Connect with Us

Nga Artur Zheji/ Henri Çili, ky vrasës me pagesë

Opinione

Nga Artur Zheji/ Henri Çili, ky vrasës me pagesë

Publikuar

-

Kishte kërcënuar dhe rrezikonte në mënyrë kriminale, të fshehtë dhe hipokrite, me pushkë dhe me penë, Kongresin e suksesshëm të Edi&Linda Ramës, të mbajtur në Pallat të Kongreseve, e nën siglën e Pastiçerisë Socialiste!

E arrestuan pra më në fund, vrasësin serial, fytyrën më kriminale të Shqipërisë së fshehtë, Henrin, apo Naimin, si dhe ja kujtojnë dashamirësit e tanishëm, emrin e tij të origjinës.

Banda e tij, themeluar në errësirat e bodrumeve më të errta, me një organizim kompleks, që si një oktapod gjigant kontrollonte dhe zhvaste të gjithë vendin, duket se u mbërthye në mënyrë spektakolare, u çmontua dhe koka e krimit u arrestua e është tash pas hekurave.

Henri Çili, kjo fytyrë e frikshme, ideator i bandave Kçkëiste të Shqipërisë, ky gjarpër i fshehur, ky vrasës i shumëfishtë, poliagjent, themelues i disa (gjashtë për saktësi) grupeve të strukturuara kriminale, të njollosura me gjakun e pafajshëm të shumë shqiptarëve, tani, falë Reformës në Drejtësi, falë Rilindjes që na Rilindi të gjithëve, gjendet sot në qeli!

Në një qeli të ftohtë, në të njejtën qeli, të thellë e të ndyrë, të banuar nga minj dhe lakuriqë nate, ku dhe, do të përfundojnë të gjithë armiqtë që ka pasur, ka, e do të ketë, Shqipëria jonë Socialiste!

Fëmijë të lumtur të Shqipërisë, tani e tutje shikoni dhe bëni “like”, Kongresin e Partisë Socialiste, fytyrat e qeshura të Edit, të xhaxhi Gramozit dhe të xhaxhi Gjushit, lërini kartonat dhe lëreni Tomin dhe Jerry-n, ndiqni Kongresin! Gëzojuni dhe brohorisni pra, për të ardhmen tonë të pandalshme e moderniste!

Sepse, Henri Çilin, falë syrit të mprehtë të Organeve tona, është tashmë në duart të sigurta!

LEXO EDHE:  Artur Zhej ia merr në "kthesë" Nard Ndokës/ Ja "perla" e tij sonte

Henrin, këtë përbindësh që hante çdo mëngjes një foshnjë të skuqur me gjalpë, në drekë, thyente një Bankë dhe në darkë, vetë gostitej me verë, përzier më gjakun e Partisë (që për pak I zuri besë këtij armiku), i është dhënë vendi i merituar, në qeli.

Luani pra, lumturisht dhe lirisht, me besimin e patundur te Partia Mëmë, ju fëmijë, nëna dhe baballarë të Republikës sonë, krejt lirisht parqeve dhe klubeve!

Droga u zhduk!

Vrasjet nuk do ketë më, në vendin tonë të bekuar nga kjo qeverisje, sepse vrasësi serial, apo Nona, dhe organizatori djallëzor i të gjitha vrasjeve në Republikën tonë, u zbulua, u dreqos dhe u prangos, mbas një pune shëmbullturore të organeve kompetente, zbuluese, ndëshkuese, arrestuese dhe demoralizuese…

Por, askush të mos harrojë, se organizatat kriminale, të cilat do të shkulen, një e nga një, (premtim solemn ky i Edi Ramës), e që nuk e duan të mirën e shqiptarëve, kanë rrënjë të thella dhe akoma capak përfaqsues, në mediat shqiptare.

Ata maskarenj, do përfitojnë edhe ca, nga mbrojtja e Evropës, por dihet, se ashtu si të gjithë armiqtë e Shqipërisë sonë Socialiste, herët a vonë, do ti kenë ditët e numëruara.

Organet kopetente, po punojnë për këtë qëllim!

“Dhe mbas Çilëve, do dëgjoni shpejt, edhe emra të tjerë, që do të bien në rrjetën e ndershme dhe të paanshme, të Drejtësisë së Reformuar Shqiptare”, është dëgjuar të thuhet në dhomat e pushtetit suprem, të Partisë…

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Tanush Çaushi/ Mjaft më!

Publikuar

-

Nga

Shqipërinë e kryqëzuat dhe e gozhduat si Krishtin e gjorë. Pastaj i bëtë xhenazen duke qarë me lot krokodili. Mjerë ne që na kanë pushtuar këta shplarësit e trurit. Pse nuk heshtni më mirë dhe të na lini në hallet tona?

Boll më, se jeta nuk është bardh e zi dhe siç na e servirni ju o Analistë, Opinionistë dhe Politikanë.

Edhe në Shqipëri jetohet dhe punohet. A do na lini të punojmë dhe jetojmë në këtë vend? A do i ndalni mallkimet për rininë që e detyroni të lërë atdheun?

Pse për ç’do arritje ngrini vetullat dhe rrudhni buzët? Pse ulërini dhe bërtisni dhe debatet televizive i ktheni në “llogje kavaje”?

Nxiheni dhe bëheni stuhi sa herë atdheu bën hapa përpara?

Pse o politikanë nuk konkuroni me programe dhe me intelektualë, por me kriminelë dhe me njerëz që mbajnë fjalime debatiku sikur do çlirojnë atdheun?

Kryeministri bën si Sulltan me shumë vezirë.

Presidenti gati të marrë kalin me shqiponjën në ballë dhe të shpëtojë mëmëdhenë.

Kryeopozitari herë del si Ertugrul dhe herë bëhet si Manhatma Gandi.

Drejtësia ende pa kokë pret që të gjejë ëngjëllin në Tokë.

Çështë gjithë ky ekstremizëm?

LEXO EDHE:  Artan Fuga “shpërthen” ndaj Henri Çilit/ Shikoni ç’ka bërë në fushatën për Lulzim Bashën

LEXO EDHE:  Detajet/ Kur e ndryshoi emrin Henri Çili

Ndërsa kthehemi të lodhur nga puna dhe stresi i ditës, përpiqemi që të dëgjojmë ndonjë lajm të mirë. Televizori mbetet e para alternativë.

Përpijmë emisionet televizive me shpresën se do mësojmë diçka të re dhe të bukur për të ardhmen tonë. A thua mund të gjejmë një shpresë?

Por, mbetemi të zhgënjyer dhe të habitur sesi emisionet më të ndjekura politike, nuk kanë në tematikën e tyre çështjet që shqetësojnë komunitetet, hallet e njeriut të thjeshtë dhe problemet apo edhe arritjet.

Të diskutosh “për mustaqet e Çelos” dhe të injorosh problematika të shumta. Çfarë media është kjo dhe kujt i shërben? Shplarja e trurit kryhet më së miri nga këto media që i shërbejnë interesave të ngushta.

Halli kryesor është Presidenti Meta, Zemërimi i Bashës dhe batutat e Ramës.

Rrotull kësaj vërtiten disa analistë politikë që përditë e më shumë na shplajnë trurin me idetë që hedhin. Nuk kemi probleme dhe çështje të tjera ne vallë?

Boll më o pseudointelektualë! Na mërzitët dhe na morët edhe atë energji pozitive që kemi.

Befas mu kujtua Ferma e Kafshëve: “të gjitha kafshët janë të barabarta, por disa janë më të barabarta se të tjerat”.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Ilir Levonja/ Përse Henrin të parin dhe jo Edi Ramën

Publikuar

-

Nga

Ka një fërkim duarsh dhe urrejtje frontale, sidomos nga ata që i lumturon qeveria, karshi arrestimit të Henri Çilit. Madje një shpurë e mirë deklarojnë me seriozitet të rëndë se ka shkelur ligjin, ka bërë atë që nuk bëhet duke tentuar të lirojë dy të akuzuar për vrasjen e një polici në Lazarat. Jemi një lukuni mashtruesish dhe masturbuesish së pari karshi vetevetes dhe së dyti karshi gjithkujt që del sadopak kundër qeveriut. Megjithëse duhet thënë se personi në fjalë vitet e fundit ka qënë pro qeveriut në të gjitha daljet publike. Ashtu siç edhe ishte pro qeveriut të parë kur qeveriste PD-ja dhe më vonë aleanca PD-LSI. Nga ana tjetër u pa qartë një frikë panik ndër panelistë të tjerë se ku i dihet ndonjë reprezalje mëngjesi mund t’u thyej derën edhe atyre, jetojmë në Shqipëri dhe ndërhyrja është meritë, bakshishi strategji. Mund të kenë bërë edhe ata ndonjë telefonatë, të ndërhyn fëmija, gruaja, vëllai, nipi, halla, tezja, xhaxhai, komshiu, shoku, i njohuri që të ka bërë një nder dikur. Nëse e mohojmë këtë kulturë gënjejmë veten, do na duhen edhe nja dy shekuj që të bëhemi si Austria, Danimarka a Belgjika. Jeni në listë dhe në periudhë kongresesh, partia do ca shpërblime, ka ndërmend të aplikojë edhe planifikimet me 3 a 5 vjeçare. Sa më shumë të rrisni kultin e individit në një kongres, aq më shumë keni thelluar luftën e klasave, gjuetinë e shtrigave. Zakonisht kongreset partiake janë rrahje debati midis fraksioneve dhe mendimit ndryshe në parti, ku pranohen hapur të gjitha, sukseset dhe dështimet, tek ne ndodh e kundërta, ka vetëm sukses dhe lartim të kultit të individit. E nxjerrim njëshin më të fort, e bëjmë babazot dhe shtrojmë qilima, shtojmë drita si që ikona e tij të dominojë universin. Ky arrestim ishte një buqetë gjigande dhuratë për njëshin dhe kongresin e tij, jo veprim i drejtësisë shqiptare. Kjo po ndodh aktualisht në Tiranë por ju nuk keni sy ta shihni. Aksioni i Lazaratit ishte një nga shfaqjet më propogandistike të qeverisë së kohës, shkatërroi një fshat për të kthyer gjithë vendin në një laborator droge, megjithatë një nga ish ministrat e akuzuar për këtë, nuk u dënua kurrë. Dhe këta që sot fërkojnë duart me të ashtuquajturën luftë krimit, atëherë videove që vinin nga fushat e Myzeqesë dhe të Zadrimës mbi ca kaçatorrë transportues, i përgjigjeshin me batutat e Ramës, se janë mushkonja a çimka. Nuk ka në Shqipëri trafik lëndësh narkotike. Dhe e kanë këtë bindje akoma edhe pse një avion ngeci në pistën ranore të Divjakës. Jo më pak se 1 muaj një i dënuar i përjetshëm që vrau 5 policë, shkoi me badiguardë të pastronte dhëmbët në Bllok në mes të Tiranës, megjithatë asnjë i dënuar nuk ekspozua duke ia thyer derën herët. Sot dalin paneleve dhe thonë, u kap duke përgjuar. Ka gabuar rëndë. Megjithëse u ça duke transmetuar video RAI 3 për grupin e Shijakut dhe lidhjet e tija me bashkiakun e Durrësit, Departamaneti i Shtetit e shpalli non grata në Amerikë, kryeministri tha që me përgjimet merreni ju, janë të pa baza. Se çfarë bën Amerika, nuk dua t’ia di, personin e kam mik. Megjithëse për gjatë vitit të kaluar një tabloit gjerman u ça duke nxjerrë përgjime, madje ku përmendej edhe vetë kryeministri, me emra, se si bliheshin votat në qarkun e Dibrës, se si ndaheshin postet dhe premtimet për karrierë, askush nuk u dënua, përkundrazi u shpërblyen. Ky nuk është një dyzim social, por plotësisht një nënshtrim. Një nënshtrim sa ju ka bërë të jeni gjithmonë gati të hiqni edhe brekët po tua kërkojnë njëshat. Ka kohë që vendit tonë i mungon një fuqi reale e opozitarizmit me rezistencë, pak a shumë si ajo e grupimit për teatrin. E drejta civile duhet të jetë sot më imponuese se kurrë, ku përfshihet vendimmarrja dhe vokacioni social. Nuk është e drejtë që 4 persona të vendosin se si do votojë dhe kush e ka të drejtën e votës në Shqipëri, i takon sovranit. Nuk është e drejtë që të ulen dy njerëz në një qoshe mejhaneje dhe të zgjedhin presidentin, i takon sovranit. Këto janë përfundime që i ka sjellur koha për shkak të ngërçeve dhe krizave të vazhdueshme politike. Vetëm në Shqipëri gjërat janë gjithmonë krizë dhe pronë e 2 apo 3 emrave. E drejta civile duhet të ulet këmbëkryq dhe nuk duhet ta lëshojë bulevardin deri në zhdukjen e dy standartiteve dhe vendosjen e faktit që ligji është një për të gjithë. Nëse do ishte kështu edhe këta që fërkojnë duart me këtë arrestim duhet të iishin me kohë kontingjent burgu, por nuk janë. Eshtë e gjitha një gjueti shtrigash në një vend ku prodhimi me cilësinë më unikale në botë është propaganda. Dhëntë Zoti dhe kthjellohemi sa më shpejtë. A mundet drejtësia shqiptare të arrestojë kryeministrin? Ka vjedhur votat, u verifikua me përgjimet. Jo, nuk mundet. Atëherë nuk po vendosni, nuk po bëni drejtësi por luftë brenda sojit.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Lorenc Vangjeli/ Henri Çili, viktimë perfekte e rrethanave fatkeqe apo e botës që ndërtoi vetë

Publikuar

-

Nga

Henri Çili është viktima perfekte. Djali që erdhi nga periferia e Elbasanit dhe u vetëkrijua në pak vjet si një nga qytetarët e njohur të Tiranës, vlen të goditet me gurë. Nga të gjithë. Duke nisur me ata që i ka pasur pranë dhe që tani mund të gogësijnë me çorape tek goja: kishte një gjë që nuk shkonte tek ai! Mund ta godasin ata që i ka pasur kundër: e patë si I ka bërë paratë ai farë skuthi!

Henri Çili është shënjestra perfekte e gurëve nga gjithkush që tek suksesi i tjetrit sheh arsyen e vetme të dështimit vetjak, të atij që hungëron luanërisht përpara të dobtit dhe mjaullin si kotele përpara të fortit. Paranojakë e delirantë, të vënë përfund nga zilia e të mposhtur nga xhelozia, cilido që pranon të humbasë një sy me kusht që fqinji të humbasë të dy sytë, kush nuk ka mundur të bëjë shkollë dhe kush është edhe me diplome universitare, edhe analfabet funksional, madje edhe kush ndan qelinë në këto netë me Çilin dhe i duket vetja si ai, duke hedhur një gur mbi Henrin, mund të ndjehet i shpaguar.

Të tjerë njerëz që i fshehin botës dritëhijët e tyre, ata që kanë bërë kompromise të rënda dhe kanë njolla të errëta në të shkuarën, kush ka thyer këmbët në piruetat e baletit të përditshëm, kush ka refuzuar dashuri dhe është orgazmuar në tradhëti njerëzore, kush është valëvitur sa nga përunjësia tek arroganca, sa nga sinqeriteti i vonuar tek iluzioni i përditshëm, pra, kushdo që sheh tek vetja një listë të tillë që mund të shpallet nga miqtë dhe armiqtë e Çilit si CV-ja e tij, miq e armiq të tij dhe gjithë bota anonime e rrjteve sociale, mund të godasin Henrin me gurë. Sepse pesha që heqin nga vetja dhe e hedhin mbi të, jep përshtypjen se lehtëson mëkatet e gurëhedhësit.

Gurë mund të hedhin edhe të gjithë ata që janë pjesë e jetës publike në këtë vend si një mënyrë për t’u shplarë nga balta e frikshme që llumi i dalë në majë dhe maja që zbret dhe vetë në llum, e prodhojnë ditë mbas dite. Madje edhe Henri duhet të gjejë një gur për kokën e tij, sa kohë që rrethanat fatkeqe apo zgjedhja e vullnetshme, keqkuptimi fatal apo vetecja në fatalitet, shkon në drejtim tërësisht të kundërt me çfarë vetë Çili ka deklamuar dhe besuar.

Henri Çili ka një betejë të jashtëzakonshme përballë vetes dhe gjithë njerëzve që e njohin trajektoren e jashtëzakonshme të jetës së tij nga këmbët e kodrës në Fushë Labinot e deri në kodrën e Rolling Hills-it në Tiranë. Ai duhet të luftojë betejën e jetës së tij, mbas të cilës, ai do të jetë humbës edhe nëse e fiton totalisht.

Akuzat janë të rënda dhe serioze. Pjesë e një shoqërie në lëngim të plotë moral, ku korrupsioni është mundësi, mitmarja mënyrë jetese, ndërhyrja e favori pjesë genetike, absolutisht momenti më i vështirë dhe vija e kuqe mes fajësisë dhe pafajësisë, mes qytetarit normal të shoqërisë anormale dhe personazhit që duhet ndëshkuar e izoluar, është vetëm hesapi fatal me gjakun e policit të vrarë. Nëse kjo gjë ka ndodhur, atëherë vetë Henri Çili, duhet të zgjedhë të jetë prokuror për veten! Dhe të jetë njëkohësisht edhe gjykatësi që do ta ndëshkojë në emër të një akuze që do të shkon në të kundërt me atë që vetë Henri Çili është munduar të bëjë gjatë jeës së tij të stuhishme: ka shkuar kundër interesit publik.

LEXO EDHE:  Detajet/ Kur e ndryshoi emrin Henri Çili

LEXO EDHE:  Zheji turpëron Ramën/ Bilbil gjyzar që flet për delet e veta

Lajmet e para dhe të rezervuara duke hedhur dritë mbi atë që ka ndodhur, e bëjnë edhe më të thellë misterin e asaj që ka ngjarë. Qindra orë përgjimesh, duke gjykuar njerëzit me të cilët Çili fliste dhe shkruante, do të kenë venë në merak të madh shumë personazhe. Ata janë duke kontrolluar mesazhet e shkëmbyera, pyesin sesa e  mundur është zbardhja e komunikimit në ëts-ap, viber a gjetkë, tentojnë të kujtojnë çfarë kanë thënë me njëri-tjetrin dhe çfarë kanë “blerëshitur” reciprokisht. Ata janë kryesisht në politikë dhe në biznes. Në të djathtën e saj ku Çili është zhvendosur prej muajsh, mbas një disa vjeçari gjysmëflirti me të majtën në pushtet dhe në të majtë të politikës, nga e cila Çili u distancua gradualisht. Ky është thesari i fshehtë që ndodhet në CD-të e pazbardhura ende, në të cilat mund të gjendet identikiti i vërtetë i shumë personazheve që bëjnë make up kur dalin në televizion. Eshtë ende herët për të folur për këtë anë të dosjes, në të cilën, siç ndodh rëndom tashmë, sa herë që bëhet fjalë për drogën, dalin dhe emra vajzash instagrami.

Henri Çili ka pohuar se nuk ka bërë asnjë faj dhe se do të luftojë për të drejtën e tij. Eshtë e vvështirë që nga liria t’i jepet dikujt këshillë se çfarë duhej të bënte për rikthimin në liri nga qelia. Në një vend kur dyshimi për mospagimin e një fature energjie apo kur grabitja e më pak se 100 eurove është krim i provuar nga prokurorë me kostume mijëra euro dhe gjykatës që ngrohin me energji të vjedhur ujin e pishinës private, fati i afërm i Henri Çilit që banon në vilë, duket i paravendosur. Mentaliteti i përdhunshëm sovjetik i gjithë shoqërisë shqiptare – edhe vetëm dyshimi për faj, të shpall fajtor – i le pak shans e shpresë një vendimi të arsyeshëm. Me pizhamet me vija të burgut, Henri Çili nuk ka mundësi as të largohet në arrati, as të prishë provat e hetimit dhe as të pengojë zbardhjen e të vërtetës. Duke e pritur fatin e hetimeve të tij në gjysëm liri, rasti Çili mund të ishte për ironi të fatit, një shans për vetë këtë mentalitet që dyshimin e quan provë dhe provën e përdor vetëm si thikë kundër të dyshuarit.

Henri Çili është viktima perfekte e klimës sovjetike në vend, që tenton të ndërtojë kapitalizmin duke urryer me gjithë ligësinë e shpirtit kapitalistët. Ai është viktimë e një shoqërie që adhuron si perëndi paranë dhe neverit paranë në xhepin e tjetrit, që ngre piedestale vetjake morali dhe kurvëron me nge sa herë që ka mundësinë, që nuk bën keq se nuk do, por se nuk mund, që nuk e quan kur bën një vepër të mbarë, nëse nuk ja lavdëron gjithkush.

Henri Çili është gjithashtu viktima perfekte e vetvetes. Një Lysien de Rubempre ballkanas, si  personazhi i famshëm i Balzakut, që shkëlqeu dhe ra në Parisin e pothuaj dy shekujve më parë, atij i duhet të rikthehet sërish në Tiranë nga periferia. Por kësaj here, rruga është më e gjatë. Përmeti i trëndafilave, e ka rrethuar me gjëmba mosbesimi betejën e tij, rrethanat vetjake, fatin e fatalitetin e papritur: nga sot, distanca e Përmetit me Tiranën është pak më larg sesa hapësira që ndan Tiranën me botën që ai i kishte ndërtuar vetëvetes.

LEXO TE PLOTE