Connect with Us

Liderët botërorë, reagim kaotik ndaj koronavirusit

Blog

Liderët botërorë, reagim kaotik ndaj koronavirusit

Publikuar

-

Nga Mark Landler “The New York Times”

* Në Frankfurt, presidenti i Bankës Qendrore Evropiane, paralajmëroi se koronavirusi mund të shkaktojë një krizë ekonomike po aq të rëndë sa ajo e vitit 2008. Në Berlin, kancelarja gjermane paralajmëroi se koronavirusi mund të infektojë dy të tretat e popullsisë së vendit të saj.

Në Londër, kryeministri britanik Boris Xhonson miratoi një paketë financiare prej 40 miliardë dollarësh, për të shmangur rënien e ekonomisë britanike në krizë. Teksa numri i atyre që preken nga virusi po vazhdon që të rritet, dhe tregjet financiare nga Tokio në Nju Jork vazhduan të bien, udhëheqësit botërorë po nisin më në fund të flasin mbi seriozitetin e asaj që tanimë është zyrtarisht një pandemi globale.

Por ka më tepër një kakofoni, sesa një qëndrim të kordinuar. Që të gjithë politikanët po garojnë në mënyrën e tyre për të përballuar sfidat e shumëfishta që ka sjellë ky virus, nga barra e saj shkatërruese mbi spitalet dhe punonjësit e kujdesit shëndetësor, deri tek dëmi i madh ekonomik dhe numri i viktimave.

Presidenti amerikan Donald Trump, ka dështuar të bashkëpunojë me drejtuesit e tjerë për të hartuar një përgjigje të përbashkët, duke preferuar të promovojë murin e tij kufitar mbi këshillat shkencore të ekspertëve të tij në fushën e mjekësisë.

Gjatë një fjalimi nga Zyra Ovale mbrëmjen e të mërkurës, ai vendosi një ndalim 30-ditor të udhëtimit nga Evropa drejt Shteteve të Bashkuara, duke pretenduar pa prova, se reagimi i dobët i Bashkimit Evropian në fillim të krizës, kishte çuar në më shumë raste me koronavirus përtej Atlantikut.

Sekretari i Shtetit, Majk Pompeo, është përpjekur ta etiketojë epideminë si “virusi i Vuhanit”, duke bërë fajtor vendin nga ku pati origjinën, dhe duke komplikuar përpjekjet për të koordinuar një përgjigje globale. Denigrimi i shkencës dhe nxitja për të bllokuar të huajt, kanë karakterizuar liderët nga Kina në Iran, ashtu si edhe populistët e krahut të djathtë në Evropë, që po mbjellin cinizëm, dhe po i lënë njerëzit të pasigurt se kujt t’i besojnë.

Larg përpjekjeve për të shtypur virusin, liderë autoritarë si presidenti rus Vladimir Putin, dhe Princi i Kurorës së Arabisë Saudite Muhamed bin Salman, po e shfrytëzojnë situatën për të konsoliduar pushtetin e tyre. Por, është shumë e thjeshtë të fajësosh në mënyrë kolektive Trump dhe drejtues të tjerë botërorë.

Një pjesë e problemit, është thjesht natyra e rrezikshme e patogjenit. Koronavirusi i ka rezistuar mjeteve që kanë përdorur vendet për të përballuar krizat e mëparshme globale shëndetësore.

Misterioz në transmetim dhe i pamëshirshëm në përhapje, ky virus ka bërë që vendet e ndryshme të provojnë përgjigje të ndryshme për ta luftuar.

Mungesa e standardeve të zakonshme në kryerjen e testimeve, në anulimin e tubimeve publike dhe të karantinës, e ka shtuar ankthin e njerëzve dhe e ka gërryer besimin e tyre tek liderët që i udhëheqin. Fabrikat e mbyllura të iPhone në Kinë; gondolat e zbrazëta në Venecia; pasagjerët që braktisin udhëtimet në anije, dhe prenotimet në hotele dhe linja ajrore, janë një dukuri e re që mund të mos i përgjigjet mjeteve që kishin qeveritë në dispozicion pas sulmeve terroriste të 11 shtatorit 2001, apo gjatë krizës financiare të vitit 2008.

“Natyra e kësaj krize, është cilësisht e ndryshme nga ajo e vitit 2008, pasi mjetet tradicionale nuk janë dhe aq efektive. Edhe nëse SHBA-ja do të marrë një rol udhëheqës në këtë situatë, ”manuali” tradicional nuk do të ishte aq i rëndësishëm”- thotë Riçard N.Has, president i Këshillit për Marrëdhëniet me Jashtë.

LEXO EDHE:  CNA.al zbuloi ortakërinë e Ben Blushit me Klodian Zoton/ Berisha tregon "prapaskenat" e sherrit te Padam

Për shembull, Britania e Madhe u lëvdua për reagimin e saj të fortë, që përveç miliarda paundëve ndihmë për spitalet dhe punëtorët që kanë lënë punën, përfshiu një normë të madhe të normës së interesit nga Banka e Anglisë. Megjithatë, bursa e Londër ishte ende në renie, edhe pse jo aq fort sa në Uoll Strit, ku investitorët e hodhën poshtë propozimin e Sekretarit të Thesarit Stiven Mnushin për t’i lejuar amerikanët të vonojnë pagimin e taksave mbi të ardhura, të cilat ai pretendoi se do të pomponin 200 miliardë dollarë në ekonomi.

Ideja tjetër e madhe e Trump, një ulje mbi taksën e pagave, u cilësua e gabuar nga demokratët në Kongres, që u përpoqën të miratonin në ligj për të ndihmuar financiarisht pacientët, punëtorët dhe familjet e prekura nga epidemia e koronavirusit. Për Has, fokusi intensiv në kufizimin e dëmit në ekonomi është i kuptueshëm.

Ai tha se vendet duhej ta përdorin energjinë e tyre në ngadalësimin dhe zbutjen e përhapjes së virusit, përpara se të nisë zbatimi i programeve fiskale për të riparuar dëmin ekonomik. Por problemi është se me pak përjashtime, përpjekjet e tyre kanë qenë joefektive.

Në SHBA, vonesa në zhvillimin e shpjtë të testeve për koronavirusin, e ka bërë të pamundur që zyrtarët të kenë një panoramë të plotë të shkallës së vërtete të epidemisë. Në Italinë e goditur rëndë, kanë shpërthyer debatet midis politikanëve dhe ekspertëve të mjekësisë nëse autoritetet po testonin më shumë njerëz se sa duhet në Lombardi, duke i fryrë qëllimisht shifrat e të infektuarëve dhe duke nxitur panik në publik.

Regimi i Italisë mund të jetë dobësuar edhe më tej nga lëvizja kundër vaksinimit, që dikur u përqafua nga Lëvizja populiste Pesë Yjet, e cila është në pushtet edhe në qeverinë e fundit. Edhe krahasimi i numrit të rasteve të një vendi me të një tjetri është gati i pamundur, duke pasur parasysh procedurat e ndryshme të testimit, dhe kriteret diagnostikuese në të gjithë botën, thotë dr.Kris Smith, specialist në virologji në Universitetin e Kembrixhit.

“Vende të ndryshme, janë duke bërë gjëra të ndryshme”- thotë dr.Smith për programet e testimit. Rritja e populizmit e ka acaruar problemin, duke ulur stimujt e vendeve për të bashkëpunuar. Gjatë një telekonferencë 3-orëshe mbrëmjen e të martës, liderët evropianë ranë dakord të krijojnë një fond investimi prej 25 miliardë eurosh, dhe të rakordojnë rregullat mbi funksionimin e linjave ajrore për të frenuar pasojat ekonomike.

Por ata nuk arritën të zhdukin kundërshtitë në vendet e tyre, për ndarjen e pajisjeve mjekësore si maskat për fytyrën dhe respiratorët, duke pasur parasysh se çështjet shëndetësore janë përgjegjësi e qeverive kombëtare. Paralajmërimi i kancelares Angela Merkel, se virusi do të infektonte 60-70 për qind të njerëzve në Gjermani, ​​ishte pranimi më i drejtpërdrejtë i shkallës së problemit nga çdo lider botëror.

“Ne do të bëjmë gjithçka që është e nevojshme”- tha ajo. Por pozicioni i zonjës Merkel është dobësuar nga ringjallja e ekstremit të djathtë në Gjermani. Gjermania e kundërshtoi kërkesën e Italisë për pajisje mjekësore. Ndërkohë Kina do t’u ofrojë italianëve një paketë ndihme që përfshin 2 milionë maska ​​për fytyrën, dhe 100.000 respiratorë.

Në Britani, vend që sapo ka dalë nga Bashkimi Evropian, dhe që u përjashtua nga lista e zotit Trump për ndalimin e udhëtimeve nga Evropa, ka shqetësime se vendi nuk do të ketë akses tek vaksina, ose do të duhet të paguajë më shumë për të sesa vendet e tjera të Evropës./ Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

U përdor si antenë gjigante/ Disa nga çuditë që kanë ndodhur me Kullën Eifel

Publikuar

-

Nga

Për më shumë se një shekull, Kulla Eifel, ka qenë një pjesë gati e shenjtë e identitetit të Parisit, kryeqytetit të Francës. Por nuk ka qenë gjithnjë kështu. Kjo vepër monumentale, ka pasur një histori të çuditshme, para se të shndërrohej në pikën referente që është sot.

U përdor si një antenë gjigante

Në vitin 1903, projektuesi i saj Gustav Eifel i ftoi studiuesit e radios që të vendoseshin në kullën gjigante, teksa i financoi vetë kërkimet e tyre. Kjo ndodhi 5 vjet para se kulla të shndërrohej në qendër të një rrjeti komunikimi, që mund të arrinte deri në Amerikën e Veriut.

Në atë moment, ajo tërhoqi vëmendjen e ushtrisë. Kështu kulla u shndërrua në një bazë të përhershme të komunikimeve ushtarake në radio, dhe u përdor për të përgjuar radio-komunikimet gjermane gjatë Luftës së Parë Botërore. Falë asaj qendre, francezët mësuan se trupat gjermane po përparonin me shpejtësi drejt Parisit në vitin 1914.

Kur mësuan se gjermanët po vonoheshin, francezët nisën të sulmonin trupat armike në Marnë. Dhe ishte kjo betejë, që e shpëtoi Parisin nga pushtimi gjerman. Dy vjet më vonë, stacioni i Kullës Eifel, përgjoi një mesazh tjetër të gjermanëve. Ai i referohej një spiuni të quajtur “Operativi H-21”, dhe përmes mesazheve u zbulua emri i koduar i balerinës holandeze Mata Hari, që u arrestua dhe më pas u dënua me vdekje.

Kulla ishte një qendër kaq e rëndësishme komunikimi, saqë ushtria franceze urdhëroi furnizimin e saj me eksploziv, në mënyrë që të mund të hidhej në erë, nëse rrezikonte të binte në duart e gjermanëve. Për fat të mirë, kjo nuk ndodhi kurrë.

U etiketua me disa nofka të shëmtuara

Çfarë fjalësh do të përdornit sot, për ta përshkruar Kullën Eifel? Elegante? E hijshme? Delikate? Por nuk mendonin kështu njerëzit, kur ajo nisi të ndërtohet. Kulla u hap zyrtarisht në Panairin Botëror të vitit 1889. Ajo u ndërtua për panairin, dhe u mendua të qëndronte vetëm disa vite në këmbë. Shkrimtari i njohur francez Gi dë Mopasan, shkruajti se Kulla ishte një “skelet gjigant montruoz”. Ndërkohë poeti Fransua Kope, e quajti atë “të paplotë, dhe të deformuar”.

Citroen e shndërroi në një reklamë të madhe

Ata që tashmë e urrenin Kullën Eifel, duhet ta kenë dashur ditën kur u bë tabela më e madhe e reklamave në botë, e ndriçuar nga më shumë se 250.000 llamba dhe 595 km instalime elektrike. Të gjitha u përdorën për të mbuluar 3 faqet e kullës me fjalën “Citroen”.

Kompania e mori me qira hapësirën e kullën në vitet 1925-1934. Secila nga 7 gërmat ishte 92 metra e gjatë. Dritat e kësaj reklame gjigante, e orientuan pilotin amerikan Çarls Lindberg në fluturimit të tij të parë trans-atlantik në vitin 1927.

Një grua u martua me Kullën Eifel

Obsesioni i Erika Eifel me Kullën Eifel është i çuditshëm. Ajo quhet Erika Eifel, pasi u martua me Kullën në vitin 2007, pas një marrëdhënie një dekadë të gjatë, që arriti kulmin në një ceremoni martsore. Një vit më vonë, ajo ra dakord të jetë subjekt i një dokumentari me titull “Martuar me Kullën Eifel”.

LEXO EDHE:  Nga gjumi tek goditjet në zemër dhe tru/ Si ndikon tek njerëzit ndryshimi i orës

LEXO EDHE:  SHBA-BE kërkojnë ngritjen e SPAK/ Krimet e Rënda në panik?

Por atëherë kur marrëdhënia u bë më fortë, stafi i Kullës Eifel i tha Erikas se ajo nuk ishte më e mirëpritur, dhe se “marrëdhënia”  e saj speciale me Kullën duhej të mbaronte. “Unë nuk di si ta përshkruaj ndjesinë që para. Ai vendim thjesht më shkatërroi”- tha ajo në dokumentar.

Nga aty u zbulua rrezatimi kozmik

Në prag të shekullit XX-të, bota e shkencës pati arritje shumë domethënëse. Shkencëtarët po eksperimentonin me gjëra të tilla si fosforeshenca, rrezet X dhe uraniumi, por ato rezultuan të ishin dhe shumë vdekjeprurëse. U zbulua rrezatimi radioaktiv, dhe prifti jezuit Teodor Ulf u magjeps nga kjo gjë.

Ai kru eksperimente edhe në Kullën Eifel, që në atë kohë ishte ndërtesa më e lartë në botë. Ai mati rrezatimin në majë të Kullës dhe në fund të saj, dhe diferenca në lartësi ishte e mjaftueshme për t’i dhënë atij provën e parë konkrete, se rrezatimi vinte nga qielli, dhe jo nga Toka.

Në kullë u ngjit një elefant

Shfaqjet e cirkut, u pezulluan gjatë Luftës së Dytë Botërore. Pas luftës, artistët e këtij zhanri po kërkonin mënyrat më të mira për të rikthyer publikun në shfaqje. Në vitin 1948, ata organizuan një truk shumë të gjetur:shoqëruan elefantin e tyre të hynte në katin e parë të Kullës Eifel.

Një francez vendosi një rekord të çuditshëm

Askush nuk pëlqen të ngjisë shkallët. Por në vitin 2002, Hugo Rishar i ngjiti me biçikletë shkallët e Kullës Eifel deri në katin e parë, për 19 minuta. Në një tentativë të mëhershme në vitin 1998, e kishte bërë për dyfishin e kohës. Historia e çiklizmit, përmend rastin e Pier Labrik, që u ngjit me biçikletën e tij në katin e parë të Kullës në vitin 1923.

Kulla Eifel lëviz

Kur u ndërtua Kulla Eifel, hekuri ishte ende një material relativisht i ri, që përdorej në ndërtime të mëdha. Kulla është ndërtuar enkas në një mënyrë të tillë, që të përkulet kur fryn erë e fortë. Dhe në fakt maja e saj spostohet me të paktën 12.5 cm sa herë që fryn erë e fortë. Por dielli mund ta detyrojë të zhvendoset edhe më shumë. Kur kulla e hekurt nxehet në verë, ajo zgjerohet dhe mund të rritet në lartësi me 15 cm. Ajo lëviz ndërkohë larg diellit, dhe maja mund të anohet deri në 18 cm./Grunge.com- Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Ç’më mësoi Ebola për koronavirusin/ Paniku nuk na çon askund

Publikuar

-

Nga

Nga Jonah Lipton “The Guardian”

*Koronavirusi është bërë i pashmangshëm, me më shumë se 100.000 raste të konfirmuara, dhe thuajse 4.000 të vdekur në rang global deri më sot. Edhe ata nga ne që nuk kanë pasur kontakte të drejtpërdrejta, ky virus është në vëmendjen tonë.

Ai dominon lajmet, dhe bisedat tona të përditshme. Mjetet e jetesës, kujdesit shëndetësor, udhëtimet dhe e gjithë jeta jonë sociale po ndikohen në mënyra që janë të vështira për t’u matur. Ndërsa virusi – dhe frika e lidhur me të- po përhapet, kontrollet që synojnë frenimin e përhapjes dhe pasojat e tyre, ka të ngjarë të bëhen më të rënda.

Kjo situatë është shumë e njohur për mua. Unë jam një antropolog social, që u bëra befas specialist në epideminë e Ebolës gjatë viteve 2014-2016 . Në vitin 2014, unë isha duke kryer një studim afatgjatë në terren në një lagje të zakonshme në Fritaun, kryeqyteti i Sierra Leones, kur u shfaq në fillim virusi i rrezikshëm i Ebolës.

Ashtu si me koronavirusin, edhe Ebola u shpall një emergjencë e shëndetit publik, dhe nxiti një shqetësim ndërkombëtar nga Organizata Botërore e Shëndetësisë. Fritaun ishte në zemër të krizës. Pas disa javësh, jeta në qytet ndryshoi kur hynë në fuqi rregullat e ashpra, të cilat kufizuan lëvizjet.

Shkollat ​​dhe universitetet u mbyllën. Udhëtimi ishte i kufizuar, dhe kishte çdo ditë orare të ndalim-qarkullimit. Linjat ajrore tregtare dhe bizneset nisën të mbyllen. Klinikat e zonës u mbyllën, duke e ndërlikuar trajtimin e sëmundjeve të zakonshme, të cilat gjithashtu mund të jenë vdekjeprurëse.

Njerëzve iu kërkuan të qëndronin në pritje, duke vënë në rrezik jetën e tyre. Çuditërisht, masat paraprake kundër epidemisë u morën seriozisht. Ebola ishte vërtet e frikshme, dhe një virus i ri. Familja ku isha duke qëndruar, ndërtoi një pikë të larjes së duarve me klor në hyrje të shtëpisë së tyre.

Kontakti trupor me të panjohurit u minimizua. Në shumicën e rasteve, autoritetet u njoftuan kur kishte vdekje ose sëmundje në një komunitet të caktuar. Megjithatë, jeta vazhdoi. Ata që humbën punën e tyre, kërkuan më vonë një punë të re. Disa miq të mi, u bashkuan në reagimin ndaj Ebolas.

Mësuesit krijuan klasa të vogla në shtëpi, në mënyrë që fëmijët të mund të vazhdonin shkollimin e tyre. Aktivitetet fetare dhe shoqërore, mbetën një prioritet. Fqinjët e mi zbuluan mënyra të reja, më pak të rrezikshme për të kremtuar Pashkën dhe Bajramin, apo për të festuar gëzime të rëndësishme familjare.

Madje tifozët e futbollit, shpikën metoda për të vazhduar ndjekjen në televizor të Premier Ligës angleze dhe La Ligas spanjolle, kur u mbyllën edhe kinematë e vogla që i transmetonin këto ndeshje. Pasja e një jete normale gjatë emergjencës, kërkon caktimin e disa përparësive, përballë kufizimeve drakoniane të lëvizjes dhe socializimit.

LEXO EDHE:  CNA.al zbuloi ortakërinë e Ben Blushit me Klodian Zoton/ Berisha tregon “prapaskenat” e sherrit te Padam

LEXO EDHE:  Putin/ Rreziku i një lufte bërthamore nuk duhet të nënvlerësohet

Edhe më e rëndësishme u cilësua edhe marrja e masave paraprake të mirëfillta kundër virusit. Që të dyja bazohen tek aftësia e njerëzve, për t’u bashkuar dhe bashkëpunuar në mënyra të reja, dhe për t’ju përshtatur një periudhe pasigurie. Mbijetesa nga virusi i Ebolës, nuk ishte vetëm çështje e shmangies së infektimit apo marrjes së trajtimit, por një çështje më e gjerë sociale e të jetuarit me krizën në një mënyrë dinjitoze dhe kuptimplotë.

Në kulmin e epidemisë, Xhejmsi dhe Aisha, një çift i ri me të cilin jetoja, patën një fëmijë. Si rezultat i krizës, Xhejms e braktisi punën e tij në një lokal të zonës, dhe Aisha ndërpreu studimet në degën e menaxhim-biznesit. Ata ishin të pamartuar, dhe nuk kishin një rrjet të qëndrueshëm mbështetës për familjen e tyre të vogël.

Megjithë rregulloret mbi lëvizjet dhe tubimet, ata vendosën të kryejnë një version të përshtatur të një ceremonie tradicionale të emrit të fëmijëve. Pra e zhvilluan festën më vonë se zakonisht, duke marrë leje nga autoritetet lokale. Reagimi ndërkombëtar, kishte një fokusim të ngushtë në kontrollin me çdo kusht të përhapjes së virusit.

Ne po shohim përgjigje të ngjashme ndaj koronavirusit, të nxitura nga paniku. Fiksimi mbi virusin, e zhvendos vëmendjen nga pasojat – shpesh po aq serioze – sociale, ekonomike dhe politike të ndërhyrjeve të shëndetit publik. Ai shpërfill përparësitë e personave të prekur, si Xhejmsi dhe Aishja, të cilët duhet të shohin nga e ardhmja.

Duke zgjedhur të vazhdojnë jetën e tyre gjatë shpërthimit të Ebolës, miqtë dhe fqinjët e mi në Fritaun nuk e humbën shikimin e panoramës më të gjerë. Në vështirësi, reagimet e tyre kanë shumë kuptim, edhe nëse ato do të ishin dekurajuar në atë kohë.

Disa vite me radhë, me shërbimet shëndetësore dhe ekonominë ende të varfër në Sierra Leone , është e qartë se një përgjigje ndërkombëtare disa miliarda dollarëshe, ishte shumë e zënë më Ebolan, dhe injoroi prioritetet më të gjera të njerëzve të zakonshëm.

Nëse ka një leksion që kam mësuar nga kërkimet e mia mbi Ebolan në Sierra Leone, është kjo: kujdesuni, por mos u frikësoni deri në panik nga virusi, dhe mos harroni panoramën më të madhe të gjërave. Shpresoj që duke reaguar ndaj koronavirusit, ne si individë – dhe institucionet tona – të mund të mësojmë diçka nga ata që e kanë kaluar më parë një sfidë të ngjashme.

Shënim: Dr.Jonah Lipton, është studiues në Qendrën Firoz Lalji për Afrikën në Shkollën e Ekonomisë në Londër. / Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

“Sakrifica” që shpëtoi Wuhanin/ Gjithçka e ngrirë me urdhër nga lart

Publikuar

-

Nga

Mund të merret Kina si model i përgjigjes ndaj epidemisë? Rastet e para të polmonitit “të panjohur” në Wuhan u zbuluan në fillim të dhjetorit; dhe për disa javë autoritetet e nënvlerësuan, më pas e censuruan. Eshtë fakt që prej 23 janarit, qeveria kineze ka vënë në zbatim një eksperiment karantine që nuk është parë kurrë. Pekini ndali ekonominë dhe aktivitetet sociale të të gjithë vendit.

U mbyllën që nga dita e parë e shpalljes së emergjencës në Wuhan dhe në aeroportet e Hubeit, stacionet e trenave të shpejtësisë së lartë, fabrika, zyra, shkolla. Pjesa tjetër e Kinës pezulloi lëvizjet e brendshme. Në Kinë nuk ka patur “apel për arsyen dhe përgjegjshmërinë”, por “urdhëra” për të qëndruar brenda në shtëpi, pa dalë. Pa asnjë falje për fajet dhe vonesat, pa asnjë tolerim nga një sistem politik autoritar, masat konkrete që u morën në Kinë meritojnë të studiohen. Një shembull i vogël: në Kinë kampionati i futbollit, që sjell miliona të ardhura për futbollistët e huaj, u ngri brenda natës. Dhe të paktën për një herë, edhe kjo mungesë debati për temën, që buron prej sistemit autoritar kinez, duhet marrë si model.

Në Kinë edhe sot janë 827 mijë persona në karantinë. Kush hyn në kryeqytet duhet të plotësojë një formular me vendin nga vjen, vndin ku banon, si dhe të marrë angazhim që nuk do të dalë nga shtëpia për 14 ditë. Kjo në Pekin vlen për të huajt dhe kinezët, nuk ka dalim, sepse Kina e di mirë që kur të kalojë epidemia do të ketë sërish nevojë për sipërmarrës, teknikë, docentë të botës së globalizuar. Në Wuhan, prej më shumë se një muaji popullsia nuk mund të dalë nga shtëpia: shpenzimet për ushqime bëhen me porosi online dhe autoritetet kanë organizuar një sistem dorëzimi të porosive tek kangjellat e pallateve, për të kufizuar në maksimum kontaktet.

Nuk ka radhë dhe shpenzime të ekzagjeruara në supermarkete. Ne italianët, mes polemikave dhe mospërputhjeve po ecim drejt modelit kinez. Që ndoshta atje ku nisi gjithçka, po fillon të japë rezultate. Dje, për ditën e dytë radhaz, nuk u regjistruan raste të reja infektimi në Kinë jashtë Wuhanit: vetëm 36 të infektuar në 11 milion banorë.

Propaganda

Propaganda përhap imazhet e spitaleve të hapur posaçërisht për emergjencën, që po mbyllen: 13 nga 14 qendrat speciale nuk duhen më. I fundit do të çmontohet duke nisur nga sot. Wuhani dhe menjëherë më pas Hubei ishin mbyllur në 23 janar dhe për disa javë, çdo ditë janë numëruar mbi 300 të vdekur dhe mijëra të infektuar. Tani jo më. Duhet shpresuar që të dhënat janë të sakta, natyrisht.

Karantina për të paktën 60 milion banorë në Hubei, ndalimi i lëvizjes dhe punës për qindra milionë të tjerë, mbyllja e simboleve të krenarisë historike si Qyteti i Ndaluar, kanë patur një kosto shumë të madhe. Ka frustrim dhe zemërim: të premten në 6 mars, zëvendës kryeministrja Sun Chunlan u kontestua nga njerëzit që thërrisnin nga ballkonet: “Gënjeshtra, vetëm gënjeshtra. Autoritetet gënjejnë”.  Censura urdhëroi shtypin që t’ua vinte fajin “funksionarëve lokalë të panjohur që nuk kishin menaxhuar mirë furnizimet ushqimore për njerëzit në shtëpi, siç urdhëroi qeveria”.

LEXO EDHE:  Merkel: Ballkanin nuk e pengojne borxhet per Integrimin

LEXO EDHE:  Basha ‘dhëmbë për dhëmbë’ me Ramën/ “Jo shfaqje me maska të skaduara mbi fytyra të skaduara”

Xinhua ka shkruajtur një lëvdatë të gjatë për shokun president Xi Jinping “që e ka zemrën të pastër si ajo e një fëmije dhe që e vendos gjithmonë popullin në qendër të prioriteteve të tij”.

Në Wuhan u urdhërua një “fushatë mësimi për mirënjohjen ndaj qeverisë”. Tentativa për të rishkruar narrativën është e dukshme: nga e akuzuar, Kina dëshiron që të shfaqet si zonjë e situatës. Xi ngrihet në nivelin e burrështetasit që shpëtoi vendin e tij nga katastrofa shëndetësore dhe ka bërë që pjesa tjetër e botës të fitojë kohë. Tani mbetet për të vendosur nëse masat kineze kanë funksionuar, pas dështimit të fillimit.

Partia-shtet

Pekini për të frenuar epideminë e ndali krejt vendin. Për këtë Partia-Shtet ka premtuar se ekonomia do të kalonte në vdekje klinike. Si mund t’ua japësh këtë siguri miliona sipërmarrësve dhe qindra-miliona punëtorëve? E thjeshtë: Pekini nuk ka turp që të thotë se dora e shtetit do të marrë përsipër kostot e krizës dhe të rimëkëmbjes.

Edhe ne italianët mund ta kemi këtë burim: BE që nuk duhet të dremisë kur Roma kërkon 7.5 miliard Euro më shumë. Unioni me Bankën e vet Qendrore, duhet të sinjalizojë tregjet se Italia dhe vendet e tjera të prekura nga Coronavirusi do të mbështeten pa hezitim (dhe pa ato shprehjet anakronike mbi bilancet). Brukseli duhet t’u thotë tregjeve dhe qytetarëve se dora evropiane nuk do lejojë spread-in që të sulmojë Italinë ndërkohë që kjo lufton me virusin. / Corriere della sera – bota.al

LEXO TE PLOTE