Connect with Us

Alfred Lela qan për Çilin/ “Duhet të jemi syçelët”

Opinione

Alfred Lela qan për Çilin/ “Duhet të jemi syçelët”

Publikuar

-

Arrestimi i Henri Çilit, pronarit të UET, në orët e para të mëngjesit të sotëm, me një varg akuzash nga pas, nga “mashtrimi” deri tek “ndikimi i organeve të drejtësisë”, u bë kryefjala e mediave.

Djaloshi nga Labinoti që ndryshoi emrin nga Naim, në Henri, dyshohet se ka ndërhyrë me lidhjet e tij për lirimin e vrasësve të ish-oficerit të RENEA-s, Ibrahim Basha, vëllezërve Arbjon dhe Alban Aliko.

Mes reagimeve të shumta, nga analistë e politikanë, nuk ka heshtur edhe gazetari Alfred Lela, ish drejtori i Mapos dhe një nga bashkëpunëtorët e ngushtë ideologjik të Henri Çilit, por që më vonë u prishën pas shkarkimit nga Mapo, madje nuk munguan dhe sherret nëpër studiot televizive.

Sot Lela del dhe qan, ish shefin e tij, madje kërkon dhe që gazetarët e analistët duhet të bëjnë të njejtën gjë.

“Të bën të shkulesh gazit ironik edhe frymëzimi që kërkon të ngjallë ministri Lleshaj te Reforma në Drejtësi, duke arrestuar një njeri të botës mediatike dhe universitare, një avokat dhe disa kontrabandistë hashashi “small time”, në kufirin Shqipëri- Greqi. A pret publiku, megjithë mend, dhe a do të shpërblehet me faktin se “peshku i madh” i parë i Reformës në Drejtësi është Henri Çili?!

LEXO EDHE:  Shoqatat e gazetarëve kërkojnë lirimin e redaktorit të burgosur

Megjithatë, si zë i njohur i agorës publike, dhe jo si përfaqësues puritan i interesit publik, ai dhe të ngjashmit e tij, pjesë e komentariatit politik, zgjojnë mllefe dhe presin shpagime.

Paradoksalisht, heshtja e Çilit nuk funksionoi për të. Siç as piruetat. Askush nuk i doli për zot sot botuesit të disa gazetave, pronarit të një universiteti, individit me shumë lidhje, të hapura dhe okulte. Gazetarët dhe analistët duhet ta bëjnë, ama.

Goditja shproporcionale ndaj Henri Çilit është goditje për të gjithë ne. Ndalimi (apo arrestimi) i tij do t’i shërbejë Kryeministrit dhe njerëzve të tij për ta përforcuar tezën e tyre të “analistëve dhe gazetarëve të lidhur me krimin”.

Çili duhet të paguajë për kundravajtjet e veta (nëse ka), por ne duhet të mbetemi syçelë ndaj kundravajtjeve të pushtetit. Çfarëdo të ketë bërë kolegu ynë, ai nuk besoj të jetë koka e krimit të organizuar në Shqipëri dhe as “peshku i madh’ i reformës në drejtësi.”/CNA.al

Skandali i “Dosjes Çili”/ Pse nuk arrestohet zyrtari i lartë i drejtësisë?

Naim-Henri Çili, lëpirësi apo lobisti i të gjitha palëve?!

Kush është Henri Çili dhe si denoncohej nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Lorenc Vangjel/ Dyshimi, si kurbani i munguar në themelet e teatrit të ri

Publikuar

-

Nga

Ka marë një kthesë pothuaj të papritur dosja e Teatrit Kombëtar. E hapur minimalisht që mbi dy dekada më parë si një kërkesë për ndryshim, ajo ishte shndërruar në një dramë që i kishte brenda të gjithë elementët për t’u vënë në skenën kaotike të Tiranës si një dramë absurde.

Pak Rozafë në plane dhe pak hile në ndërtim, kjo dosje është e helmuar me dyshime, shumë prej të cilave tërësisht reale, e spërkatur me nostalgji, shumë nga të cilat totalisht imagjinare.

Tek ajo gjenden të mbivendosura edhe hipokrizia e zakonshme, edhe dashuria e sinqertë e naivëve. Nuk do shumë mund të dallohet egoizmi i skajshëm dhe vaniteti ekstrem, gishtat që lageshin me pështymë për të numëruar paratë dhe paratë që premtonin ta bënin mal grataçielash fushën më të lakmuar të ndërtimit në kryeqytet. Dosja ka njohur në vite skena që ndryshoheshin dhe aktorë që ndryshonin rolet, duke u shndërruar në një pasqyrë e frikshme të humorit të zi dhe temperaturës së humorit politik në Tiranë.

Por nga kjo javë, pikërisht ajo që trazonte të gjithë shpirtërat pro e kundër teatrit – ngritja e kullave në një marëdhënie kontraverse me një kompani private – u rrëzua si mundësi. Dhe shteti shqiptar vendosi të ndërtojë vetë shtëpinë e re të artistëve të skenës. Një lëvizje e papritur, por që duhet mirëpritur dhe që i shpall të gjithë fitues.

Triumfi i parë është i artistëve pa dallim. Nëse nuk do të kishte diferencë mes projektit në letër dhe shndërrimit të tij në godinë, ata nuk do të ishin më xhelozë si deri më tani, të paktën për sallën e teatrit të Shkupit. Tirana e kontrasteve, e qerpiçit fqinjë me ndëtimet e xhamta, do të ketë nesër një godinë evropiane me të njëjtin kontrast që afron nga e shkuara me qerpiç.

Debati për vlerën historike e shpirtërore të ndërtesës së vjetër ka kuptim deri në momentin që hiperbola dhe ekzagjerimi nuk i marin mendjen debatit dhe nuk denatyrojnë debatin. As Perëndia nuk qëndron në muret e kishës dhe as të mëdhenjtë e së shkuarës së teatrit shqiptar, nuk qëndrojnë në hollin e teatrit të vjetër. Të cilin, edhe vetë dashnorët më të zjarrtë të nostalgjisë, thellë-thellë e konsiderojnë të papërshtatshëm për kohën e sotme. Të fituar janë artistët protestues, të cilët mundën të shpikin një kauzë qytetare. Pavarësisht shumë keqkuptimeve, mërive, pritshmërive dhe interesave ndryshme, përkundër edhe sinqeritetit të disave, ata ja dolën të jenë shkaku themelor i tërheqjes së qeverisë.

Në një kohë ku të gjithë bëjnë hesape, ja vlen të thuhet se çdo stinë që kalon, e bën shumë herë më të shtrenjtë tokën mbas teatrit, që në një moment të dytë, me fatin e madh që është ende pronë publike, mund të shumfishohet si vlerë dhe përfitim publik.

Përtej debatit politik e artistik, historik e urbanistik, dosja e re e Teatrit Kombëtar është  në thelb një pasqyrë dranatike për të parë në sy çfarë nuk funksionon seriozisht në mënyrën sesi vepron shoqëria shqiptare. Në Tiranë e kudo tjetër gjetkë ndërtimet ende funksionale me mbi një shekull jetë janë shumë të rralla.

LEXO EDHE:  Dhunë fizike dhe psikologjike mbi gruan/ Pranga fierakut

LEXO EDHE:  Arrestimi i të gjashtit/ Policia zbarkon në shtëpinë e “Dajës”

Me një moshë më të madhe janë edhe më të rralla natyrisht. Shpjegimi nuk vjen vetëm nga varfëria e gjyshërve, as nga distance me Evropën dhe as nga nata osmane, siç shpjegon sipërfaqësisht shumëkush. Kush kujton, fjala vjen kështjellat si shembull, ja vlen të kujtojë se më shumë sesa nga pushtuesit, rrënimin e tyre e kanë sjellë vetë shqiptarët që i përdornin ato si lëndë të parë, u mernin gurët për të ndërtuar muret e shtëpive të tyre dhe ju përdornin gurët për të ngritur më lart muret me fqinjin. Dhe nëse krahasimi me to duket i largët, pamja që denoncon ish-godina më luksoze e ndërtuar nga komunizmi në Shqipëri, Piramida në bulevard, është e frikshme.

Në vetëm tre dekada, ajo ka ndryshuar shumë herë destinacionin. U projektua si mauzole për diktatorin, u kthye në qendër për rininë, ju dorëzua modës së kafeneve, u bë shtëpi televizive, u premtua si teatër, si parlament, u diskutua sesi të shembet për të krijuar shesh ndërtimi ku të marrët e politikës kishin llogaritur përsheshin e përfitimit dhe në finale, ajo ka mbetur një gërmadhë e frikshme. Një akuzë për një shoqëri që nën diktaturë i kishin imponuar kazmën si simbol dhe që dashuron tritolin si ndëshkim në pothuajdemokracinë e sotme.

Vendimarja e re fashiti një luftë me më shumë interesa të fshehura skutash, me hesape politike e financiare skuthash sesa beteja të hapura publike. Politika normale duhet të dijë të ketë kurajo e besim edhe për të kthyer mbrapsht, çfarë nuk ja vlen ta shtyjë me forcë përpara.

Qoftë Edi Rama që është njeriu i parë që hapi dosjen e Teatrit në vitin e largët 1999 dhe natyrisht vendimmarësi kryesor në këtë histori, qoftë Erion Veliaj, njeriu që u ndodh në kohën e duhur në vendin e duhur, do të shënojnë nesër, bashkë me listën e pafundme të gjërave që padyshim duhet t’i kishin bërë shumë ndryshe në Tiranë, edhe Teatrin e ri Kombëtar.

Në themelet e të cilit, nga kjo javë, do të ketë më pak vend për kurbanin e zakonshëm shqiptar të dyshimit. Kryesisht si një meritë e kritikëve të dyshes socialiste. Si një provë e rradhës për të kuptuar se në Shqipëri vazhdojnë të jenë më të dobishëm cinikët që dyshojnë se budallenjtë e padobishëm që duartrokasin.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Unë kam vetëm një arsye për të protestuar në 2 Mars

Publikuar

-

Nga

Nga Bislim Ahmetaj

Kam një arësye të vetme që të marrë pjesë në protestën e thirrur nga Presidenti i Republikës me datën 2 Mars. Arësyeja është e thjesht, do të më vinte turp të fshihesha në shtëpinë time apo kudo tjetër dhe të mos i bashkohesha qoftë edhe një protestuesi të vetëm kundër kësaj qeverisje që ka pushkatuar shpresën dhe besimin tek shqiptarët, që ka mbjellur dhe rritur pemën e trishtimit ndër bashkëkombasit tanë “Që në Shqipëri nuk mund të jetohet” .

Do ta ndihesha mjeran dhe fatkeq të fshihesha pas cilësive të dyshuara që ka demostruar në të kaluarën e tij politike Ilir Meta me të cilat do ta justifikoja mungesën time për të mos marrë pjesë në manifestimin e protestës që ka thirrur me 2 Mars jo Ilir Meta por Presidenti i Republikës nën moton: Mbroni kushtetutën dhe rendin kushtetues.

Unë si qytetarë, si prind, si intelektual dhe veprimtarë social do të marrë pjesë në këtë manifestim proteste për të treguar me prezencën time fizike që e dua vendin tim, i besoj punës së ndershme dhe jam kundër çdo lloj shkelje të ligjit, jam kategorik me abuzimet dhe vjedhjen e pasurisë publike që i ka ndodhur dhe i ndodhë përditë vendit tim.

Unë me 2 Mars e konsideroj vetën një shtetas të përgjegjshëm që kundërshtoj me koshiencë në formën e revoltës një klasë politike që shkelë çdo ditë ligjet që i aprovon vet me shumicë votash po ashtu edhe kushtetutën që e ka aprovuar po vetë për interesa klientele dhe pushteti.
Unë s’mund ti mungoj protestës së 2 Marsit pasi do të ndihesha i mundur, i dorëzuar, i pushtuar dhe i përkulur.

Unë që kam protestuar guximshëm, me kurajo dhe vizion të qartë kundër regjimit diktatorial komunist 30 vite më parë,
Unë që kam protestuar haptazi autoritarizmin e Sali Berishës kur ai e ka shfaqur atë më Partinë Demokratike të cilën e kemi themeluar së bashku në Dhjetor të ’90-ës.
Unë që kam protestuar kundër bandave dhe përfaqësuesve të tyre që erdhën në pushtet në kohën e revolucionit të vonuar të Qoses në Mars-Qershorin e vitit të zi ’97.

LEXO EDHE:  Arrestimi i të gjashtit/ Policia zbarkon në shtëpinë e “Dajës”

LEXO EDHE:  Masakroi kunatën në Paskuqan/ Prangoset autori

Unë që kam protestuar në mbrojtje të shejntërisë së jetës dhe lirisë mes për mes plumbave pas vrasjes së simbolit të qëndresës, Lirisë dhe Demokracisë shqiptare Liderit të Lëvizjes Studentore Azem Hajdarit. Unë që kam protestuar për mbrojtjen e shtypit të lirë me shkrime dhe prezencë.
Unë që kam protestuar për të mbrojtur qytetin nga betonizimi dhe shkatërrimi arkitektonik, Unë që kam protestuar për të mbrojtur interesat e opozitarizmit atëherë kur këto interesa janë tradhëtuar dhe shitur për interesa politik dhe financiarë tek pushteti i “rilindjes”.

Unë që kam të paktën 35 vite që protestoj kundër arbitraritetit, partitokracisë mjerane, hajnave dhe shpërdoruesve të besimit të qytetarëve, kundër atyre që po bajnë çdo shërbim për ta shterruar Atdheun nga shqiptarët nuk mund ti mungoj manifestimit të protestës të thirrur nga Presidenti i vendit tim me 2 Mars 2020.

Unë nuk dalë në këtë protestë për Ilir Metën ministrat e të cilit kanë firmosur largimin tim të paligjshëm nga puna, unë i bashkohem në këtë protestë institucionit të Presidentit të Republikës, i cili ka dalë haptazi në mbrojtje të Kushtetutës, si libri i shejtë i një shteti laik.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Ka ikur nga fiqiri, është tërbuar apo ka lëshuar pëllumbat presidenti Ilir Meta?!

Publikuar

-

Nga

Nga Rigels Seliman

Teksa gjithë bota është zhytur në ankth e panik për shkak të “Koronavirusit”, në Shqipëria presidenti Ilir Meta dhe opozita joparlamentare kanë hyrë në një luftë të paprecedent me mazhorancën qeverisëse të kryesuar nga Partia Socialiste. Disa thonë që kjo betejë ka nisur pasi janë cenuar interesat, ndërsa disa të tjerë aludojnë se etja për pushtet i ka shndërruar politikanët në Shqipëri si ujqër, duke mos njohur arsyen. Por megjithatë cilado është e vërteta, po them edhe unë dy fjalë.

Në analizën time të hollë rracionale, targeti është presidenti Meta, pasi ky i fundit ditët e fundit është bërë protagonist. Meta apo Likja sikundër e thërrasin LSI-stat me përkëdheli, ka paralajmëruar mbajtjen e një tubimi kundër qeverisë pasditen e 2 marsit në Bulevardin “Dëshmorët e Kombit” mu para Kryeministrisë. Deri më tani pas partisë së bashkëshortes së tij e që quhet LSI, mbështetje për 2 marsin kanë shfaqur edhe partitë e tjera të opozitës joparlamentare, sidomos Partia Demokratike. Të gjithë deri më tani janë në ekstazë, se të hënën e parë të marsit do të derdhet një lumë i madh humanësh në bulevard, ndërsa ofiqarët që punojnë në Presidencë, madje dhe ish-kryeministri Sali Berisha mendojnë se do të ketë aq shumë njerëz sa ka milingona në fushat me termite në Brazil.

Mirëpo, për mua nuk ka rëndësi se sa qytetarë do t’i shkojnë Ilir Metës në manifestimin kundër qeverisë, por e rëndësishme është gjendja në cilën ndodhet kreu i shtetit shqiptar që është kthyer në gaz i botës me veprimet dhe sjelljen e tij. Meta është kthyer në qesharak dhe duket se ka ikur nga fiqiri, pasi prej një viti sulmon ndërkombëtarët, mazhorancën qeverisëse dhe kundërshtarët e tij me një gjuhë që edhe “rrugaçët apo naçut” do ta kishin zili, ndërsa shëtit studio më studio, teksa si hipokrit që është betohet se nuk do të lejojë asnjë që të bëjë pis Kushtetutën.

Madje, aq qesharak dhe i rënduar psikologjikisht duket presidenti im, i joti, i joni, sa të gjithë kur i takoj më pyesin për të, duke thënë: “Çfarë po ndodh dhe çfarë i ka ndodhur atij?”. Megjithatë, edhe pse jam gazetar i politikës nuk e kam gjetur përgjigjen për pyetjen e tyre, pasi nuk kam një të tillë. Për një gjë jam i sigurtë dhe se nuk duhet të mërzitemi që Meta ka ikur nga fiqiri, ndërkohë që është tërbuar. Madje, në kësisoj rastesh duhet theksuar që zoti Meta ka lëshuar edhe pëllumbat, sikundër thotë populli për humanët që nuk dinë çfarë bëjne dhe iu flet gjuha para mendjes.

LEXO EDHE:   “Luftë” me flakët në Shëngjin/ Arrestohen dy persona

LEXO EDHE:  “Halabak, legen, servil”/ Qytetarët degjenerojnë publikisht Henri Çilin

Taksirati i joni dhe Shqipërisë që të durojme e mbajmë mbi supe Ilir Metën. Ky sojsezi, më kujton Sali Berishën kur bridhte nëpër Shqipëri me Kushtetutën në dorë në ’94-trën dhe që përfundoi me turp. Por se çfarë kam një bindje se Meta do të përfundojë më keq se Saliu i parë dhe Rambo i kohëve moderne me emrin “Ramush Hardianaj”. I pari hëngri 1 milionë shuplaka dhe ra nga pushteti, ndërsa i dyti çoj Dardanët në zgjedhje me bindjen se do të fitonte, por AAK doli partia më e humbur në zgjedhjet e tetorit që u mbajtën në tetor të 2019.

Kështu që, gjasat janë se edhe Meta pritet të dalë nga politika në mënyrën më të turpshme. Ilir Meta do që të fitojë kredo politike me tubimin e 2 marsit dhe me mimozat e flamujt që do jenë dekori i atij manifestimi. Por harron që një gjë e tillë nuk ka për të ndodhur, pasi i madh e i vogël e njeh apo ka dëgjuar për bëmat dhe se kush është në të vërtet Presidenti Ilir Meta. Megjithatë, mbetet për t’u parë në ditët në vijim se çfarë do të ndodhë më konkretisht dhe si do shkojë kjo fabul.

LEXO TE PLOTE