Connect with Us

Nuk ikim, këtu do të rrimë!

Opinione

Nuk ikim, këtu do të rrimë!

Publikuar

-

Nga Arian Galdini
– Mirë që ikni, por pse e vrisni Shqipërinë?
Mirë që doni t’ia hypni, por pse e gjunjëzoni Shqipërinë për ti kërcyer mbi shpinë?
Përse?
Jeni bërë si bukuria që vret.
Na trallisët fare.
Doni famë e pëlqime me shkrime depresive, rrëzuese, vrasëse.
Nuk po e lini këtë shoqëri të marë frymë.
Jeni si ato giendrat e qelbit, që plasni orë e pa orë nën veshje e forma të ndryshme.
Del njëri e na thotë se e paskan gënjyer prindërit.
Dhe hopa të gjithë e bëjnë virale, skërrmitjen e këtij “shkencëtarit” që pastaj na sqaron se e ka alegorike.
Jo or jo, nuk e ka alegorike.
Është fama e qylit që i shtin këta të bëjnë melodrama depresive të tilla.
Këtë punën e prindërve gënjeshtarë e kanë thënë e stërthënë “studentët komunistë” që protestuan pro lirisë seksuale e kundër prindërve të tyre në vitet ’60 – ’70, në Itali, Francë e SHBA.
Këtë historinë me prindër gënjeshtarë e ka pasur edhe si refrenin e tij edhe Jim Morrison, këngëtari legjendar i grupit The Doors.
Madje në fillimin e viteve ’90, edhe neve këtu në Shqipëri e kishim si moto këtë refrenin Morrisonian, për të hapur dyert e perceptimit sipas poezive të William Blake dhe Allen Ginsberg, etj.
Fama e qylit, është kultura e shkollave amerikane me djemtë dhe vajzat më popullorë.
Aty ka lindur si fenomen.
Ca çupëlina dhe djem sipërfaqësorë, bëheshin më popullorët e shkollës sepse visheshin, ecnin, hanin, grupoheshin dhe silleshin ndryshe.
Nuk bëhej fjalë për mendim.
Vetëm opinion dhe gjeste e veprime a dukje ndryshe.
Për tu bërë popullor mund edhe të bëje diçka që të tjerët nuk do guxonin, si psh ta rruash kokën në formë pjeshke…
Sipas studimeve, asnjëherë nxënësit dhe studentët më të mirë, nuk qëllonte që të ishin edhe më popullorët e shkollës.
Fama qyl shkonte tek çupëlina që rruante kokën apo djali që vishte rexhipeta.
Ja kështu ky brez sipërfaqësor pra beatnikët, zbuluan se këtë devijim mund edhe ta impononin si rregull të së tërës.
Prandaj u bënë “komunistë”, sepse kështu dukeshin si intelektualë të impenjuar dhe ia nisën të ankohen për rregjimin e prindërve që i paskërkëshin gënjyer.
Ne sot në Shqipëri e kemi pothuajse si rregullsi këtë “famën e qylit”.
Bëj një këngë tallava, nxirr cicat mbi pallto, shalëve vëru tyl të grisur e tundu sikur ke hypur në mushkën e fshatit dhe ja ku u bëre e famshme qyl.
Ose qaj për të premten e mallkuar kur të la ajo që ti e deshe por kurrë nuk të deshi, e ja ku u bëre këngëtar i madh.
Ose bëhu deputet, gjuaj me vezë ose bjeri bilbilave që të jep Kryetari, dhe padiskutim je “i madh”, “gjigand”, “nona”.
Por rruga më e shpejtë është melodrama depresive.
Bëj çdo ditë 10 statuse në facebook, ku bën garë me veten dhe dynjanë për të gjetur përshkrimin apo batutën më përqeshëse, përçmuese, tallëse, sharëse  për shqiptarin dhe Shqipërinë, dha ja ku u bëre “ylli i rrjeteve sociale”.
Melodramat depresive, shpërndahen si me magji ngado, kudo e nga kushdo…
Aq shumë pëlqime e shpërndarje marin këto melodramat depresive shqiptar-përbuzëse apo Shqipëri-ankimtare saqë ti mbetesh pa frymë nga habia.
E të lind pyetja: po pse xhanëm kaq shumë uri e pathos për ta pëlqyer ligështinë dhe shëmtinë?
Pse kaq jaragavitje sociale për ta shpërndarë e pëlqyer melodramën depresive? Pse?
Çfarë është kjo pëlqyeshmëri e lartë, gati – gati si drogë masive, për melodramat depresive?
Del njëri e shkruan, Nuk bëhet Shqipëria me shqiptarë, e mer qindra pëlqime e po aq shpërndarje.
Del tjetri e shkruan një “alegori vjedhacake” me prindërit që e paskërkan gënjyer dhe rrjeti shpërthen.
E del një vajzë që thotë se është pedagoge në Suedi e  shkruan: Mirupafshim Shqipëri se unë po iki, e nuk ngelet përdorues facebooku që nuk e shpërndan dhe pëlqen, e media online që nuk e boton.
Po çfarë ka shkruar ky tipi që e kanë gënjyer prindërit apo kjo vajza që i thotë mirupafshim Shqipërisë, që nuk e kanë shkruar mijëra e mijëra të tjerë ndër vite?
Prej 108 vitesh ne e vuajmë këtë Sindromën e Intelektualit që e shan shqiptarin dhe Shqipërinë, e shkruan skica e libra pafund për vuajtjet e moskuptimet e mëdha që të shkakton shqiptari dhe Shqipëria.
Intelektualët më të famshëm që kemi, janë ata që kanë shkruar librat më depresivë për shqiptarin dhe Shqipërinë.
Idhulli i kohëve moderne është Faik Konica.
Na pëlqen Konica se na përshkruan neve shqiptarëve dhe Shqipërinë kaq depresivisht saqë ne gjejmë të gjithë veten aty.
Na pëlqen Noli kur shkruan për karakteristikat e shqiptarit sipas qyteteve e krahinave.
Na pëlqen Migjeni kur na thotë, oh si nuk kam një grusht të fortë, ti bie mu në zemër malit që s’bëzan…
E kështu nën Sindromën Koniciane të vetësharjes dhe nën Sindromën Migjeniane të ankimtarisë dhe qaravitjes, na linden çdo ditë heronj të famës së qylit, që na shpërthejnë gjendra dëshpërimi e na këndojnë melodrama depresive.
Kështu ne, nuk shohim dot dritë.
Na duket e vërtetë veç qaravitja e vetësharja.
E nuk shohim dot përtej.
Politikën e kemi si qaravitje e vetësharje.
Prandaj e kemi politikë batutash, se nuk mban dot mendim.
Shoqërinë Civile e kemi shoqëri civile qaravitjeje e ankimtarie, prandaj zëre se nuk e kemi.
Mediat i kemi kronikë e zezë, politikë dhe kronikë rozë.
Intelektualët lodhen së menduari e shijojnë famën qyl duke u hargalisur nëpër melodrama depresive sikurse e do shoqeria…
E kështu, të gjithë zhytemi në qorrsokak.
Ka ardhur koha të ngrihemi përtej Sindromës Koniciane dhe Sindromës Migjeniane.
Mjaft më me ankimtari, qaravitje e depresion.
Duhet të flasim pozitivisht për fuqinë që është brenda nesh.
Ne e kemi të gjithë fuqinë për të ndërtuar mirësi dhe ndryshim.
Duhet vetëm të flasim për veten tonë dhe sesi mund ti dalim për Zot vetes sonë, dinjitetit tonë dhe vendit tonë.
Tê ushqejmë pozitivitetin dhe vetëdijësimin për fuqinë brenda nesh.
Nëse atë “shkencëtarin” e kanë gënjyer prindërit, le ta ndihmojmë të rigjejë vetveten.
Mos ta marim depresionin e tij si gjendjen tonë.
Nëse këtë vajzën pedagoge në Suedi e ka lodhur dhe zhgënjyer Shqipëria, le ti themi ta shijojë Suedinë, por pa e vrarë Shqipërinë me “bukurinë e fjalëve të saj depresive”.
Gjendrat e depresionit duhen luftuar, jo shumuar.
Kush shpërndan e pëlqen melodramat depresive bën pothuajse akt vetëvrasës social.
Ndaj ta ushtrojmë të drejtën për të menduar, para se të hidhemi në gropën e emocioneve dhe opinioneve depresive.
Shqipëria bëhet.
Ne që e duam Shqipërinë, do ta durojmë atë.
Por duhet sakrificë, shumë sakrificë.
Do ta bëjmë të plotë dhe përtej sakrificën tonë, që ta bëjmë Shqipërinë.
Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Artan Fuga/ Ligji i censurës, na kthen te gjykimi fshatçe i Frontit Demokratik

Publikuar

-

Nga

Në vëmendje të delegacionit të Komisionit të Venecias

———–

Ka vend të dali më qartë se çfarë përmban ligji i amenduar për transmetimet audiovizive dhe elektronike, dhe përse ai është jo vetëm kulturalisht dhe profesionalisht i padenjë, por edhe bie në kundërshtim jo thjesht me lirinë e shprehjes, por ka probleme të tjera më të mprehta, krejt të tjera, që nuk janë vendosur në dukje.

Publikimet dhe masat kundër shkeljeve të parashikuara i trajton në mënyrë të diferencuar, pra ndryshe për median e shkruar në letër, ndryshe për transmetimet audiovizive lineare, pra të televizioneve, dhe ndryshe për portalet dhe përgjithësisht për platformat e publikimeve elektronike.

Në këtë mënyrë ai drejtohet kundër barazisë të subjekteve para ligjit. Privilegjon mediat klasike dhe diskriminon mediat elektronike.

Nuk përcakton qartë dhe prerë se cili është dallimi midis një transmetuesi personal apo një transmetuesi që konsiderohet se ka një vijë editoriale të përcaktuar. Përmbajtja editoriale e përpunuar nuk ka lidhje fare me dallimin nëse je publikues personal apo subjekt juridik.

Po ashtu nuk rregullohet edhe cënimi i personit në Internet pavarësisht nëse dëmtuesi është me këtë apo status. O shokë kryetarë kooerativash: është web -i media apo jo?

Në vend të përcaktojë llojin e veprës penale ose kundravajtjes administrative, pra nëse është: cënim i privatësisë, cënim i së drejtës të imazhit, fyerje, denigrim, shpifje, harselim, etj., ligja në fjalë përmend cënimin e “reputacionit”.

Pra specifikon vetëm pasojën, por nuk parashikon përcaktimin e mjeteve dhe rrugëve kundraligjore që çojnë atje. Përsa i përket reputacionit nuk specifikohet se çfarë është reputacioni dhe kur quhet i dëmtuar. Tani gjithkush bërtet m’u dëmtua reputacioni!

Dëmtimi mund të jetë jo vetëm i reputacionit por edhe shkaktim i dëmeve financiare dhe materiale, Prandaj duhet që të përcaktohet: Me çfarë mjeti dhe veprimesh është sjellë dëmtimi. Të provohen dëmete materiale dhe morale që kanë lidhje me këtë. Të specifikohen që kjo është bërë me qëllim si edhe të provohet që faktet e publikuara dihet se ishin të rreme. Kjo është abc e ligjeve të BE.

Dëmtimin e reputacionit duke ja kaluar për gjykim AMA ose Këshillit të ankesave ligji i quan si kundravajtje administrative. Në fakt kjo dëmton të drejtat qytetare sepse kodi penal shpifjen, etj, i konsideron kundravajtje, vepra penale. Tani gjyakata për këto raste mund t’i thotë qytetarit shko te Ama!!!

Gjykimi bëhet jo nga gjykatat. Ligja në fjalë përcakton që masat mund t’i japi ose bordi i AMA-s ose Këshilli i Ankesave dhe nuk përcakton qartë se cili prej tyre. Kjo krijon një flu juridike dhe administrative të hatashme.

LEXO EDHE:  Arian Galdini: Reflektim për 3 javë betejë qytetare

LEXO EDHE:  Arian Galdini: Reflektim për 3 javë betejë qytetare

Gjykata administrative ka tagër të gjykojë nëse vendimi i AMA -s është apo jo i drejtë administrativisht, por nuk ka tagër të gjykojë vetë çështjen me themel si shpifje.

Në Gjykatë individi shkon paraqitet vetë përpara trupës gjykuese kurse te AMA operatori nuk parashikohet të shkojë. Nuk ka as avokat si në gjyq, nuk ka mundësi as për tre shkallë gjykimi. Me një fjalë kthehet në gjykimin fshatçe, tipi i frontit demokratik.

Ndryshohen kompetencat e këshillit të ankesave dhe përbërja e tij por thuhet se ata janë specialistë të medias. Pra janë njerëz që nuk kanë medoemos kulturë juridike. Aq më shumë që janë në varësi të bordit të AMA anëtarët e të cilit janë me ngjyresa politike partiake. Gjykimi i masave administrative pra ka burim politik.

Cfarë kuptohet me specialistë të medias?

Këta janë që do të gjykojnë nëse një publikim nxit terrorin, cenon sigurinë kombëtare!!! Ku i gjetën kompetencat kur keto ceshtje gjykohen nga gjykatat si vepra penale.

Ndalimi aksesit në Internet, detyrimi për të hequr përmbajtjen e botuar, etj, merren me vendim të AMA , që urdhëron AKEP, pra AKEP vihet nën urdhërat e AMA që nuk parashikohen në asnjë ligj. Nuk parashikohet që në rast ankimimi në Gjykatën administrative, dhe kur kjo e fundit i jepe të drejtë operatorit, çfarë përgjegjësie financiare mban AMA për dëmet e sjella. Gjykimi në gjykatën administrative mund të vazhdoje me muaj të tërë nderkohe që operatori mund të falimentojë.

Kalimi i masave kundër prekjes të reputacionit nga me dimension penal të dhëna nga gjykata në masa administrative duket sikur i lehtëson ndeshkimet, por bën që AMA nën kontroll politik të japi masa brenda tre ditëve pa asnjë të drejtë apelimi kundër tyre dhe kështu të mbysi kritikën. Ndërkohë gjoba për këto kundravajtje është në mjete financiare po aq e rëndë sa edhe kur trajtohen si vepra penale. Këtu kemi një disproporcion të ndëshkimit.

Pra nuk dënohet fillimisht vetëm media, por edhe vetë qytetari dëmtuar, ju, ne, ata, ato, që për dëmet që na sjell media nuk kemi më të drejtë t’i kërkojmë pranë gjykatave por te AMA.

Na shkelet e drejta për gjykim të drejtë! E kuptoni apo jo, gazetarë, shoqata, juristë, deputetë, organizma ndërkombëtare, qytetarë! Nuk është çështje medias thjesht, por e lirive dhe të drejtave qytetare. Eshtë ceshtja e respektimit të Kushtetutes! Shoqëria Piramidale godet përsëri duke vendosur në rresht pikërisht komunikimin elektronik që e rrënon, e grryen, e thërmon PIRAMIDËN!

LEXO TE PLOTE

Opinione

“Përgëzime, Alketa! U ndeshe me një lukuni bashkëpatriote që priste të dështoje”

Publikuar

-

Nga

Nga Pëllum Kulla

-Unë ndjeva një kënaqësi të madhe aty dy netë më parë, kur ti kurrorëzove një ambicje të bukur dhe e bëre atë më së miri.
Sinqerisht gëzoj tok me ty, moj vajzë, që dole në atë arenë dhe u ndeshe me frikën dhe përgjegjësinë tënde, u ndeshe me konkurentet e tua, shpërbleve ata që guxuan ndofta pa shumë besim të të hapnin portën e madhe të ëndrrës tënde të florinjtë.

Ti u ndeshe me keqdashës italjanë, por sidomos me një lukuni bashkëpatriote, që priste me frymën pezull të dështoje e deshën megjithë shpirt që ti “të thyeje qafën” në majën alpine, ku pate kullotur ëndrrat e tua.
Nuk kish gjë më të bukur se ajo sfida dhe triumfi yt!
Mos u mërzit për zhurmën, sharjet, vërejtjet e talljet, që bëjmë ne që nuk ta duam suksesin. Ne jemi të pazotët të shquhemi, ne nuk kemi forcë, durim, vullnet këmbëngulje.

Ne, të pazotët, do të jemi shumë të lumtur, që askush të mos i ketë ato. Ne jemi më të qetë kur nuk shohim fitoret e atyre që njohim e që kemi hedhur shtat njëkohshëm. Mos, moj Alketa, mos! Mos, moj vajzë, se me atë që bëre, na e vure hapur në dukje që ne nuk jemi të zotë për ndërmarrje të tilla drithëruese.

Alketa Vejsiu, të përgëzoj për atë shpalosje mbresëlënëse të ndjenjave të tua, në atë gjuhë të bukur të folur shkëlqyeshëm, lirshëm, si një gurgullimë e ëmbël për veshët e italianëve që të vlerësuan. Them se e njoh italishten aq sa ta fuqizoj përgëzimin. Ndonjë gabimth i rrallë, shumë i rrallë, ishte paradoksalisht aleat i yt, për të dëshmuar se ti nuk ishe italiane, por e zotëroje gjuhën e tyre më mirë se miliona italianë! Ishte një dëshmi e bukur se sa shumë ke punuar për të përvetësuar atë shqiptim e atë rrjedhë që të kënaqte veshin.

LEXO EDHE:  Sadna dhe Aleku vizitojnë Shqipërinë

LEXO EDHE:  Arian Galdini: Reflektim për 3 javë betejë qytetare

Unë jam një njeri i moshuar dhe shumë e shumë vite më parë se ty, kam ecur nëpër ata shtigje, nëpër ato ëndrra dhe tek ty shihja veten, por këtë herë të trupëzuar në një bukuroshe rrëzëlluese, që përballte një audiencë me shije të holla. M’u duk se triumfoja tok me ty, unë, që nuk i a ndaja dikur veshin asaj radios së vjetër për “tutto il calcio minuto per minuto”, për Varietá-të e Canzonissimat e panumërta, për të ndjekur Mike Bongiornon, Alighiero Noschesen e Gigi Proiettin. Më shpluhurose kujtimet mbi leximet e mia të De Amicisit, Pirandellos, e më pas të Buzzatit…

Të tëra i gjeje në monologun tënd virtuoz. I tëri i besueshëm homazhi yt. Bëre shumë mirë që rikujtove suksesin e Ermal Metës. Por unë e quaj edhe më të sukseshëm e më të vështirë “alpinizmin” tënd artistik, që ishte më i vetmuar, më i pa mbështetur në atë aventurë brilante të shfaqjes së bukurive të tua.

Është një trishtim i madh, kur ve re që triumfin tënd e sulmuan shumë komente negative. E veçanta e tyre është zhurmërima.
Por janë mijëra herë më të shumtë ata, të heshturit, që kanë gëzuar tok me ty.
Përgëzime, Alketa, e mbarësi paç në këtë rrugë të ndritur ku po ecën me siguri të plotë!

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Luçiano Boçi/ Vrasja e mësuesit

Publikuar

-

Nga

Mësuesit e shkollës në Krahës të Tepelenës, humbën jetën rrugës së kthimit, pas ndarjes me nxënësit e tyre. Ngjarja e rëndë tronditi familjarët, por dhe kolegët e fëmijët e shkollës. Ata ishin në krye të detyrës fisnike. Pas hutimit të parë prej dhimbjes, prita që dikush të reagonte. Prita se mos Besa qëllonte fjalët e duhura, se mos përmendte ndonjë vlerësim për ta, për punën e tyre plot mund e sakrifica, të shoqëruar me një mea culpa për lënien e kujdesit ndaj tyre krejt pas dore, për shkak të korrupsionit dhe të paaftësisë, por kjo nuk ndodhi.

Dhe tani që po hedh këto rreshta postimi i saj i fundit në FCB, është një foto e qeshur në një takim që gjithkush do ta kishte zili, i bërë të premten në 18.03, vetëm pak orë pasi kishte ndodhur tragjedia. Ironikisht, Ministrja na ishte “hapur” para ambasadores së sapoardhur të SHBA-së për të ashtuquajturat reforma madhështore në arsim, që vetëm atë ditë, për shkak të mënyrës skandaloze dhe përçmuese të trajtimit të mësuesve, kishin sjellë për pasojë vdekjen e dy mësuesve dhe plagosjen e dy të tjerëve. Nuk e di nëse këtë tragjedi e ka ndarë si ngushëllim me ambasadoren, por fotot e postuara pak të bindin ose më mirë aspak.

Shpresova mos Rama, që e mban veten për fjalaman dhe Kryeministër që “vdes” për mësuesit, do kishte shkruar dy gisht status për vdekjen e tyre tragjike për shkaqe shtetërore. Por dhe tek ai asnjë fjalë për dy “heronjtë”, se për mua janë të tillë. Postimet e fundit ishin për një depo farmaceutike me kokë të kuqe dhe një copë pamje nga një zonë në Vlorë me një ndërtesë krejt e ngjyer në rozë e vetëm kaq. Por nuk kishte harruar ndërkohë që në cover të vendoste një foto të tij të përzgjedhur me disa fëmijë dhe mbi të sloganin “TiNukDoJeshKurrëVetëm”. Cinike. Po nxënësit e mësuesve të vrarë nga babëzia e pushtetit pse janë lënë vetëm në humbjen e tyre?  Po familjarët e kolegët pse u lanë vetëm në dhimbjen e pamatë dhe u braktisën? Pse Rama dhe Besa nuk kanë asnjë fjalë për përgjegjësinë e tyre në këtë tragjedi?

Përkundër kësaj kudo kanë vendosur dhe balsamosur heshtjen, sipas parimit shpëtues heshtja është flori. Heshtje për mësuesit që lanë me kokën pas familjarët dhe nxënësit e tyre. Një heshtje varri për humbjen e dy mësuesve, apostuj të dijes dhe të dritës. Një heshtje e cila kërkon të fshehë gjurmët e një krimi dhe tragjedie që implikon drejtpërdrejtë ata vetë, fajtorët që fshihen pas buzëqeshjeve të stisura dhe propagandës marramendëse. Një heshtje që është në vazhdën logjike të gjitha vrasjeve që i janë bërë mësuesve përgjatë këtyre viteve. Ditë për ditë. Vendim pas vendimi.

Humbja e jetës së dy mësuesve në aksidentin tragjik dhe plagosja e dy të tjerëve, sado të hyjë tek rastësitë aksidentale, nuk është aspak e tillë. Ngjarja është një skenë krimi qeveritare e paralajmëruar më parë. Mësuesve jua mori jetën jo fati i keq apo i mbrapshtë. Ishte papërgjegjshmëria, neglizhenca dhe babëzia e zyrave shtetërore që fillojnë nga Kryeministri, vazhdojnë me ministren e Bashkinë e mbarojnë me Zyrat arsimore.

LEXO EDHE:  Arian Galdini: Reflektim për 3 javë betejë qytetare

LEXO EDHE:  Arian Galdini: Reflektim për 3 javë betejë qytetare

Atë ditë mësuesit që nxitonin të arrinin nxënësit e tyre në klasën e mijëra ëndrrave, sikurse çdo ditë tjetër, duhet të ishin në autobusin, apo mjetin e vënë në dispozicion për to dhe për nxënësit. Por ka kohë që për to s’pyet askush. Jo vetëm në Tepelenë, por kudo në Shqipëri. Prandaj ajo është një vrasje. Një vrasje shtetërore e parandjekur nga dhjetëra vrasje të përditshme që i janë bërë mësuesit përgjatë këtyre viteve. Sikur-et e shumta që shoqërojnë mendimet e dhimbjen e të afërmeve, kolegëve dhe nxënësve përmbyllen vetëm me një sikur. Sikur përkujdesi për transportin e tyre të ishte realizuar ngjarja nuk do kishte ndodhur dhe vrasja do ishte shmangur.

Ndërsa ajo jo vetëm nuk u shmang, por u pasua dhe nga një vrasje tjetër me heshtjen e varrtë të Ramës e Besës. Dhe këta nuk bënë asgjë tjetër veçse vazhduan vrasjet e seriale pa iu dridhur as zëri dhe as dora duke na shndërruar në një shoqëri që kemi vrarë mësuesin. Rama dhe Besa janë duke pritur 7 Marsin që nuk është larg, ku secili prej tyre do bëjë garën e fjalëve prekëse e dashurore, por ama në sytë e publikut tashmë të gjykuar dhe të parë si vrasës që lavdërojnë viktimën e vet, mësuesin. Mësuesi është vrarë që kur misionin e tyre fisnik Rama, Lindita e Besa, e shndërruan në një shërbesë banale politike me pahir.

Mësuesi është vrarë që kur profesionin e tij mësimdhënës e shndërruan në profesion letrashkruesish. Mësuesi është vrarë që kur është braktisur nga ata në mëshirën e fatit e profesionit të vet, i lënë mes katër rrugëve pa dalje dhe siguri për të nesërmen.

Mësuesi është vrarë që kur ai denigrohet, shkelet me këmbë, përçmohet nga komisarët politikë që kanë uzurpuar drejtimin e institucioneve arsimore.

Mësuesi është vrarë që kur vlerësimi financiar për të konsiderohet i tepërt.
Mësuesi është vrarë që kur arroganca e pushtetit e konsideron atë si njeri të dorës së dytë.

Mësuesi është vrarë që pa lindur me mbylljen masive të degëve që përgatisin mësuesë.
Mësuesi po vritet çdo ditë sepse është lënë i vetëm në sakrificën e tij.

Ai duhet mbrojtur. Qeveritë që vrasin mësuesin kanë përgatitur me siguri funeralin e vet.
Mësuesit që humbën jetën përgjatë ushtrimit të misionit e tyre vlen të nderohen dhe respektohen.

Ata janë heronjtë e thjeshtë të përkushtimit për transmetimin e dijes.
Mësuesi nuk duhet e nuk mund të vritet.

LEXO TE PLOTE