Connect with Us

Irani do bashkojë amerikanët rreth Donald Trumpit

Blog

Irani do bashkojë amerikanët rreth Donald Trumpit

Publikuar

-

Nga Conrad Black, “Newsmax”

* Demokratët kanë bërë një tjetër gabim madhor, në kundërshtimin e tyre unanim ndaj urdhrit të presidentit Donald Trump, për të vrarë terroristin kryesor në botë, gjeneralin iranian Kasëm Sulejmani. Kandidatët për president, bien të gjithë dakord se Sulejmani ishte një njeri i keq,

por kandidatët kryesorë – Xho Bajden, Berni Sanders, Pit Batigig dhe Elizabet Uorren- kanë përkrahur marrëveshjen bërthamore të administratës Obama me Iranin, ku ky i fundit u angazhua të ndërpresë për 10 vjet testet e raketave balitike me rreze të gjatë.

Sipas kësaj marrëveshje, Shtetet e Bashkuara çliruan afro 150 miliardë dollarë pasuri iraniane të ngrira, të cilat në thelb janë përdorur për financimin e akteve terroriste të mbikëqyrura nga i ndjeri Sulejmani, sidomos nga organizatat terroriste të sponsorizuara nga Irani, Hezbollahu në Liban, Hamasi në Gaza, dhe Huthi në Jemen.

Përveç dhënies së një stimulimi të jashtëzakonshëm për aktivitetet terroriste të Iranit dhe aktivitete të tjera destabilizuese në Lindjen e Mesme, marraveshja (e nënshkruar gjithashtu nga Franca, Gjermania, Britania, Rusia dhe Kina), merret vetëm me materialet bërthamore, dhe jo me zhvillimin e raketave balistike apo përsosmërinë e një mbushje bërthamore.

Pra kërkimet bërthamore të Iranit kanë vazhduar me shpejtësi, teksa u përshkallëzuan aktivitetet e tij terroriste, pikërisht falë një marrëveshje të tmerrshme, të cilët demokratët po vazhdojnë ta mbrojnë. Rivendosja e sanksioneve nga ana e Shteteve të Bashkuara, e ka dëmtuar rëndë ekonominë iraniane, ndërsa edhe eksportet e saj të naftës kanë rënë ndjeshëm.

Kjo gjë ka shkaktuar një pakënaqësi të jashtëzakonshme në vend. Dhe muajt e trazirave dhe protestave popullore, kërkuan një reagim shumë brutal të policisë dhe shërbimit sekret iranian, për t’i shtypur ato. Demokratët që pretendojnë t’i zënë vendin Trumpit, janë rreshtuar kësisoj në një mënyrë shumë të përshtatshme në anën e paqtimit të Iranit, të tolerancës pa hakmarrje ndaj sulmeve të tij terroriste, dhe të drejtën absolute të jetës për terroristin kryesor të botës, dhe armikut më të madh të Amerikës.

Nuk mund të kishte një dhuratë më të mirë politike për presidentin Trump. Në 70 vende të ndryshme në mbarë SHBA-në, pati demonstrime pro-iraniane dhe anti-Trump, dy ditët e para pas vdekjes së Sulejmanit. Pasi iranianët, në drejtimin e Sulejmanit, sulmuan ambasadën amerikane në Bagdad të enjten e shkuar, lideri teokratik iranian Ajatollah Khamanei njoftoi mbajtjen e Lutjeve të së Premtes, pavarësisht kërcënimeve të Trump.

“Ai nuk mund të na bëjë dot asgjë!”- deklaroi ai. Por pak orë më vonë Trump veproi. Është shokuese dhe e turpshme, që udhëheqja demokrate dhe kandidatët e saj për president, po mbajnë anën e Teheranit mbi këtë çështje. Demokratët ulëritën se në kupë të qiellit, se Trump do të hidhte në erë Azinë, kur e etiketoi presidentin e Koresë së Veriut Kim Jong-un si “Njerin  e raketave”, dhe e paralajmëruan atë të merrte veprime ushtarake, nëse Kim ndërmerrte ndonjë akt agresioni, ose përpiqet të bëhet një fuqi bërthamore.

Asnjë demokrat i dëgjueshëm, nuk e kuptoi se Trump, nuk mund të humbasë në përballjet me Iranin apo Korenë e Veriut. Fuqia ajrore, tokësore dhe detare, që zotëron SHBA-ja mund të shkatërrojnë në 5 minuta çdo objektiv të rëndësishëm ushtarak në Korenë e Veriut. Po ashtu Shtetet e Bashkuara, mund të shkatërrojnë çdo objektiv strategjik dhe ushtarak ekonomik në Iran brenda 30 minutave.

LEXO EDHE:  John Bolton, gozhda që mbyll arkivolin e marrëveshjes me Iranin? 

Trump e ka bërë të qartë, se nëse nga secili vend ka ndonjë veprim për të arritur një aftësi ushtarake bërthamore, ai do t’i godasë. Eleminimi i Sulejmanit, përveçse është vetvete i drejtë, ndihmon në forcimin e besimit tek regjimi i Teheranit, se Trumpi është serioz në atë që thotë. Kërcënimet iraniane për hakmarrje janë qesharake. Çdo lloj hakmarrje, do t’u kthehet menjëherë 10-fish. Të dyja zonat e krizës, janë qartazi të ndara dhe lehtësisht të dallueshme.

Kim e pranoi ofertën për t’u takuar, por nuk arriti ta mashtrojë Trumpin, sikurse kishte bërë i ati me 3 paraardhësit e tij. Trump i dha mjaftueshëm kohë, dhe Kim nuk e ka çuar më tej programin e tij ushtarak bërthamor. Dhe në fund do të detyrohet të bëjë zgjedhjen midis ecjes me kokëfortësi në rrugën e tij dhe poshtërimit të plotë, dhe arritjes se një marrëveshje ku ai fiton paqen dhe njohjen zyrtare si një shtet i ligjshëm, fundin e sanksioneve dhe ndihmë ekonomike, në këmbim të një marrëveshje për një Gadishull Korean pa armë bërthamore.

Përpjekja patetike e Iranit, për të kërcënuar Evropën me shkelje të marrëveshjes ushtarake bërthamore, nuk do të çojë gjëkundi. Megjithë paralajmërimet e demokratëve, Shteteve të Bashkuara u mjafton vetëm të thonë se mosrespektimi i sanksioneve amerikane kundër Iranit, do të sjellë humbjen e qasjes në tregun amerikan të eksporteve të vendeve evropiane. Dhe kjo gjë do të mbajë me siguri në anën tonë Francën, Gjermaninë, dhe Italinë.

Shumë shpejt, Irani do të duhet të zgjedhë midis programit të tij bërthamor, dhe izolimit si Koreja e Veriut, ose të fillojë të de-përshkallëzojë krizën. Shtetet e Bashkuara janë pafundësisht më të fuqishme sesa Irani apo Koreja e Veriut, dhe përdorimi nga presidenti i kësaj fuqie po jep rezultatet e veta.

Është një proces i ngadaltë, dhe të gjitha vendeve, veçanërisht një kombi i lashtë dhe krenar si Persia, dhe një shteti ideologjikisht agresiv dhe ushtarak si Koreja e Veriut, duhet t’u jepet kohë të përshtatur me ndryshimin e madh në marrëdhëniet e tyre me një SHBA shumë më të fuqishme, dhe që ka në plan të parë interesat e saj.

Kur presidenti Frenklin Ruzvelt, prezantoi parimet e politikës së jashtme amerikane pas sulmit japonez mbi Pearl Harbour në vitin 1941 ai tha:”Ne do të sigurohemi që kjo formë e tradhtisë, të mos na rrezikojë më asnjëherë!”. Të gjithë presidentët e mëvonshëm përveç Obamës, e kanë ndjekur të njëjtën politikë.

Dhe kundërpërgjigja e armiqve të Amerikës, ka qenë nxitja e veprimtarisë terroriste. Xhorxh W.Bush dhe Barak Obama, patën një rekord të mirë në luftën kundër terrorizmit, por që të dy u tallën nga Koreja e Veriut, ashtu siç ndodhi edhe me Bill Klintonin.

Dështimi i plotë i Bushit në Irak, ishte veçanërisht i dukshëm javën e kaluar, teksa ky vend është kryesisht një satelit i Iranit. Dhe Obama ia fali rajonin Iranin. Trump po e rivendos ndikimin e humbur të SHBA-së në Lindjen e Mesme. Shumica dërrmuese e amerikanëve do ta mbështesin presidentin. Demokratët kanë gabuar sërish në qasjen e tyre, dhe pasojat për ta janë të parashikueshme./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Krokodilë si kafshë shtëpiake/ Çfarë nuk dini mbi presidentët amerikanë

Publikuar

-

Nga

Xhorxh Uashingtoni ishte një flokëkuq

Xhorxh Uashingtoni, njihet botërisht nga imazhi i tij në karmonedhën e dollarit. Në fakt, ato që duken si flokë të bardhë, janë paruket që ai mbante në atë kohë, dhe që ishin për kohën një modë dominuese. Flokët e tij origjinale ishin të kuqe.

Xhon Adams ishte presidenti i parë që jetoi në Shtëpinë e Bardhë

Ai ishte presidenti i dytë në historinë e Amerikës, por i pari banor i Shtëpisë së Bardhë. Ai u transferua aty më 1 nëntor 1800, në vitin e fundit të mandatit të tij të parë dhe të vetëm. Më herët, jetoi në “Shtëpinë e Presidentit”, një godinë 3-katëshe prej tulle në qytetin e Filadelfias.

Tre presidentë kanë vdekur më 4 korrik, Ditën e Pavarësisë

Në festën më të madhe kombëtare të SHBA-së kanë vdekur presidentët Xhon Adams, Tomas Xheferson dhe Xhejms Monro. Madje Adams dhe Xheferson vdiqën në të njëjtën ditë:4 korrik 1826. Monro vdiq 5 vjet më vonë, më 4 korrik 1831.

Xhon Kuinsi Adams, mbante në vaskën e banjos një krokodil si kafshë shtëpiake.

Edhe pse ka disa dyshime mbi vërtetësinë e kësaj historie, supozohet se krokodili ishte një dhuratë e veçantë nga ana e gjeneralit të famshëm francez për ndihmën që u dha kolonive amerikane gjatë Luftës Revolucionare, Markezi dë Lafajet.

Martin van Buren, ishte i vetmi president që mësoi anglishten si gjuhë të dytë

Presidenti i tetë, Martin van Buren, ishte presidenti i parë që lindi dhe u rrit plotësisht si një qytetar amerikan. Ai lindi në komunitetin holandez të Kinderhuk në Nju Jork, dhe gjuha e tij e parë ishte holandishtja. Kjo e bën presidentin e vetëm amerikan, që e fliste anglisht si gjuhën e tij të dytë.

Uilliam Herrison, mbajti fjalimin më të gjatë gjatë inaugurimit në detyrë, por pati presidencën më të shkurtër.

Më 4 mars 1841, Herrison mbajti atë që hyri në histori si fjalimi më i gjatë i një presidenti amerikan në ceremoninë e inaugurimit. Plot 8.445 fjalë, dhe gati 2 dy orë për t’u lexuar. Mjerisht, vetëm 32 ditë më vonë ai vdiq nga pneumonia, pasojë e një ftohjej që e mori pikërisht gjatë fjalimit të tij maratonë.

Xhon Tajler pati 15 fëmijë, më shumë se çdo president tjetër

Tajler pati 8 fëmijë me gruan e tij të parë, Leticia Kristian, që vdiq nga një goditje në tru në vitin 1842, gjatë mandatit të tij parë dhe të vetëm. Dy vjet më vonë, ai u martua me Xhulia Gardiner, me të cilën pati edhe 7 fëmijë të tjerë.

LEXO EDHE:  LSI i shpall “luftë” Ramës/Nuk tërhiqemi! Meta mbledh ministrat e tij

LEXO EDHE:  Ekipi Trump zbarkon në Tiranë

Xhejms Bukanan, ishte presidenti i vetëm beqar i SHBA-së

Presidenti i 15-të i Amerikës, ishte beqari i vetëm që ka jetuar në Shtëpinë e Bardhë. Ndërkohë disa historianë, spekulojnë se ai kishte një lidhje intime me politikanin Uilliam King.

Abraham Linkolni e rriti mjekrën, bazuar në këshillën e një vajze 11-vjeçare

Kur nisi fushatën për president, Linkolni ishte i rruar. Por në tetorin e vitit 1860, ai mori një letër nga 11-vjeçarja Grejs Bedel. “Nëse do të mbani mjekër, unë do të përpiqem t’i bind vëllezërit e mi që të votojnë për ju. Do të dukeni shumë më mirë, pasi fytyra juaj është shumë imcake”- shkruante vajza. Një muaj më vonë, Linkolni nisi të shfaqet në publik me mjekër.

Gjenerali me pesë yje Duajt Ajzenhauer, nuk mori mori pjesë në asnjë luftim në fushën e betejës

Ajzenhauer u bë president kryesisht për shkak të karrierës së tij të dalluar ushtarake. Ai shërbeu 35 vjet në ushtrinë amerikane, dhe në të dyja luftërat botërore. Gjatë Luftës së Dytrë Botërore ai u emërua Komandant Suprem i Forcave Aleate, dhe drejtoi Operacionin Overlord për çlirimin e Evropës në qershorin e vitit 1944. Por në asnjë rast, ai nuk pati një përvojë reale në fushën e betejës.

Para vrasjes, Xhon Kenedi ishte 5 herë shumë pranë vdekjes

Të gjithë e dinë se Kenedi u vra në Dallas më 22 nëntor 1963. Por vdekjen e ka pasur pranë edhe 5 herë të tjera. Në moshën 2-vjeçare, për pak sa nuk vdiq nga ethet e kuqe. Gjatë luftës së Dytë Botërore, po lundronte me njësinë e tij ushtarak në Paqësor, kur japonezët e bombaduan anijen. Ai u detyrua të notonte për 4 orë, deri në ishullin më të afërt.
Katër vjet më vonë, Kennedy u shtrua në spital me sëmundjen e Adison. Sëmundja iu përsërit disa vite më vonë, kur gati vdiq. Ndërkohë në vitin 1954, pësoi një infeksion të traktit urinar pas një operacioni. Gjatë dy përvojave të fundit, Kenedi përfundoi për disa orë në gjendje kome./Përshatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

A është një lider i lindur, fëmija më i madh i familjes?

Publikuar

-

Nga

Të gjithë e dinë se fëmijët e parëlindur janë udhëheqës natyralë, të dytët janë rebelë, dhe më të vegjlit janë të llastuar me besim të tepruar tek vetja. Të paktën, kjo është ajo që na kanë mësuar. Por a ka ndonjë gjë të vërtetë në këtë thënie?

Në vitet 1930, psikoterapisti austriak Alfred Adler, ishte i pari që studioi rendin e lindjes së fëmijëve dhe efektin e tij në personalitetin e njeriut. Ai besonte se “çdo vështirësi në zhvillimin e fëmijës, shkaktohej nga rivaliteti dhe mungesa e bashkëpunimit në familje”.

Sipas Adlerit, një fëmijë i vetëm s’ka nevojë të garojë asnjëherë për vëmendjen e prindërve të tij, dhe nuk “zëvendësohet” kurrë nga motrat apo vëllezërit e tjerë. Ngjashëm, fëmija më i madh merr pjesën më të madhe të vëmendjes së prindërve, dhe ka të ngjarë të ndihet përgjegjës për kujdesin ndaj vëllezërve dhe motrave më të vegjël, gjë që reflektohet tek përsosmëria, puna e palodhur dhe vetëdija e tyre.
Edhe fëmijët e lindur të dytët, garojnë vazhdimisht me motrën apo vëllain e tyre më të madh për vëmendje. Fëmijët midis të mëdhënjve dhe më të vegjëlve ndodhen midis, të cilët shpesh mund t’i lënë jashtë vëmëndjes së tyre. Për pasojë, këta fëmijë mund të zemërohen me lehtësi dhe të jenë më të ndjeshëm ndaj kritikave.

Fëmija më i vogël, është shpesh më i mërzituri në familje. Ai varet nga familja më shumë se sa të tjerët. Shtimi i një fëmije në familje, ka një ndikim në mënyrën e funksionimit të një familje. Por Adler sugjeron se këtu luajnë një rol edhe faktorë të tjerë si madhësia e familjes, shëndeti, mosha, kultura apo gjinia e fëmijës.
Ndërkohë sipas një studimi të fundit suedez, të parëlindurit kanë tipare më të favorshme të personalitetit, përfshirë hapjen ndaj përvojave të reja, vetëdijësimin, të qënit miqësorë dhe të pasurit e një stabilitetit më të madh emocional, sesa vëllezërit e tyre të lindur më vonë.
Për pasojë, ata kanë më shumë të ngjarë të bëhen drejtues dhe menaxherë të rëndësishëm, ndërsa fëmijët e lindur më vonë, që i kanë qejf rreziqet, përfundojnë shpesh të vetëpunësuar. Të parëlindurit, kanë tendencën të zotërojnë tipare psikologjike që kanë lidhje me udhëheqjen, si përgjegjshmërinë, krijimtarinë, bindjen dhe dominimin.

Ata kanë ndërkohë më shumë të ngjarë të kenë aftësi akademike, dhe nivele më të larta të inteligjencës, sesa vëllezërit dhe motrat e tyre më të vegjël. Janë këto cilësi, që besohet se i bëjnë të parëlindurit më të suksesshëm. Kjo gjë shpjegohet në dy 2 mënyra.
Nga këndvështrimi evolucionar, prindërit favorizojnë dhe investojnë shumë (për strehim dhe ushqim) tek i parëlinduri i tyre, për të rritur shanset e tyre të mbijetesës dhe riprodhimit. Por kjo vjen me një kosto, pasi prindi tani nuk është në gjendje të investojë të njëjtën sasi burimesh tek pasardhësit e lindur më vonë.

LEXO EDHE:  John Bolton, gozhda që mbyll arkivolin e marrëveshjes me Iranin? 

LEXO EDHE:  Trump i vendos sanksione gazsjellësit gjermano-rus

Vëllezërit më të vegjël, duhet të garojnë për këto burime të kufizuara, por edhe për vëmendjen e reduktuar prindërore. Kështu, është vënë re se prindërit kalojnë më pak kohë duke ndihmuar fëmijët e tyre të lindur më vonë në kryerjen e detyrave të shkollës, pikërisht për shkak të mungesës së burimeve rezervë.
Por ndodh shpesh që fëmijët e lindur të fundit, kanë shpesh një trajtim preferencial. Kjo pasi prindërit kanë tashmë mundësinë e fundit për të investuar burimet e tyre. Ata janë gjithashtu të moshuar, dhe kanë prirjen të kenë më shumë para në atë periudhë të jetës së tyre.
Kësisoj, prindërit kanë më shumë të ngjarë të investojnë në edukimin e pasardhësve të tyre të lindur më vonë.

Ndërkohë pritshmëritë e prindërve, mund të shpjegojnë tiparet më të favorshme të personalitetit tek të parëlindurit. Kjo do të thotë se ata priren të jenë më të rreptë me të parëlindurin. Ata e bëjnë këtë, pasi të parëlindurit duhet të jenë modele për vëllezërit dhe
motrat e tyre të lindur më vonë, dhe të mbrojnë vlerat e prindërve./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

A po rritet pushteti ”i butë”, apo bota po bëhet më e mençur?

Publikuar

-

Nga

Nga David Howell “Japan Times”

Më shumë se 30 vjet më parë, nisi të diskutohej i ashtuquajturi dimensioni i butë i
politikave publike dhe çështjeve botërore, përmes një artikull me titull “Politikat e buta ekonomike:Leksione të mençura nga Japonia”.

Disa vjet më vonë, përmes një analize brilante, politologu i Univeristetit të Harvardit Xhozef Ni e zgjeroi konceptin, për ta zbatur atë në çështjet ndërkombëtare, përmes konceptit të “fuqisë së butë”, në menaxhimin e e marrëdhënieve ndërkombëtare dhe ushtrimin e ndikimit, me bindjen
se bashkëpunimi kulturor do të zëvendësonte fuqinë shtrënguese në çështjet botërore.

Koncepti u përhap me shpejtësi, teksa nocionet e vjetra ushtarake si “fuqia është e drejtë”, nisën të duken demode në një botë të ngarkuar me më shumë njohuri, dhe gjithnjë e më shumë të ndërlidhur. Pastaj erdhi menaxhimi i butë, një koncept që u përhap në botën e biznesit.
Dhe sot kemi apelet për udhëheqje “të butë”, dhe për një kombinim delikat të udhëzimeve strategjike me fuqizimin masiv, duke kërkuar një përzierje të përulësisë dhe mençurisë të qeverive kombëtare, që duket se mungon ende në botën e sotme.

Të gjitha këto ide, që sfidojnë mendimin tradicional se si funksionon bota, janë ende në hapat e para. Dhe ato kundërshtohen nga shumë shembuj të dukshëm të një fuqie të ashpër dhe të shëmtuar që dominon, nga brutaliteti i papërshkrueshëm i Shtetit Islamik në Lindjen e Mesme, deri tek tirania dhe padrejtësia që gjallon në shumë vende, apo vrasjet dhe trazirat e dhunshme.
As fuqizimi masiv i lëvijeve populiste, i mundësuar nga teknologjia e re, nuk rezulton gjithmonë të jetë i butë apo veçanërisht tolerant. Një popull i zemëruar, është shpesh larg nga të qenit i butë. Megjithatë, prirja drejt qasjeve më të buta, më tolerante dhe më delikate në të gjitha degët e qeverisjes dhe menaxhimit, si në marrëdhënie, institucione dhe biznese, është qartazi atje dhe
po mbështetet gjerësisht.

Kjo qasje po i tejkalon ndarjet e vjetra politike midis të djathtës dhe të majtës, dhe midis atyre konservatore dhe liberale. Ndoshta vetë termi “i butë” është mashtrues, përdersa ai që propozohet mund të jetë ende një presion real. Për shembull, sanksionet ekonomike mund të përdoren më shumë sesa bombat, por ato mund të shkaktojnë akoma vuajtje të vërteta deri në arritjen e synimeve.
Ndoshta “fuqia e zgjuar” ose “ekonomia e mençur”, janë frazat më të mira për të arritur qëllimet me mjete delikate. Më shumë se 2.000 vjet më parë, gjenerali kinez Sun Tzu dinte gjithçka mbi fuqinë e butë dhe sesi arrihej fitorja pa një përplasje apo konflikt të ashpër.

LEXO EDHE:  SHBA/ Pritet deportimi i mbi 150 emigrantëve boshnjakë

LEXO EDHE:  SHBA/ Pritet deportimi i mbi 150 emigrantëve boshnjakë

Sot ne spekulojmë për luftë pa viktima njerëzore, beteja përmes dronëve, me ushtri robotike dhe pa pilotë, për përdorimin e marinës dhe forcave ajrore në vijën e parë të frontit. Në fakt, sot është e pashmangshme që ndërsa robotët marrin përsipër punët e rënda – ngritjen e peshave të mëdha, madje edhe luftimet – njerëzit janë të detyruar ta gjejnë veten në role të ndryshme.
Është truri dhe jo muskujt, që do të përdoren gjithnjë e më shumë për të zgjidhur problemet dhe tensionet më serioze në botë. Kjo do të thotë se gjenerata e ardhshme, duhet të pranojë pasigurinë, të tolerojë paradokset, të jetojë me të panjohurën, të zhvillojë aftësi për të bërë
pyetjet e duhura, të sfidojë pohimet “shkencore”.

Ndoshta, roli në rritje i grave në qeverisje thuajse kudo, ofron një qasje “të butë” ndaj çështjeve të vështira botërore. Dhe me testimin e menjëhershëm të pikëpamjeve të secilit person përmes teknologjisë së të dhënave të mëdha, bëhen më të qarta rreziqet dhe disavantazhet e një veprimi “të ashpër” nga udhëheqësit që pretendojnë se “e dine” se cili është vullneti i popullit.
Sido që të shkojnë gjërat, ai në krye duhet tani të përballet me ata në fund, në mënyra që më parë nuk ishin përcaktuar qartazi. Edhe diktatorët dhe autokratët e sotëm, po e mësojnë këtë gjë. Bota është ende një vend i egër, madje shumë i egër për miliona refugjatë që vuajnë, dhe për familjet e shpërngulura dhe pakicat e shtypura.

Ajo ka ende udhëheqës si ai i Koresë së Veriut, Kim Jong Un me raketat e tij qesharake, apo si Kina me avionët e saj luftarakë në ishujt artificialë prej betoni në Detin e Kinës Jugore, për të na kujtuar se disa njerëz mendojnë se tregimi i fuqisë së ashpër, mbetet ende mënyra që garanton fitoren.
Por dalëngadalë po pranohet, se dhuna ka një efekt bumerang, dhe se metodat e buta, dhe jo ato të ashpra dhe konfrontuese, janë sot shansi më i mirë për të stabilizuar shoqëritë. Ndoshta falë hiper-lidhjes mes nesh, transparencës totale dhe inteligjencës artificiale – të gjitha rezultate të epokës së mikroçipit – ka ardhur sërish koha e Sun Tzu./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE