Connect with Us

Nga Rezarta B. Koçi/ Autonomia e Vullnetit në marrëdhëniet Kontraktore, dhe kufizimi i tij

Opinione

Nga Rezarta B. Koçi/ Autonomia e Vullnetit në marrëdhëniet Kontraktore, dhe kufizimi i tij

Publikuar

-

Kontratat janë mjeti më i përhapur juridik në qarkullimin cilit të një ekonomie tregu dhe një burim i rëndësishëm i detyrimeve dhe si të tilla, në teorinë juridike ato përkufizohen si pëlqim i vullnetit midis dy ose më shumë palëve për të krijuar, ndryshuar ose shuar një marrëdhënie të caktuar juridike. Nëse do të flisja si Notere në ofrimin e këtij sherbimi publik, do të thoja se fillimisht, elementi i parë që konstojme ndërmjet palëve kur pretendohet se një marrëdhënie e caktuar rregullohet me kontrate, është pikërisht autonomia e vullnetit. Pra, konstatojmë parimin e shprehjes së lirë të vullnetit të palëve kontraktuese që do të lidhin kontratën dhe verifikojmë se palët detyrohen vetëm nga vullneti i tyre.

Është me rëndësi të theksohet se liria e kontraktore dhe autonomia e vullnetit të palëve kontraktuese, janë ndër parimet kryesore dhe më të rëndësishme të së drejtës së detyrimeve. Liria e kontraktore në përgjithësi nënkupton autorizimin e subjekteve të së drejtës që në mbështetje të vullnetit të tyre të krijojnë marëdhënien kontraktore, të caktojnë mënyrën, formën dhe përmbajtjen e tyre. Liria kontraktore shpesh shqiptohet si “dead on arrival“, pra si një parim organizues për shoqëritë komplekse bashkëkohore. Ky parim duhet të jetë i pandjeshëm për dallimet në pasuri, status, pozitë, dhe fuqi, që e bëjnë ushtrimin e zgjedhjes kontraktore një mit për të dobëtit dhe të shpronësuarit. Duke qenë se një kontratë e lidhur ka fuqinë e ligjit për palët, e njohur ndryshe edhe si pacta sunt servanda, kjo do të thotë se nënshkrimi i një kontrate ka si pasojë detyrueshmërinë e një pale ndaj tjetrës.

Mirëpo edhe pse palët kontraktuese janë të lira të vendosin se me cilin person do ta lidhin kontratë dhe cila do të jetë lënda apo përmbajtja e saj, liria e kontraktimit duhet të jetë në suazat e rregullave ligjore, me karakter imperativ, kushtetues dhe të moralit shoqëror apo zakoneve të mira, pra palët duhet ti përmbahen kufijve ligjor në hartimin e kontratave sepse kjo liri kontraktimit nuk është absolute dhe e pakufizuar.

Përkundrazi, ajo kufizohet nga parimet kushtetuese dhe parimet e vet ligjit psh kufizimi i lirisë së kontraktimit përmes së drejtës së parablerjes ose mundësisë për zgjedhjen e palës kontraktuese nëse subjekti me të cilin  është do të lidhet një kontratë është monopol në treg, atëherë drejpërdrejtë këtu kemi të bëjmë me një kufizim. Gjatë ushtrimit të profesionit të Noterit, jam hasur edhe me raste, kur klientët në mungesë të njohjes së ligjit, kërkojnë të ndërhyjnë në përmbajtjen e kontratës edhe në kontrata adezioni, ku përmbajtja e kontratës është përpiluar pavarësisht nga vullneti i palëve p.sh shitja ndërkombëtare e naftës ose kontratat për shërbimet postale etj. Pra, në praktikë ka disa lloje kontratash ku kufizohet liria e kontraktimit, ku mund të shtoj këtu edhe rastet e vlefshmërisë e kontratës ku kërkohet dhënia e pëlqimit (psh: kujdestari jep pëlqimin që i kujdesuari të hyjë në marrëdhënie kontraktore) një rast tjetër kufizimi. Pra, palëve ligji u ka vendosur kufizime ndaj lirisë së tyre të kontraktimit, në mbrojtje të interesave publike, apo të interesave të ligjshme të palëve më “të dobëta”, prej situatave monopol, konkurencës së  pandershme, rritjes pa kriter e në mënyrë abuzive të çmimeve etj. Por, edhe kur palët me njëra tjetrën negociojnë kushtet e kontratës, përsëri ka kufizime të ligjit që nuk mund të shmangen, si dhe parashikime ligjore në lidhje me mirëbesimin dhe mënyrën se si duhet të veprojnë palët në të gjitha fazat e kontratës.

LEXO EDHE:  Thellohet skandali/ Provimi i noterëve garë e trukuar, fitojnë miqtë dhe familjarët e pushtetarëve

Megjithatë, pavarësisht nga sa më sipër, mund të them që respektimi i autonomisë së vullnetit në një shtet demokratik përbën themelin e të drejtës kontraktore i cili duhet të qeverisë dhe interpretojë cdo kontratë, dhe një ndërhyrje në autonominë e këtij vullneti përbën edhe vdekjen e të lirisë kontraktore duke passjellë kështu frikë dhe pasiguri tek palët kontraktuese. Dhe mendoj, që të gjithë Noterët, duhet të jenë të angazhuar cdo ditë në përsojen e shërbimit ndaj qytetarëve duke ju garantuar besueshmërinë dhe bazueshmërinë e kontratave vetëm në ligj, duke hequr dorë nga dogmat shqiptare “e njoh unë dhe ska nevojë për procedura të tjera”, vetëm në këtë mënyrë mund të krijohen standaret europiane të shtetit të së drejtës dhe respektimit rigoroz të ligjit./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Gjovalin Macaj/ Indinjimi i persekutorit

Publikuar

-

Nga

Nga Gjovalin Macaj/ Indinjimi i persekutorit

Shkrimi i botuar nga  Peizazhet e Fjalës me 5 korrik 2020 i cili përpiqet të çmitizojë dy figura si Ernest Koliqi dhe Martin Camaj nuk duhet të përbëjë lajm për nga vlera e tij si studim. Megjithatë, mund të shërbejë për të vu në pah atë çfarë ky shkrim dhe debati rreth tij anashkalon ose mohon me dije ose me padije. Mjafton të ndalemi në tre aspekte për të kuptuar se pse.

Asgja nuk duhet të mbrohet nga hulumtimi i lirë

Pikë së pari, a duhen çmitizu këto dy figura? Po. Pa asnjë kufizim. Asgja nuk duhet të mbrohet përtej kritikës. Gjithçka duhet vu’ në pyetje deri sa pyetjet nuk ecin ma’. Ky asht një parim që duhet me u mbrojt kurdoherë, sidomos kur krijon pakënaqësi dhe kundërshti. Kjo frymë vlen të mbrohet akoma më tepër sepse përbën një themel të domosdoshëm për të çmitizu çdo mit të ri që ngrihet, duke qenë se pa mite asnjë shoqëri nuk mbijeton dot.

Pra në parim, nuk ka asgja të keqe në përpjekjen e autorit për “demaskimin” e këtyne figurave për të tregue se nuk janë të kullueme e të denja për t’u vënë në piedestal. Po ashtu, autori duhet të ndahet nga vepra. Vepra qëndron mbi dhe përtej autorit – ajo hap shtegun e saj dhe mund të vlerësohet në mënyrë të pamvarun nga autori. Veset e autorit nuk kanë pse të cenojnë vlerën dhe vlerësimin e veprës në vetvete. Hulumtime të mirëfillta rreth autorëve në fjalë na ndihmojnë të njohim më mirë kushtet në të cilat janë prodhuar këto vepra, krahas njohjes së shumanshmërisë së historisë sonë në përgjithësi.

Jo çdo shkrim mund të cilësohet si hulumtim

Aspekti i dytë që duhet sqaruar mirë është se kjo frymë nuk do të thotë se çdo shkrim mund të cilësohet si hulumtim – sepse ndryshe hulumtimi do të zhvlerësohej plotësisht ngaqë nuk do të dallohej dot nga një opinion i çastit. Prandaj lind pyetja që nuk mund të anashkalohet: çfarë përban shkrimi n’fjalë? A përban ai një studim, siç paraqitet në editorialin që e përcjell në Peizazhe të Fjalës? Jo. Aspak.

Kjo sepse, si minimum, çdo studim i mirëfilltë përcakton qartë objektin e hulumtimit dhe rëndësinë shkencore e shoqërore që ka; tregon çfarë dihet rreth çështjes, çfarë nuk dihet akoma dhe ia vlen të dihet, dhe çfarë shton studimi në fjalë; përcakton përzgjedhjen e shembujve nga larmia e rasteve të tjera që mund të merreshin nën shqyrtim; përcakton llojin e burimeve ose dokumenteve të cilat shërbejnë si bazë për analizimin e këtyne rasteve, pasi të ketë motivuar përzgjedhjen e tyne në lidhje me burimet e tjera që mund të merreshin parasysh; përcakton mënyrën se si këto burime interpretohen për të nxjerrë njohuri të besueshme. Gërshetimi i këtyne elementeve bazë në mënyrë logjike duhet të nxjerrë një përfundim të qartë e bindës, që hulumtues të tjerë të munden ta kuptojnë, përvetësojnë, dhe kritikojnë ose hedhin poshtë, për t’i lënë vendin një studimi tjetër më të fortë. Dhe kështu fitojmë dije rreth së kaluarës e së tashmes.

Shkrimi në fjalë nuk ka asgja të përbashkët me një studim. Ne fakt jep një shembull se çfarë nuk përban një studim. Nuk ka as fillim, as mes, as fund, as fill që i lidh këto tre pjesë që të mund të formojnë një studim. Mënyra se si autori përzgjedh, servir dhe kupton ‘faktet’ e marra nga burime “arkivore” dëftojnë as ma shumë e as ma pak se vetë zellin e autorit për çmitizimin e këtyne dy figurave, pa qenë i zoti të prodhojë analizë historike. Këto arnime dokumentesh jetime mund të bajn kuptim vetëm sipas ndonjë “metode sampiste”, e panjohun deri më sot, por jo sipas metodës shkencore.

Pra kemi të bëjmë me një qasje absolutisht absurde. Autori sheh Disneyland dhe kujton se ka zbulu Amerikën. Hidhet nga një breg hamendsimesh tek tjetri pa u lag fare nga njohuria e analizës historike. Sikur të kishim të gjithë imunitetin që tregon autori ndaj logjikës së kërkimit, ne do të mund t’i bënim ballë pa frikë virusit Covid-19. Por, për një studim të mirëfilltë, ky lloj imuniteti asht fatal.

Por prapë them se jemi me fat që autori ka zgjedh të merret me gjana të padamshme ose me dame të riparueshme. Imagjinoni për një moment, sikur autori t’kishte qenë prokuror, nuk e di se kush do t’i kishte shpëtu burgut të sigurt prej tij – duke pa se me sa zell e merak iu fryn dyshimeve e hamendësimeve me qellim goditjen n’asht të armikut të klasës.

Pra kemi të bëjmë me një potpuri pohimesh që shpuzitin vetëm dyshime pa hedhur asnjë rreze drite mbi fenomenin në fjalë. Si për mrekulli, kjo përpjekje nuk hedh asnjë dyshim mbi atë çfarë asht themelore: se ky shkrim përban studim. Ky shkrim mund të quhet një studim aq sa cicërimat e Donald Trump-it mund të lexohen si poezi.

Prandaj u habita dhe më erdh keq që Peizazhet e Fjalës e kanë botu këtë shkrim si ‘studim’, dhe jo në një formë tjetër pa krijuar inflacion pritshmërish tek lexuesi. Akoma më keq, hyrja editoriale krijon pritshmëri se kemi të bëjmë me një studim të rëndësishëm që duhet lexuar me kujdes. Por pasi lexova ‘studimin’ në fjale, kuptova se editoriali ishte një lyerje e lehtë me buzëkuq e një krimbi mëndafshi, për ta quajtur flutur. Por kjo “flutur” mund të fluturojë vetëm në shpellën e territ të plotë – pra atje ku askush nuk dallon dot nëse fluturon apo jo!

Një keqkuptim i madh do të ishte shmangur sikur ky shkrim të botohej në një rubrikë të krijuar apostafat: ‘Hulumtime Tallava’. Ndryshe, duke parë vlerën e Peizazhe të Fjalës, asht njëlloj sikur kuratorët e një muzeu të merrnin një shishe Coca-Cola dhe ta vendosnin në një ekspozitë e që vizitorët ta merrnin për vepër arti. Më tmerron e trishton fakti që diçka e tillë kalon si “studim” në një nga revistat më me vlerë në vend, sepse dëshmon se jemi në një gjendje për t’u vajtu, ku sapuni shitet për djathë, e tallashi për miell.

E gjitha kjo kur ne kemi nevojë, si për dritën e diellit, për të pasur e ndjekur shembuj të vyer, për hulumtime të mirfillta që t’na shërbejnë si qirinj për të gjetur rrugdaljen nga shpella e hijeve ku kemi qenë e jemi, edhe pse vetiu nuk na nxjerrin dot prej saj.

Konteksti mohues

Prap se prap, një të mirë e ka ky shkrim dhe debati rreth tij. Përveç se na jep shembullin që nuk duhet ndjekur, na bën të shohim e vlerësojmë një aspekt të tretë, rëndësia e të cilit nuk mund të mbivlerësohet: kontekstin. Rëndësia e kontekstit njihet, sidomos kur bahet fjalë për leximin e duhun të veprës dhe veprimtarinë e këtyre dy figurave në kontekstin e duhun historik për të kuptuar si duhet domethënien e tyre.

LEXO EDHE:  Thellohet skandali/ Provimi i noterëve garë e trukuar, fitojnë miqtë dhe familjarët e pushtetarëve

LEXO EDHE:  “Ka kryer pagesën, sipas tarifës”/ Flet noterja ku u betua Arta Vorpsi

Por ka një kontekst tjetër, akoma ma themelor, që nuk ceket fare, me dije ose me padije. Ky asht konteksti i kësaj “përpjekje” për me çmitizu këto dy figura.

Këto dy figura nuk vijnë nga një botë paralele apo e përfytyrume, por janë të ngulituna në një kulturë, gjuhë, krahinë, dhe fe të mirëpërcaktume – çfarë ishin arsyet për të cilat janë shtypë me egërsi e zell të rrallë e për të njëjtat arsye që gjurmohen edhe sot e kësaj dite. Pra flasim për filiza të pjesës ma të shtypun në vend, në një kohë kur përmasat dhe pasojat e kësaj shtypje të shumanshme nuk janë zbardh hala.

Në këtë kontekst, pra mbi kurrizin e pjesës ma të përndjekun e të përvujtun në shoqërinë tonë, sulmohet nga i njëjti pozicion e në të njëjtin drejtim. E kjo nga njerëz që ose kanë qenë pjesë e shtypësve vetë, ose kanë qenë të lirë të shijojnë privilegjin e jetës rreth majës së piramidës shtypëse.

Shtresa e persekutume nën sundimin komunist nuk përban tjetër veçse material interesant për të vu në pah të metat dhe mëkatet e bijve të kësaj shtrese, dhe jo për të zbardh kalvarin e vuejtjeve dhe rrënimit të gjithanshëm nën sundimin komunist, çfarë do të përbënte një mënyrë për me vendos drejtësinë e munguar. Veprojmë në një kontekst ku krimet e komunizmit jo vetëm që nuk hetohen dhe nuk njihen, por kur ato shpërfillen dhe nënvlerësohen, kjo jo nga padija por nga pandjesia.

Kjo nuk do te thotë aspak se, në mënyrë parimore, nuk mund të hulumtohen veset e mëkatet e viktimës, pamvarsisht se sa “gjurmuesit” ndjekin apo mbrojnë këtë parim për vete në raste të tjera. Por duhet të jemi të vetëdijshëm se në çfarë konteksti flasim. Asht sikur përpara se të hetohej e dënohej Holokausti si krim i pashoq, të hetoheshin e dënoheshin hebrenjtë që kishin bashkëpunu me nazistët.

Asht qelibar e qartë se çfarë duhet hulumtu ma se pari, por në Shqipni ndodh krejt e kundërta. Pjesa ma e përvujtun i nënshtrohet persekutimit të përsëritur, gjoja pse figura të caktuara të tyne nuk janë të shenjta. Ma tragjike asht se kjo pastërti e kullume nuk kërkohet prej një shenjtori, por një djalli.

Do të ishte sikur përpjekja e një xhelati me rivra viktimën e tij, për ta ridënuar atë edhe një herë në emër të virtyteve që ai nuk i gëzon, për me vendos një drejtësi që ai asht i padenjë ta përfaqësojë, vetëm e vetëm që t’i shpëtojë ndërgjegjes së tij prej xhelati. Thanë ma butë, zelli për të “demaskuar mëkatet” e këtyne dy figurave apo të tjerëve i ngjan ma tepër indinjimit të persekutorit. Përveç etikës së mangët të këtyne përpjekjeve, në kritikat e tyne ato bajnë qimen tra, dhe traun qime. Por faji fle me akuzën, jo me të akuzuarit.

Ky fakt nuk ka të bëjë me autorin e shkrimit në fjale dhe as me Peizazhet e Fjalës. Nuk ka të bëjë fare as edhe me synimin e tyne apo të kujtdo tjetër që merr nisma të tilla. Në fakt, “motivet e fshehura” mund të jenë të qarta, por janë krejtësisht pa rëndësi.

Ajo çfarë duhet vrojtuar asht fenomeni në fjalë, fryma që përftohet nga bashkëveprimi i asaj çfarë thuhet, çfarë shkruhet e mënyrat se si përdoren përtej synimit të tyre fillestar, nëse do të kishte një të tillë. Ndërthurja e këtyre veprimeve përfton një kontekst mohimi që nuk synon drejtësi, por godet viktimën për të dytën herë.

Ky kontekst me doemos krijon një klimë dyshimi, për të mos thënë paranojë, tek kjo shtresë e përndjekun, sidomos kur ndjen të sulmohet në të njëjtin drejtim e nga e njëjta shtresë e për të njëjtat arsye si më parë. Nuk dallojnë dot kontekstin i cili përfton këtë gjendje dhe iu vërsulen studimeve, edhe të mirfillta qofshin ato, si sulme të koordinuara nga qendra nga ku vinin sulmet e mëparshme. Ju drejtojnë gishtin ‘bijve të etërve’, sikur bijtë çojnë përpara veprimtarinë e etërve të tyre pa ndërprerje.

Parimisht, ky lloj “akuze” asht i gabuem – për të njëjtat arsye pse biografia e keqe iu priste krahët të deklasuarve nën sundimin komunist, të njëjtëve të deklasuar që sot përdorin të njëjtat akuza si shtypësit e tyre të djeshëm. Parë nga ky prizëm, këto “akuza” nuk nxjerrin asgja në dritë, veç ndjelljen e territ. Vepra duhet të vlerësohet për meritat e saj, pamvarësisht autorit.

Gjithsesi, kjo nuk do me than që përqeshja e këtyre “akuzave” asht e drejtë. Në fakt, ndihmon përpjekjet për mbytjen dhe mosnjohjen e kontekstit të mohimit, me dije ose me padije. Asht e panevojshme e madje e gabueme që kuptimi i këtyne “akuzave” të merret në mënyrë të drejtpërdrejtë. Në rastin ma të mirë, humbasim një mundësi për të lexuar plagët e dhimbjes dhe rënkimet për drejtësi të munguar të një shtrese historikisht të anatemuar e të përvujtun. “Akuza” të tilla nuk janë veç reagime instinktive të papërpunuara që rrjedhin nga sindroma e përndjekjes; ato janë “akuza” pa adresë por ndaj një regjimi që ka ndryshuar ashtu si ujku, qimen por jo zakonin, e që vazhdon t’i mbajë nën trysni këtë shtresë.

Kjo sindromë e përndjekjes asht e damshme para së gjithash për vetë shtresën e përndjekur, që i detyron t’i “fryjnë kosit pse ju ka djeg tamli”. Kjo shtresë duhet të dalë e para në mbështetje të plotë të hulumtimit të lirë dhe të çdo përpjekjeje tjetër për të hedhur dritë mbi çfarëdo figure apo fenomeni. Në vend të qëndresës instinktive, ajo duhet të kërkojë me ngulm që të hidhet drite gjithkund, par edhe mbi shtypjen e shtypësit e tyre historikë, akoma pa emër e pa fytyrë, akoma të panjohur, a thua të ishin djaj nga ndonjë përrallë, e jo kriminelë prej mishi e gjaku, kriminelë që akoma janë në mohim të krimeve.

Gjithashtu, nuk kërkon veçse pak empati e mirkuptim për të dallu rranjët e këtyne “akuzave”, pa qenë nevoja të denigrohen si shprehje të mendësive prapanike. Një frymë e tillë tregon ose padije e mosndjesi të thellë, ose mungesë vullneti për të lexuar fenomenin në fjalë në kontekstin e duhun—në kontekstin mohues. Marrë nga Peizazhe.com

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Klodian Tomorri/ Bursa, suksesi i radhës i Ministrisë së Qametit

Publikuar

-

Nga

Bursa, suksesi i radhës i Ministrisë së Qametit

Java e kaluar ishte e ngjeshur me ngjarje politike. Zedhenesit e Qametit baltosen pa te drejte projektin e rruges Milot-Fier duke i hyre ne hak qeverise qe stermundohet per te mirem dhe interesin publik.

Degjova me vemendje sqarimin e ministres se Infrastruktures Belinda Balluku nga foltorja e Parlamentit. Nga argumentat qe ajo shtroi kuptova se ne Ministrine e Infrastruktures keto 18 muaj eshte bere me shume pune se sa kane bere te gjitha qeverite e tjera se bashku qe nga koha e Ismail Qemalit. Kuptova gjithashtu se projekti i rruges Milot-Fier eshte nje sukses i paprecedente, ashtu si Unaza e Tiranes, bypassi i Vlores, Thumane-Kashar, Rrogozhine-Qafe e Koshovices, tuneli i Llogarase, hidrocentrali i Skavices dhe ceo vizatim tjeter 3D me targen e Rilindjes. Argumentat ishin aq bindes saqe gati gati edhe vete u ndjeva ne faj qe kisha dyshuar ne punen dhe qellimin e mire te qeverise.

Por pikerisht ne ate moment m’u kujtua dicka tjeter. Diten qe ministrja e Infrastruktures merrej me zedhenesat e Qametit, ministria e saj po i linte peshqesh shqiptareve nje tjeter Qamet; rrenimin perfundimtar te tregut te energjise.

Ne 29 qershor Ministria e Energjise, hapi ofertat e tenderit per perzgjedhjen e aksionereve per Bursen Shqiptare te Energjise. Tenderi ishte nje deshtim total dhe oferta e vetme qe u paraqit ishte ajo e KOST-it, operatorit kosovar te transmetimit. Por pertej deshtimit te Burses, surpriza me e hidhur ishte largimi perfundimtar i gjigandit norvegjez Nord Pol nga Shqiperia. Edhe kjo nje arritje tjeter e paprecedente qe nga koha e qeverise se Ismail Qemalit.

Deshtimi i Burses eshte gozhda e fundit ne arkivolin e sistemit energjetik te vendit. Nje mall qe nuk ka treg, nuk tregetohet. Ose tregetohet me cmime abuzive

LEXO EDHE:  STOP/ Skandali i noteres, shet shtëpinë pa firmën e pjesëtares tjetër

LEXO EDHE:  Nga laborantët te inxhinierët, avokatët e noterët/ Ahmetaj zbulon kategoritë që nuk përfitojnë nga paketa e dytë

Mijera biznese qe kane dale apo do te dalin nga furnizimi shteteror me energji, do te jene skllever te kontratave dypaleshe dhe asnjehere nuk do ta kene te sigurte furnizimin me energji ose ne rastin me te mire do ta blejne shtrenjte ate. Investimet e pakta te medha dhe serioze ne vend si hidrocentrali i Banjes dhe Moglica te realizuara nga gjigandi norvergjez Statkraft, do te mbeten peng duke dhene sinjale negative tek investitoret e ardhshem potenciale. E gjitha kjo per shkak te paaftesise se qeverise shqiptare per te krijuar bursen ose mungeses se deshires per te hequr dore mga tenderat e energjise.

Me gjasa deshtimi i burses kerkon shpikjen e sabotatoreve te rinj ose zedhenesva te tjere te qametit. Ne vitin 2015, Shqiperia ishte vendi i pare ne rajon qe nisi krijimin e Burses se Energjise. Por sot eshte zyrtarisht i vetmi vend pa burse ne Ballkan. I njejti Nord Pool qe u largua nga Shqiperia, sapo ka perfunduar me sukses ngritjen e burses ne Malin e Zi. Maqedonia po ashtu eshte ne fazen finale te krijimit te platformes se tregtimit te energjise.

Bursa ishte mundesia me e mire per liberalizimin e tregut te energjise ne vend. Nje treg i liberalizuar sjell likuiditet per sektorin, por edhe cmime me te uleta per konsumatoret. Por bursa deshtoi, ndersa sektori energjetik vazhdon rrenimin e pandalshem financiar. E gjitha kjo vetem qe qeveria me e mire qe nga koha e Ismail Qemalit te mos privohej nga tenderat e energjise.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Listat e hapura/ Emrat e Lulzim Bashës për zgjedhjet 2021

Publikuar

-

Nga

Listat e hapura/ Emrat e Lulzim Bashës për zgjedhjet 2021

Nga Ardit Rada

Lëvizja e Edi Ramës për t’i hapur listat, ia ka përcjellë frikën gjer në palcë Lulzim Bashës. Kjo u reflektua kur reagoi me urgjencë pas vendimit të mazhorancës dhe reagimi në thelb nuk kishte asgjë të re. Si ai nipi i ‘Kapedanit’, Basha u hodh nga listat e hapura te ndalimi i koaliconeve. Arsyeja është e thjeshtë dhe në njëfarësoj, e drejtë. Partia Demorkatike dhe aleatët kanë punuar gjithë këto vite jo për të pasuruar partitë e tyre me burime njerëzore, pra me emra siç i thonë ndryshe.

Tashmë dihet që energjitë e opozitës shteruan që kur u investuan kundër ish-ministrit Xhafaj për hiçgjë. Pra që nga premtimet se do kalonin te trupi i Bashës, tek protestat duke gjetur shtigje nga Kuvendi tek MPB, e më pas duke spërkatur me bojë muret e ministrisë. Para dhe pas kësaj, dihet që ka pasur ditë ku energjitë u investuan te rrëzimi i Sait Dollapit teksa vraponte. Shumicën e herëve, si në rastin në fjalë, opozita madje tërhoqi edhe Presidentin që nisi vizitat nëpër spitale.

Sikur të ishte sot, mbaj mend një intervistë të Lulzim Bashës përpara se t’i hynte thirrjeve për djegie makinash, rrahje nëpunësish dhe bojkotim mediash e shpronësim oligarkësh. Para 2017, kreu i PD fjalë për fjalë tha se kjo është hera e fundit që vetë ai vendos se kush do të jetë deputet. Madje lanccoi një platformë online teksa ndodhej në çadër, ku qytetarët mund të propozonin se kë donin për deputet.

Lista ishte surprizueser vit pas viti. Nëse në 2017 shumica e qytetarëve kishin ‘propozuar’ Valentina Dukën, Romeo Gurakuqin, Bradh Spahinë, Klevis Balliun dhe të tjerë që e gëzuan mandatin nja dy vite… Pjesa tjetër paska propozuar Kujtim Gjuzin, Myslim Murrzin, Aurora Marën dhe Fatjona Dhimitrin. Së paku këto i gjetëm në listat e Bashës 2017.

Nëse shihni diçka qesharake në këtë histori, e gjithë buzqëqeshja që ju vjen në fytyrë mundësohet nga Lulzim Basha dhe platforma e tij ‘online’. E pra, ja ku iu dha mundësia për lista jo të hapura, por të shqyera. PD është e lirë që Adriatik Alimadhin e Ballit Kombëtar që e vuri të katërtin në Vlorë në vitin 2017, këtë herë ta zëvendësojë me Bujar Leskajn fjala bie, meqenëse kanë hapur dhe fjalën.

Enkelejd Alibejan mund ta kandidojnë sërish në Fier, si herën e fundit. Në Elbasan, Endri Hasa, mund t’i mbledhi më shumë vota meqenëse ka qëlluar me vezë Edi Ramën dhe ka hapur edhe portal ku promovon shkollimin e tij extra-perëndimor. Nadire Meçorapaj, apo Nada siç i thotë Basha, do ta ndrisë Vlorën. Bashkë me Agron Shehajn mund të dalin deputetë me listë të hapur duke qenë se i njeh e gjithë Vlora që i shërbyen si deputerë verëm 1 vit e ca dhe jo katër sikurse u besuan votën. Tritan Shehun si i spikatur ndër emra, le të vijojë kandidimin në Gjirokastër ku e caktoi Basha.

LEXO EDHE:  Betimi i Arta Vorpsit/ Revoltohet avokati: S’ kishim dëgjuar të noterizohet një gjyqtar

LEXO EDHE:  Thellohet skandali/ Provimi i noterëve garë e trukuar, fitojnë miqtë dhe familjarët e pushtetarëve

Derisa dogji mandatin, kishte si deputet Gjirokastër, Tepelenë, Përmet… Këtë herë mbase e merr mandatin bashkë me Dash Alikon e Lazaratit dhe e ndajnë punën. Më Shkodër Bardh Spahia mund të kandidojë sërish. Duke qenë së i dogji shkollën “Shenaze Juka” Shkodrës, mund t’u premtojë me listë të hapur se do ia dyfishojë kapacitetin si shenjë pendese. Tiranës t’i japë Çlirim Gjatën, duke qenë se hante qofte te bodrumi i Noelit pasi mbaronte protestën e Teatrit Kombëtar.

Pastaj ç’të ngelet nëpër rrethe të tjera, Basha mund të fusë emra si Petrit Vasili, meqenëse Shqipëria mezi pret  ta shohë sërish në Kuvend…

Pra, pavarësisht kushtrimit të Edi Ramës, presupozoni një moment sikur listat e hapura të jenë realitet zgjedhjet e vitit 2021. Më pas, imagjinoni Partinë Demokratike të Lulzim Bashës, që fut këto emra. Shihnin emrat që ka promovuar duke i çuar në bazë për organizimin e partisë, nga Avenri Peka, te Kreshnik Çollaku dhe Flamur Noka. Ose alternativa tjetër: emrat që ka lënë jashtë qysh prej Çadrës, si Jozefina Topalli, Majlinda Bregu, Arben Imami, Astrit Patozi etj.

Për t’jua thjeshtuar, ti si votues nuk do gjesh më në fletën e votimit PD-në me numrin 44, dhe duke vendosur iksin në këtë numër automatikisht vota shkon për Jemin Gjanën. Por do të gjesh disa emra me numrin e tyre në krah. Do të trokasin në derë nga PD-ja dhe do të thonë: Ti si banor i Tiranës, voto Albana Vokshin, Edi Palokën dhe Monika Kryemadhin se këta janë e ardhmja. Ndërsa ti tjetri, voto Ervin Salianjin, Kejdi Mehmetajn dhe Klevis Balliun. Genc Pollon, Nard Ndokën dhe Vangjel Dulen! E kuptoni që Basha nuk ka frike nga formula, por nga emrat që ka mbajtur apo i kanë dhënë SINCE 2017?

LEXO TE PLOTE