhe rindërtimi të bëhet krah më krah me aksionet për mbrojtjen e klimës./ DW

LEXO TE PLOTE

Blog

Kush do fitojë dhe kush do humbasë në rendin e ri botëror?

Publikuar

-

Nga

“Andrà tutto bene”, thonë italianët, por në të vërtetë, a do të jetë gjithçka më mirë nesër?

Mund të duket deklaratë e nxituar, ajo që Emmanuel Macron e ka përshkruar si “një luftë kundër një armiku të padukshëm”, për të marrë parasysh pasojat politike dhe ekonomike. Sidoqoftë, udhëheqësit botërorë, diplomatët dhe analistët gjeopolitikë e dinë që po jetojnë në një periudhë e cila do përcaktojë epokën e ardhshme, dhe e kanë njërin sy në luftën e përditshme, e tjetrin se si do të ndikojë kjo krizë në  të gjithë botën.

Tashmë i gjithë fshati global ka filluar të nxjerrë mësime.

Në Francë, Macron ka thënë se “kjo periudhë do të na mësojë shumë. Shumë siguri dhe bindje do të zhduken. Shumë gjëra për të cilat ne menduam se ishin të pamundura po ndodhin”. Ai ka premtuar se do të bëjë investime të mëdha në sektorin shëndetësor”.

Në Gjermani, ish-ministri i jashtëm i Partisë Socialdemokrate Sigmar Gabriel është ankuar se “ne e kemi çuar shtetin 30 vjet mbrapa”, dhe parashikon se gjenerata e ardhshme do të jetë më pak naive për globalizimin.

Në Itali, ish-kryeministri Matteo Renzi ka kërkuar një komision për të ardhmen. Në Hong Kong, shkrimet në mure thonë: “Nuk mund të kthehemi në normale sepse normalja ishte problemi që ne kishim”.

Henry Kissinger, sekretari i shtetit amerikan nën presidentin Richard Nixon, thotë se liderët duhet të përgatiten tani për të kaluar në një rend të ri botëror, post-koronavirus.

Boris Johnson është detyruar ta lëshojë shtetin, por ndikimi në Britani duket më i dukshëm tek shoqëria civile sesa tek politika. Në Angli nuk ka ende shumë diskutime për një politikë të re. Ndoshta kombi është i rraskapitur nga Brexit dhe nuk mund të përballojë më shumë trazira.

LEXO EDHE:  Largimi i Renzit dhe gezimi i disave ne Tirane/ Nga Alban Daci

LEXO EDHE:  “Duhet të kishin nxjerrë mësim 17 vite më parë”/ Mjeku i njohur: Situata nga koronavirusi u menaxhua keq

Në Evropë, SHBA dhe Azi debati është zgjeruar. Jeta publike mund të jetë ndalur, por debati publik është përshpejtuar. Gjithçka është në diskutim – shkëmbimet midis një ekonomie të prishur dhe shëndetit publik, e ardhmja e BE-së, populizmi etj.

Teoricieni i marrëdhënieve ndërkombëtare në Harvard Stephen Walt mendon se Kina mund të ketë sukses. “Koronavirusi do të përshpejtojë kalimin e fuqisë dhe ndikimit nga perëndimi në lindje. Koreja e Jugut dhe Singapori e kanë menaxhuar më mirë krizën dhe Kina ka arritur të mësojë nga gabimet e sajë fillestar. Reagimi i qeverive në Evropë dhe SHBA ka qenë shumë skeptik dhe ka të ngjarë të dobësojë fuqinë e markës perëndimore”.

Humbësi për momentin, rrezikon të jetë BE.

Disa nga kritikët më të egër të Evropës kanë qenë pro-evropianët. Mungesa e përgatitjeve të BE-së, pafuqia e saj, ndrojtja e saj janë befasuese. Sigurisht, shëndetësia nuk është pjesë e kompetencës së saj, por nuk është pa mjete ose përgjegjësi.

Instikti i parë ishte mbyllja e kufijve dhe mbajtja e pajisjeve. Doli se çdo shtet ishte për veten e vet, dhe Italia ndjehej më së shumti e vetme.

Por edhe me rritjen e numrit të vdekjeve në të gjithë Evropën, diskursi i BE-së është mbizotëruar nga grindje dhe vetëm probleme shumë teknike se si të financohet shpëtimi ekonomik i BE-së. / FT – Bota.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Çërnobili, misteri i zhytësve/ Të vërtetat e zbuluara nga seriali dhe një libër

Publikuar

-

Nga

Tre zhytësit që shmangën shpërthimet e reja në aksidentin tragjik bërthamor të vitit 1986 ishte njoftuar se kishin vdekur. Ata janë në të vërtetë të gjallë. Kush gënjeu? Dhe pse? Seriali televiziv dhe një libër investigues po nxjerrin të vërteta të pakëndshme …

Ekziston një fakt në historinë botërore të kohëve të fundit, që ka hyrë në imagjinatën e të gjithëve, si fatkeqësia më e madhe bërthamore që ka ndodhur ndonjëherë. Më 26 Prill 1986, rreth orës një të mëngjesit, gjatë një testi sigurie, inxhinieri Aleksandr Akimov shtypi ndërprerësin për ndalimin e emergjencës të reaktorit të katërt të termocentralit bërthamor të Çërnobili në ish Bashkimin Sovjetik, sot Ukrainë. Një shpërthim shumë i fortë ndodhi, reaktori shpërtheu në flakë. Një re radioaktive u ngrit në mënyrë kërcënuese, kontaminoi të gjithë zonën, e cila u desh të evakuohej. Një erë e ftohtë e shtyu rrezatimin mbi qiellin e gjysmës së Evropës. Do të kishte 66 vdekje të konfirmuara, por vlerësimi është ende i pasigurt deri më tani. Mbi 4,000 njerëz, sipas një raporti të OKB, do të sëmureshin nga kanceri.

Pastaj është një i ri skocez kurioz, që në kohën e dramës nuk kishte lindur. Ai do të donte të kuptonte më shumë për atë aksident. Shkaqet që çuan në shpërthim. Çfarë ndodhi me të vërtetë? Si funksionon energjia bërthamore? Çfarë ndjenin njerëzit që ishin atje? Ai pyet, lexon, por të gjitha tregimet i duken kontradiktore: qeveria e BRSS ka mbajtur shumë gjëra në heshtje. Së pari u fol për gabime njerëzore, pastaj për papërshtatshmëri të strukturës. Djali do të dëshironte ta shihte me sytë e tij “atë qytet të vërtetë, por të pabanuar, ai vend i njohur dhe në të njëjtën kohë i braktisur”. Në vitin 2011, vetëm 24 vjeç, ai gjen në internet një tur në Pripyat, qyteti më i afërt me stacionin bërthamor. Për të marrë pjesë ai shet kitarën e tij elektrike. Merr një tren natën nga Aberdeen në Londër, pastaj një aeroplan drejt Borispolit, afër Kievit. Dhe më tej, shumë trena dhe autobusë që përshkojnë peizazhin sovjetik fantazmë. Udhëtimi është fillimi i një hetimi që do i ndryshojë jetën.

Ky kryqëzim mund të jetë skenari i një serie televizive (krahasim jo i rastësishëm). Por në fakt është realitet. Andrew Leatherbarrow, me profesion ekspert grafike, sot 32 vjeç, është autori i Chernobyl 01:23:40, një raport i detajuar mbi atë që ndodhi në termocentralin bërthamor. Një raport i plotë, i cili kërkoi pesë vjet punë dhe që ndriçon qoshe të reja të asaj nate të tmerrshme. Vëllimi është bërë një pikë referimi për skenarin e serisë televizive Chernobyl të krijuar nga Craig Mazin dhe transmetuar nga HBO, një sukses ndërkombëtar me audiencë dhe kritikë të pabesueshme. Leatherbarroë tregon historinë e esesë nga zyra e tij në Londër. Ai ende punon si një ekspert grafike për një shtëpi botuese, por shkrimi merr pjesën më të madhe të kohës së tij të lirë.

Pse vendosët të studioni dhe të shkruani për Çërnobilin?

Që nga fëmijëria kam pasur një magjepsje për atë qytet të braktisur. Imazhi i oxhakut që nxirrte tym ishte skalitur në mendjen time. Pastaj, në 2011, u trondita, si gjithë të tjerët, nga shpërthimi i termocentralit të Fukushimës në Japoni. Kam lexuar gazetat, portalet, kam ndjekur lajmet në TV, kam pasur ndjesinë se vërtet nuk ka qartësi se çfarë po ndodhte: reflektimet e ekspertëve binin ndesh mes tyre. Ambientalistët imponuan një version, energjia bërthamore mbron një tjetër. Pastaj u ktheva për të studiuar faktet e Çërnobilit. Ende nuk kam gjetur përgjigje të kënaqshme, veçanërisht për funksionimin e energjisë bërthamore. Kishte shumë versione divergjente. Disa muaj pas aksidentit në Japoni, u nisa për një turne në zonën e Pripyatit, zona e kontaminuar, ku, nga viti 1986, është e ndaluar të jetohet dhe të praktikohen aktivitete civile dhe tregtare. Ai udhëtim pati një ndikim të fortë mbi mua dhe vazhdova të studioja aksidentin. Mblodha aq shumë materiale sa që, në një moment të caktuar, isha i bindur që duhej të flisja unë vetë.

Si e organizuat studimin?

Të jem i sinqertë, puna ime ishte shumë e çrregullt dhe e paorganizuar në fillim. Siç e thashë, nuk mendoja se do ta gjeja veten një ditë, duke shkruar për Çërnobilin. Gjatë udhëtimit për në Pripyat bëra shumë fotografi (botuar sot në vëllim) dhe mbajta disa shënime. Kur vendosa të botoj librin, integrova të gjithë materialin e mundshëm dhe të imagjinueshëm dhe e krahasova me burime të besueshme dhe të verifikuara. Më ndihmuan shumë inxhinierë bërthamorë, historianë, profesorë të universitetit.

LEXO EDHE:  “Duhet të kishin nxjerrë mësim 17 vite më parë”/ Mjeku i njohur: Situata nga koronavirusi u menaxhua keq

LEXO EDHE:  Shtimi i rasteve të të prekurve me Covid-19/ Bashkia Shkodër merr masa shtesë

Investigimi juaj zbuloi detaje të incidentit që nuk janë thënë kurrë deri më tani. Në veçanti, ai ofron një version të ri të historisë së të ashtuquajturve “Zhytësit e Çërnobilit”.

Po, një nga legjendat më të mëdha që lidhen me katastrofën. Më 6 maj 1986 Alexei Ananenko, Valeriy Bezpalov dhe Boris Baranov u zhytën nën çisternat e sigurisë, tani të mbushura me ujë radioaktiv, dhe hapën valvulat që favorizuan rrjedhjen e lëngjeve të kontaminuara, duke arritur të parandalojnë një shpërthim tjetër. Në çdo artikull, libër apo dokumentar thuhet se të tre vullnetarët vdiqën menjëherë pasi bënë gjestin fisnik. Asnjëherë nuk kam gjetur ndonjë konfirmim për këtë, në asnjë prej teksteve të analizuara. Kjo është arsyeja pse vazhdoja të kërkoja. Ndesha në një njoftim për vdekje nga ataku në zemër të Boris Baranov, i datës 2005. Atëherë zbulova se dy të tjerët ishin ende gjallë. Në Mars 2016 arrita të kontaktoj Alexei Ananenkon. Ai nuk ndjehej shumë i shqetësuar nga fakti që, prej 30 vjetësh besohej që ishte i vdekur. Vendosa të tregoja historinë e tyre të vërtetë: ishte shumë e rëndësishme. Pas publikimit të serialit televiziv, Ananenko dha disa intervista. Ai thotë se nuk është hero. Në vitin 2018, të tre morën një medalje trimërie për guximin e tyre.

Libri juaj ishte një nga referencat për skenarin e serialit të HBO,  Çërnobil. Autori Craig Mazin e quajti atë “thelbësor: një ndërthurje magjepsëse e raporteve të udhëtimit, tregimeve historike dhe dokumenteve shkencore”. A është e vërtetë që, fillimisht, ju nuk kishit arritur ta botonit atë as edhe me financime të mbledhura në Internet?

Po, e konfirmoj. Në vitin 2015 fillova një fushatë në platformën Kickstarter, por përpjekja dështoi dhe unë e braktisa projektin. Pastaj ngarkova një galeri me fotografi të Pripyatit me në faqen e internetit të Reddit dhe u pritën në mënyrë befasuese. Vendosa të botoja vetë një version të parë të librit përmes një faqeje në internet dhe në 48 orë kam shitur mbi 700 kopje. Kuptova që tema ishte me interes dhe i hyra punës. Një vit më vonë, në vitin 2016, unë botova vetë draftin përfundimtar. Një redaktor i ri dhe ekspertë të ndryshëm më ofruan konsultime falas.

Libri tjetër që frymëzoi serinë televizive është “Lutje për Çërnobilin”, nga shkrimtarja bjelloruse Nobel Svetlana Aleksieviç. E keni lexuar?

Sigurisht, është një tekst i mrekullueshëm, themelor për këdo që është i interesuar për këtë histori. Ishte një burim frymëzimi për mua: ai tregon aksidentin përmes rrëfimeve të njerëzve të thjeshtë, të harruar në rindërtimet e tjera që i janë bërë ngjarjes.

Sot kthehemi të flasim për shumë ngjarje historike apo aktuale falë serive televizive. A mendoni se është një narrativë që, në një farë mënyre, po zëvendëson kategorinë non-fiction apo gazetarinë?

Jo. Filmat, dhe sot edhe më shumë seritë televizive, kanë meritën që të rindezin vëmendjen ndaj ngjarjeve të harruara apo që akoma duhet të hetohen, por ato kurrë nuk do të mbivendosin analizën e shkruar. Serialet dhe filmat japin ide, por për të njohur me të vërtetë historinë, faktet, duhet lexuar, thelluar.

A ka ndryshuar mendimi juaj për Çërnobilin pas investigimit?

Unë kurrë nuk kam pasur një të tillë. Kam thelluar studimin pa ndonjë paragjykim. Thjesht doja të dija më shumë. Por unë kam një ide të qartë për energjinë bërthamore.

Që është?

Ka shumë pak njohuri mbi këtë temë. Ndoshta ka mungesë informacioni të saktë dhe jo shumë sensacionalist. Thjesht thuaj fjalën “rrezatim” për të shkaktuar terror. Personalisht, unë jam në favor të përdorimit të energjisë bërthamore në vendet e zhvilluara. Me kusht që të merren masa të rrepta për shëndetin, sigurinë dhe mjedisin.

Dëshironi të shkruani një libër të ri?

Unë tashmë po e bëj! Për disa vite kam punuar në një ese mbi historinë e industrisë bërthamore në Japoni dhe katastrofën e Fukushimës, duhet ta përfundoj atë në vitin 2020. Gjithashtu këtë herë do të dëshiroja të jem në gjendje të shkruaj një tekst të detajuar, por të qartë dhe të arritshëm për të gjithë. / Sette – Bota.al

LEXO TE PLOTE