Connect with Us

Britania do dalë nga BE/ Por Brexit do mbetet historia e saj pa fund

Blog

Britania do dalë nga BE/ Por Brexit do mbetet historia e saj pa fund

Publikuar

-

Nga Peter Harris,“National Interest”

* Britania do të largohet zyrtarisht në fund të këtij muaji nga Bashkimi Evropian. Pavarësisht nëse Big Beni do të “kumbojë” për kremtimin e këtij rasti, do të ketë një ndjenjë të përbashkët lehtësimi, që debatit të gjatë dhe të egër mbi Brexit po i vjen fundi.

Edhe ata që e kanë kundërshtuar me vendosmëri daljen e vendit nga BE, do të jenë me siguri të lumtur që më në fund, debati kombëtar mund të marrë një kthesë të re më shpresëdhënëse. Por “Dita e Brexit”, do të sigurojë vetëm një ndenjë momentale triumfi.

Realiteti është se largimi nga BE, është një proces dhe jo një ngjarje. Më 1 shkurt, britanikët do të vazhdojnë të lexojnë gazetat, të mbushura më titujt mbi Brexit. Dhe ndërsa kryeministri Boris Xhonson do të pretendojë padyshim, se e mbajti premtimin për “të përfunduar Brexit”, qeveria e tij duhet megjithatë ta kalojë pjesën tjetër të këtij viti në bisedime, për një vendosjen e marrëdhënie të përhershme midis Londrës dhe BE-së.

Do të jetë e pamundur që Xhonson ta kryejë këtë detyrë të jashtëzakonshme, pa shkaktuar kritika të ashpra nga i gjithë spektri politik në vend. Dhe e gjitha kjo, para se ndikimi ekonomik i largimit nga BE të fillojë të ndihet plotësisht.

Nganjëherë anashkalohet fakti, se marrëveshja e daljes që do të ratifikohet nga Parlamenti Britanik në ditët në vijim – rezultati i 3 viteve e gjysmë bisedime sfilitëse – fokusohet me këmbëngulje vetëm tek largimi i Britanisë nga BE-ja.

Ndërsa marrëveshja zgjidh disa nga çështjet kryesore që kanë të bëjnë me Brexit, disa nga çështjet më të diskutueshme dhe me pasoja negative, janë lënë në harresë. Një periudhë tranzitore 11-mujore (gjatë së cilës Britania mbetet subjekt i shumicës së rregullave ekonomike dhe ligjore të BE-së), supozohet se do t’u japë të dyja palëve një shans, që të përpunojnë detajet e marrëdhënies së tyre të ardhshme.

Xhonson është shprehur se nuk do të bjerë dakord për një zgjatje të kësaj periudhe tranzitore, dhe se një marrëveshje përfundimtare midis Britanisë dhe BE, duhet të arrihet deri në fund të këtij viti. Nëse nuk mund të arrihet ndonjë marrëveshje gjatë këtij afati të shkurtër, atëherë Britania duhet të mos ketë asnjë marrëdhënie traktatuale me Evropën,  i ashtuquajturi Brexit i “ashpër”,  që shumë njerëz në Britani punuan vitet e fundit për ta shmangur.

Dikur supozohej se pengesa më e madhe për një marrëveshje të përhershme anglo-evropiane, do të ishte nëse Londra do të kërkonte një trajtim special në fushën ekonomike. Për shembull, ka pasur disa sugjerime se Britania mund të kërkojë të mbetet brenda unionit doganor të BE-së, si një anëtare me të drejta të plota.

Apo që Londra mund të pretendojë të ketë disa nga përfitimet e tregut të përbashkët evropian – pra lëvizjen e lirë të mallrave, shërbimeve dhe kapitalit – pa pranuar përgjegjësinë për të lejuar lëvizjen e lirë të njerëzve. Por një qasje e tillë, do të ishte e papranueshme për udheheqësit e BE-së, të cilët nuk kanë asnjë arsye të kënaqin ekskluzivizmin britanik.

Megjithatë, qeveria e Xhonsonit ka sinjalizuar kohët e fundit se nuk do të ushtrojë kurrëfarë presioni, për të pasur një trajtim të veçantë ekonomik. Said Xhavid , ministri britanik i Financave, tha se ekipi negocitor i Londrës nuk do të kërkojë as anëtarësim në unionin doganor, dhe as në tregun e përbashkët evropian.

Në terma praktikë, kjo do të thotë që Britania do të heqë dorë nga qasja e gjërë në marrëdhëniet tregtare ndërkombëtare të BE-së, në këmbim të aftësisë për të ndjekur politikën e vet të pavarur tregtare; dhe se ekonomia britanike do të “devijojë” nga ekonomitë e tjera të kontinentit, pasi mallrat dhe shërbimet në secilën anë të Kanalit Anglez, do t’i  nënshtrohen grupeve tërësisht të veçanta të standardeve rregullatore.

Ndjekja e një politike të jashtme të divergjencës ekonomike, do t’i bëjë më të thjeshta negociatat me BE-në. Por një qasje e tillë, do të vijë me koston e tregtisë plot fërkime me Evropën. Dhe kjo është në fakt një kosto e madhe, po të kemi parasysh faktin që kompanitë britanike e zhvillojnë rreth gjysmën e biznesit të tyre në tregun evropian.

LEXO EDHE:  Analiza-Meta nxori zbuluar Bashën dhe Kryemadhin/ Ja si ndërkombëtarët u'a dogjën skenarët

Siç pranon Xhavid, periudha që pason Brexit, nuk do të jetë e bukur. Kompanitë do të detyrohen të ndryshojnë mënyrën se si bëjnë dhe me kë bëjnë biznes. Sipas të gjitha gjasave, çmimet do të rriten, do të humbasin shumë vende pune, dhe standardet e jetesës do të bien.

Të vendosur për një ndarje të plotë me Evropën, Xhonson dhe aleatët e tij politikë, duket se janë të gatshëm t’i imponojnë këto vështirësi ekonomike Britanisë, si një lloj e keqeje e domosdoshme. Natyrisht, mbetet të shihet nëse publiku britanik, do të përtypë me aq qetësi dhe lumturi kostot e Brexit-it sa edhe liderët e tij.

Ndërkohë ka edhe fusha të tjera bashkëpunimi që duhen adresuar. Edhe pse asnjëra, nuk do të ketë aq shumë ndikim në politikën e brendshme. Si anëtare e BE-së, Britania ka bashkëpunuar ngushtë me 27 vendet e tjera për çështje të tilla si siguria, policia dhe shërbimi inteligjent peshkimi, bujqësia dhe mbrojtja e konsumatorit; shëndeti publik, mjedisi dhe energjia etj.

Në disa raste, politika britanike ruan gjurmën e pashlyeshme të një vendimmarrjeje bashkëpunuese 47-vjeçare me Evropën. Gjetja e pikave të reja të bashkëpunimi, që kënaqin “oreksin” e brendshëm për pavarësi kombëtare, por që nga ana tjetër mbrojnë përfitimet e panumërta nga sovraniteti i rifituar, do të jetë më së paku një përpjekje shumë komplekse.

Sigurisht, Xhonson gëzon një ndikim të madh për shkak të shumicës së tij të qëndrushme në Dhomën e Komuneve. Në letër, ai është kryeministri më i fuqishëm britanik që nga koha e Toni Blerit. Por ndarjet në kampin konservator mund të rishfaqen ende, sidomos nëse perspektiva e një Brexit pa marrëveshje ngre sërish kokë, kur periudhës së tranzicionit t’i vijë fundi.

Në çdo rast, ekzistojnë lojtarë dhe institucione të tjera politike jashtë Londrës, që do të kërkojnë të kenë fjalën e tyre mbi rezultatin e Brexit. Për shembull, qeveria skoceze po kërkon një referendum të ri për shpërbërjen e Mbretërisë së Bashkuar, ndërsa si Unionistët ashtu edhe Nacionalistët në Irlandën e Vreiut, janë të shqetësuar ndaj asaj që mund të paraqesë Londra. Menaxhimi i të gjitha këtyre rrethanave njëkohësisht do të jetë një detyrë e vështirë, që do të vështirësohet më tej në rast se vendi rrëshqet në një krizë ekonomike ose politike.

E qartë është se çështja evropiane, nuk mund të “zgjidhet” lehtësisht. Sigurisht, 11 muaj nuk mund të jenë mjaftueshëm për të arritur një sërë darkodësish të përhershme, që të gjejnë një mbështetje të gjerë në të gjithë politikën britanike.

Tek e fundit, Britania ishte një fuqi lidere brenda projektit evropian për gati gjysmë shekulli, dhe nuk bëri asgjë për të shuar ndjenjën e mprehtë nacionaliste që në qershorin e vitit 2016, vendosi të nisë procedurat e largimit nga unioni. Prandaj po, Britania do largohet zyrtarisht nga BE mesnatën e 31 janarit.

Por, pavarësisht sa i ëmbël do të jetë ky moment për euroskeptikët e vijës së ashpër, ai do të jetë vetëm fillimi i një procesi që nuk do të ketë fund në horizont. Nëse kjo është historia e pavarësisë së Britanisë nga Evropa, atëherë ajo do të jetë një histori e pafundme.

Shënim: Peter Harris, është asistent/profesor i shkencave politike në Universitetin Shtetëror të Kolorados në SHBA /Bota.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Pse njerëzit përdorin fotot në çift, si foto të profilit të tyre në mediat sociale

Publikuar

-

Nga

Ndërsa lëvizni lart e poshtë në Facebook, ju e shihni:Miku juaj, ka ndryshuar foton e profilit të tij. Por në vend të një fotoje ku ai ka dalë vetëm, ti sheh një foto në çift, të mikut tuaj me partneren e tij. Po përse njerëzit zgjedhin zakonisht fotot në çift, si foto të profilit të tyre?

Sipas një studimi më të fundit zgjedhja e fotove në çift, postimi i statusit të marrëdhënies së tyre dhe përmendja e partnerit në përditësimet e profilit në mediat sociale, të gjitha mund të
jenë shenja se si njerëzit ndihen në marrëdhëniet e tyre,dhe mund të dërgojnë një mesazh të rëndësishëm tek rivalët e mundshëm.

Po kush e bën këtë gjë? Ajo që psikologët socialë e quajmë “shfaqje diadike”, është relativisht e zakonshme. Në një studim të kohëve fundit, 29 për qind e përdoruesve të përfshirë në lidhje romantike, kishin si foto profili në Facebook një foto në çift. Shtatëdhjetë për qind e tyre, kishin të shënuar në status “në një marrëdhënie” ose “i martuar”.

Dhe pjesëmarrësit në studim, e përmendnin partnerin e tyre në 15 për qind të përditësimeve të tyre të fundit në Facebook. Disa njerëz, kanë më shumë të ngjarë të kenë sjellje të tilla, sesa
të tjerët. Njerëzit që janë shumë të kënaqur, ose të përkushtuar në marrëdhëniet e tyre romantike, kanë më shumë të ngjarë të postojnë foto të profileve në çift.

Sa më i dashuruar që është një person i lidhur, dhe sa më shumë xhelozi që raporton ai në pyetësor, aq më shumë të ngjarë ka të postojë statusin e marrëdhënies së tij në Facebook. Njerëzit që janë zakonisht në ankth në një marrëdhënie – pra që kanë frikë se mos partneri e refuzon apo braktis – kanë gjithashtu më shumë të ngjarë të përdorin një foto në çift si foto profili.

LEXO EDHE:  Kanabisi/ Një kurë efektive mjekësore, apo një “ilaç” i mbivlerësuar?

LEXO EDHE:  A do të arrijë njerëzimi të kryejë udhëtime ndëryjore dhe të zbulojë jetën aliene?

Nëse dikush e thekson apo jo statusin e tij në internet, kjo mund të ndryshojë në varësi të mënyrës sesi ndihet ai person në një kohë të caktuar. Njerëzit kanë më shumë gjasa të postojnë informacione që lidhen me marrëdhëniet në Facebook, në ditët kur ndjehen më të pasigurtë në lidhje me ndjenjat e partnerit të tyre, sesa në ditët kur ndjehen më të kënaqur nga marrëdhënia e tyre.

Një sondazh me 236 përdorues të Facebook e mbështeti këtë ide. Po ai zbuloi një arsye tjetër:Ata janë të motivuar të mbrojnë marrëdhëniet e tyre nga kërcënimet që ekzistojnë në mediat sociale. Përdorimi i Facebook, Twitter dhe rrjeteve të tjera sociale, i ekspozon njerëzit ndaj një sërë gjërash që mund të dëmtojnë potencialisht marrëdhëniet e tyre, përfshirë ish-partnerët, apo partnerët alternative.
Ndërkohë jashtë mediave sociale, hulumtimi ka treguar se njerëzit në një marrëdhënie romantike, përfshihen sërish në një mori sjelljesh për të mbrojtur marrëdhëniet e tyre, kundër kërcënimeve të paraqitura nga partnerë alternative dhe rivalë romantikë.

Përmendja e partnerit ose e marrëdhënies së tyre, është një mënyrë përmes së cilës njerëzit mund të përpiqen t’i largojnë këto probleme të mundshme. Studiues të tjerë, kanë zbuluar se disa njerëz e shfaqin partnerin dhe marrëdhënien e tyre në profilin që kanë në mediat sociale, pasi vetëdija se të tjerët e dinë që ata janë në një lidhje, u jep një rritje të vetëvlerësimit.
Movitimi për t’u ndier mirë me veten, është një nga arsyet pse njerëzit duan që miqtë e tyre në Facebook, ta dinë ata janë në një lidhje./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Intervista- Koronavirusi/ Vaksina do vonojë, katastrofë nëse përhapet tek vendet e varfra

Publikuar

-

Nga

Eksperti i sëmundjeve infektive, njëherazi drejtues i qendrës “Wellcome Trust”, Xheremi Farrar, flet për gjermanen ”Der Spiegel” mbi përhapjen e shpejtë të koronavirusit të ri, kërkimet e vështira për një vaksinë, mbi çështjen nëse qytetet në Evropë duhen futur në karantinë si ato në Kinë, dhe skenarin më të keq sipas tij:atë kur virusi mund të nisë të përhapet tek vendet me të varfra.

Keni paralajmëruar për vitesh, se në epokën e globalizimiy, një virus i rrezikshëm mund të përhapet në të gjithë botën në një mënyrë të pakontrollueshme. A është realizuar me koronavirusin e Vuhanit makthi juaj më i keq?

Në Kinë kjo është duke ndodhur. Virusi po përhapet shumë më shpejt sesa SARS-i. Pas vetëm disa javësh, ai ka infektuar më shumë njerëz në mbarë botën, dhe ka vrarë më shumë pacientë në Kinë sesa SARS-i në 9 muaj. Në Vuhan dhe në pjesë të tjera të Kinës, komunitetet po përjetojnë një makth.

A ka ndonjë rrezik të shohim skena të ngjashme në Gjermani dhe Evropë?

Unë besoj se më e keqja ka ende mundësi të parandalohet. Por kjo do të kërkojë marrjen e masave të ashpra brenda disa javëve. Duhet të mos harrojmë një fakt:Për sistemin tonë imunitar, ky virus është një kundërshtar i ri, i panjohur, dhe që është shumë i transmetueshëm midis njerëzve. Ai mund të shkaktojë gjithçka, nga simptoma shumë të lehta deri tek ato më të rëndat. Ky kombinim e bën këtë virus shumë të vështirë për t’u kontrolluar.

Cilat janë masat e ashpra, që mendoni se mund të jenë të nevojshme?

Mund të shohim izolimin e qyteteve apo rajoneve të veçanta. Ose disa javë ndërprerje të lidhjeve ajrore, hekurudhore apo detare, të cilat mund të kushtojnë miliarda dollarë. Edhe ne ekspertët po punojmë në një territor plotësisht të panjohur.
As me SARS-in dhe as me Gripin e Derrave, nuk u futën në karantinë qytete sikurse po ndodh tani në Kinë. Masa të ngjashme u morën për herë të fundit kundër Gripit Spanjoll në vitet 1918-1920, kur vdiqën deri në 50 milionë njerëz. Gjithsesi, Gjermania është e përgatitur mirë për këtë epidemi.

A ka gjasa të kërkohet futja në karantinë e qyteteve të mëdha, si Mynihu apo Parisi?

Kam shumë dyshime, sesi do ta përballonin banorët e qyteteve të mëdha perëndimore një gjë të tillë. Masa të tilla, do të shkaktonin një përçarje të madhe në mesin e komuniteteve. Nëse kjo gjë ndodh vërtet, njerëzve do t’u kërkohet të qëndrojnë në shtëpi bazuar në vullnetin e tyre të lirë.
Por që masa të tilla të funksionojnë, është shumë e rëndësishme që politikanët dhe ekspertët e shëndetit publik të nisin që tani të përgatitin njerëzit, përmes një komunikimi të hapur, të ndershëm dhe transparent. Besimi është thelbësor, kërkon kohë, dhe mund të humbasë shumë shpejt.

A i druheni një pandemie të mundshme globale?

LEXO EDHE:  Kriza politike/ BE frikë nga shpërthimi i dhunës në rrugët e Tiranës

LEXO EDHE:  Deklarata e fortë e zyrtarit të lartë të BE-së/ Opozita po minon integrimin

Natyrisht, jam shumë i shqetësuar. Por nuk do të jetë frika, por puna ajo që do të na shpëtojë.

Cilat pjesë të botës do të jenë vendimtare, në përcaktimin nëse koronavirusi i ri ka dalë jashtë kontrollit:vendet e zhvilluara apo ato në zhvillim, që kanë një sistem shëndetësor të dobët?

Një situatë aq e keqe sa ajo në Vuhan, do të ushtronte shumë presion edhe mbi sistemet shëndetësore shumë të mira si ato në Gjermani apo Singapor, sidomos në dimër. Por në vende
të varfëra si Bangladeshi, Venezuela apo disa vende të Afrikës, edhe një epidemi e vogël do
të ishte katastrofike. Prandaj ne duhet të ndihmojmë vendet e varfëra me gjithçka që është e nevojshme: pajisje mbrojtëse, testim, ilaçe dhe këshilla mjekësore.

Cila do të ishte shenja e parë, se situata në mbarë botën po del jashtë kontrollit?

Gjëja më e rëndësishme në 2-3 javët e ardhshme, është nëse do të ketë apo jo një transmetim të qëndrueshëm të koronavirusit jashtë Kinës. Këtë javë pati një raport mbi një të sëmurë nga Koreja e Jugut, që kishte vizituar Tajlandën, por jo Kinën. Ai nuk kishte qenë në kontakt me ndonjë kinez, dhe sërish u infektua. Dhe kjo gjë është shumë shqetësuese.

A mund të ndihmojë parandalimin global të virusit, prodhimi i shpejtë i një vaksine?

Jo, vaksina do të vinte shumë vonë për këtë gjë. Koalicioni për Inovacionet e Gatishmërisë Epidemike (CEPI), një organizatë ndërkombëtare e financuar nga Ministria gjermane e Arsimit dhe Kërkimit, po mbështet kërkimet mbi zhvillimin e një vaksine.
Por ato do të zgjasin të paktën 6 muaj. Në fakt, vaksina nuk do të jetë gati para fundit të këtij viti. Vaksina është diçka që i bëhet njerëzve të shëndetshëm. Dhe duhet të jemi absolutisht të sigurt se ajo është e sigurtë. Nëse nuk kemi fat, mund të mos jemi në gjendje të zhvillojmë dot asnjë vaktinë kundër koronavirusit./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse Greqia duhet të zëvendësojë Turqinë, si partnere strategjike e SHBA-së në rajon

Publikuar

-

Nga

Nga Eric Edelman & Charles Wald “National Interest”

Në takimin e tij të fundit në Shtëpinë e Bardhë me presidentin amerikan Donald Trump, kryeministri grek, Kiriakos Micotaqis, tha se Shtetet e Bashkuara duhet ta shohin vendin e tij
si një “aleat të besueshëm dhe të parashikueshëm”, në një pjesë të paparashikueshme të botës.
Një deklaratë e tillë në dukje e vërtetë, mund të tingëllonte qesharake vetëm disa vjet më parë, kur rajoni ishte i qetë dhe kur Turqia, dhe jo Greqia, ishte shtylla e stabilitetit. Por sot Athina
po bëhet një lojtare thelbësore pro-amerikane, në qendër të çështjeve të rëndësishme të sigurisë në Mesdheun Lindor.

SHBA-ja duhet të përfitojë nga kjo marrëdhënie në lulëzim mes 2 vendeve, si pjesë e një fokusimi të ri strategjik në rajon. Mesdheu Lindor, dhe sidomos Greqia, ishin thelbësore në vendimin që mori SHBA për të mbrojtur larine, dhe për të frenuar komunizmin pas Luftës së Dytë Botërore.
Tani gjeopolitika dhe gjeologjia, po rikthejnë konkurrencën në fushën e sigurisë në këtë udhëkryq strategjik, me Greqinë si nyjen kryesore. Nxitësi kryesor i këtij rivaliteti, ka qenë transformimi i Turqisë nën presidentin Rexhep Taip Erdogan.

Dikur një aleate demokratike e besueshme, Ankaraja është gjithnjë e më shumë një autokraci pro-ruse, që ka ambicie për një ndikim më të madh rajonal, në kurriz të ndikimit të SHBA-së, Greqisë, Izraelit dhe të tjerëve. Ndërkohë, në rajon po kthehet konkurenca mes fuqive të mëdha, teksa ka një ndërhyrje në rritje të Rusisë, Iranit dhe Kinës.

Një tjetër “mollë sherri” vjen nga zbulimi i njëkohshëm i sasive të mëdha të gazit natyror, dhe nga mundësia për të zbuluar shumë më tepër. Kjo gjë mund të promovojë një zhvillim ekonomik që kërkohet më dëshpërim, sidomos nga Greqia, dhe që mund të zvogëlojë varësinë shqetësuese për energji që ka Evropa ndaj Moskës.

Për këtë arsye vitet e fundit ka një afrim më të madh në Greqi të kompanive amerikane. Po kjo ka rritur ndërkohë tensionet midis Turqisë dhe të gjithë të tjerëve. Në dallim nga fqinjët e saj, Ankaraja nuk pranon të njohë ligjin ndërkombëtar mbi kufijtë e Zonës së saj ekskluzive Detare Ekonomike.
Përkundrazi, ajo po mbron pretendimet e saj territoriale, dhe dërgon rregullisht anije që kryejnë shpime në ujërat qipriote, duke kërcënuar pjesën tjetër për zhvillimin dhe eksportimin e burimeve të vlefshme natyrore. Këto zhvillime të mëdha, shpjegojnë aspiratat e Greqisë për ta zëvendësuar Turqinë si një qendër rajonale diplomatike dhe ekonomike, dhe që kohët e fundit ka një mosmarrëveshje me NATO-n.
Në fakt, Athina po bën pikërisht atë që kërkojnë politikëbërësit amerikanë nga aleatët:po merr përgjegjësi më të mëdha për mbrojtjen kolektive. Greqia shpezon tashmë një pjesë më të madhe të PBB-së saj për mbrojtjen, sesa çdo anëtar i NATO-s përveç Shteteve të Bashkuara.

Dhe kjo pasqyron mënyrën sesi pas disa dekadash marrëdhëniesh të ftohta në rastin më të mirë, ekziston një konsensus kombëtar në rritje, se partneriteti me Shtetet e Bashkuara duhet të përbëjë themelin e sigurisë së Greqisë. Kthesa e raporteve SHBA-Greqi nisi me Aleksis Cipras, ish-kryeministrin e majtë.

LEXO EDHE:  Kanabisi/ Një kurë efektive mjekësore, apo një “ilaç” i mbivlerësuar?

LEXO EDHE:  Eurodeputetja franceze Bilde e thotë troç/ Zgjedhjet e 30 Qershorit bllokuan integrimin e Shqipërisë

Nismat e tij po zgjerohen tashmë nga qendra e djathtë e Demokracisë së Re, që është tradicionalisht më pro-amerikane. Gjithsesi, Greqia ka nevojë për një bashkëpunim më të madh, për të projektuar fuqinë amerikane dhe promovuar stabilitetin gjithnjë e më të trazuar në Mesdheun Lindor. Thelbësor për rolin e ri gjeopolitik të Greqisë, është udhëheqja e saj diplomatike, që po ndërton lidhje më të forta me Qipron, Izraelin dhe Egjiptin, mbi energjinë
dhe sigurinë.

Me kompanitë amerikane që po përfshihen gjithnjë e më shumë në eksplorimin e burimeve energjitike në rajon, Shtetet e Bashkuara duhet të forcojnë praninë e saj detare në Mesdheun Lindor, përfshirë vizitat në porte, stërvitjet e përbashkëta ushtarake, dhe integrimin e forcave detare greke me njësitë e aeroplanmbajtësev amerikane.
Ndërkohë SHBA-ja, duhet të përfitojnë nga padurimi i Greqisë për të bërë më shumë në këtë drejtim. Greqia do të ketë nevojë për financim të huaj ushtarak (FMF), për të modernizuar forcat e saj ajrore dhe detare. Në fund të vitit të kaluar, Kongresi autorizoi 3 milionë dollarë ndihmë ushtarake për Greqinë; ndërsa Athinës i duhet më shumë më tepër.

Gjithashtu, politikëbërësit amerikanë duhet të marrin në konsideratë një prani më të fortë ushtarake amerikane në Greqi. Dhe kjo mund të përfshijë forcat detare amerikane në portet me rëndësi strategjike në Gjirin e Sudas dhe Aleksandropulit, ankorimin e cisternave, dhe zgjerimin e operacioneve trajnuese për helikopterët ushtarakë.

Greqia është ndërkohë një mundësi tërheqëse, për zhvendosjen e aseteve ushtarake amerikane nga Turqia. Po kështu mund të jetë Qipro, në varësi të zhvillimeve me Turqinë. Kjo do të siguronte një qasje të besueshme për forcat amerikane, dhe mund të krijojë një mekanizëm presioni, për të imponuar ndryshime në politikat gjithnjë e më destabilizuese të Ankarasë mbi rajonin.

Shënim:Eric Edelman, ish-ambasador i SHBA-së në Turqi. Charles Wald, ish-zëvendëskomandanti i Komandës Evropiane të SHBA-së në NATO./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE