Connect with Us

U përdor si antenë gjigante/ Disa nga çuditë që kanë ndodhur me Kullën Eifel

Blog

U përdor si antenë gjigante/ Disa nga çuditë që kanë ndodhur me Kullën Eifel

Publikuar

-

Për më shumë se një shekull, Kulla Eifel, ka qenë një pjesë gati e shenjtë e identitetit të Parisit, kryeqytetit të Francës. Por nuk ka qenë gjithnjë kështu. Kjo vepër monumentale, ka pasur një histori të çuditshme, para se të shndërrohej në pikën referente që është sot.

U përdor si një antenë gjigante

Në vitin 1903, projektuesi i saj Gustav Eifel i ftoi studiuesit e radios që të vendoseshin në kullën gjigante, teksa i financoi vetë kërkimet e tyre. Kjo ndodhi 5 vjet para se kulla të shndërrohej në qendër të një rrjeti komunikimi, që mund të arrinte deri në Amerikën e Veriut.

Në atë moment, ajo tërhoqi vëmendjen e ushtrisë. Kështu kulla u shndërrua në një bazë të përhershme të komunikimeve ushtarake në radio, dhe u përdor për të përgjuar radio-komunikimet gjermane gjatë Luftës së Parë Botërore. Falë asaj qendre, francezët mësuan se trupat gjermane po përparonin me shpejtësi drejt Parisit në vitin 1914.

Kur mësuan se gjermanët po vonoheshin, francezët nisën të sulmonin trupat armike në Marnë. Dhe ishte kjo betejë, që e shpëtoi Parisin nga pushtimi gjerman. Dy vjet më vonë, stacioni i Kullës Eifel, përgjoi një mesazh tjetër të gjermanëve. Ai i referohej një spiuni të quajtur “Operativi H-21”, dhe përmes mesazheve u zbulua emri i koduar i balerinës holandeze Mata Hari, që u arrestua dhe më pas u dënua me vdekje.

Kulla ishte një qendër kaq e rëndësishme komunikimi, saqë ushtria franceze urdhëroi furnizimin e saj me eksploziv, në mënyrë që të mund të hidhej në erë, nëse rrezikonte të binte në duart e gjermanëve. Për fat të mirë, kjo nuk ndodhi kurrë.

U etiketua me disa nofka të shëmtuara

Çfarë fjalësh do të përdornit sot, për ta përshkruar Kullën Eifel? Elegante? E hijshme? Delikate? Por nuk mendonin kështu njerëzit, kur ajo nisi të ndërtohet. Kulla u hap zyrtarisht në Panairin Botëror të vitit 1889. Ajo u ndërtua për panairin, dhe u mendua të qëndronte vetëm disa vite në këmbë. Shkrimtari i njohur francez Gi dë Mopasan, shkruajti se Kulla ishte një “skelet gjigant montruoz”. Ndërkohë poeti Fransua Kope, e quajti atë “të paplotë, dhe të deformuar”.

Citroen e shndërroi në një reklamë të madhe

Ata që tashmë e urrenin Kullën Eifel, duhet ta kenë dashur ditën kur u bë tabela më e madhe e reklamave në botë, e ndriçuar nga më shumë se 250.000 llamba dhe 595 km instalime elektrike. Të gjitha u përdorën për të mbuluar 3 faqet e kullës me fjalën “Citroen”.

Kompania e mori me qira hapësirën e kullën në vitet 1925-1934. Secila nga 7 gërmat ishte 92 metra e gjatë. Dritat e kësaj reklame gjigante, e orientuan pilotin amerikan Çarls Lindberg në fluturimit të tij të parë trans-atlantik në vitin 1927.

Një grua u martua me Kullën Eifel

Obsesioni i Erika Eifel me Kullën Eifel është i çuditshëm. Ajo quhet Erika Eifel, pasi u martua me Kullën në vitin 2007, pas një marrëdhënie një dekadë të gjatë, që arriti kulmin në një ceremoni martsore. Një vit më vonë, ajo ra dakord të jetë subjekt i një dokumentari me titull “Martuar me Kullën Eifel”.

LEXO EDHE:  A mund të ketë një fillim të ri të procesit të anëtarësimit të Ballkanit në BE?

Por atëherë kur marrëdhënia u bë më fortë, stafi i Kullës Eifel i tha Erikas se ajo nuk ishte më e mirëpritur, dhe se “marrëdhënia”  e saj speciale me Kullën duhej të mbaronte. “Unë nuk di si ta përshkruaj ndjesinë që para. Ai vendim thjesht më shkatërroi”- tha ajo në dokumentar.

Nga aty u zbulua rrezatimi kozmik

Në prag të shekullit XX-të, bota e shkencës pati arritje shumë domethënëse. Shkencëtarët po eksperimentonin me gjëra të tilla si fosforeshenca, rrezet X dhe uraniumi, por ato rezultuan të ishin dhe shumë vdekjeprurëse. U zbulua rrezatimi radioaktiv, dhe prifti jezuit Teodor Ulf u magjeps nga kjo gjë.

Ai kru eksperimente edhe në Kullën Eifel, që në atë kohë ishte ndërtesa më e lartë në botë. Ai mati rrezatimin në majë të Kullës dhe në fund të saj, dhe diferenca në lartësi ishte e mjaftueshme për t’i dhënë atij provën e parë konkrete, se rrezatimi vinte nga qielli, dhe jo nga Toka.

Në kullë u ngjit një elefant

Shfaqjet e cirkut, u pezulluan gjatë Luftës së Dytë Botërore. Pas luftës, artistët e këtij zhanri po kërkonin mënyrat më të mira për të rikthyer publikun në shfaqje. Në vitin 1948, ata organizuan një truk shumë të gjetur:shoqëruan elefantin e tyre të hynte në katin e parë të Kullës Eifel.

Një francez vendosi një rekord të çuditshëm

Askush nuk pëlqen të ngjisë shkallët. Por në vitin 2002, Hugo Rishar i ngjiti me biçikletë shkallët e Kullës Eifel deri në katin e parë, për 19 minuta. Në një tentativë të mëhershme në vitin 1998, e kishte bërë për dyfishin e kohës. Historia e çiklizmit, përmend rastin e Pier Labrik, që u ngjit me biçikletën e tij në katin e parë të Kullës në vitin 1923.

Kulla Eifel lëviz

Kur u ndërtua Kulla Eifel, hekuri ishte ende një material relativisht i ri, që përdorej në ndërtime të mëdha. Kulla është ndërtuar enkas në një mënyrë të tillë, që të përkulet kur fryn erë e fortë. Dhe në fakt maja e saj spostohet me të paktën 12.5 cm sa herë që fryn erë e fortë. Por dielli mund ta detyrojë të zhvendoset edhe më shumë. Kur kulla e hekurt nxehet në verë, ajo zgjerohet dhe mund të rritet në lartësi me 15 cm. Ajo lëviz ndërkohë larg diellit, dhe maja mund të anohet deri në 18 cm./Grunge.com- Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Ç’më mësoi Ebola për koronavirusin/ Paniku nuk na çon askund

Publikuar

-

Nga

Nga Jonah Lipton “The Guardian”

*Koronavirusi është bërë i pashmangshëm, me më shumë se 100.000 raste të konfirmuara, dhe thuajse 4.000 të vdekur në rang global deri më sot. Edhe ata nga ne që nuk kanë pasur kontakte të drejtpërdrejta, ky virus është në vëmendjen tonë.

Ai dominon lajmet, dhe bisedat tona të përditshme. Mjetet e jetesës, kujdesit shëndetësor, udhëtimet dhe e gjithë jeta jonë sociale po ndikohen në mënyra që janë të vështira për t’u matur. Ndërsa virusi – dhe frika e lidhur me të- po përhapet, kontrollet që synojnë frenimin e përhapjes dhe pasojat e tyre, ka të ngjarë të bëhen më të rënda.

Kjo situatë është shumë e njohur për mua. Unë jam një antropolog social, që u bëra befas specialist në epideminë e Ebolës gjatë viteve 2014-2016 . Në vitin 2014, unë isha duke kryer një studim afatgjatë në terren në një lagje të zakonshme në Fritaun, kryeqyteti i Sierra Leones, kur u shfaq në fillim virusi i rrezikshëm i Ebolës.

Ashtu si me koronavirusin, edhe Ebola u shpall një emergjencë e shëndetit publik, dhe nxiti një shqetësim ndërkombëtar nga Organizata Botërore e Shëndetësisë. Fritaun ishte në zemër të krizës. Pas disa javësh, jeta në qytet ndryshoi kur hynë në fuqi rregullat e ashpra, të cilat kufizuan lëvizjet.

Shkollat ​​dhe universitetet u mbyllën. Udhëtimi ishte i kufizuar, dhe kishte çdo ditë orare të ndalim-qarkullimit. Linjat ajrore tregtare dhe bizneset nisën të mbyllen. Klinikat e zonës u mbyllën, duke e ndërlikuar trajtimin e sëmundjeve të zakonshme, të cilat gjithashtu mund të jenë vdekjeprurëse.

Njerëzve iu kërkuan të qëndronin në pritje, duke vënë në rrezik jetën e tyre. Çuditërisht, masat paraprake kundër epidemisë u morën seriozisht. Ebola ishte vërtet e frikshme, dhe një virus i ri. Familja ku isha duke qëndruar, ndërtoi një pikë të larjes së duarve me klor në hyrje të shtëpisë së tyre.

Kontakti trupor me të panjohurit u minimizua. Në shumicën e rasteve, autoritetet u njoftuan kur kishte vdekje ose sëmundje në një komunitet të caktuar. Megjithatë, jeta vazhdoi. Ata që humbën punën e tyre, kërkuan më vonë një punë të re. Disa miq të mi, u bashkuan në reagimin ndaj Ebolas.

Mësuesit krijuan klasa të vogla në shtëpi, në mënyrë që fëmijët të mund të vazhdonin shkollimin e tyre. Aktivitetet fetare dhe shoqërore, mbetën një prioritet. Fqinjët e mi zbuluan mënyra të reja, më pak të rrezikshme për të kremtuar Pashkën dhe Bajramin, apo për të festuar gëzime të rëndësishme familjare.

Madje tifozët e futbollit, shpikën metoda për të vazhduar ndjekjen në televizor të Premier Ligës angleze dhe La Ligas spanjolle, kur u mbyllën edhe kinematë e vogla që i transmetonin këto ndeshje. Pasja e një jete normale gjatë emergjencës, kërkon caktimin e disa përparësive, përballë kufizimeve drakoniane të lëvizjes dhe socializimit.

LEXO EDHE:  Si gënjeu Basha për mediat/ Dy fytyrat e Lulit

LEXO EDHE:  Ja kush është e vërteta për kërcënimin që na vjen nga ISIS

Edhe më e rëndësishme u cilësua edhe marrja e masave paraprake të mirëfillta kundër virusit. Që të dyja bazohen tek aftësia e njerëzve, për t’u bashkuar dhe bashkëpunuar në mënyra të reja, dhe për t’ju përshtatur një periudhe pasigurie. Mbijetesa nga virusi i Ebolës, nuk ishte vetëm çështje e shmangies së infektimit apo marrjes së trajtimit, por një çështje më e gjerë sociale e të jetuarit me krizën në një mënyrë dinjitoze dhe kuptimplotë.

Në kulmin e epidemisë, Xhejmsi dhe Aisha, një çift i ri me të cilin jetoja, patën një fëmijë. Si rezultat i krizës, Xhejms e braktisi punën e tij në një lokal të zonës, dhe Aisha ndërpreu studimet në degën e menaxhim-biznesit. Ata ishin të pamartuar, dhe nuk kishin një rrjet të qëndrueshëm mbështetës për familjen e tyre të vogël.

Megjithë rregulloret mbi lëvizjet dhe tubimet, ata vendosën të kryejnë një version të përshtatur të një ceremonie tradicionale të emrit të fëmijëve. Pra e zhvilluan festën më vonë se zakonisht, duke marrë leje nga autoritetet lokale. Reagimi ndërkombëtar, kishte një fokusim të ngushtë në kontrollin me çdo kusht të përhapjes së virusit.

Ne po shohim përgjigje të ngjashme ndaj koronavirusit, të nxitura nga paniku. Fiksimi mbi virusin, e zhvendos vëmendjen nga pasojat – shpesh po aq serioze – sociale, ekonomike dhe politike të ndërhyrjeve të shëndetit publik. Ai shpërfill përparësitë e personave të prekur, si Xhejmsi dhe Aishja, të cilët duhet të shohin nga e ardhmja.

Duke zgjedhur të vazhdojnë jetën e tyre gjatë shpërthimit të Ebolës, miqtë dhe fqinjët e mi në Fritaun nuk e humbën shikimin e panoramës më të gjerë. Në vështirësi, reagimet e tyre kanë shumë kuptim, edhe nëse ato do të ishin dekurajuar në atë kohë.

Disa vite me radhë, me shërbimet shëndetësore dhe ekonominë ende të varfër në Sierra Leone , është e qartë se një përgjigje ndërkombëtare disa miliarda dollarëshe, ishte shumë e zënë më Ebolan, dhe injoroi prioritetet më të gjera të njerëzve të zakonshëm.

Nëse ka një leksion që kam mësuar nga kërkimet e mia mbi Ebolan në Sierra Leone, është kjo: kujdesuni, por mos u frikësoni deri në panik nga virusi, dhe mos harroni panoramën më të madhe të gjërave. Shpresoj që duke reaguar ndaj koronavirusit, ne si individë – dhe institucionet tona – të mund të mësojmë diçka nga ata që e kanë kaluar më parë një sfidë të ngjashme.

Shënim: Dr.Jonah Lipton, është studiues në Qendrën Firoz Lalji për Afrikën në Shkollën e Ekonomisë në Londër. / Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

“Sakrifica” që shpëtoi Wuhanin/ Gjithçka e ngrirë me urdhër nga lart

Publikuar

-

Nga

Mund të merret Kina si model i përgjigjes ndaj epidemisë? Rastet e para të polmonitit “të panjohur” në Wuhan u zbuluan në fillim të dhjetorit; dhe për disa javë autoritetet e nënvlerësuan, më pas e censuruan. Eshtë fakt që prej 23 janarit, qeveria kineze ka vënë në zbatim një eksperiment karantine që nuk është parë kurrë. Pekini ndali ekonominë dhe aktivitetet sociale të të gjithë vendit.

U mbyllën që nga dita e parë e shpalljes së emergjencës në Wuhan dhe në aeroportet e Hubeit, stacionet e trenave të shpejtësisë së lartë, fabrika, zyra, shkolla. Pjesa tjetër e Kinës pezulloi lëvizjet e brendshme. Në Kinë nuk ka patur “apel për arsyen dhe përgjegjshmërinë”, por “urdhëra” për të qëndruar brenda në shtëpi, pa dalë. Pa asnjë falje për fajet dhe vonesat, pa asnjë tolerim nga një sistem politik autoritar, masat konkrete që u morën në Kinë meritojnë të studiohen. Një shembull i vogël: në Kinë kampionati i futbollit, që sjell miliona të ardhura për futbollistët e huaj, u ngri brenda natës. Dhe të paktën për një herë, edhe kjo mungesë debati për temën, që buron prej sistemit autoritar kinez, duhet marrë si model.

Në Kinë edhe sot janë 827 mijë persona në karantinë. Kush hyn në kryeqytet duhet të plotësojë një formular me vendin nga vjen, vndin ku banon, si dhe të marrë angazhim që nuk do të dalë nga shtëpia për 14 ditë. Kjo në Pekin vlen për të huajt dhe kinezët, nuk ka dalim, sepse Kina e di mirë që kur të kalojë epidemia do të ketë sërish nevojë për sipërmarrës, teknikë, docentë të botës së globalizuar. Në Wuhan, prej më shumë se një muaji popullsia nuk mund të dalë nga shtëpia: shpenzimet për ushqime bëhen me porosi online dhe autoritetet kanë organizuar një sistem dorëzimi të porosive tek kangjellat e pallateve, për të kufizuar në maksimum kontaktet.

Nuk ka radhë dhe shpenzime të ekzagjeruara në supermarkete. Ne italianët, mes polemikave dhe mospërputhjeve po ecim drejt modelit kinez. Që ndoshta atje ku nisi gjithçka, po fillon të japë rezultate. Dje, për ditën e dytë radhaz, nuk u regjistruan raste të reja infektimi në Kinë jashtë Wuhanit: vetëm 36 të infektuar në 11 milion banorë.

Propaganda

Propaganda përhap imazhet e spitaleve të hapur posaçërisht për emergjencën, që po mbyllen: 13 nga 14 qendrat speciale nuk duhen më. I fundit do të çmontohet duke nisur nga sot. Wuhani dhe menjëherë më pas Hubei ishin mbyllur në 23 janar dhe për disa javë, çdo ditë janë numëruar mbi 300 të vdekur dhe mijëra të infektuar. Tani jo më. Duhet shpresuar që të dhënat janë të sakta, natyrisht.

Karantina për të paktën 60 milion banorë në Hubei, ndalimi i lëvizjes dhe punës për qindra milionë të tjerë, mbyllja e simboleve të krenarisë historike si Qyteti i Ndaluar, kanë patur një kosto shumë të madhe. Ka frustrim dhe zemërim: të premten në 6 mars, zëvendës kryeministrja Sun Chunlan u kontestua nga njerëzit që thërrisnin nga ballkonet: “Gënjeshtra, vetëm gënjeshtra. Autoritetet gënjejnë”.  Censura urdhëroi shtypin që t’ua vinte fajin “funksionarëve lokalë të panjohur që nuk kishin menaxhuar mirë furnizimet ushqimore për njerëzit në shtëpi, siç urdhëroi qeveria”.

LEXO EDHE:  A mund të ketë një fillim të ri të procesit të anëtarësimit të Ballkanit në BE?

LEXO EDHE:  Si gënjeu Basha për mediat/ Dy fytyrat e Lulit

Xinhua ka shkruajtur një lëvdatë të gjatë për shokun president Xi Jinping “që e ka zemrën të pastër si ajo e një fëmije dhe që e vendos gjithmonë popullin në qendër të prioriteteve të tij”.

Në Wuhan u urdhërua një “fushatë mësimi për mirënjohjen ndaj qeverisë”. Tentativa për të rishkruar narrativën është e dukshme: nga e akuzuar, Kina dëshiron që të shfaqet si zonjë e situatës. Xi ngrihet në nivelin e burrështetasit që shpëtoi vendin e tij nga katastrofa shëndetësore dhe ka bërë që pjesa tjetër e botës të fitojë kohë. Tani mbetet për të vendosur nëse masat kineze kanë funksionuar, pas dështimit të fillimit.

Partia-shtet

Pekini për të frenuar epideminë e ndali krejt vendin. Për këtë Partia-Shtet ka premtuar se ekonomia do të kalonte në vdekje klinike. Si mund t’ua japësh këtë siguri miliona sipërmarrësve dhe qindra-miliona punëtorëve? E thjeshtë: Pekini nuk ka turp që të thotë se dora e shtetit do të marrë përsipër kostot e krizës dhe të rimëkëmbjes.

Edhe ne italianët mund ta kemi këtë burim: BE që nuk duhet të dremisë kur Roma kërkon 7.5 miliard Euro më shumë. Unioni me Bankën e vet Qendrore, duhet të sinjalizojë tregjet se Italia dhe vendet e tjera të prekura nga Coronavirusi do të mbështeten pa hezitim (dhe pa ato shprehjet anakronike mbi bilancet). Brukseli duhet t’u thotë tregjeve dhe qytetarëve se dora evropiane nuk do lejojë spread-in që të sulmojë Italinë ndërkohë që kjo lufton me virusin. / Corriere della sera – bota.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Ka nisur “lufta e madhe” e çmimeve të naftës/ Kush do të fitojë?

Publikuar

-

Nga

Nga Nikolas K.Gvosdev “National Interest”

* Kur hynë në fuqi sanksionet e reja amerikane kundër Rusisë vitin e kaluar, presidenti rus Vladimir Putin paralajmëroi se Moska do të hakmerrej në kohën dhe vendin që do të zgjidhte ajo vetë. Prishja e marrëveshjes së OPEC-Plus, dhe provokimi i një lufte çmimesh në sektorin e naftës me Arabinë Saudite, mund të duket si një mënyrë e çuditshme për të reaguar, por edhe në këtë mënyrë mund të ketë brenda një strategji të zgjuar.

Unë besoj se Kremlini po luan fort që deri në fund të këtij viti, të jetë në gjendje që jo vetëm të dëmtojë interesat e Shteteve të Bashkuara, por edhe të rindërtojë partneritetin e tij me Arabinë Saudite. Një nga gabimet kryesore të politikanëve amerikanë, është zakoni i tyre i keq për të shpallur me zë të lartë strategjitë e tyre muaj apo edhe vite përpara se ato të zbatohen, duke iu dhënë kështu kundërshtarëve të tyre mjaftueshëm kohë për t’u përgatitur.

Gjatë 2 viteve të fundit, anëtarët e Kongresit e kanë bërë plotësisht të qartë se projektet ruse që anashkalojnë Ukrainën – gazsjellësit “Stream Turk” dhe “Nordstream 2”- ishin në shënjestër të tyre. Moska u përpoq të shpejtojë përfundimin e këtyre projekteve, përpara se një proces i ngadaltë legjislativ në SHBA-së, të mund të miratonte një raund të ri sanksionesh ndëshkuese. ”Stream Turk” përfundoi në kohë, dhe tashmë po dërgon energjinë ruse në Turqi dhe Evropën e Jugut. Ndërkohë gazjellësi “Nordstream 2”, do të ishte ndërtuar tashmë po të mos ishte për danezët dhe proceset e tyre të mbrojtjes së mjedisit, të cilët e mbajtën peng projektin derisa hynë në fuqi sanksionet amerikane.

Edhe me atë ndihmë – dhe kjo falë një mosmarrëveshje që Danimarka pati për një shitje të mundshme të Grenlandës – Moska pati paralajmërime kaq të shumta në kohë, sa që kërkoi nga kontraktorët e saj evropianë që të fokusoheshin më së pari tek pjesët më sfiduese teknike të gazjellësit.

Kompania ruse “Gazprom”, zotëron aftësinë teknike për të përfunduar projektin sipas kohës së planifikuar. Por “Nordstream”, ka të ngjarë të përfundojë deri në fund të këtij viti. Po, vonesat ishin të mjaftueshme për ta detyruar Rusinë të vazhdojë ta përdorë Ukrainën si një tranzit të eksporteve të saj.

Por pozicioni i Moskës në tregjet evropiane të energjisë, mbetet kryesisht i paprekur. Pra, plani rezervë i SHBA-së ka qenë inkurajimi i evropianëve, teksa “Nordstream” mbetet i papërfunduar, për të blerë sa më shumë energji të prodhuar nga burimet e Amerikës së Veriut.

Në fakt, një pjesë e rëndësishme e strategjisë amerikane, në një epokë të re të konkurrencës mes fuqive të mëdha, është të garojë me Rusinë mbi tregjet e energjisë, dhe të zvogëlojë burimet që Moska mund t’i grumbullojë si eksportuese e madhe e energjisë.

Në fillim, strategjia amerikane gjatë mandatit të dytë të administratës Obama, ishte të inkurajonte Arabinë Saudite të përsëriste performancën e saj të viteve 1980, duke shfrytëzuar aftësinë e vet për të rritur prodhimin dhe ulur çmimin e naftës, në mënyrë që të dëmtonte prodhuesit rusës,

dhe të detyronte Moskën të tërhiqej nga ndërhyrja e saj në Ukrainën Lindore dhe Siri.

Por edhe pse Arabia Saudite uli kostot e prodhimit të energjisë, Riadi nuk mundet që të përballojë shumë gjatë një luftë çmimesh, për shkak të dëmit të madh që kjo do t’i shkakonte buxhetit të këtij vendi.

Arabia Saudite, u zhvendos në mënyrë dramatike nga konkurrenca me Rusinë, drejt një strategjie të re të koordinimit me Rusinë. Në fund, Riadi dhe Moska u bënë boshti i marrëveshjes së re OPEC-Plus, që u nënshkrua enkas për të stabilizuar tregjet globale të energjisë, dhe për të vendosur një çmim “dysheme” për çmimet e energjisë.

LEXO EDHE:  Për Krishtlindje dhe në jetë, është mirë të zgjedhim një sjellje “zen”

LEXO EDHE:  Skanimet e trurit, mund të zbulojnë sa i rrezikuar është një person të vetëvritet

Në këmbim të bashkëpunimit, Moska priste që Riadi dhe shtetet e tjera të Gjirit Persik të drejtonin nga ekonomia ruse flukset e tyre financiare, të bllokuara nga sanksionet e SHBA-së. Blerja nga Katari e aksioneve në kompaninë shtetërore ruse “Rosneft”, është një shembull i kësaj qasje.

Por dobësia e saj, ishte “karta e egër” që do të përdorte sektori energjitik në SHBA. Prodhuesit amerikanë, ishin gati të përfitonin nga çmimet më të larta, dhe të mbushnin boshllëqet kur Rusia dhe Arabia Saudite të ulnin prodhimin e tyre.

Në kushtet kur Shtetet e Bashkuara nuk pranuan të bëhen pjesë e marrëveshjes OPEC-Plus, pjesëmarrja e vazhdueshme e Rusisë në të do të mbetet e kushtueshme, sidomos nëse Arabia Saudite vazhdoi të nxisë pajtueshmërinë e Moskës.

Ne kemi parë muajt e fundit një forcim të ri në politikat e Kremlinit, ku Rusia është e gatshme të rrezikojë përshkallëzimin e situatës, në mënyrë që të përfitojë apo të diskreditojë SHBA-në. Bota e ka parë këtë model në Siri përballë Turqisë gjatë javëve të fundit.

Rusët shkelën disa nga vijat e kuqe të Ankarasë, dhe më pas lejuan që Turqia të shihte në çfarë mase mundej të mbështetej ose jo tek Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e saj evropianë. Vetëm atëherë presidenti Rexhep Erdogan, shkoi në Moskë për të rihapur negociatat me Vladimir Putin.

Prodhuesit rusë të energjisë, e ndjenë se ishin në anën humbëse të dyshes Moskë-Rijad. Ata kanë kërkuar prej 1 viti që Rusia të dalë nga kjo marrëveshje. Dhe paniku i krijuar nga koronavirusi, u dha atyre mundësinë të argumentojnë se shkurtimet e mëtejshme të OPEC-Plus, nuk do të bënin asgjë për të parandaluar rënien e çmimeve të energjisë, dhe se Rusia do të vazhdojë të humbasë pjesën e saj të tregut global të energjisë.

Reagimi i sauditëve, ka qenë i ngjashëm. Ata i janë përgjigjur bllofit të Rusisë, duke premtuar të prodhojnë më shumë nafte me çmime edhe më të ulëta. Por rusët kanë ende disa avantazhe: buxheti rus ka ende mundësi të përmbushë objektivat e tij edhe me çmimet shumë më të ulëta të naftës, sesa do ta lejonte buxheti i Arabisë Saudite.

Rusia mund të rrisë eksportet e saj, ndërsa një rritje e eksporteve saudite do të kërkonte më shumë kohë. Për më tepër, Rusia duket se është e gatshme të angazhohet në një tjetër provë përballë metodës amerikane mbi eksportin e energjisë në periudhën e një luftë të gjatë të çmimeve.

Duke pasur parasysh që administrata Trump, nuk ka të ngjarë të blejë sasi të mëdha të prodhimit amerikan me një çmim të lartë, për të garantuar për rezervën strategjike, prodhuesit amerikanë do të përballen me perspektivën e të ardhurave shumë më të ulëta.

Nëse Xho Bajden zgjidhet president, atëherë amerikanët mund të presin të shohin më shumë rregullore mjedisore, duke e dëmtuar më tej prodhimin e naftës në SHBA. A do të ishin sauditët më të prirur të bënin sërish pazare me Moskën? Ndoshta. Një marrëveshje e mirës, varet nga ecuria e marrëdhënieve SHBA-Arabi Saudite, gjatë një lufte të gjatë të çmimeve të naftës./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE