Connect with Us

A mund të vrasë koronavirusi 50 milionë njerëz në mbarë botën?

Blog

A mund të vrasë koronavirusi 50 milionë njerëz në mbarë botën?

Publikuar

-

Nga Michael Le Page & Debora MacKenzie, “New Scientist”

* Nëse nuk ndalet përhapja e tij, koronavirusi i ri mund të infektojë 60 përqind të popullsisë në botë, dhe të vrasë 1 në 100 në infektuar, ose rreth 50 milionë njerëz. Kjo është ajo që llogarit Gabriel Leung, ekspert i shëndetësisë në Universitetin e Hong Kongut.

A ka ai të drejtë? Përgjigja e shkurtër është se askush nuk e di me saktësi, pasi ka shumë gjëra që ende nuk i dimë mbi virusin. Së pari, a mund ta ndalojmë përhapjen e tij në të gjithë botën? Deri më tani, ka pasur mbi 40.000 raste në Kinë, dhe 24 vende të tjera kanë raportuar rreth 300 raste.

Ky virus, po përhapet shumë më lehtë sesa koronaviruset e tjerë, që kanë kaluar nga kafshët tek njerëzit. Ndalimi i përhapjes së tij, kërkon identifikimin dhe izolimin e atyre që janë të infektuar. Por kjo gjë mund të jetë veçanërisht e vështirë, sepse disa njerëz mund të jenë infektues, edhe kur kanë vetëm disa simptoma të lehta.

Dhe ndërsa koha mesatare që njerëzit e infektuar të shfaqin simptoma është rreth 3 ditë, ndonjëherë kjo mund të zgjasë 24 ditë, pra më shumë sesa periudha 2-javore e karantinës, e rekomanduar aktualisht nga autoritetet shëndetësore.

Kina është duke marrë masa drastike për të frenuar përhapjen e virusit. Por nuk është e qartë nëse ato po funksionojnë si duhet. Ka pasur një rënie të numrit të rasteve të reja të raportuara në një ditë. Por kjo gjë mund të ketë ndodhur për shkak të mbingarkesës së spitaleve.

Duket se Kina po numëron vetëm tani njerëzit që rezultojnë pozitivë me këtë virus, por

që nuk shfaqin simptoma. Ndërkohë ka shumë gjasa që edhe vendet e pasura, të fshehin të vërtetën mbi numrin real të të prekurve. Tashmë ka një shqetësim të madh se virusi po përhapet gjerësisht, edhe tek vendet që nuk kanë shumë burime për ta zbuluar dhe luftuar atë.

Kreu i Organizatës Botërore të Shëndetësisë, ka paralajmëruar se ne mund jemi duke parë vetëm “majën e ajsbergut” . Nëse është vërtet kështu, shanset për të parandaluar një pandemi globale janë të ulëta. Dhe kjo na çon tek pyetja tjetër:sa njerëz do të infektohen nëse virusi përhapet kudo?

Vlerësohet se 24 përqind e popullsisë së botës, ishte e infektuar nga pandemia e Gripit të Derrit H1N1 e vitit 2009, pavarësisht se të moshuarit kishin një imunitet paraprak, pasi kishin qenë të ekspozuar ndaj viruseve të ngjashme. Ndërkohë me sa dimë deri tani, askush nuk ka një imunitet para-ekzistues ndaj koronavirusit të dhjetorit 2019.

Çdo person i infektuar, duket se infekton mesatarisht 2-4 të tjerë, krahasuar me 1.5 që shkaktonte Gripi i Derrave. Pra vlerësimi i Leung për rrezikun e infektimit të 60 për qind të popullisë botërore duket i besueshëm, por këtë nuk mund ta themi me siguri të plotë.

LEXO EDHE:  Rreziku nga koronavirusi/ Meta bën thirrjen e fortë

“Është e pamundur të dihet realisht, se çfarë mund të ndodhë me këtë virus”-thotë Dejvid Hejman nga Shkollën e Higjienës dhe Mjekësisë Tropikale në Londër, që drejtoi reagimin global ndaj shpërthimit të virusit SARS në vitin 2003. Domethënëse në këtë rast, është “egërsia” e virusit.

Vlerësimet e hershme të shkallës së vdekshmërisë nga sëmundjet e reja, janë zakonisht shumë më të larta se sa shifra reale, për shkak së zbulohen vetëm rastet më serioze. Për shembull, tani mendohet se gripi i vitit 2009 vrau 1 në 5000 njerëz, shumë më pak nga sa druheshin në fillim specialistët.

Raportet fillestare për një nivel vdekshmërie prej 2 përqind nga koronavirusi i ri, u bazuan në pjesëtimin e numrit të vdekjeve me numrin e rasteve të konfirmuara. Por kjo shifër, nuk merr parasysh vonesën midis njerëzve që sëmuren, shërohen apo vdesin, apo faktin që mjekët po egzaminonin vetëm njerëzit që kishin pneumoni, pra rastet më të rënda.

Bazuar në vlerësimin se rastet me simptoma më të buta nuk llogariten, Neil Ferguson nga Kolegji Mbretëror në Londër, llogarit se 1 përqind e të infektuarve vdesin, e njëjta përqindje e përdorur për të llogaritur vlerësimin e 50 milionë të vdekurve.

Sërish kjo shifër e tmerrshme mund të jetë e ekzagjeruar, për shkak se trajtimet në zhvillim ndaj virusit, mund të ulin më tej shkallën e vdekshmërisë. Por vlerësimit të Leung, i mungon në fakt një shkak tjetër i mundshëm i vdekjeve për shkak të koronavirusit:njerëz që vdesin për shkak të ndërprerjes së shërbimeve normale të kujdesit shëndetësor, pikërisht si pasojë e epidemisë.

“Shqetësim nuk ka vetëm mbi të infektuarit nga vetë koronavirusi, por për të gjitha shërbimet shëndetësojë që nuk do të funksiononin më normalisht”- thotë Devi Sridar nga Universiteti i Edinburgut në Britaninë e Madhe. “Dhe në atë rast, do të shihnim shpërthimin e të gjitha epidemive të mundshme”- thekson ai.

Ky skenar do të ishte më dramatik në vendet e varfëra, sistemi shëndetësor i të cilëve është shumë i dobët. Për shembull, fëmijët e vegjël nisën të vdisnin nga fruthi, kur u ndal vaksinimi gjatë shpërthimeve të fundit të sëmundjes së Ebolës në Afrikë. “UNICEF i quan këta të vdekur të panumërt”- shprehet Sridar.

Megjithatë, edhe vendet e pasura mund të hasin shumë vështirësi. Planet e Britanisë së Madhe kundër një pandemie globale, janë për diçka me një madhësi të ngjashme me gripin H1N1 të vitit 2009, që vrau deri në 500.000 njerëz në rang global.

Pol Hanter nga Universiteti i Anglisë Lindore në Mbretërinë e Bashkuar, mendon se koronavirusi do të zhduket duke vrarë më pak njerëz se sa gripi i vitit 2009. “Unë nuk pres që të kemi atë shkallë fataliteti me këtë koronavirus, por mund ta kem edhe gabim. Nëse është shumë më agresiv sesa H1N1, atëherë përballja e tij do të ishte tmerrësisht  vështirë”- thekson ai./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Qeveria e re kleptokrate, nuk do shpëtojë dot Rusinë nga kriza ekonomike

Publikuar

-

Nga

Nga Anders Aslund “Project Syndicate”

* Muajin e shkuar, presidenti rus Vladimir Putin, ndërmori disa ndryshime në qeveri dhe rendin kushtetues, duke treguar se në një mënyrë a tjetrën, ai do të mbetet në pushtet pasi t’i mbarojë mandati në vitin 2024. Nërkohë ai e ka rregulluar politikën e tij ekonomike, me supozimin se më shumë investime shtetërore do të nxisin rritjen ekonomike.

Por këtu, shpresat e Putinit kanë të ngjarë të dalin të gabuara. Tradicionalisht, kryeministri rus dhe zëvendësi i tij i parë, janë ata që e kanë mbikëqyrur politikën ekonomike të vendit. Me shpërndarjen e re të punëve, kreu i vjetër i administratës tatimore, Mikhail Mishustin, ka zëvendësuar në detyrë kryeministrin e Putinit, Dimitri Medvedev.

Ndihmësi kryesor i Putinit, Andrei Belusov, ka marrë përsipër postin e zëvendëskryeministrit, ndërsa Anton Siluanov ka mbajtur postin e tij si Ministër i Financave. Pasi ka shërbyer si ndihmës i Putinit për 7 vjet, mendimet e Belusovi janë të njëjta me ato të padronit të tij.

Djali i një ekonomisti të shquar marksist, ai është një statist i thekur dhe një i ithtar i kejsianizmit, çka nënkupton se ai mbështet shtimin e shpenzimeve shtetërore. Që nga “rizgjedhja” në vitin 2018, Putin dhe Belousov janë përqendruar në 13 projekte kombëtare, që synojnë të përmirësojnë standardin e jetesës dhe të rrisin investimet në infrastrukturë.

Nga ana e tij, Mishustin ka imazhin e një administratori efektiv, por edhe të një teknokrati me lidhje të forta në Perëndim. Ai është vlerësuar shumë për dixhitalizimin e sistemit rus të taksave, duke lehtësuar mbledhjen dhe rimbursimet e tatimit mbi vlerën e shtuar. Por nën udhëheqjen e tij, administrata tatimore vazhdoi zhvatjen e biznesmenëve.

Siç e ka treguar aktivisti opozitar anti-korrupsion Aleksei Navalni , 45 milionët dollarët e familjes Mishustin në prona dhe pasuri të patundshme në Moskë, nuk mund të jenë vënë vetëm me të ardhurat  e tij të ligjshme. Megjithatë, ndërsa Mishustin ka qenë një nga anëtarët më të rëndësishëm të qeverisë ruse që nga viti 2010, ai e ka shmangur kontrollin publik.

Ai e kuptoi që në vitin 2008, se mënyra më e shpejtë për t’u ngjitur në majë në elitën e re të Putinit, ishte të luante hokej mbi akull, edhe pse ai nuk kishte ndonjë talent natyror në këtë sport. Po kështu, pas udhëheqjes së Vladimir Putinit, ai ka mbështetur hapur Kishën Ortodokse Ruse. Dhe fakti që babai i tij ka punuar për KGB-në, nuk e ka dëmtuar perspektivën e tij për karrierë në nivele të larta.

Ndryshimet në qeveri që ndëmori Putini, tregojnë se ai nuk ishte i kënaqur me dështimet e qeverisë së mëparshme në realizimin e projekteve kombëtare. Ndërsa Medvedev ishte perceptuar si një administrator i dobët, Siluanov vlerësohej si një kontabilist tepër i rreptë.

Gjatë 2 viteve të fundit, Rusia ka pasur teprica të konsiderueshme fondesh, përkundër dëshirës së Putinit për të rritur shpenzimet publike. Në vitet e mëhershme, prioriteti kryesor i Putinit ishte mbrojtja e sovranitetit të Rusisë, duke grumbulluar sa më shumë rezerva në monedhat ndërkombëtare.

LEXO EDHE:  Mos i neglizhoni/ 5 mënyra për të luftuar gripin

LEXO EDHE:  Si janë vendosur dhjetëra mijëra trupat amerikane në Lindjen e Mesme

Por me rezervat ruse që tashmë janë rritur në 560 miliardë dollarë, ai ka arsye të ndihet shumë i sigurtë. Aq më tepër tani që janë zbehur gjasat e vendosjes së sanksioneve të reja perëndimore. Me rritjen ekonomike mesatare vjetore të mbërthyer në shifrën 1 për qind që nga viti 2009, prioriteti i ri është rritja e prodhimit, që Belusov beson se mund të arrihet përmes investimeve shtetërore.

Qeveria e re ruse përbëhet nga 9 zëvendëskryeministra (nga 10 në qeverinë e mëparshme) dhe 21 ministra, ku vetëm 3 janë gra. Pjesa tjetër janë teknokratë konformistë, midis moshës 39-63 vjeç, dhe që të gjithë kanë marrëdhënie të ngushta personale me dikë që bën pjesë në rrethin e brendshëm të Putinit.

Qeveria e re, ka tre qendra të ndryshme ndikimit. E pari është “rrethi i Mishustinit”, që përfshin 3 zëvendëskryeministra të rinj, njëri prej të cilëve është edhe shefi i kabinetit të Mishustin. Kryeministrat e mëparshëm, nuk kanë pasur kurrë aleatë aq të fortë personalë në qeveri. Pra Mishustin, do të jetë një faktor që duhet vlerësuar.

Dy lojtarët e tjerë me një tufë besnikësh me vete në qeveri janë Sergei Sobyanin, kryebashkiaku i Moskës dhe Ministri rus i Mbrojtjes, Sergei Shoigu. Përveç faktit se është shumë teknokratike, qeveria e re është gjithashtu apolitike. Dy nacionalistët e thekur të qeverisë së mëparshme, Ministri i Kulturës Vladimir Medinski dhe ajo e Arsimit Olga Vasiljeva, janë larguar nga detyra, po kështu edhe liberalja Olga Golodets.

Me këto lëvizje, Putin duket se po sugjeron se është i lodhur nga luftërat e kultures, dhe tani dëshiron administratorë efektivë që mund të zbatojnë më së miri urdhërat e tij. Gjithsesi, programi ekonomik i Putinit ka pak shanse të ketë sukses. Ashtu si në të kaluarën, investimet shtetërore në infrastrukturë dhe shpenzime të tjera, do të përvetësohen nga vetë miqtë e Putinit. Putini nuk ka kuptuar ende, se një sistem i ndërtuar tërësisht mbi korrupsionin, favorizon një rritje të dobët ekonomike.

Nëse “gërvishtni” pak mbi “sipërfaqen” e qeverisë së re, do të gjeni shumë pak arsye që rusët e thjeshtë të kenë ndonjë shpresë për më mirë. Një nga zëvendëskryeministrat e rinj, Dimitri Çernishenko, një njeri i Mishustin, supozohet se ka pasur dorë në zhvillimin e Lojërave Olimpike të Soçit, dhe është i lidhur me Gazprom-Media, një nga simbolet e oligarkisë.

Një tjetër zv/kryeministër, Marat Kusnullin, ka qenë më herët përgjegjës për projekte të diskutueshme infrastrukturore në Tatarstan dhe Moskë. Dhe zyrtari i lartë i qeverisë që urdhëroi arrestimin e investitorit amerikan Majkëll Kalvej ishte Belusov. Me këtë mori personazhesh, Putini duket se i ka garantuar vetes zhgënjimin e rradhës, që mund të pasojë me gjasë formimin e një qeverie tjetër./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Fitorja e socialistit Berni Sanders, po i shtyn në një drejtim të rrezikshëm demokratët në SHBA

Publikuar

-

Nga

Nga David N.Bossie “Fox News”

* Rezultatet e zgjedhjeve brendapartiake në Nju Hempshajër, ofruan shumë pak qartësi në garën e fortë për kandidatin zyrtar të Partisë Demokratike që po dominohet nga socializmi, kaosi dhe një fushë patetike e kandidatëve të krahut të majtë.

Fox Neës e parashikoi se politikani dhe socialisti i karrierës, senatori nga Vermonti Berni Sanders, do të ishte fitues me një rezultat të ngushtë. Ish-kryebashkiaku Pit Batigig, u rendit i dyti, i ndjekur nga senatorja e Minesotas Emi Klobushar.

Kandidatët Endrju Jang dhe senatori Majkëll Benet, u larguan përfundimisht nga gara pas rezultatit shumë të dobët. Në garë kanë mbetur ende 9 demokratë, dhe kjo parandalon mundësinë që secili kandidat të mbledhë shumicën e votave.

Fitorja e Sanders, na tregon se ai po fiton mështetjen e një shumice të vogël të votuesve demokratë për t’u bërë kandidati demokrat zyrtar, që do të garojë kundër presidentit Donald Trump në muajin nëntor. Sanders mori vetëm 26 për qind të votave në Nju Hempshajër, shumë më poshtë se 60 për qind të votave që ai mori kur mposhti Hilari Klintonin në vitin 2016.

Batigig mori pak më shumë se 24 për qind, dhe Klobushar thuajse 20 përqind të votave.

Senatorja Elizabet Uorren dhe ish/zëvendëspresidenti Xho Bajden u renditën përkatësisht në vendin e katërt dhe të pestë. Asnjëri nga të dy nuk mundi të marrë as 10 për qind të votave, shumë më poshtë nga sa pritej prej tyre.

Rezultatet e së martës, tregojnë se demokratët duhet të shqetësohen për pjesëmarrjen e vogël të votuesve, dhe ndarjet e tyre të mëdha. Vendi i katërt për Uorren, ka të ngjarë të parathotë një dështim të hershëm të kandidaturës së ish-profesoresësh së majtë të Universitetit të Harvardit.

Ritja e Batigig dhe Klobushar, ka ardhur në dëm të kandidaturës së Xho Bajden. Brenda pak javësh, ai ka kaluar nga një favorit, në një ndjekës të të tjerëve. Për herë të tretë që nga viti 1988, Bajden ka dëshmuar se nuk zotëron që duhet për t’u bërë president.

Duket se ai do të vazhdojë garën edhe në Nevada dhe Karolinën e Jugut në fund të këtij muaji, por fushata e tij është e dështuar, dhe të gjithë e dinë tashmë këtë gjë. Kur gara e tij të mbarojë së shpejti, ai dhe djali i tij Hanter duhet të bisedojnë me parnerët e tyre të korruptuar në Ukrainë, para se të shkojnë të përballen me hetuesit në Senatin e SHBA-së.

Këto janë periudha të dëshpëruara për demokratët, teksa po shohin se presidenti Trump renditet lart në sondazhe, dhe fushata e tij po mbledh shuma rekord parash. Demokratët janë aq të shqetësuar mbi zgjedhjet e nëntorit, saqë po hedhin një sy tek kandidatura e diskutueshme e ish-kryebashkiakut të Nju Jorkut, Majkëll Blumberg.

LEXO EDHE:  Kush është një lider autokrat?/ Cilat janë 10 tiparet që duhet të ketë

LEXO EDHE:  OBSH jep alarmin:"Mos i ekspozoni fëmijët para ekraneve,ja rreziqet"

Ish-republikani Blumberg, është oportunist i madh në politikë. Propozimet e kopjuara nga e majta të Blumberg, janë po aq të lodhura sa edhe vetë miliarderi. E vetmja gjë që bëjë Majk nëse zgjidhet president, është të shkatërrojë ekonominë e lulëzuar amerikane nën presidencën Trump, përmes rritjes taksave, gjë që do të mbyllë shumë vende pune, dhe do të dëmtojë familjet amerikane.

Sipas një studimi të fundit të organizatës Gallup, 59 për qind e amerikanëve thonë se janë më mirë ekonomikisht se sa një 1 vit më pare, dhe 74 për qind e tyre shprehen se do të jenë edhe më mirë pas 1 viti. Trump është një lider që mishëron premtimin e kapitalizmit të tregut të lirë, sistemi që e ka bërë edhe njëherë ekonominë amerikane zilinë e gjithë botës.

Sot ka dinjitet të punosh shumë, të kesh një punë, të paguash taksat, dhe të sigurosh të ardhmen e familjes tënde. Me një numër rekord amerikanësh të punësuar – përfshirë nivelet rekord të papunësisë së ulët në komunitetet afro-amerikane, hispanike dhe aziatiko-amerikane – është qartë se çdo ditë e më shumë qytetarët amerikanë kanë më shumë mundësi.

Ndërkohë, Berni Sanders ka vetëm fjalë, dhe asnjë punë konkrete. Në vitin 2016 një raport i “Politico”, e përshkroi Sandersin si një politikan që “hartoi rrallë ndonjë ligj në legjislaturën aktuale, apo se nuk kishte lënë ndonjë gjurmë të rëndësishme” në vitet e tij në Kongres dhe Senat.

E vërteta është se Sanders është një socialist radikal i revoltuar, shumë në të majtë për të bërë kompromis me këdo. Katër dekadat e tij në politikë, janë karakterizuar nga fjalime pesimiste, që përqafojnë politikat e utopive të rreme që nuk ka ekzistuar kurrë, dhe që nuk do të realizohen ndonjëherë.

Me perspektivën që një socialist i thekur të bëhet kandidati zyrtar i PD në zgjedhjet e këtij viti, sigurisht që gjërat po shkojnë më në favor të Donald Trumpit. Por nuk është koha për vetëkënaqësi. Koalicioni i dhjetëra miliona amerikanëve, që besojnë se janë më mirë sot sesa 4 vjet më parë, duhet të luftojnë për atë që besojnë deri në Ditën e Zgjedhjeve, dhe më pas të dalin të votojnë në numra rekord, për të shtypur një herë e përgjithmonë “rebelimin” e rrezikshëm socialist./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Opsionet e Turqisë pakësohen në Siri/ Rusia mbështet lëvizjen e Asadit

Publikuar

-

Nga

Një ofensivë siriane e mbështetur nga Rusia në Idlib i ka sjellë forcat turke në konfrontim të drejtpërdrejtë me trupat e Presidentit Asad. Kjo kërcënon të minojë një marrëveshje të brishtë mes Turqisë dhe Rusisë.

Bisedimet për qetësimin e situatës midis përfaqësuesve të Rusisë dhe Turqisë nuk kanë arritur asnjë marrëveshje, pasi 13 ushtarë u vranë gjatë javës së kaluar kur forcat e Presidentit sirian Bashar Asad vazhduan përpjekjet e tyre për të marrë autostradën strategjike M5 për në Alepo nga kryengritësit, për herë të parë që nga viti 2012. Deri në fund të së martës, ishte e paqartë nëse përpjekjet e qeverisë siriane ishin të suksesshme.

Turqia ka dërguar javën e kaluar qindra automjete ushtarake dhe trupa në pozicionet e saj në Idlib, në një nga konfrontimet më serioze midis Turqisë dhe qeverisë së Sirisë në luftën nëntë vjeçare. Megjithëse Presidenti turk Rexhep Tayip Erdogan ka kërcënuar se qeveria e Asadit do të paguajë “një çmim shumë të lartë” për ushtarët turq të vrarë, ai mund të mos dëshirojë të rrezikojë një përplasje të drejtpërdrejtë me avionët dhe personelin rus që mbështesin forcat siriane, gjë që mund të çojë në një përshkallëzim edhe më të rrezikshëm.

Rusia dhe Turqia nuk janë “të gatshme të heqin dorë as nga parimi as nga terreni” në Idlib, i tha DW Tobias Schneider, studiues në Institutin e Politikës Publike në Berlin. “Ne mund të shohim një përshkallëzim të vogël siç e pamë në vitin 2015, kur turqit rrëzuan një avion rus, dhe pastaj do të shohim se kush do të tërhiqet së pari,” tha Schneider. “Kjo është e panjohura e madhe tani.”

                                                  Sirianë të mbështetur nga Turqia

Soçi 2.0

Pasi Rusia hyri në luftë me mbështetje ajrore për forcat e Asadit në vitin 2015, duke e kthyer dinamikën në favor të regjimit, Turqia mbështeti në vitin 2016 disa grupe kryengritëse, që kërkonin pjesë të veriut të Sirisë. Por një armëpushim i ndërmjetësuar nga qeveritë e Turqisë, Rusisë dhe Iranit në Astana dhe bisedimet e Soçit tani duken të kërcënuara, pasi Kremlini mbështet ofensivën e Asadit në zonat e kontrolluara nga Turqia.

Kjo e vë Turqinë në një pozitë më të dobët, thotë Schneider. Mosmarrëveshjet e Ankarasë me anëtarët e tjerë të NATO-s e kanë zvogëluar mundësinë që Shtetet e Bashkuara ose vendet evropiane të ndihmojnë në rivendosjen e balancës.

LEXO EDHE:  Si janë vendosur dhjetëra mijëra trupat amerikane në Lindjen e Mesme

LEXO EDHE:  Miliona njerëz pësojnë sulme në zemër, pa e ditur fare këtë

Më shumë të ngjarë, tha Schneider, është një vazhdim i “kolapsit të ngadaltë të menaxhuar” të Idlibit, pasi Asadi vazhdon të ndërmarrë fushata periodike më të vogla. Të martën, Zyra e OKB për Koordinimin e Çështjeve Humanitare paralajmëroi se qyteti i Idlibit, vendstrehimi i 280.000 njerëzve, mund të kthehet në varrezë po të vazhdojnë armiqësitë.

Që nga dhjetori, ofensiva ka zhvendosur 700.000 civilë brenda provincës veriore prej 3 milionë banorësh – më shumë se në çdo kohë tjetër gjatë luftës, sipas OKB-së, me shumë vetë që përballen edhe me të ftohtët ekstrem.

Erdogani ka paralajmëruar se po të kalojnë kufirin një numër i madh refugjatësh, ai do të lejojë që shumë të kalojnë në Bashkimin Evropian, në kundërshtim me marrëveshjen e arritur mes BE-së dhe Turqisë në vitin 2016. Në atë rast BE-ja me siguri do të rinegociononte me Turqinë dhe ndoshta do të vendoste sanksione kundër saj, thotë Schneider.

“Në një kohë që askush nuk dëshiron një katastrofë në Idlib, evropianët me të vërtetë e shohin atë si një çështje të sigurisë kufitare dhe të migrimit, dhe janë mjaft të sigurtë në aftësinë e tyre për ta përmbajtur atë problem,” thotë ai. “Ata mendojnë se në thelb mund ta zgjidhin këtë duke dërguar shumë çadra dhe duke e mbyllur kufirin.”/ DW

Tom Allinson, Imane Mellouk

LEXO TE PLOTE