Connect with Us

Nga Astrit Patozi/ Bulevardi, si këmbanë për zgjimin e Shqipërisë normale

Opinione

Nga Astrit Patozi/ Bulevardi, si këmbanë për zgjimin e Shqipërisë normale

Publikuar

-

Patozi pd i duhet udheheqje e re

Ka një ekzaltim të madh të atyre që organizuan apo udhëhoqën mitingun e Ilir Metës dje në bulevard. Aq i madh ishte shfrimi i gëzimit, sa krijoi edhe përplasje të forta shifrash për pjesëmarrjen, siç ishte, fjala vjen, kontrasti mes 100 mijë qytetarëve, që kishte numuruar Nikoll Lesi me 500 mijë vetët e Sali Berishës. Por tek e fundit, numrat nuk kanë shumë rëndësi që një manifestim politik të konsiderohet i suksesshëm. Nëse ata që iu përgjigjen thirrjes së Presidentit për të mbrojtur në shesh kushtetutën janë ndjerë fitues, pasi u dha komanda shpërndahu, gjithçka ia ka vlejtur dhe është i kotë çdo debat tjetër.
Problemi është se shumica prej tyre, natyrisht jo të gjithë, kur kanë marrë rrugën për në shtëpi u janë rikthyer sërish halleve të veta, që nisin me papunësinë e nuk dihet se ku mbarojnë. Pjesa dërrmuese e asaj turme ka 7 apo më shumë vjet që e plugon bulevardin “Dëshmorët e Kombit” dhe pas çdo mitingu dëgjon udhëheqësin nga foltorja që bërtet për një fitore të madhe, pasi e ka copëtuar pa mëshirë dhe pastaj rrëzuar me fjalë armikun e kombit, ndërkohë që ky i fundit e sheh rënien e vet gjithmonë live në televizor. Nuk janë të paktë ata, që u ka takuar të kenë të dalë në protesta më shumë kundër heronjve të sotëm, të cilët dikur kanë qenë kundërshtarë të egër, se sa kundër armikut, që u ka shkelur këto ditë kushtetutën e presidentit. Por edhe kjo nuk ka shumë vlerë në një kohë, kur i shpallur luftë çdo gjëje racionale, që ka tepruar pa u vrarë dhe likujduar në këtë vend.
Nga ana tjetër ka një përpjekje të sforcuar për ta delegjitimuar dhe për ta injoruar protestën, sikur jetojmë në një vend që po qeveriset mirë nga Edi Rama, por janë disa të llastuar, të cilët nuk kënaqen asnjëherë edhe botën po t’u falësh. Ndërkohë që kjo qeveri e ka bërë baltë, aq shumë në këto 7 vjet, sa që duhet të ishte larguar shumë kohë përpara se Ilir Meta të zbulonte këto shkeljet e kushtetutës së vet. Madje, edhe në rast se do të mërzitet ndonjë udhëheqës i Partisë Demokratike, mund ta themi se ajo e ka merituar të largohet që gjatë kohës kur qeveriste në koalicion me LSI-në e tij, jo shumë larg, por vetëm 2 vjet e ca më parë.
Sot ata ndjehen të qetë nga pafuqia e revlucionit, që i është lagur baruti, por po ta shihnin si kërcënim protestën në bulevard dhe betimet e presidentit, edhe ata me siguri do të thërrisnin popullin e tyre në bulevard. Për t’i treguar dhëmbët dhe muskujt deri në fund armikut të palës tjetër, të cilin në raste të tjera e kanë pasur në krah si bashkëluftëtar. Dhe do të fillonte pastaj ai debati i neveritshëm me shifrat, që nuk kuptohet se pse vazhdon prej gati 30 vjetësh në këtë vend, kur të gjithë e dinë se i vetmi numurim që ka vlerë janë zgjedhjet.
Por, gjithësesi, në rast se ata që dolën dje në bulevard janë të lumtur me faktin që disa herë në vit bëhet dikush sebep që i bën bashkë në një miting kundër qeverisë dhe pastaj asgjë nuk ndryshon, diskutimi nuk ka asnjë vlerë. Sepse normalisht ai duhet të zhvillohet me ata që nuk e pranojnë këtë ritual të mërzitshëm dhe poshtërues, edhe pse mund të mos kenë qenë dje në protestë.
E vërteta është se Shqipëria normale nuk ishte dje në “manifestumin” e Ilir Metës, por ajo nuk ka asnjë lidhje edhe me qeverinë e korruptuar dhe zullumqare të Edi Ramës. Ajo është e lodhur dhe e cfilitur nga betejat e paprincipta të 3-4 mëkatarëve përsëritës dhe nga aleancat e tyre të neveritshme, në gjithë këto vite, që po e bëjnë të pajetueshëm këtë vend.
Ajo është sot shumica e papërfaqësuar, të cilën nuk e llogarisin, sepse nuk mund ta numërojmë dot, as si dëgë mimoze që tundet në protestën e Ilir Metës dhe as si like facebook-u në postimet bajate dhe patetike të Edi Ramës. 30 vjet janë shumë që të shikosh të njëjtët personazhe, nganjëherë edhe të ricikluar, që të tundin para fytyrës flamujtë e rreckosur dhe të njollosur keq nga korrupsioni dhe abuzimet e rënda me pushtetin të një morali, që nuk ekziston më.
Është, në fakt, pikërisht ajo Shqipëri që e dëshiron dhe e meriton më shumë se kushdo tjetër ndryshimin. Por që ai të vijë, duhet që ajo të zgjohet dhe të marrë përgjegjësi. Pa pasur nevojë që të jetë ushtare në betejat apo kauzat e rreme të atyre, që gënjejnë duke u fshehur pas kushtetutës dhe himnit të kombit. Ndryshe, fatin e të vetmes Shqipëri që kemi do ta vendosin ekskluzivisht banorët e bulevardit, pavarësisht flamurit, degës së pemës që mbajnë në duar apo dhe të emrit të udhëheqësit, që i fton gjithmonë për “shpëtuar atdheun”. Madje nuk është çudi që të njëjtët njerëz, herë të parakalojnë si fitimtarë dhe, herë të protestojnë si të mundur në bulevard.

Image may contain: 2 people

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Në djall Maradona/ Po na vdesin të njohurit, miq e të afërm dy hapa larg nesh

Publikuar

-

Nga

Në djall Maradona/ Po na vdesin të njohurit, miq e të afërm dy hapa larg nesh

Nga Çlirim Gjata

Këto ditë, nga njerzit që kam njohur, u ndanë nga jeta për shkak të covid-19 dy mjekë dhe një pedagoge. Media po çahet për vdekjen e Maradonës. Në djall Maradona! Po na ikin të njohurit, miq e të afërm dy hapa larg nesh.

E kush ishte Maradona?! Një futbollist i shquar për 10 vjet e më pas një drogaxhi i llastuar për 30 vite. Sa herë kishte nevojë për para, shkonte te komunistët në Kubë dhe bënte lolon e Fidel Kastros.
Ndërsa sot humbi luftën me virusin një doktor i mrekullueshëm, doktor Nini. E kam njohur më pak, sepse më shumë kam njohur prindërit e tij të urtë. Dy juristë me të cilët kam punuar e që shquanin me qytetarinë e tyre.

Po kështu edhe doktor Ibrahimi nga Dibra. Çfarë burri! I jashtëzakonshëm! Me aq pak sa kam ndenjur me doktor Ibrahimin, të lë kaq shumë keqardhje.
Po kështu edhe zysh Kozeta. Në protestën e Teatrit më ra rasti ta njoh. Ajo që binte në sy ishte optimizmi i saj, që rrallë gjëndet ndër shqiptarë.
A thua covid po merr veç njerëz të mirë, apo na duket ne, se nuk po kalon nga vatha e dreqit? Në raste tilla bestytnia bën të vetën.

LEXO EDHE:  Doktor, ky pacient nuk ka shërim

LEXO EDHE:  Përplasjet PS-LSI/A po përgatitet Rama të propozojë Nasip Naçon si Kryeprokuror?

Po qeveria ku është? – pyesim si ai fëmija në fund të përrallës për kafshën e frikshme të papërmendur. Qeveria dërgon ansamblin popullor poshtë dritareve të covid të kërcejë. Ose më mirë të themi, po hedh valle para të vdekurve.

Ndërsa për Maradonën do mbahen minutat hipokrite të heshtjes, në ndeshjet me stadiume bosh, për këta njerëz nuk do të ketë heshtje publike. Ne nuk ju shkojmë dot në varrim, as për një kafë në shpi, të shoqëruar me “të rroni e ta kujtoni” nuk mundemi. Çfarë smundje e mallkuar.
Por, do të kenë kujtimet tona, që zgjasin po aq sa ne e përtej nesh. Këta njerëz e shumë të tjerë si këta, kanë zënë vend në memorje dhe kjo ka vlerë më shumë se gjithë heshtja e botës. Do luftojmë kundër kësaj sëmundjeje; do rrojmë dhe ti kujtojmë të gjithë të humburit tanë.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Klodian Tomorri/ Virusi dhe Shqiperia

Publikuar

-

Nga

Nga Klodia Tomori/ Gënjshtra e qeverisë me pandeminë

Nje nga menyrat me te mira per te pare se si po e godet virusi Shqiperine eshte te krahasosh rritjen e vdekshmerise totale krahasuar me mesataren e 5 viteve te fundit. Thjesht krahasimi i vdekjeve qe raportohen per shkak te Covid ne shume raste mund te jete keqorientues, pasi vende te ndryshme kane protokolle te ndryshme.

Ky grafiku tregon rritjen e vdekshmerise ne 9 mujorin e pare te ketij vitit krahasuar me mesataren e 2015-2019 per Shqiperine dhe vendet me te prekura nga pandemia ne Europe.

Sic duket qarte te gjitha vendet kane rritje te vdekshmerise totale kete vit, qe varion nga 4.7 per qind ne Suedi deri ne 12.9 per qind ne Britani.

Shqiperia nuk eshte shume larg prej tyre. Ne nente muajt e pare te vitit, numri i vdekjeve sipas INSTAT ishte 5.6 per qind me i larte se mesatarja e 5 viteve te fundit. Kjo e con Shqiperine afer Frances me 6.2 per qind dhe madje edhe afer Italise, ku numri i vdekjeve eshte 8.6 per qind me i larte se mesatarja 5 vjecare. (Per Italine te dhenat jane te disponueshme vetem per tetemujorin, pra deri ne fund te gushtit)

LEXO EDHE:  Doktor, ky pacient nuk ka shërim

LEXO EDHE:  Shpëtim Gjika thumbon Metën/ Edhe nja dy-tre dekorata dhe marr statusin veteran

Problemi me Shqiperine eshte se pandemia ka qene me agresive ne dy muajt e fundit, tetor dhe nentor, jo vetem me rritjen e te prekurve, por edhe ne termat e vdekshmerise. Gjasat jane qe rritja vjetore e vdekshmerise do te jete me e larte se sa 5.6 per qind qe rezulton ne nente muajt e pare, qe do te thote se Shqiperia nuk hyn tek vendet e goditura pak nga virusi. Prekundrazi. Vdekshmeria totale ne Shqiperi eshte rritur thuajse me te njejtat ritme si ne vendet me te prekura te Europes.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Andi Bushati/ Kush po i përbalt bluzat e bardha?

Publikuar

-

Nga

Nga Andi Bushati/ Kush po i përbalt bluzat e bardha?

Në disa nga debatet e mbrëmjes të së hënës që arrita të ndjek më bëri përshtypje një fenomen që riprodhohej si me regji.

Ndërsa përfaqësuesit e opozitës e përsërisnin deri në kompleks, se akuza e tyre për fshehjen e numrit të vdekjeve nga Covid- 19 nuk binte mbi mjekët, por mbi zyrtarët e qeverisë, këta të fundit i hidheshin në fyt me dredhinë standarte, se po njollosin bluzat e bardha.

Pra, skenari ishte ngado i njëjtë. Atyre që u kërkohej llogari përse nuk kishin raportuar përpara publikut, as gjysmën e 1200 personave që, në këto nëntë muaj, kanë humbur jetën nga pandemia, përdorinin si mburojë mjekët dhe fshiheshin pas mantelit të tyre.
Nga ky pozicion vinin pastaj me radhë të gjitha etiketimet për përfitimet politike nga fatkeqësia, për lojën makabre me humbjen e jetëve, për mosbesimin tek profesionistët, për aleancë me armikun e padukshëm, etj.

Natyrisht, fakti se është qeveria ajo që ka vendosur ta lërë mbi profesionistët e shëndetësisë barrën e manipulimit propogandistik të shifrave, nuk i bën ata të paprekshëm. Në këtë debat togfjalëshat “heronjtë tanë”, “luftëtarët e frontit të parë të betejës”, nuk prezumojnë automatikisht, se ata janë kriteri i së vërtetës.

Në Shqipëri shprehja me guxim e mendimit të pavarur të profesionistëve mbetet një mision i pamundur. E këtu nuk kanë pse bëjnë përjashtim as mjekët.

Në një mjedis, ku policët fshehin dokumentat e interpolit për të mbrojtur deputetët që votojnë pro kryeministrit, ku inxhinjerët dhe arkitektët nëshkruajnë ekspertiza se teatri do shembej me tërmetin më të parë, ku arsimtarët e Dibrës i nënshtrohen presionit për shitben e votës tek ai që i ka dhënë vendin e punës, ku prokurorët nuk hetojnë dot trafikantët dhe gjykatësit lirojnë kriminelët e lidhur me pushtetin, bluzat e bardha e kanë të vështirë të sillen ndryshe.

Kush do të bindet e ka tejet flagrant një shembull të disa viteve më parë. A nuk ishin mjekë ata dy ditëzinjtë, që thanë me gojën plot nën presionin e tmershëm të pushtetit, se viktimat e 21 janarit ishin vrarë nga afër, pra nga vetë protestuesit, ndonëse më vonë rrezultoi krejtësisht e kundërta? A nuk e vunë ata politikën mbi profesionin? A nuk gënjyen harbutshe të thyer nga makineria manipulative e qeverisë?

Pra nën trysninë e regjimeve autokratike edhe për ata që kanë bërë betimin e Hipokratit, nuk është e lëhtë të sillen me ndershmëri dhe profesionalitet.

LEXO EDHE:  Ja kush janë shqiptarët e Kosovës të dorëzuar mbrëmë në Kumanovë (Foto)

LEXO EDHE:  Çfarë na treguan tërmetet dhe koronavirusi për Shqipërinë?!

Pikërisht kjo po ndodh edhe sot me trupën e mjekëve. Ata e kanë pothuajse të pamundur, në kushtet e sakrificës sublime, të mungesës së kapaciteteve njerëzore dhe teknike për të përballur pandeminë, që të kenë dhe ndershmërinë qytetare edhe guximin intelektual dhe fuqinë profesionale për të çmontuar manipulimin e qeverisë.

Ndonëse në kartelat mortore ata e shkruajnë si duhet shkakun e humbjes së jetës, ata nuk kanë forcën të ngrenë zërin, kur një i vdekur në brendësi të spitaleve Covid, nuk llogaritet si viktimë e pandemisë.
Ndonëse janë të informuar me atë që ndodh kudo në botë, ata e pranojnë që në këtë vend të mos ketë një protokoll të qartë zyrtar, se cilat jetë do të quhen si të humbura nga Covid-19.

Ndonëse i kanë lexuar rekomandimet e OBSh, ata qëndrojnë gojëkyçur para llogarive manipulative të qeverisë.

Pikërisht nga ky kolaboracionizëm përfiton rilindja, për të fshehur shifrat që i duhen për të thënë se nën udhëheqjen e Edi Ramës, “ne jemi edhe më mirë se Italia dhe Gjermania në përballimin e pandemisë”.

Pikërisht se ata pranojnë primatin e pushtetit politik mbi të vërtetën shkencore, ne gjendemi në pikën ku deklarojmë diçka më shumë se 500 vdekje, kur nga spitalet eksluzivisht Covid kanë dalë dyfishi i kufomave.

Dhe ngaqë ndodh kështu, zyrtarët e qeverisë marin guximin, që kur akuzohen se fshehin shifrat e vdekjeve, të futen poshtë përparses së mjekëve. Ashtu siç ndodhi në emisionet e së hënës në mbrëmje, gjatë të cilëve opozita vinte gishtin mbi Ramën, ndërsa mbrojtësit e tij ia kthenin se po përdhoseshin bluzat e bardha.

LEXO TE PLOTE