Connect with Us

Familja Emblematike Jasharaj, flakadan i pashuar i lirisë së Kosovës martire

Opinione

Familja Emblematike Jasharaj, flakadan i pashuar i lirisë së Kosovës martire

Publikuar

-

Nga Azgan Haklaj
* Drenica u shndërrua në shekullin e XX-të kryeqënder e lëvizjes kombëtare për çlirim, ku spikati Prekazi si bazë e aksioneve të rrufeshme e të guximshme luftarake.
Sëpata e Ahmet Delisë, pushkët e Azem Bejtës, Shaban   Polluzhës, Tahir e Nebih Mehës mbajtën gjallë gati një shekull shpresën e çlirimit kombëtar nga Serbia.
Në pranverën e vitit 1981, me dt 13 maj doli në skenë Familja Jashari, kur Shaban Jashari me Hamzën dhe Ademin u betuan mbi varret e Tahir dhe Nebih Mehës se do ta vazhdojnë luftën deri në vetëmohim për çlirim e bashkim kombëtar.
Tahir Meha dhe Nebiu kishin rënë heroikisht në fushë të mejdanit me njësitet speciale të Jugosllavisë, të cilët treguan heroizëm të rrallë në luftimet e rrepta, duke asgjesuar disa prej tyre.
Shteti i Millosheviçit gjakatar e mbante nën mbikqyrje Familjen Jashari dhe e percillte vazhdimish sepse e shihte si rrezik shumë të madh që nga varrimi i Mehajve, në lëvizjen studentore të vitit 1989, për shkak të mbështetjes që ata i baënë asaj e në vazhdim.
Me dt 30 dhjetor të vitit 1991, në virgjilje të vitit të ri 1992 Ushtria Serbe sulmoj për herë të parë Jasharajt, por u detyrua të terhiqet për tu rikthyer me forca me të shumta me dt 22 janar të vitit 1998, në sulmin e dytë dhe përsëri kjo familje ndonëse me gra e femijë i rezistoj aksionit ushtarak megjithëse u plagosën vajzat e Ademit dhe Hamzës.
E turpëruar dhe e mundur ushtria e Kasapit të Ballkanit u tërhoq për tu shfaqur pas pak kohësh e shumtë në numër, me mjete të blinduara e artileri të rëndë me dt 5 mars të vitit 1998.
Pas tre ditësh luftime të ashpra me dt 5-6-7 mars ranë në fushën e nderit për tu përjetësuar në pavdekësi Komandanti Legjendar i UÇK- së Adem Jashari, Shabani e Hamza dhe dhjetra familjarë, mes të cilëve gra e femijë.
Këtij sulmi i mbijetoj Bashkimi, djali i Rifatit dhe Besarta, vajza e Hamzës.
Familja Jashari luftoi për tre ditë më guxim e trimëri të rrallë deri në vetëmohim, duke u pagëzuar kështu si kryefjala dhe kallzuesi më autentik i qëndresës për liri e pavarësi e për ta shkruar përgjithmonë emrin me shkronja të arta në Panteonin e Kombit Shqiptar.
Ajo u martirizua për çlirim e bashkim kombëtar.
Me aktin sublim të flijimit në emër të Atdheut u ba frymëzim për luftën çlirimtare shqiptare por edhe për lëvizjet e popujve që aspirojnë për liri.
Sot pas 22 vitesh përkulemi me respekt e mirënjohje para Komandantit të UÇK-së Adem Jashari dhe familjarëve të tij që dhanë jetën për lirinë e Kosovës.
Gjaku i tyre i derdhur lumë do të mbetet kurdoherë materie e gjallë e ndërgjegjes kombëtare, me mesazhin postulat se:
“Më e shtrenjtë se jeta ime, më e shtrenjtë se familja ime është Atdheu im”.
Vepra e tyre shendrit si flakadan i pashuar përjetësisht.
Sot pas 22 viteve, në ditën e kujtesës historike të Familjes së Jasharajve, kujtojmë me pietet Komandantin Legjendar të UÇK- së së lavdishme Adem Jashari, që realizoi ëndrrën shekullore të Kosovës për liri dhe pavarësi dhe vitin që shkoi kemi festuar me madhështi 20 -vjetorin e çlirimit e para pak ditësh 12- vjetorin e Pavarsisë së saj, si dhe shembien e kufijëve mes shqiptarëve duhet ti them Bacës Adem se ëndrra juaj nuk është përmbushur.
Ju dhatë jetën për Kosovën e lirë e sovrane dhe për bashkimin kombëtar.
Por projekte të reja ndarje po hartohen në kurriz të shqiptarëve dhe kufj të rinj po ndërtojnë mes tyre.
Ogur i zi është qarkullimi i një draft- marrveshje mes Kosovës dhe Serbisë me qëllim njohjen e Kosovës nga Serbia në të cilin parashihet:
“Krijimi i Osecacionit të komunave serbe, i cili manaxhon shëndetësinë, ekonominë dhe arsimin nga Serbia.
Kisha Ortodokse Serbe me të gjitha pronat e saj në Kosovë do të jetë etnitet me pavarësi të ngjashme si të Vatikanit.
Krijimi i një komune të re serbe në Kosovë duke i marrë territor Vushtrisë, Obiliqit, Skenderajt e cila do të lidhet me Graçanicën, komunë me popullsi serbe, jetësimi i idesë mëparshme të Prilluzhës, që do të mbetej gozhda e Nastradinit.
Komuna e Lepasoviqit t’i takojë Serbisë në demarkimin e ri që do të bëhet mes Kosovës e Serbisë”.
Baca Adem, Gebëlsi i Millosheviçit,Vuçiçi me ndihmën e konspiracionistëve shqipfolës tentoj ta rrëmbejë Trepçen, vlera e të cilës është e barbartë me buxhetin 100 vjeçar të Shtetit të Kosovës, por Qeveria Haradinaj e shpalli atë pasuri shtetërore dhe e parandaloj.
Në Samitin e Berlinit, ndonse i vetëm bashkëluftëtari i juaj ish Kryeministri Haradinaj u ba barrikadë e pakapërcyeshme e skenarëve për ndarjen e Kosovës, dhe shterroj ëndrrat serbiane për Serbinë e madhe apo Jugosllavinë e re.
Fatkeqësisht në këtë skenar janë përfshirë me Vuçiçin Kryeministri ynë Rama e bashkëluftëtari juaj Presidenti Hashim Thaçi.
I çmendur nga dëshperimi për deshtimin, Kryeministri ynë me sivëllaun e tij Vuçiçin ideuan miniShengenin Ballkanik për të aneksuar Kosovën dhe krijimin e bajpaseve detare për Serbinë.
Paturpësia e Edi Ramës arriti deri aty sa ta padisë gjoja për shpifje bashkëluftëtarin tuaj, ish Kryeministrin e Kosovës z Ramush Haradinaj.
Baca Adem, Ramush Haradinaj i vendosi taksë Serbisë ndërsa Edi Rama u vendosi taksë shqiptarëve në Rrugën e Kombit dhe krijoj kufijë të ri, për shembien e të cilëve ju e dhatë jetën tuaj dhe sakrifikuat familjen.
Kryeministri ynë Edi Rama i kërkon Kryeministrit Albin Kurti ti heqë taksën Serbisë dhe deklaron nëpër studiot televizive se kosovarët e paguajnë taksën e Rrugës Kombit me krenari.
Baca Adem, kuislingët, esadistët, zervistët, kanë rrëmbyer pushtetin, dhe po luajnë pokër me demokracinë dhe Kombin tonë.
Koha therret Adem të rinj.
Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Eduard Zaloshnja/ Populli “kuqeblu”, “violet” dhe “gri”

Publikuar

-

Nga

Bazuar në të dhënat zyrtare të KQZ-së dhe të Gallup-it, banorët e rritur të Shqipërisë në vitin 2017, u përvijuan në tre sinorë të ndryshëm elektoralë, që ishin pak a shumë të barabartë. Pavarsisht se në zgjedhjet e 2017-ës nuk kishte koalicione zyrtare mes partive, tre sinorët e ravijëzuar qartazi ishin: 1) sinori “kuqeblu”, ku dominonte flamuri blu i PD-së dhe flamuri i kuq i LSI-së; 2) sinori “violet” ku dominonte flamuri socialist; 3) sinori “gri”, i populluar nga banorët mosvotues. (Shënim: 1.4 milionë emigrantët e llogaritur nga Gallup-i nuk futen në këtë tablo, sepse vetëm pak mijëra prej tyre vijnë për të votuar në Shqipëri).

Në të gjitha sondazhet që kam zhvilluar pas zgjedhjeve të 2017-ës, kam konstatuar një rregullsi të frikshme. Me luhatje brenda kujfive mëse normalë të marzhit të sondazheve (+/-3%), përgjigjet e pyetjve me konotacion politik janë grupëzuar pak a shumë brenda 3 sinorëve të sipërpërmendur.

Fjala vjen, pyetjes “A duhet shkarkuar Ilir Meta nga posti i Presidentit të Republikës për shkelje të Kushtetutës?”, shumica dërrmuese e popullit “violet” i është përgjigjur “po”; shumica dërrmuese e popullit “kuqeblu” i është përgjigjur “jo” dhe shumica dërrmuese e popullit “gri” i është përgjigjur “s’e di”. Dhe jo më kot, në sondazhet mujore që kam zhvilluar prej qershorit të 2017-ës (me pak përjashtime), PS-ja më del me vota që luhaten diçka mbi 50-përqindëshin, ndërsa koalicioni “kuqeblu” diçka poshtë 50-përqindëshit.

Që “revolucioni” i nisur në bulevard më 2 mars nga Ilir Meta të ketë sukses afatgjatë, duhet që t’i bashkohet jo vetëm populli “kuqeblu”, por edhe populli “gri”. Sidoqoftë, ky i fundit s’para u bashkohet politikanëve që, në një mënyrë apo në një tjetër, janë ulur për 30 vjet në krye të sofrës së pushtetit…

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Tanush Çaushi/ Çamëria, çështje part-time (me kohë të pjesshme)?

Publikuar

-

Nga

I ulur përballë Korfuzit të bukur tek Pylli i bukur me pisha, në afërsi të skajit më fundor të Konispolit, sytë i kam ngulitur tek vija kufitare në Qafë-Botë. Konispoli, skaji më jugor i Shqipërisë së sotme. Këtu përplasen jo vetëm dallgët e detit Jon, por edhe historia e lashtë e Neolitit dhe e Kaonisë dhe e Thesprotisë. Këtu përplasen edhe epokat e historisë së Çamërisë. Këtu mijëra çamë më shfaqen gjithmonë të zbathur dhe të dëbuar nga vatrat e tyre. Natën më shfaqen vajza çame të veshura me të bardha, që ëndërronin ditën e dasmës, por nuk e gëzuan dot atë dite. Më tutje gjyshja më vështroi me një shikim të rreptë si për të më thënë: – Harram e paçi, të paktën na kujtoni! Çamëria, kjo sfidë e diplomacisë shqiptare tashmë jashtë axhendave të qeverisë shqiptare dhe të qeverive të pas viteve 90. Çështja çame është çështje kombëtare, por duket se është lënë në harresë dhe nuk trajtohet si e tillë. Zgjidhja e kësaj çështjeje kërkon një aksion politik diplomatik, por duket se edhe “vllau” nga Kosova, ministri i jashtëm nuk e ka në axhendë këtë çështje. Politikanët shqiptarë nuk kanë kohë të merren me çështjen kombëtare të Çamërisë. Ata janë të “zënë” me revolucione të mëdha dhe modele qeverisjeje inovative që bota si ka parë ndonjëherë. Ndonjëherë, duke dashur të bësh gjëra të mëdha harron të bësh gjërat më bazike: – Një nga gjërat më bazike për një politikan dhe qeverisës është çështja kombëtare dhe pjesë e saj është çështja çame. Çfarë po ndodh vallë me çështjen çame? Është shumë e çuditshme sesi gjithë këto media, portale, gazeta, opinionistë të talentuar e zhurmuesa nuk e hapin gojën fare dhe nuk e përmendin këtë çështje? Është e qëllimshme apo është neglizhencë? Pyetje pa përgjigje. Ah po, njëherë në vit shkojmë dhe vendosim një tufë me lule në varrezat e Kllogjerit në kufi. Pastaj dëgjojmë disa fjalime dhe këtu mbyllet kjo histori. A duhet të kemi një strategji për këtë çështje? A duhet ta ngremë në institucionet ndërkombëtare këtë çështje? A duhet të bejmë plane veprimi me objektiva? Çamëria është një çështje part-time? Kur do kujtohemi për të që ta ngremë problemin për zgjidhje? Përse media nuk e quan dhe nuk e përmend këtë çështje me rëndësinë që i takon? Përse bëhen emisionee pafund për çështje të parëndësishme dhe oër Çamërine jo? Nuk bëhet fjalë për ndryshim kufijsh, por për të drejtat e njeriut. – Deri kur ma?

LEXO TE PLOTE

Opinione

Përse Shqipëria nuk ka nevojë për një President mjeran si Ilir Meta që sulmon SHBA-të dhe premton revolucion?!

Publikuar

-

Nga

Nga Rigels Seliman

Pas mbrëmjes së 2 marsit, presidenti Ilir Meta dhe tabori i tij janë në ekstazë dhe në botëkuptimin e tyre të vogël mendojnë se kanë kapur qiejt. Por e kundërta do ishte më aktuale, pasi Meta dhe ata që mbështesin atë, janë thjeshtë duke marrë malet.

Megjithatë, mua nuk më intereson se çfarë bën Meta dhe shpurra e tij. Mua më intereson të analizoj disa detaje nga rrugëtimi i Metës në rrugën qorre ku ka hyrë. Së pari dua të theksoj për ju që po lexoni këto rreshta dhe që mbështesni opinonin tim rracional, por edhe për ju që nuk pajtoheni me pikëpamjet e mia, se Shqipëria nuk ka nevojë për një President mjeran si Ilir Meta.

Madje, për të arsyetuar mendimin tim unë do sjell disa shembuj flagërant që tregojnë qartë se ne jemi pa president dhe se ai që gëzon aktualisht këtë ofiq është thjeshtë peng i gjendjes së rënduar psikologjike të tij. Ilirit i flet gjuha, se truri i ka ikur në drejtim të paditur. Po, po mos u çudisni, por Meta është një mjeran dhe si i tillë, i duhet kujtuar se është në rrugën e gabuar! Dhe a e dini pse?! Sepse presidenti Meta ka shkelur në dërrasë të kalbur dhe kërkon që të fitojë zemrat e qytetarëve, duke premtuar revolucion e sulmuar mazhorancën socialiste që e vendosi në krye të shtetit, si dhe reformën në drejtësi. Po a e di Ilir Meta se reforma në drejtësi është prodhim i SHBA, e cila është aleati jonë strategjik.

Kështu që, sulmet ndaj reformës, unë i përkthej si sulme ndaj amerikanëve. Dhe duke qënë si të tilla, unë refuzoj dhe ndihem i turpëruar që kam Ilir Metën si President të Shqipërisë. Unë si qytetar, por edhe si gazetar i politikës jam i bindur se Shqipëria nuk ka nevojë për një President mjeran si Ilir Meta që sulmon amerikanët dhe premton revolucion.

LEXO TE PLOTE