Connect with Us

Nga Bledi Mane/ Kungujt e Edi Ramës

Opinione

Nga Bledi Mane/ Kungujt e Edi Ramës

Publikuar

-

Pasditen e 25 prillit të vitit 1990, në Zyrat e Policisë Popullore të Tiranës u paraqit për të bërë kallëzim penal një djalosh i gjatë dhe tepër nervoz. Arsyeja ishte e çuditshme dhe groteske. DjalI ankohej se për gati 3 javë rresht nuk ngopej dot me bukë. Kriza ekonomike që kishte mbërthyer Shqipërinë ndihej dyfish në shtëpinë e djaloshit. Ai kthehej pasdite vonë nga stërvitja e basketbollit dhe kur shkonte në shtëpi gjente gjithmonë babain duke ia ngrënë gjellën e drekës. Pas debateve të shumta i biri nuk kishte duruar më gjatë por ishte ankuar te organizata e Frontit të lagjes dhe pasi nuk kishte gjetur zgjidhje iu drejtua policisë. Fati tragjik e ndoqi edhe këtu. Policia pasi mori vesh kush ishte babai i djalit, nuk e regjistroi kallëzimin penal. Oficeri i turnit i dha bukën e tij me djathë dhe 2 qepë të njoma djaloshit dhe ky i fundit u largua i qetësuar nga sporteli i rajonit.
Djali quhej Ilir Beqja ndërsa babai i tij Hamiti punonte si shërbëtor i rangut të dytë duke ushqyer me doktrinën komuniste udhëheqësit injorantë të nomenklaturës në Tiranë.
2./
30 vjet më vonë, fiks më 25 prill të këtij viti, i njëjti personazh por tani i burrëruar, bëri të njëjtin denoncim. Kërkoi kësaj here që të moshuarve shqiptarë tu ulet pensioni se marrin lekë mjaftueshëm për të jetuar. Brenda deklaratave të këtij grykësi të pandreqshëm ndihej i njëjti cinizëm si atëherë. Urrejtja ndaj babait të tij për ngrënien e gjellës nuk ishte fashitur ende.
2 javë para deklaratës së ish ministrit të shëndetësisë së Edi Ramës, ish ministrja e kulturës Mirela Kumbaro, teksa Shqipëria mbante frymën dhe lotonte vdekjet e viktimave të virusit, shfaqej ekraneve të televizioneve, kompjuterave dhe celularëve duke lexuar poezinë për macen që s’kishte oreks. Një tjetër zyrtare e lartë dhe deputete që paguhet me taksat tona, tallej dhe fyente edhe pandeminë por edhe inteligjencën bazike domestike.
3./
Macja e Kumbaros nuk mbeti vetëm. Një javë pas Mirelës dhe tre javë pas Beqjes, dallkautizmin e Rilindjes qeverisëse socialiste e suvatoi me një tjetër yjner, shkëlqesia dhe trashësia e tij zoti Blendi Klosi. Ministri i turizmit që s’di not deklaroi se gjatë muajve të verës shqiptarët do bëjnë plazh të ndarë nga njëri-tjetri vetëm me peçikllas.
Deri këtu durova por pas kësaj deklarate u plogështova dhe nuk po përmbahesha më. Hapa dritaren dhe në mes të natës teksa qyteti flinte unë nuk duartrokita për doktorët dhe infemieret por bërtita aq fort sa zgjova edhe Hënën nga gjumi:
-Edi Rama, kam aplikuar te e-Albania për të vrarë veten dhe po ma vonojnë lejen!

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Kreshnik Spahiu/ 7 miliard njerëz i kanë sytë nga mjeksia, 7 milion shqiptar me sy nga partia

Publikuar

-

Nga

Thonë që injoranca s’ka kufij, por në Shqipëri në këto ditë Pandemie budallallëku i njerzve po shpërthen hapur në rrjetet sociale.
Ka një reaksion ndaj tentativave të dështuara për gjetjen e një vaksine e cila do ishte shpresa e vetme për të shmangur një katastrofë humbjesh të jetëve njerëzore.
Në rrjetet sociale bëhet thirrje që me vaksinën do instalohen “çipa” në trupin e njeriut dhe në këtë formë do kontrrollohet njerzimi.
Fatkeqësisht deri tani s’kemi ende një zbulim shkencor të suksesshëm për gjetjen e vaksinës ndonëse ajo është testuar tek shumë gjallesa.
Më pranë saj duket se janë profesorët e Oksfordit në Britaninë e Madhe por edhe dy kompani gjermane.

Organizata Botërore e Shëndetësisë (WHO) thotë se po zhvillohen së paku 20 vaksina të ndryshme kundër COVID-19, ndërsa disa prej tyre janë në nivelin e testimeve klinike.
Gjermania vjen pas Britanisë me aprovimin e testeve klinike. Ditë më parë ministri britanik i Shëndetësisë, Matt Hancock, tha se shkencëtarët në Universitetin Oxford do të fillojnë testimin e vaksinës në njerëz këtë të enjte.

Sukesei duket se mund të vijë nga konkurenca, pasi ka një garë të shfrenuar të enteve të ndryshme shkencore mbi zbulumin e vaksinës.
Merkel premtoi se ajo do u afrohet falas popujve aepse shkenca nuk është nacionale por i shërben njerzimit.
Kina ka një përparsi sepse ka filluar kërkimet 3 muaj përpara botës dhe zbulimi prej saj do ishte disi fatal për Europën pasi do rritej imazhi dhe dominimi kinez në botë.
Shtetet aziaktike Kina, Japonia, Koreja Jugut, Singapori, po demostrojnë një fuqi dhe përgatitje disa herë më të lartë se kontinenetet e tjera në përballimin e krizës!
Në të gjithë këtë garë dhe luftë planetare shfaqet në mënyrë qesharake dhe mentaliteti i izoluar shqiptar i cili keqpërdoret nga politika e Tiranës dhe Prishtinës.
Përballë megallomanisë qeveritare e cila i ka ardhur dita të demostrojē forcën dhe autoritetin, del në horizont edhe budallallëku apo injoranca opozitare.
Qeveria kopjon çdo gjë që bën Gjermania, Izraeli apo Framca madje edhe batuat apo fjalimet i kanë kopje të liderve.
Gjithsesi të kopjosh modelen pozitiv s’ka ndonjë pasojë, madje shpesh ja rekomandohet të ecet në shtigje të shkeluara.
Ndërkohë opozita e Lulzim Bashës që ka ngel:
Pa madat,
Pa pushtet,
Pa bashki,
Pa zgjedhje te parakoshme,
Pa protesta,
Pa mbështetës,
Pa kauza,
I duhet te gjej nje menyrë te dal në ekrane apo gazeta dhe të bëhet protagoniste që mos dal totalisht nga tregu.
OBSH-ja del me deklarate shtypi vetëm një here në dite, ndersa PD-ja del në deklarata shtypi cdo një ore dhe për cdo gjë që lidhet me Covid 19.
Asnje opozitë në botë nuk prodhon politikē nga Pandemija me përjashtim të Lulzim Bashës, Sali Berishës.
Aq rëndë e kanë situatën sa po nxjerrin Albana Vokshin të flas për Covid çdo ditë.
Unë ndjek çdo ditë deklaratat e mjekve dhe shkenctarve nga gjithë bota, e në fund më errësohen sytë kur lexoj palaçollëqet nga Shqipëria.
Po nuk e ka fajin as Albana Vokshi dhe as Saliu por niveli mediokër i popullit tonë që nuk kuptojnë ende që njerzimi është duke luftuar me vdekjen dhe ne merremi me fundërrinat e planetit.
Dhe kjo situatë nuk është vetēm në Shqipëri por edhe Kosovë. Askush s’mendon për Pandeminë por për qeverinë. Po shqyjnë njëri tjetrin për karrige. As Albin nuk e lëshon dhe as Isa me Hashimin nuk pushon.
7 miliard njerëz i kanë sytë nga shkenca.
7 milion shqiptar i kanë sytë nga politika.
Ah more ju raftë pika.
S’më ngelet tjetër çfarë t’ju them se asnjë mesazh serioz nuk funksionion me ju.
Sarkazmën e keni hak.
Refuzoni edhe vaksinat e Bill Gates, përdorni 5 pikat e planit Basha, para dhe pas buke!

LEXO TE PLOTE

Opinione

Gjakprishuri Baton Haxhia duhet të shpallet “non grata” në Kosovë e Shqipëri/ Ideja për të falur krimet serbe të luftës çmenduri

Publikuar

-

Nga

Nga Rigels Seliman

*Pandemia e koronavirusit duket se ka lënë me pasoja mendore gjakprishurin Baton Haxhiu. Besojeni apo jo, por kjo është e verteta. Kështu që, pa humbur kohë po them edhe unë dy fjalë për lajthitjen e analistit Baton Haxhiu. Ditët e fundit shqiptarët e Kosovës dhe gjithë shqiptarët kudo ndodhen nëpër botë ndihen të vrarë shpirtërisht, për shkak të një deklarate të lëshuar nga analisti Haxhia.

Ky i fundit teksa ishte i ftuar në një studio televizive tha pa ndroje e pa iu dridhur qerpiku se: “Marrëveshja Kosovë- Serbi duhet të përfshijë faljen e krimeve të luftës”. Sinqerisht kur u njoha me këtë deklaratë u shokova dhe u ndjeva i plogësht, pasi një gjë të tillë nuk mund ta dëgjosh dhe shikosh në ëndrrat më të këqia, e jo më ta dëgjosh në realitet nga një qytetar i Shqipërisë dhe Kosovës, sikundër është frymori Baton Haxhiu. Por sidoqoftë, kjo deklaratë ka shkaktuar mjaft debat në trevat shqiptare, ndërkohë që njëri prej tyre që ndihet i fyer, madje i vrarë jam edhe unë. Do të thoni ju që po ky çfarë ka që reagon, në një kohë që nuk është shqiptar i Kosovës, pasi është qytetar shqiptar?! Ndërsa dikush tjetër do të ngrej hipoteza se me demek unë reagova nga që shkrimi është i sponzorizuar, apo ndoshta nga që kam ngrënë sufllaqen e rradhë dhe në këmbim u detyrova që këtë rradhë të “pushkatoj” me fjalë e breshëri kritikash analistin Haxhiu.

Megjithatë, kushdo që po lexon këto rreshta mund të hamendësojë dhe mendojë çfarë të dojë, ndërkohë që e vërteta është krejt e ndryshme nga ajo që ju mund të keni krijuar, të paktën për këtë opinion. Më lejoni t’ju bëj me dije se unë zgjodha të reagoj kundër kësaj deklarate të paprecedent të lëshuar nga goja e analistit gjakprishur, sepse lindi natyrshëm si ide, pasi në një farë mënyre të gjithë shqiptarët në gjithë botëm jemi prekur. Kush më shumë e kush më pak, kjo është e vërteta. Unë kam shumë miq që i konsideroj vëllezër e motra shqiptarë të Kosovës, të cilët jetojnë në Kosovë, Austri, Gjermani dhe Zvicër, kështu që nuk mund të lejoj që frymori pa shtyllë kurizore me emrin Baton Haxhiu të kërkojë publikisht që t’i falim krimet që serbët kanë bërë gjatë luftës në Kosovë.

LEXO EDHE:  E gjithë garda e angazhuar për vizitën e Ramës në Dibër/ Qen dhe aparatura antiminë në dispozicion

LEXO EDHE:  Kush nga socialistët kërkon të rrahë Edi Ramën në Parlament?

Po si mund të falim ne o zoti Baton, gjakun e vëllezërve tanë që ranë dëshmor, ndërsa ishin duke luftuar për çlirimin e Kosovës nga okupatori serb?! Po si mund të falim ne vuajtjet, madje edhe përdhunimet e nënave dhe motrave që kanë hequr e parë gjatë genocidit që Serbia bëri në Kosovë?! Po si mund të falim ne mundin dhe djersën e vëllezërve dhe motrave kosovare, që ofensiva serbe u shkatërroi kapitalet dhe ekonominë?! O gjakprishuri Baton Haxhiu, a je në terezi apo jo?! Po ti ndoshta nuk ke jetuar në Kosovë gjatë kohës së luftës dhe ndoshta ke qenë i verbuar nga urrejtja që kë për shqiptarët, andaj dhe hodhe këtë marrëzi, duke kërkuar faljen e krimeve të Serbisë?!

A e di ti Baton që vëllezërit kosovar lanë kurbetin dhe zgjodhën të luftonin, ku shumë prej tyre dhanë edhe jetën për çlirimin e Kosovës?! Të njëjtën gjë bën edhe vëllezërit kosovar që jetonin në Kosovë gjatë luftës, duke u përballur dhemb për dhemb me okupatorin serb. Dhe falë kësaj qendrese shqiptare dhe me ndihmën e NATO, sot Kosova është e lirë. O gjakprishur Haxhiu, a e kupton që na ke “vrarë” me këtë deklaratë që ke lëshuar?! Kështu që, Baton tërhiqi ato që ke deklaruar dhe kërkoji publikisht falje shqiptarëve për këtë deklaratë të turpshme. Kjo është më e pakta që mund të bësh! Megjithatë, pavarësisht qendrimit tuaj o analist gjakprishur, unë kam një thirrje për autoritete kosovare dhe shqiptare që ta shpallin person “non grata” Baton Haxhian, pasi ideja e hedhur prej tij për të falur krimet e luftës që Serbia ka kryer në Kosovë është më shumë se çmenduri.

LEXO TE PLOTE

Opinione

60 vitet televizivë të Shqipërisë

Publikuar

-

Nga

pellumb kulla

Nga Pëllumb Kulla

Nesër televizioni i vendit tonë mbush gjashtëdhjetë vjet nga themelimi i tij…

U ula të shkruaj me dëshirën për ta përshëndetur këtë përvjetor për të kujtuar ata që e ngritën, ata që e drejtuan dhe ata që ia zbardhën faqen me punën e palodhur, – kronistët, folësit, teknikët dhe, veçanërisht artistët, me të cilët pata rast të afrohem më shumë.

Valët televizive të prodhuara në vend e nisën rrugën drejt vatrave të shqiptarëve, por në ato vatra televizorët mungonin, thuaj-thuaj, tërësisht. U deshën shumë vite të tjerë që të fillonte prodhimi i tyre. Duhet të kenë qenë shumë të paktë në numër ata që festuan këtë ngjarje dhe jam i bindur që, edhe ndër ata të paktët, 29 prilli i 1960 nuk duhet të jetë vënë re ngaqë, edhe pas asaj dite kënaqësinë ata vazhduan ta merrnin nga kanalet italianë, jugosllavë dhe grekë. Televizorët ekzistues ishin të prurë nga jashtë, më të shumtët nga BS dhe nga vendet e europianë përqark.

Unë vetë deri atë ditë nuk isha ndodhur ende pëballë ndonjë ekrani. Imazhet e para televizivë që kam shijuar unë kanë qenë ato në shtëpinë e të ndjerit Pineo Shkurti, imazhe të RAI-t italian që sillnin një finale të Kupës së Kampionëve. Dhe ende nuk e dija që televizioni ynë atë natë kishte kapërcyer katër vjetët. Në studiot e tij po përmirësoheshin rubrikat e lajmeve, dokumentarizoheshin ngjarjet madhore të vendit, jepeshin koncerte dhe programet artistike po shumoheshin.

Si artist, apo shkrimtar, gjurmën e parë të krijimtarisë sime në ekranin e TV shqiptar unë e shënova 14 vjet më pas nga emetimi i valëve të para. Mbaj mend që ishte pjesëza humoristike “Lipe Shtogu prapa listës”. Ftesa për të bashkëpunuar brënda korpusit të televizionit më erdhi pas 18 vjetësh. Familja ime e vogël u ul ballë një televizori të porsa blerë 22 vjet pas datës që kremtohet këto ditë. Kjo paisje iu shtua inventarit familjar, kur televizoni shqiptar prej kohësh më pat angazhuar si bashkëpunëtor part-time dhe i pat shfaqur gjërësisht miniaturat e mia humoristike, shto këtu një dramë historike dhe dy komedi të plota. Dhe, paradoksalisht, për shkak të prodhimit të paktë të uzinës durrësake të televizorëve dhe për një sërë arsyesh të tjera, shfaqjet e krijimtarisë sime për ekranin, deri atë mbrëmje, më duhej t’i shijoja tek komshinjtë përballë, në familjen e dashur të një punonjësi të fushave të naftës.

U përpoqa të bëj një kronologji të vogël të marrëdhënies time me këtë medie relativisht të re dhe të rëndësishme, që m’u bë e dashur dhe më dha mundësi të bëhem i njohur. Gjatë viteve të afrimit me të, statura e televizionit shqiptar u rrit. Qëllimi primar, propaganda dhe shushatja ideologjike u përsosën, por në atë pak hapësirë paralele për artet, u rritën artistë dhe lindën vepra, filma, variete gazmore, koncerte, spektakle dramatikë, festivale të bujshëm të këngës, serialë, të paktë në numër vërtet, por që edhe sot janë të kërkuar, – dhe aspak vetëm për shkak të nostalgjisë!

I thirrur të bashkëpunoja në ato hapësira, pata lumturinë të njihesha dhe miqësohesha me artistë dhe administratorë të shquar që kanë bërë historinë e Radio Televizionit Shqiptar (Rtsh), për të arritur deri në këtë ditë jubilare. Ndjej një shtysë të brendshme të mos le këtu pa përmendur emrat e njohur të Albert Mingës, Mevlan Shanajt, Koço Devoles, Vera Grabockës, Stefan Gajos, Pali Kukes, Agron Çobanit, Zhaneta Petushit, Virgjil Kules, Shaqir Rexhvelajt, atë të drejtorit të përgjithshëm, Marash Hajatit, e plot emra të tjerë mbresëlënës, që do të ma bënin listën shumë të gjatë. Që pas vitit 1977, katër muajt e fundviteve, edhe duke qenë anëtar i trupave teatrore të Fierit, praktikisht unë mund ta quaja veten, edhe punonjës të sektorit artistik të televizionit të vetëm kombëtar. Dhe projekti më i rëndësishëm, që më thërriste, ishte i përvitshmi koncerti i madh i ndërrimit të viteve.

Ishte e natyrshme që shteti do ta përdorte televizionin si mjet të fuqishëm të propagandës.  Imazhet vizuale të një vendi të lumturuar u bënë produkti kryesor i tij. Dhe gjithnjë në favor të këtij qëllimi, duke turbulluar sinjalet televizive të vendeve përqark, kanali ynë televiziv mbeti, për 40 vjet të plotë, i vetmi ushqyes i atyre sipërfaqezave të ndritura prej qelqi, ku shqiptarët do të mbërthenin vështrimët e tyre e aty do të mësonin të rejat, do të zbaviteshin, do të qanin e do të qeshnin. Programet artistike, sado që nuk e shmangnin dot kundërmimin politik, do të ishin më të kërkuarit dhe më të ndjekurit. Errësimi i sinjaleve të huaja në njëfarë mase bëri që arti dhe sporti të lartësonin talentet vëndase dhe ndihu të hidhnin shtat figura të dashura për publikun që them me bindje, edhe po të krahasoheshin në terrene ndërkombëtarë, do të qëndronin me siguri kryelartë. Edhe sektori i teknikës, megjithëse me paisje disi të prapambetura pati rritjen e natyrshme që selitën vitet…

Të tillë e gjeti përmbysja e diktaturës Rtsh-në. Për inerci kuzhina propagandistike, edhe pas ndryshimeve historike, vazhdoi edhe për nja dhjetë vjet të tjera të ishte dominuese në atë çka dilte nga televizioni publik. Që kohërat që përmenda, fatmirësisht, kishin perënduar, mjerisht, nuk i bënë të vetdijshëm as drejtuesit e radiotelevizionit dhe as pushtetarët e rinj. Etiketimi si “altoparlant i qeverisë” për Rtsh publik ka qenë i pashqitshëm edhe nga mendjet e teleshikuesve. Direktivat nga kupola e pushtetit nuk rreshtën edhe për shumë vite të tjerë, bile edhe pas pluralizmit televiziv, që solli shekulli i ri. Drejtuesit e institucionit nuk u shëruan dhe as nuk tentuan dot kurën e shërimit nga kjo lëngatë duke u pajtuar me depersonalizimin e tyre të pashmangshëm…

*     *     *

Sot televizionin shqiptar, që kremton 60 vjetorin e krijimit, e takojmë dhe e shohim me endje tek përpiqet të lundrojë në kushte të reja, krejtësisht të ndryshme nga çka përshkrova më lart. Rreth një vit e gjysmë më parë pata rastin të riangazhohesha, si dikur, në realizimin e një koncerti tjetër të ndërrimit të viteve. Pra, ashtu nostalgjik, pata mundësinë të njoh bashkëpunëtorë të rinj, drejtues të rinj dhe pretendoj se njoha mjaft nga problemet me të cilat përballen ata që mbajnë më këmbë këtë institucion.

Sot Radio televizionit shqiptar i është dhënë rasti fatlum që të përvishet në konkurenca të egra me kanale të fuqishëm privatë. Kjo stimulon energji gare, që në të gjitha rastet do të sillnin rritje dhe përsosje.

Dhe kjo lumturisht vihet re që po ndodh.

Është për t’u përshëndetur ardhja në krye të institucionit e zotit Thoma Gëllçi, një individi me përvojë në fushën e mediave. Është meritë e tij që sot Rtsh ofron një platformë që angazhon këtë ent publik në pesëmbëdhjetë transmetime të njëkohëshme me profile të përcaktuara mirë dhe me “meny” të pasura. Kam patur rast të ve re me kënaqësi se sot në korridoret e televizionit fryn një fllad diversiteti dhe bëhen përpjekje të dukshme të xhvishen këmishët e neveritshme të pushtetit. Në krye të ca rubrikave të reja, u është bërë vend një numëri gazetarësh me integritet, bile edhe me zëra të fuqishëm dhe qartësisht opozitarë.

LEXO EDHE:  Negociatat/ Vasili ironizon Ramën

LEXO EDHE:  Rama tregon se çfarë ishte “lista e zezë”/ U bë nami, por...

Puna që bëhet tani në televizionin shtetëror e ndjen dëmin që ka ardhur nga largimi i artistëve të shquar dhe me një mal përvoje që u rritën dhe patën lënë gjurmë të ndritshme. Përthithja e tyre nga kanalet e fuqishëm privatë dhe që paguajnë mirë, ka bërë që në institucionin publik, detyrimisht mbetet veç të pritet maturia e ca fillestarëve që vonojnë por japin shenja premtuese.

Rtsh kombëtar sot është në një garë të dyfishtë. Është në garë me veten, dua të them, me të kaluarën e tij, dhe në një garë tjetër me kanalet peshërëndë privatë, të cilësuar dhe ata kombëtarë. Në këtë përballje, shëmbëlltyra e vetvetes, ajo e dikurshmja, është mposhtur tashmë, megjithëse ajo rrojti dhe mbretëroi dikur në komoditetin e mungesës së konkurentëve dhe me një kuletë financiare të ushqyer mirë.

Në këtë garën tjetër Rtsh është ende prapa. Pavarësia financiare i bën kanalët privatë, më të fuqishëm, më të shkathët dhe më pak burokratikë në menaxhimin dhe në përqafimin e projekteve të rinj. I bën më të shpejtë në vendimmarrje. Këtë e ka pasur të pamundur dhe e ka të vështirë 60 vjeçari ynë.

Kam mendimin se në përballjen me kanalët private, Rtsh-ja ndihet jo vetëm e braktisur nga njerëzit që nëpër studiot e veta maturoi në vite dhe i pa të vrapojnë drejt kanaleve rivalë, por ndihet e plaçkitur në pasurinë arkivore. Pastaj është e papranueshme që një thesar pafund i arkivit mbetet ende i ndryrë në kasetat e vjetra e të dala mode.  Ato nevojiten të konvertohen në arsenal dixhital dhe t’i japin televizionit publik një lloj “rikthim prone” një lloj akti, që shteti postkomunist ka treguar që nuk e ka fort për zemër. Në atë trashëgimi të ngrirë ka një pasuri përrallore imazhesh, bollëk informacioni, portrete artistësh në performanca mahnitëse të lëna në harresë.

Televizioni publik, ai që në mendjen e të gjithëve është i qeverisë, pikërisht nga qeveria, mendoj se duhet të kishte një mbështetje më dashamirëse. Ndihet nevoja e hapësirave të prodhimit, siç janë studjot dhe mjediset, si ata të kanaleve privatë, që të zilepsin me sallat dhe sheshet e xhirimit. Do të ishte një përkrahje që të arrijë, në mos ta fitojë, po të paktën të garojë krah për krah me ta, duke e zgjeruar prodhimin me filma të njësuar, apo serialë, për t’i dhënë fund pushtimit turk(!) edhe në fushën e televizionit.

Natyrisht askush nuk do ta dëgjojë fjalën time, e cila meriton besueshmëri, ngaqë nuk buron nga asnjë interes i dukshëm apo i fshehur. Bile ka të ngjarë që Zotat as do t’i lexojnë këto radhë. Lexuesi mund të bindet për këtë kur të drejtojë vëmendjen mbi një  nevojë më të brishtë e më pak të kushtueshme në favor të televizionit të tyre publik dhe që nuk plotësohet. Zotat shqiptarë të qeverisë dhe të Opozitës për betejat politike, shkojnë dhe shërbehen nga privatët e fuqishëm, aty bëjnë deklaratat historike, aty intervistohen dhe debatojnë duke  kërkuar pavdekësit e tyre.  Sikur e bëjnë enkas, bash për t’i dekretuar Klanit dhe Top Channelit, pavarësinë dhe për të treguar praktikisht se televizioni i vjetër nuk barabitet dot me ta. Për të thënë copë se në televizionin publik, politikanët e kanë kot që të shfaqen pasi aty shikueshmëria është e dobët. Duke e ditur mirë, se në një vend si ky i yni, ata janë vetë shikueshmëria!

Kjo është një goditje jo pas shpine, por e hapur dhe në ballë.

Televizioni publik, nga i cili kanë marrë fluturimin artistë të papërsëritshëm të komedisë, ka nevojë për t’u mbështetur financiarisht për një nyjëzë permanente të humorit, për të rikujtuar se aty nisi rruga e Aleko Prodanit, Zef Dedës, Vasillaq Vangjelit, Zyliha Milotit, Luftar Pajës, sime shoqe Xhuljetës, Agim Bajkos… Për të rikujtuar se në këtë kanal të vetëm televiziv, u ishte mbyllur me shtatë kyçe porta fjalëve të përdhosura dhe të turpshme, që shiten sot si dëshmi e lirisë nga diktatura. Një artist i pashterrshëm, si Koço Devole, një pus i vërtetë fantazie në tërë vitet e tij të suksesshëm, nuk u bë kurrë banal. Regjisorët e mënçur që përmenda aty më lart, në një situatë, si kjo, kur njerëzit  e terrorizuar nga kërcënimet e Covidit-19 janë ngujuar brenda apartamenteve me porta dhe dritare të kuptosura hermetikisht, nuk do t’u sillnin këtyre shikuesve në ekrane programe humori laj-thaj, vetëm me temën e viruseve, duke përqeshur sterilizimin, kollat dhe teshtimat! Do t’i shkëpusnin të ngujuarit e gjorë të paktën ato dy-tri orë të shumëpritura dhe t’i dërgonin ata në qiejt e kthjellët të së qeshurës, larg temës zukatëse të numërave me të infektuar, me të shëruar dhe me të vdekur.

Aty më lart nuk harrova të listoj, por e lashë për në fund të përmend rrugën që nisi dhe arritjet në televizionin publik, një artist i kompletuar, si Agron Llakaj, që – shiko-shiko! – qënkesh lindur pesë ditë përpara themelimit të televizionit shqiptar! Pra, bash gjashtëdhjetë vjet më parë edhe ai! Dhe nuk do t’u besoj, – e mos u besoni as ju! – të dashur lexues ca teprimeve, apo sajesave të krenarisë tepelenase: se thuhet, sikur gjoja, vetëm kur e mori lajmin të sigurtë, që bebja i Llakajve më në fund pat ardhur në këtë botë, Enver Hoxha, me largpamësinë e tij legjendare, urdhëroi themelimin këtij televizioni, për të cilin po flasim! E pastaj, jo rastësisht, kur filluan të shumohen kanalet televizivë, artisti ynë i vyer do të kalonte kanal më kanal, mbi ura të ndritshme, si xha-Teme, si gjyshe romuzemadhe, si trafikant kinezësh dhe si shumë karaktere mahnitës. Janë aftësitë fizike dhe vokale, syri dhe vëzhgimi i mprehtë, që përbëjnë binarët e talentit të tij të pakrahasueshëm.

Nuk kish se si të mos përdorja rastësinë e bukur gjashtëdhjetë vjeçare, për ta mbyllur këtë shkrim në mënyrë gazmore: urime dhe jetë të gjatë e të shtruar me suksese, Gon Llakaj!

Dhe, kuptohet, urimin më të fundit do ta le për televizionin tonë publik, që ai të arrijë lartësi të tilla saqë, ashtu, nën këtë qiell me shkrepëtima sinjalesh të huaja dhe vëndase  të bëhet ai, më i kërkuari!

 

LEXO TE PLOTE