Connect with Us

Rivalitetet e mëdha në Shtëpinë e Bardhë, nga Truman tek Trumpi

Blog

Rivalitetet e mëdha në Shtëpinë e Bardhë, nga Truman tek Trumpi

Publikuar

-

Nga James Downing “Free beacon”

* Që kur presidenti Donald Trumpi mori detyrën, mediat kanë shkruar me qindra araportime mbi konfliktet që ndodhin brenda Shtëpisë së Bardhë. Ndërsa viti i tij i parë, u shoqërua me ndarje të dukshme ideologjike midis stafit dhe një qarkullim të lartë të drejtuesve të lartë, një konflikt i tillë nuk është i ri, siç tregohet edhe në librin e fundit të Tevi Troj “Shtëpia e sherrit:Rivalitetet në Shtëpinë e Bardhë, nga Truman tek Trump”.

Libri përshkruan përplasjet brenda stafeve presidenciale në kohën moderne. Stafi modern, nisi që me paraardhësin e Trumanit, Frenklin Ruzvelt, kur qeveria federale u zgjerua shumë nën politikat e tij të New Deal (Marrëveshjes së Re). Akti i Riorganizimit i vitit 1939, krijoi Zyrën Ekzekutive të Presidentit, e cila që nga ajo kohë është zgjeruar me më shumë se 1.600 punonjës, duke gjeneruar shumë karriera të spikatura.

As Shtëpia e Bardhë e presidencës Ruzvelt, nuk ishte e imunizuar nga konfliktet e brendshme. Agjensitë e reja dhe autoritetet qeveritare, përplaseshin vazhdimisht me njëra-tjetrën, dhe vetë presidenti “hartoi teorinë e tij të menaxhimit të konfliktit”, nën këshillimin e ndihmësit të tij Stefën Hes.

Ndërkohë presidentët Truman dhe Duajt Ajzenhaur, zhvilluan më shumë operacione të kontrolluara dhe morën shumicën e këshillave nga anëtarët e kabinetit, gjë që minimizoi rivalitetin e brendshëm. Gjithsesi edhe Shtëpia e Bardhë në kohën e Trumanit, pati shumë konflikte.

Shembulli kryesor vinte nga vendimi për të njohur shtetin e ri të Izraelit. Sekretari i Shtetit Xhorxh Marshall, ishte i vendosur kundër njohjes së këtij shteti, duke argumentuar se ky akt do të zemëronte arabët, që do ta shkatërronin me luftë shtetin e ri.

Por këshilltari special Klark Kliford, paraqiti kundër-argumentet e tij:Ai shqetësohej për votën e hebrenjve në Neë Jork, dhe për Luftën e Ftohtë që po zhvillohej ndaj Bashkimit Sovjetik, dhe në të cilin Izraeli mund të bëhej aleat i Moskës. Pikëpamjet e Kliford triumfuan.

Por në një takim të zyrtarëve më të lartë pak para se të shpallej njohja, Marshall shkoi aq larg sa të kërcënonte se do të votonte kundër Trumanit në zgjedhjet e ardhshme prsidenciale. Roli i stafit të Shtëpisë së Bardhë, u “çimentua” në vitet 1960 nën presidentët Xhon Kenedi dhe Lindon Xhonson, të cilët e shndërruan politikëbërjen në një prerogativë të Shtëpisë së Bardhë.

Beteja më e famshme e brendshme ishte ajo midis vëllait të Xhon Kenedit, Prokurorit të Përgjithshëm Robert Kenedit, dhe zv/presidentit Lindon Xhonson. Xhonson nuk kishte marrëdhënie të mira me Robert Kenedin.

Të dy u konfliktuan në zonën ku u mbivendosën kompetencat e tyre, veçanërisht tek të drejtat civile. Troj thotë se ishte ndryshimi i dinamikës së pushtetit midis dy burrave, arsyeja kryesore e konfliktit. Në fillim të marrëdhënies së tyre, Robert Kenedi ishte një senator i dobët, ndërsa Xhonson drejtonte vendin.

LEXO EDHE:  Putin, kërkon bisedime me Obamën mbi Ukrainën

Në Shtëpinë e Bardhë, marrëdhënia e ngushtë me të vëllain president i dha avantazh Robert Kenedit, por vrasja e vëllait të tij e zhvendosi dinamikën në favor të Xhonsonit. Ndërkohë nën presidentin Riçard Nikson, politika e jashtme u dominua nga këshilltari i sigurisë kombëtare, Henri Kisinger, që e mposhti Sekretarin e Shtetit Uilliam Roxhers.

Gjithsesi, Rogers kishte disa avantazhe, siç ishte miqësia e gjatë me Niksonin që në kohën e administratës Ajzenhauer. Por Kisinger ishte shumë i zgjuar dhe ambicioz. Ai e përdori afërsinë e tij me presidentin, për të fituar besimin e këtij të fundit. Kisinger e pozicionoi veten si lojtari kyç në politikën e jashtme të Niksonit, aq sa Roxhers u mënjanua nga njëra prej lëvizjev më të mëdha të politikës së jashtme të Niksonit:rilidhja e marrëdhënieve me Kinën komuniste.

Për shembull, Kisinger u hoq si i sëmurë ndërsa ndodhej për një vizitë në Pakistan, për të shkuar fshehurazi në Kinë, dhe diskutuar me Pekinin mundësinë e lidhjes së raporteve diplomatike. Kur ndodhi ajo ngjarje historike, Roxhers u la jashtë takimit kryesor midis Maos dhe Niksonit, në të cilin morri pjesë këshilltari i Shtëpisë së Bardhë.

Debatet mbi politikën e jashtme, dominuan gjatë administratës në të cilën vetë Troj shërbeu si ndihmës, atë të Xhorxh W.Bush. Ndarja e madhe në atë kohë ishte midis zv/presidentit Dik Çeni dhe Sekretarit të Mbrojtjes Donald Ramsfeld nga njëra anë, dhe Sekretarit të Shtetit Kolin Pauell nga ana tjetër.

Pauell ishte shumë më i kujdesshëm lidhur me një luftë të mundshme kundër Irakut, sesa Çeni dhe Ramsfeld. Konflikti nuk u zhvillua direkt, por më tepër përmes një serie rrjedhjesh mediatike nga Pauell, dhe kujtimeve të shkruara nga vetë Ramsfeld.

Megjithatë, disa nga pjesët më argëtuese të librit, kanë pak lidhje me mosmarrëveshjet e mëdha mbi politikat, dhe më shumë me natyrën personale të përplasjeve. Në Shtëpinë e Bardhë të Xhorxh Ë.Bush, zv/prokurori i Përgjithshëm Xhejms Komej u cilësua në mënyrë të çuditshme si “Shën Xhimi” nga kundërshtarët.

Shefi i parë i shtabit i presidentit Barak Obama, Rahm Emanuel, e quante këshilltarin e politikës së jashtme Ben Rhodes “Hamas”, për shkak të qëndrimit të këtij të fundit mbi konfliktin Izrael-Palestinë. Tek e fundit, një nivel konflikti mund të jetë diçka pozitive për një president. Konflikti mund të ndihmojë në suksesin e politikave të caktuara, po aq sa mund të ndihmojë në fundosjen e një administrate të dobët./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Pse Maradona ishte më i mirë se Mesi dhe Ronaldo

Publikuar

-

Nga

Nga Bobby Ghosh “Bloomberg”

Tifozët e futbollit janë me fat që jetojnë në një kohë kur 2 super yje të futbollit pretendojnë njëkohësisht se janë lojtarët më të mirë në historinë e këtij sporti. Dhe mund të jenë akoma më me fat akoma, që mund të shohim një herë në javë garën midis Lionel Mesit dhe Kristiano Ronaldos, drejtpërdrejt para një auditori global me miliarda.

Falë YouTube, unë mund të shoh video me cilësi të lartë të driblimeve të tyre më tërheqëse, dhe të çdo goli që ata kanë shënuar ndonjëherë. Kur Diego Maradona po pretendonte të rrëmbente skeptrin e futbollistit më të të gjitha kohërave, shumica e botës mund të shihe vetëm grimca të gjenialitetit të tij, kur ai mori pjesë me Argjentinën në botërorët e vitit 1982, 1986, 1990 dhe 1994.

Duke u rritur në Indi gjatë asaj periudhe, unë nuk pashë dot kurrë momente kryesore të lojërave të tij Barcelonën apo Napolin (një qytet ku ai cilësohet ende si një hyjni). Tani në internet qarkullojnë disa video me momentet kryesore të karrierës së tij, përfshirë golin e famshëm kundër Anglisë në “Azteca Stadium” më 22 qershor 1986.

Por ato vetëm lënë të nënkuptohet për atë që ai ishte i aftë të bënte. Ato nuk përbëjnë prova të mjaftueshme mbështetëse të argumentit se ai ishte lojtari më i mirë në historinë e futbollit. Ajo që e bën edhe më të vështirë, janë provat edhe më e pakta filmike për pretendentët e brezave të mëparshëm:Ferenc Pushkash i Hungarisë, argjentinasi Alfredo di Stefano, Pele i Brazilit, holandezi Johan Krojf, gjermani Franc Bekenbauer etj.  Fakti që ata luajtën në kushte dhe rregulla të ndryshme, por dhe në pozicione të ndryshme, e bën këtë temë pjesë të debatit. Pra ne nuk mund ta dimë nëse Maradona ishte teknikisht më i miri në gjetjen e topit. Por unë mendoj se ishte më i madhi i të gjitha kohërave.

Dhe argumenti im qëndron në faktin e thjeshtë, se ai më shumë se të gjithë pretenduesit e tjerë të përmendur këtu, iu afrua më së miri sfidimit të idesë se futbolli është një sport ekipor. Për pjesën më të madhe të karrierës së tij, Maradona luajti në skuadra që nuk kishin asnjë lojtar tjetër në një nivel të ngjashëm me të. Mjafton të shihni përbërjen e skuadrës së Napolit, me të cilën ai pushtoi futbollin italian në sezonin 1986-87, dhe do të vëreni se aty nuk kishte asnjë lojtar tjetër, që do të njihej përtej Serie A. Ai kishte pak më tepër mbështetje në kombëtaren e Argjentinës, të cilën e çoi në dy finale të Kupës së Botës -në atë që e fitoi në vitin 1986, dhe atë që i shkoi shumë pranë, në botërorin e vitit 1990.

LEXO EDHE:  VIDEO – Imami shqiptar akuzon mediat pro-Clinton/ Mashtruat për Trump

LEXO EDHE:  Putin, kërkon bisedime me Obamën mbi Ukrainën

Por askush nuk do të argumentonte që Jorge Valdano ishte në krahasim me Maradonën, si Zhairzinnjo me Pelen në vitet 70. Është një gjë të jesh një lojtar i shkëlqyer i rrethuar nga lojtarë të tjerë të shkëlqyer; dhe në këtë aspekt Mesi dhe Ronaldo kanë qenë jashtëzakonisht me fat me klubet ku kanë luajtur. Por Maradona bëri magji, edhe duke pasur si shokë skuadre lojtarë mediokër. Ajo që e bën edhe më të mrekullueshme historinë e tij si futbollist,është pritshmëria që ai barti në një hapësirë të vogël kohore. Kur firmosi për kalimin tek Napoli në vitin 1984, klubi nuk e kishte fituar kurrë kampionatin italian.

Megjithatë tifozët e tij, nisën menjëherë të ëndërronin fitoren e kampionatit. “Pibe de oro”, ose djali i artë, ishte një hajmali, po aq sa edhe kapiten dhe lojtar në fushë. Futbollistëve të tjerë – mes tyre edhe Mesi – u është dashur që nga ajo kohë të përballen me presione të krahasueshme. Por yjet e sotëm të futbollit janë të rrethuar nga një ekip profesionistësh të marrëdhënieve me publikun dhe psikologësh që i ndihmojnë ata. Edhe duke mos pasur mbështetje jashtë fushe, Maradona tha gjithçka në çdo rast për klubin dhe kombëtaren e vendit të ri.
Derisa nuk mundi më.

Ishte ndoshta diçka e pashmangshme që barra e gjenialitetit të tij në fund do ta vinte poshtë, dhe e bëri këtë në një mënyrë spektakolare. Por ai i rezistoi presionit për aq kohë sa imazhi i tij u skalit në bronz – siç është pllaka përkujtuese e golit jashtë Azteca Stadium -dhe pretendimit të tij për të qenë më i madhi i të gjitha kohërave. Prehu në paqe, Diego Armando Maradona, futbollisti më i madh i të gjitha kohërave./Përshtatur nga CNA.al

Burimi: https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2020-11-25/why-maradona-was-better-than-ronaldo-and-messi?srnd=opinion

LEXO TE PLOTE

Blog

Presidenca Biden nuk do të jetë as e moderuar dhe as legjitime

Publikuar

-

Nga

Nga Jason D. Meister “Newsmax”

Jo Biden nuk është një politikan “i moderuar”. Dhe provë për këtë është ajo çfarë po shohim pas zgjedhjeve presidenciale të këtij viti. Është e qartë për çdo spektator të këtij cikli zgjedhor, që e majta radikale e ka plotësisht nën kontroll Jo Biden .

Ai është një “anije boshe”, që ka miratuar një axhendë radikale të krahut të majtë, e cila që përfshin një rritje taksash prej 4 trilion dollarësh, kufij të hapur për emigrantët, kujdes shëndetësor për emigrantët e paligjshëm, një moratorium mbi dëbimin e kriminelëve të dhunshëm nga SHBA, dhënien e shtetësisë për 11 milion emigrantë të paligjshëm, shpërblimin e policisë për sjelljet e saj anti-ligjore, anulimin e Amendamentit të Dytë,

Dhe mbështetjen e Green New Deal (Marrëveshjes së Re të Gjelbër), duke eleminuar karburantet fosile. Gjithashtu, ai ka refuzuar të dënojë dhunën e ekstremit të majtë, që ka pushtuar qytetet e drejtuara nga demokratët, dhe një axhendë të fundit të Amerikës. Politikat e Jo Biden , do të jenë sigurisht shkatërruese për republikën tonë kushtetuese. Por po kështu do jetë edhe ngritja e tij e paligjshme në pushtet, nëse do të zgjidhet president nga Kolegji Zgjedhor. Zgjedhjet e drejta dhe të ndershme, kanë qenë themeli i republikës sonë kushtetuese. Fuqia e qeverisë amerikane buron nga pëlqimi i të qeverisurve prej saj.

Biden ka refuzuar të pranojë parregullsitë në zgjedhjet e këtij viti. Menjëherë pas Ditës së Zgjedhjeve, ai ngriti një “Zyrë të Presidentit të Zgjedhur” imagjinare, duke refuzuar të pranonte parregullsitë e rënda gjatë procesit. Biden e mohoi plotësisht ekzistencën e manipulimeve dhe parregullsive të përhapura të votimit, të cilat ndikuan qartazi në rezultatin e zgjedhjeve. Deri më sot, ne kemi 538 dëshmi për parregullsi të procesit në Pensilvani, Xhorxhia, Miçigan, Nevada dhe Uiskonsin.

Për më tepër, që nga Dita e Zgjedhjeve, ka pasur mbi 14.000 raportime incidentesh në Pensilvani, Xhorxhia, Miçigan, Nevada dhe Uiskonsin. Kryetari i Komisionit Federal të Zgjedhjeve (FEC) Trej Trejnor tha:”Numri i madh i dëshmive të shoqëruara me betimin në gjykatë, që po shohim në këto raste, tregon se ka pasur në fakt një manipulim të procesit, dhe pala tjetër duhet t’i përgjigjet realisht këtyre pikëpyetjeve”.

Ka ndërkohë prova të përpjekjeve sistematike nga zyrtarët e zgjedhjeve, për t’u “kujdesur” për fletët e votimit në zona që njihen si bastione të demokratëve, por jo në ato republikane. Gjithashtu, në shumë qendra votimit kishte mungesë të identifikimit të votuesve.

Vëzhguesve zgjedhorë republikanë, iu mohua hyrja për të vëzhguar dhe vërtetuar përfundimin e votimit, siç kërkohet dhe nga ligji. Fletëvotimet me postë u ngarkuan nëpër kamionë, dhe u shkarkuan në qendrat e numërimit vetëm në orën 4 të mëngjesit së datës
4 nëntor. Firmat që duhen në fletëvotimet me postë, nuk u kontrolluan kurrë. Mijëra votues të vdekur, “dorëzuan” fletëvotimet e tyre në shtetet që njiheshin si të lëkundura dhe përcaktuese për fituesin. Banorët jashtë SHBA-së, votuan shumë herë.

LEXO EDHE:  Putin, kërkon bisedime me Obamën mbi Ukrainën

LEXO EDHE:  Abuzoi me 265 femra/ Gjykata dënon me 125 vite burg mjekun e ekipit përfaqësues

Së fundmi, softueri i makinës së votimit “Dominion” u raportua se u përdor në 30 shtete, përfshirë në të gjitha shtetet e fushës së betejës. Në orët e vona të Mbrëmjes së Zgjedhjeve, Trump ishte në avantazh në të gjitha shtetet e lëkundura, derisa në orën 2 të mëngjesit u mbyll numërimi i votave të hedhura me botë.

Më pas situata u bë në mënyrë dramatike me një probabilitetesh të pamundura. Refuzimi i Xho Bajdenit për të pranuar pikëpyetjet e mëdha të zgjedhjeve presidenciale të këtij viti, është dëshmi e radikalizimit të tij. Vetëm një e majtë radikale, që është bërë njësh me revolucionarë komunistë, si senatori Bernie Sanders dhe kongresmenia demokrate Alekandria Okasio-Kortez, nuk do të shqetësohej nga e gjithë kjo që po ndodh. Demokratët shpenzuan 40 milionë dollarë të taksapaguesve amerikane, dhe mbi 2 vjet kohë duke hetuar zgjedhjet presidenciale të vitit 2016.

Pse tani nuk po kërkon Biden një hetim të ngjashëm të zgjedhjeve të vitit 2020?

E gjithë Partia Demokratike ishte e bindur për ndërhyrje në zgjedhjet e 4 viteve më parë, ndërsa tani që kanë prova shumë kokëforta hesht. Populli amerikan ka të drejtën të ketë zgjedhje të ndershme dhe transparente. Çdo president i zgjedhur në mënyrë legjitime, do ta dëshironte përpjekjen për të verifikuar dhe vërtetuar rezultatet. Vetëm një socialist, si për shembull Hugo Çavez, do të guxonte ta merrte pushtetin përmes një manipulimi të gjerë të votës së amerikaneve. Pa pëlqimin e të qeverisurve, administrata e Xho Bajdenit nuk do të kishte absolutisht asnjë legjitimitet të çfarëdollojshëm./Përshtatur nga CNA.al

Burimi:  https://www.newsmax.com/jasondmeister/chavez-sanders-ocasiocortez/2020/11/24/id/998627/

LEXO TE PLOTE

Blog

15 vitet e Angela Merkelit, si “perandoreshë” e Evropës

Publikuar

-

Nga

Nga Manuel Peruzzo

Angela Merkel është një mister:ajo nuk bën humoristen, nuk i fyen kundërshtarët e saj politikë, nuk di të vallëzojë, dhe mbi të gjitha nuk përdor Twitterin. Të vetmet lajme mbi pushimet e saj, janë që ajo mbante veshur xhupin që kishte edhe vitin e shkuar, apo që skijon e vetme.

Kur gazetarët e pyesin “çfarë do të veshësh sonte?” në premierën e operës së Vagnerit, ajo përgjigjet “Një fustan”. Angela Merkel është një mister:Ajo nuk është një njeri i vendosur, nuk ka karizëm, dhe nuk e elektrizon elektoratin.

Pesëmbëdhjetë vjet më parë arriti suksesin e parë në krye të CDU:fitoi pa fituar, por arriti të bëhej kancelare. Nuk ka asnjë problem, ajo është racionale, i përshtatet situatave, mëson nga gabimet e saj.

Krijon koalicione të mëdha me liberalët, me socialdemokratët, madje me të gjelbrit, dhe arrin të shmangë alternativat, populistët dhe ekstremistët (që të tria të përfaqësuara në mënyrë të rrezikshme nga Alternative für Deutschland, partia e ekstremit të djathtë që ka dominuar lajmet vitet e fundit).

Në fillim u duk si një meteor. Në garimin e fundit si kancelare, mbetej vetëm të pyetej se kush do donte të kishte nderin të humbte përballë saj. Po të ishte një politikane amerikane, një nga ata që sot është në modë, ndoshta do të na mërziste me detajet biografike mbi identitetin e saj:U rrita në Republikën e Demokratike Gjermane (Lindore), isha e vetmja femër studiuese në kursin tim, përfaqësoj të gjithë ata që votuan për mua, dhe së bashku me ta do ta ndryshoj botën.

Në vend të kësaj, Angela lindi në Hamburg, por babai i saj, një teolog protestant, u zhvendos kundër çdo logjike në një fshat të humbur 90 km larg Berlini. Shoferi që merrej me zhvendosjen e mobiljeve përtej “Perdes së Hekurt”, do të thoshte se vetëm dy lloje njerëzish mund të shkonin të jetonin në atë kohë në Gjermaninë Lindore:”Komunistët dhe idiotët”.

E diplomuar në fizikë, ajo ruajti nga martesa e saj e parë lavatriçen dhe mbiemrin e burrit të saj. Më 9 nëntor 1989, ndërsa të gjithë festojnë dhe kalojnë Murin e Berlinit, ajo nuk heq dorë nga sauna. Bota ndryshon dhe ajo gjithashtu:nga një Marie Curie e ardhshme e Gjermanisë, Lindore në Katerinën e Madhe të Evropës.

Do të bëjë disa hapa të mëdhenj në karrierën politike, pasi ekziston gjithnjë një burrë që e konsideron zgjuar, të saktë dhe të padëmshme, dhe që e mbështet:në fillim Wolfgang Schnur, pastaj Lothar de Maiziere, derisa bëhet “Kohls Mädchen”, ose “vajza e vogël” e Helmut Kohl, edhe pse ajo vetë nuk e pëlqeu kurrë këtë pseudonim.

Kol i jep asaj ministrinë për politikat e grave dhe të rinjve, një zgjedhje që vite më vonë ai do ta shpjegojë kështu:”Ajo është një grua, vjen nga Lindja. Përveç faktit që është e re, jam i sigurt që nuk do të më dëmtojë!”. Ky ishte edhe gabimi i tij më i madh.

Kur në fundin e vitit 1999, shpërtheu skandali mbi financimet e paligjshme për të subvencionuar CDU-në, por të futura në xhepin e tij nga Helmut Kohl, Angela Merkel e kuptoi se ai moment ishte fundi i një epoke. Ajo shkroi një editorial në “Frankfurter Allgemeine Zeitung”, ku kërkonte largimin e mentorit të saj nga politika, për të kërkuar një fillim të ri dhe për t’i zënë vendin.

Mungesë besnikërie apo ambicie? Ndoshta të dyja bashkë. Familja Kohl nuk do t’ia falte kurrë atë shkrim. Angela Merkel e ka pranuar se nga Gjermania Lindore, ajo mësoi si ta vlerësonte heshtjen si një strategji mbijetese.

LEXO EDHE:  Covid-19 “gjunjëzon” botën/ 51 milionë të infektuar dhe një milion e 200 mijë viktima

LEXO EDHE:  Sekti i Xhonstaunit/ Si ndodhi masakra që i mori jetën 918 amerikanëve

Ekumenike, centriste, ajo nuk merr asnjëherë anë. Edhe nëse e bën këtë, është e gatshme të ndryshojë mendim. Ajo donte të ishte një liberale, por edhe kejnesiane. Ajo është pro energjisë bërthamore, por pas incidentit në Fukushima të Japonisë, mbylli të gjithë reaktorët bërthamorë në Gjermani.

Ajo e bëri të qajë një vajzë palestineze refugjate, kur i tha se Gjermania nuk mund të mirëpresë të gjithë emigrantët, ndërsa më pas mirëpriti mijëra sirianë, duke përsëritur frazën tashmë të famshme “Ëir Shaffen Das”, po ne mund ta bëjmë atë.

Angela Merkel, është dëshmia se krizat mund të zgjidhet me udhëheqje dhe organizim. Edhe në një pandemi, ajo nuk përdor fraza të tilla si “fuqi zjarri” ose “dhoma e kontrollit”, dhe nuk u shkruan fëmijëve letra për Krishtlindje:ajo flet për normën e infektimeve nga virusi.

Kur gjermanët e dëgjojnë atë të flasë nisin të përgjumen. Kur e dëgjoj vetë mendoj se do të hiqja dorë nga pak argëtim politik, në këmbim të pak më shumë aftësie në drejtimin e politikës italiane. Kur ishte 9-vjeçe, Merkel qëndroi për orë të tëra majë trampolinës, para se të vendoste të hidhej në pishinë(dhe për këtë kujdes të tepruar ka një fjalë në gjermanisht:vorsichtigkeit, por mund të jetë thjesht edhe merkelizëm).

Por kur vepron, ajo bën shumë bujë. Ajo e ka zhvendosur partinë e saj të djathtë më në qendër (mbi politikën e grave, të drejtat civile të homoseksualëve, emigracionin). Ka ruajtur si duhet bilancet financiare të Gjermanisë, me fiksimin e saj për të kursyer (ajo gjithashtu duhej të falënderonte edhe monedhën e përbashkët); dhe mori përsipër fatin e Evropës.

Dhe mbase kjo është pika e dobët (jo e saja, por e jona).

Shumë e dashur në Gjermani, po aq e urryer në Evropë. Angela e hekurt, është ajo që e ekuilibron veten midis evropianistëve dhe euroskeptikëve, ajo e që poshtroi Alexis Tsipras dhe u imponoi grekëve Trojkën dhe masat shtërnguese.

Siç shkruan Michael Broën, Angela Merkel është një grua që jep më të mirën e vetes gjatë krizave që ka vendi, partia, unioni monetar, emigracionit dhe mbase edhe kriza aktuale e pandemisë. Në fillim mendohet mirë, pastaj hidhet në veprim.

Por më të mirën e ka dhënë për atdheun. Dhe kjo është ndoshta pengesa e vërtetë që ajo të hyjë në histori:ne do të dëshironim një lidere më evropiane, dhe më të aftë për të zgjidhur një tjetër krizë të përbashkët. Problemi është se ne e kemi Perandoreshën e Evropës, por nuk kemi një Evropë. /“Wired.it”

LEXO TE PLOTE