Connect with Us

Dyshja vietnameze/ Askush nuk e beson se janë nënë e bir

Blog

Dyshja vietnameze/ Askush nuk e beson se janë nënë e bir

Publikuar

-

/

Jonathan Nguyen është një i ri 22 vjeçar me origjinë nga Vietnami, i cili jeton në Los Angeles me të ëmën. Në rrjetet e tij sociale, Nguyen poston herë pas here foto nga përditshmëria,shumë prej të cilave janë me të ëmën, me të cilën ka një marrëdhënie të veçantë.

Mirëpo, nuk është lidhja e tyre e ngushtë ajo që bie në sy, por fakti që e ëma ngjan moshatare me të riun. Ndjekësit e Nguyen në Instagram kanë një dilemë: Si ka mundësi që e ëma e Jonathanit duket aq e re, ndërsa disa prej tyre e kanë ngatërruar të ëmën me të dashuren e të riut.

LEXO EDHE:  Nxeh rrjetin me format e saj/ Fotot më fantastike të Nyla Caselli

Këtyre komenteve, Jonathan Nguyen  u është përgjigjur hapur dhe me sinqeritet duke shrkuar poshtë fotos me të ëmën komentin që vijon më poshtë:

“Për të shuar kuriozitetin e të gjithëve, nëna ime është afër të 40-ve. Sekreti i rinisë së saj është dieta e rregullt dhe ushtrimet fizike. Ajo gjithashtu ka një rutinë të përditshme të kujdesit për lëkurën”, ka treguar 22 vjeçari. Shumë prej ndjekësve e kanë ngatërruar nënën e tij për të dashurën.”/CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Adresa juaj email nuk do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme shënohen *

Blog

Bizneset e dyshimta të djalit të Presidentit Xho Bajden me një kompani të njohur kineze

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Nga Roberto Vivaldelli “Il Giornale”

Detaje të reja të turpshme, janë zbuluar së fundmi në lidhje me marrëdhëniet midis Hanter Bajden, djalit të presidentit të SHBA-së, dhe disa biznesmenëve të lidhur me Partinë Komuniste Kineze.

Në librin e saj të ri “Laptop nga ferri”, kolumnistja e “The New York Post”, Miranda Devin eksploron në detaje marrëdhëniet midis familjes Bajden dhe Pekinit, bazuar tek dokumentet që përmban laptopi i Hanter i braktisur në një servis kompjuterësh në Delauer.

Sipas tyre rezulton se Hanter dhe xhaxhai i tij, Xhim Biden, kanë hyrë në një marrëveshje me konglomeratin kinez të energjisë “CFEC China Energy”. Kompania kontaktoi biznesmenin dhe donatorin e demokratëve Toni Bobulinski për të menaxhuar operacionin.

Pra një biznes me gjigantin aziatik, që duket se indirekt përfshin edhe presidentin aktual të Shteteve të Bashkuara. Po ashtu kompania kineze i ka dhuruar djalit të presidentit amerikan një diamant të çmuar. Sipas rindërtimit të ngjarjeve nga Miranda Devin, JI Jianming, në atë kohë president i konglomeratit energjetik kinez “CEFC”, dyshohet se i dhuroi Hanter Bajdenit një diamant 3.16 karat me vlerë 80.000 dollarë.

Tre javë pasi babai i tij përfundoi detyrën si zëvendëspresident i SHBA-së në fillim të vitit 2017-ën, Hunter shkoi në Majemi me 2 ndërmjetës të besuar për t’u takuar me Ji, i cili kishte shkuar në Florida për të marrë pjesë në ekspozitën ndërkombëtare të varkave në Majemi.

Gjatë një darke private, presidenti i gjigantit kinez i bëri një ofertë të rëndësishme djalit të presidentit amerikan. Ai premtoi një tarifë prej 10 milionë dollarësh në vit në këmbim të lobimit për forcimin e marrëdhënieve si dhe “prezantimeve” në vendet e Perëndimit, nga të cilat mund të përfitonte konglomerati kinez.

E kush më mirë sesa pasardhësi i njërës prej familjeve më të fuqishme dhe mëme ndikim në SHBA, mund ta bënte këtë punë? Ji e vulosi aleancën e re me një dhuratë luksoze:një diamant 3.16 karat me vlerë 80.000 dollarë. Fotografitë e gurit të çmuar, u gjendën në laptopin e Hanter.

Marrëveshja kishte ardhur në kohën më të mirë të mundshme. Hanter gjendej në mes të një divorci të vështirë me ish-bashkëshorten e tij Kethlin, dhe menaxherja e zyrës së tij, Xhoan Pog, sapo i kishte dërguar Hanter një mal me fatura që duheshin paguar.

Mes tyre ishte një njoftim nga Agjencia e Mbledhjes e Taksave nga Distrikti i Kolumbias, që kërkonte shlyerjen e menjëhershme të detyrimit prej 47.226 dollarësh. Më vonë Hanter do ta pranonte për Adam Entus të “New Yorker” se ishte e vërtetë që kishte shkuar enkas në Majemi për të takuar Ji, por tha se e bëri këtë vetëm “për qëllime bamirësie”, pasi shpresonte të merrte një donacion për Programin Botëror të Ushqimit në SHBA.

Por ai harroi të përmendte faktin se kishte shkuar në Florida me partnerët e tij për të lidhur një marrëveshje me CEFC. Nëntë ditë pasi Hanter u takua me Ji në Majemi, 3 milionë dollarë u transferuan në një llogari në emër të kompanisë së Rob Uoker-“Robinson Walker LLC” me bazë në Shangai – e lidhur me CEFC.

LEXO EDHE:  Bjondina “djeg” rrjetin me pozat e nxehta/ Kjo është modelja që do t’iu heqë trurin me fotot e saj

LEXO EDHE:  Nxeh rrjetin me format e saj/ Fotot më fantastike të Nyla Caselli



Po kush është Uoker? Një ish-zyrtar i administratës së Klintonit, gruaja e të cilit Betsi Uoker, kishte qenë asistente e Xhill Bajden. Më 1 mars 2017, në llogarinë e Uoker u transferuar 3 milion dollarë të tjerë.

Të dy transaksionet do të raportohen më vonë nga Rrjeti i Zbulimit të Krimeve Financiare të Departamentit të Thesarit në një “raport mbi aktivitetet e dyshimta”, të paraqitur në komisionet e Senatit si “Dokumenti Konfidencial Nr.16”.

Siç na tregon Miranda Devin në librin e saj, ishte ora 22.00 e datës 2 maj 2017 kur Hanter dhe xhaxhai i tij Xhim ishin duke pritur partnerin e atëhershëm në biznes të djalit të presidentit amerikan, Toni Bobulinski, në barin e njohur të lobistëve “Beverly Hilton”.

Xho Bajden, që ishte larguar nga detyra e zëvendëspresidentit pak më shumë se 3 muaj më parë, në atë kohë po udhëtonte drejt Los Anxhelosit për të folur në konferencën prestigjioze globale të Institutit Milken, dhe do t’i bashkohej atyre brenda një ore.

“Babai nuk vjen dot deri para orës 23.00”-i shkruan Hanter në një mesazh në WhatsApp. “Le të takohemi bashkë me Xhimin në orën 22.00 në Beverly Hilton ku po qëndron ai. Ne nuk do të hyjmë në detajet e biznesit. Unë dua që babai im të ndihet komod me ty”- i shpjegon më tej Hanter Bobulinskit.

Në orën 22:38, Xho Bajden mbërriti në bar përmes hyrjes kryesore të hotelit me shoqëruesit e tij të shërbimit sekret, dhe Hanter nxitoi drejt tij për ta ulur në tavolinë me biznesmenin. Bobulinski ngrihet për të shtrënguar duart me ish-zëvendëspresidentin e Shteteve të Bashkuara.

“Ky është Toni babi, njeriu që siç të kam folur do të na ndihmojë me biznesin me kinezët”- i tha Hanter të atit. “Faleminderit për shërbimin tuaj. Faleminderit që e ndihmove djalin tim”- i thotë Xho Bajden Bobulinskit.

Më pas Xhim dhe Hanter i shpjegojnë presidentit të ardhshëm të SHBA-së, se Bobulinski ka “punuar shumë” për arritjen e marrëveshjes me kinezët. “Im bir dhe vëllai im ju besojnë, ndaj edhe unë kam besim tek ju”-i thotë Xho biznesmenit.

Muajt ​​e fundit ka qenë vetë Bobulinski, ai që ka konfirmuar biznesin e familjes Bajden me kinezët. Po ashtu Bobulinski kishte qenë marrës i një e-maili të publikuar nga “The New York Post”, i cili tregonte detajet e një transaksioni biznesi midis një kompanie kineze dhe anëtarëve të familjes Bajden.

“Kam dëgjuar që Xho Bajden të shprehet se nuk ka diskutuar kurrë për çështje biznesi me Hanter. Por kjo është një gënjeshtër. Unë kam njohje të drejtpërdrejtë me të, pasi jam marrë direkt me familjen Bajden, përfshirë Xho Bajden”- shpjegon Toni Bobulinski. Kjo çështje është vërtet një dhimbje koke e madhe për presidentin e SHBA-së. Vërtetë ai nuk dinte ai asgjë për biznesin e djalit të tij?/CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Ku shkuan fondet e FMN-së, për Covid-in?

Publikuar

-

Nga

cna lajem blog

Nga D.J.Nordquist & Dan Katz “The Wall Street Journal”

Pas një viti diskutimesh mbi mënyrën më të mirë për t’iu kundër-përgjigjur krizës ekonomike të shkaktuar nga Covid-19, Fondi Monetar Ndërkombëtar njoftoi në gusht një ndarje të re të përgjithshme të një fondi gjigant prej 650 miliardë dollarësh.

SDR-të janë instrumente financiare që u japin qeverive që janë aksionere të FMN-së qasje tek valutat e forta. FMN-ja dhe Banka Botërore, vendosin normalisht kushte të forta të transparencës dhe raportimit, se si mund të përdoren këto fonde.

Në fakt pati shumë probleme me shpërndarjen e këtyre fondeve të ndihmës. Në parim SDR duhet të shpërndahen në proporcion me aksionet e vendeve të ndryshme tek FMN. Të gjithë anëtarët e FMN-së, madje edhe vendet diktatoriale,janë përfituese të tyre.

Kështu, Irani mori rreth 5 miliardë dollarë, ndërsa Bjellorusia 1 miliard dollarë. Këto të ardhura të papritura, i minojnë përpjekjet ndërkombëtare për ta përdorur presionin ekonomik si një mjet presioni për të ndryshuar sjelljen e keqe të këtyre regjimeve.

Ky program i shtoi me më shumë se 17 miliardë dollarë rezervat në valutë të Rusisë, duke e forcuar aftësinë e Moskës për të amortizuar çdo lloj goditje financiare nëpërmjet sanksioneve ndërkombëtare, që mund të burojë nga vendimet e saj për të reduktuar furnizimin e BE-së me gaz, apo për të dërguar më shumë trupave në kufirin Ukrainas.

Pavarësisht këtyre mangësive, FMN dhe përkrahësit e saj e justifikuan ndarjen e fondeve me arsyetimin se përfitimet nga fondi peshonin më shumë sesa dëmet që shkakton ofrimi në mënyrë të pa diferencuar i ndihmës financiare. Por për shkak të formulës së aksioneve të FMN-së, ndarja e SDR-së,dështoi të përmbushë qëllimin e deklaruar të FMN-së për t’i ofruar ndihmë vendeve të varfra.

Vetëm 3 për qind e fondeve shkoi tek vendet me të ardhura të ulëta. Për të siguruar mbështetje politike për ndarjen e fondeve, FMN-ja bëri premtime të bujshme se këtë herë shpërndarja do të ishte ndryshe. Ajo pretendoi se vendet e pasura do t’i kanalizonin fondet e tyre tek vendet që ishin realisht më në nevojë.

Po ashtu,FMN dhe vendet e G7-ës deklaruan se do të rialokoheshin më shumë se 100 miliardë dollarë. Për të adresuar mungesën e kushtëzimit për përdorimin e SDR-ve, FMN deklaroi publikisht se do të bashkëpunonte me Bankën Botërore dhe institucione të tjera financiare ndërkombëtare, për t`u siguruar që fondet të përdoreshin në mënyrë produktive në përputhje me praktikat më të mira ndërkombëtare.

Për ta bërë këtë, do të zbatoheshin standardet e reja të transparencës. Mjerisht FMN duket se ka rënë në grackën klasike të organizatave ndërkombëtare:ajo po vepron bazuar tek aspiratat, dhe jo tek marrëveshjet detyruese. G20-a, grupi i 20 vendeve industriale dhe në zhvillim,ka deklaruar se rreth 7 për qind e fondeve të saj do të shkojnë për vendet më të varfra.

Por vende të veçanta tëG20-ës, që kanë marrë dhe pjesën më të madhe të SDR-ve, kanë qëndruar kryesisht të heshtje. Sekretarja e Thesarit e SHBA-së,Xhenet Jelen,ka qenë një avokate e fortë e shpërndarjes së drejtë të SDR-së, duke theksuar se vendet e pasura duhet të rishpërndajnë pjesën e tyre.

LEXO EDHE:  “Shokohen” arkeologët/ Zbulohet varri masiv i 25 ushtarëve të krishterë

LEXO EDHE:  Hakerat thyejnë Instagramin/ Vjedhin të dhënat e përdoruesve



Por Departamenti i Thesarit nuk ka bërë ende publike planet e tij për rialokimin e ndonjë sasie nga fondi rreth 110 miliardë dollarësh që përfiton Amerika. Edhe Kina, që përfitoi afro 40 miliardë dollarë, nuk ka bërë publike planet e saj për të rialokuar SDR-të e saj.

Franca përbën një përjashtim, ndonëse njoftoi që në shtator se synon të transferojë 20 për qind të SDR-ve të saj të reja tek vendet afrikane, ende mbetet e paqartë nëse ka ndodhur deri më tani ndonjë transferim fondesh.

Britania e Madhe, një nga avokatet më të forta për rishpërndarjen e SDR, duket se po i përdor fondet e saj të reja si një mjet për të reduktuar ndihmën e saj tradicionale ndaj vendeve të huaja, ndërsa duket se po ruan angazhimin esaj për të shpenzuar një përqindje minimale të të ardhurave kombëtare për të ndihmuar të pambrojturit në vendet e tjera.

Pasi ka vepruar në mungesë të një marrëveshjeje mbi mekanizmat e rinj të planifikuar për një përdorim më efektiv të SDR-ve, në bashkëpunim me Bankën Botërore dhe të tjerët, FMN-ja po përballet tani me sfidën e rialokimit të SDR-ve.

Dhe janë vendet e varfra, ato që po përballojnë kostot e këtyre vonesave. Atyre do t’u ishte shërbyer më mirë përmes kredive apo granteve tradicionale, në vend se të mbështeteshin tek FMN-ja dhe vendet e tjera për mbajtjen e premtimeve të tyre për rishpërndarjen e SDR-së.

Strukturat ekzistuese që po ofrojnë tashmë lehtësim pandemik, përfshirë Shoqatën Ndërkombëtare të Zhvillimit të Bankës Botërore, do të kishin qenë më efektive në shpërndarjen e menjëhershme dhe të drejtpërdrejtë të ndihmës shtesë në mënyrë më të shpejtë dhe më pak shpërdoruese për ata që kanë vërtet nevojë.

Ka gjithmonë një tension midis dhënies së shpejtë të ndihmës gjatë një emergjence dhe optimizimit të efektivitetit dhe llogaridhënies. Jo më vonë se në takimi i radhës në prillin e vitit 2022, FMN duhet të përmbushë premtimet e saj për ri-alokimin e SDR në shkallë të gjerë në vendet e varfra dhe rritjen e transparencës.

Besimi i publikut tek institucionet financiare ndërkombëtare është tronditur në mënyrë të kuptueshme si rezultat i hetimeve për korrupsion mbi kreditë emergjente që FMN dha për lehtësimin e pasojave të pandemisë, apo vjedhjes së ndihmës së Bankës Botërore nga zyrtarë e qeverive, si dhe pikëpyetjeve serioze në lidhje me ndikimin e papërshtatshëm kinez në Bankën Botërore dhe Organizatën Botërore të Shëndetësisë.

Dhe mungesa e veprimit në kohë rrezikon që t’i dëmtojë më tej këto institucione shumë të nevojshme, dhe fatkeqësisht inkurajon pikëpamjen cinike se ndarja e SDR-ve ishte kryesisht një mënyrë që FMN-ja dhe anëtarët e saj të pasur të dukeshin sikur po ndihmonin vendet e varfra pa e dhënë atë vërtetë.

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Një luftë SHBA-Rusi për Ukrainën do të ishte katastrofike

Publikuar

-

Nga

cna news, cna lajme, lajme cna, lajme flash cna, cna.al, cna lajme politike,

Nga Rebekah Koffler “Fox News”

Si një ish-zyrtare e Agjencisë së Inteligjencës në fushën e Mbrojtjes (DIA) dhe specialiste mbi doktrinën dhe strategjinë ruse, që ka marrë pjesë në dhjetëra stërvitje luftarake që simuluan një konflikt SHBA-Rusi, jam shumë e shqetësuar për rrezikun e lartë që paraqet përfshirja e Uashingtoni në luftë për të mbrojtur Ukrainën.

Nëse mendoni se 2 trilion dollarë dhe 6.000 jetë amerikane të humbura, ishin një çmim i lartë i paguar për një rezultat pa asnjë fitore në angazhimin 20-vjeçar në Afganistan, akoma nuk keni parë asgjë. Kostot dhe humbjet e SHBA-së në një luftë me Rusinë bërthamore do të ishin katastrofike.

Një luftë e tillë nuk mund të fitohet,ndaj nuk ia vlen të paguhet duke sakrifikuar jetët e ushtarëve amerikanë. Gatishmëria e forcave ruse përgjatë kufirit ukrainas – duke përfshirë 114.000 ushtarë, forca speciale, zyrtarë të shërbimeve sekrete dhe armatimet e rënda, përfshirë tanket- të kujton pushtimin e Ukrainës Lindore nga Putin në vitin 2014.

Ky grumbullim së bashku me përballjet e fundit të rrezikshme midis anijeve luftarake amerikane dhe marinës ruse në Detin e Zi, si dhe me paralajmërimin që Putin i bëri SHBA-së më 13 nëntor, përbëjnë ato që në zhargonin e shërbimeve sekrete quhen“indikacione dhe paralajmërime” të një krize të afërt.

Të shqetësuar për probabilitetin e lartë të pushtimit të drejtpërdrejtë të Ukrainës nga ana e Rusisë, shërbimet sekrete amerikane i kanë paralajmëruar aleatët evropianë, se ekziston vetëm një dritare e ngushtë opsionesh për ta frenuar Vladimir Putin.

Në mënyrë të parashikueshme, “ekspertët”në Uashington japin këshilla që nuk janë të bazuara tek realiteti. Në këtë rast,është fakt që ndërsa Ukraina është pjesë e interesave jetike të Rusisë, ajo nuk është pjesë e interesave të Amerikës.

Disa ekspertë mbrojnë pranimin e përshpejtuar të Ukrainës në NATO, e cila sipas këndvështrimit të tyre prej “eksperti”, do të garantonte sigurinë e Ukrainës, duke e detyruar SHBA-në dhe NATO-n të hyjnë në një konflikt ruso-ukrainas në krah të Kievit.

Të tjerë bëjnë thirrje për grumbullime trupash në rajon, për të frenuar mjeshtrin e spiunazhit që nga koha e KGB-së, Putinin. E rrethuar dhe e ngacmuar, Ukraina duhet të jetë e lirë të ndjekë rrugën e saj të zhvillimit.

Por fatkeqësisht, vendndodhja e saj gjeostrategjike, e kufizuar nga të tre anët me një Rusi shumë më të madhe dhe më të fortë ushtarakisht, dikton edhe fatin e saj në botën e ashpër të realpolitikës. Sigurisht, të paktën në botën e Putinit.

Udhëheqësi rus ka deklaruar disa herë se pranimi i Ukrainës në NATO – një aleancë ushtarake të cilën Rusia e sheh si kërcënimin e saj kryesor – do të kalonte një “vijë të kuqe”. Për shekuj me radhë, Rusia e ka parë Ukrainën si zonën e saj të sigurisë tampon, kundër pushtimeve të huaja.



Jo se kjo është e justifikuar apo diçka e mirë. Por kështu është, dhe kështu ka qenë. Ivan Il’in, një mendimtar ortodoks rus, idetë e të cilit i ka përdorur Putin në zhvillimin e ideologjisë së tij, thotë në shkrimet e tij se një Ukrainë e pavarur do të ishte një “çmenduri” e paimagjinueshme.

LEXO EDHE:  Nxeh rrjetin me format e saj/ Fotot më fantastike të Nyla Caselli

LEXO EDHE:  WOW-Një “zjarr” i vërtetë/ Kjo është modelja që ndez meshkujt

Ashtu si Putin beson se është thelbësore që të sundohen së bashku të gjitha tokat e Rusisë Perandorake për të siguruar vetë mbrojtjen e saj. Ndërsa ruajtja e një perandorie mund të jetë diçka e huaj por dhe anakronike, për mendimtarët amerikanë ajo e dominon mendësinë e rusëve.

“Ekspertët” e Uashingtonit, të cilët janë tejet të dobët në të kuptuarit se çfarë i motivon kundërshtarët e huaj të Amerikës, nuk kanë asnjë ide për ndjenjën e brendshme shekullore të posesivitetit që ka Rusia ndaj Ukrainës.

Ri-integrimi i Ukrainës dhe i shteteve të tjera post-sovjetike në një bashkim të udhëhequr nga Rusia, është diçka që shihet nga Moska si një çështje e mbijetesës kombëtare. Është ky mentalitet që qëndron në themelin e veprimeve dhe politikave të Putinit, siç është aneksimi i Krimesë.

Vendosja e trupave amerikane në terren, në “oborrin e shtëpisë” së Rusisë, do të interpretohej nga Kremlini si një pararendëse e një veprimit të mundshëm kinetik të SHBA-së kundër Rusisë. Vetë prania e forcave të dislokuara të SHBA-së aq afër një konflikti, do të shtonte presionin ndaj Uashingtonit, që sapo u dëbua nga Afganistani, për të ndërhyrë në krah të Ukrainës.

Një veprim i tillë do ta nxiste Moskën që të aktivizonte reagimin e saj parandalues të “vetëmbrojtjes”, duke synuar atdheun e SHBA-së me sulme shkatërruese kibernetike dhe të luftës hapësinore. Me testin e fundit të sulmit raketor anti-satelitor të Rusisë, Putini ka treguar aftësinë e Rusisë për të gjymtuar satelitët amerikanë, tek të cilët ne mbështetemi jo vetëm për aftësitë tona luftarake, por edhe për shumë synime civile.

Putini, që ka frikë të bëhet një objektiv i doktrinës së Uashingtonit të “ndryshimit të regjimit”, dhe që ka goditur njerëz si Sadam Husein dhe Muamar Gadafi, është gati për një reagim të tepruar. Sapo të fillojnë të shtënat, lufta mund të degradojë në një luftë bërthamore, dhe të përfshijë sulme kibernetike dobësuese në rrjetin energjitik të Amerikës.

Askush nuk ka mundur që të fitojë një luftë me Rusinë në tokën ruse. Për këtë mjafton që të “pyesni” Napoleonin Bonapartin e Francës, Adolf Hitlerin e Gjermanisë apo edhe suedezët, ushtria e të cilëve u shkatërrua në vitin 1709 nga ushtarët e Pjetrit të Madh.

A është Ukraina ndër interesat më jetike të sigurisë për SHBA-në? A varet siguria, integriteti territorial dhe mbijetesa afatgjatë e Amerikës nga Ukraina e largët? Përgjigja për të dyja pyetjet është një “jo” e fuqishme./ Përshtatur nga CNA.al

Shënim: Rebekah Koffler, ish-zyrtare e Agjencisë së Inteligjencës së Mbrojtjes, dhe autore e librit “Manuali i Putin:Plani sekret i Rusisë për të mposhtur Amerikën”.

LEXO TE PLOTE