Connect with Us

Programi Lebensborn/ Si nazistët tentuan të krijonin super-fëmijët e racës ariane

Blog

Programi Lebensborn/ Si nazistët tentuan të krijonin super-fëmijët e racës ariane

Publikuar

-

Ndër politikat më të tmerrshme të zbatuara nga udhehëqësit e Gjermanisë naziste – getot, kampe e përqendrimit, dhomat e gazit – programi nazist “Lebensborn”, është lënë përgjithësisht në hije. Ndoshta arsyeja është se ky program, ishte i kundërt me politikat gjenocidale të Hitlerit.

Ndërsa ligjet e tjera u përqëndruan në izolimin dhe shkatërrimin e gjërmanëve të konsideruar të padenjë, “Lebensborn” synonte të ripopullonte shoqërinë gjermane me më të mirët:një lloj i ri fëmijësh arianë, racialisht të pastër.

Gjithsesi, projekti shkaktoi edhe në këtë rast shumë mizori, dhe pati pasoja shumë të gjera për një brez të ri fëmijësh evropianë. “Lebensborn” nisi në fakt si zgjidhja e një problemi:Gjermania po përballej me një krizë demografike. Lufta e Parë Botërore, e kishte dhjetuar popullsinë e meshkujve të rinj në vend.

Gati 2 milionë ushtarë gjermanë, nuk u kthyen më kurrë në shtëpi. Kjo humbje, pati pasoja të rënda jo vetëm në vitet e para pas luftës, por edhe në dekadat e ardhshme. Ata ushtarë nuk do të martoheshin kurrë, apo të krijonin familje. Perspektivat e martesës për gratë gjermane në vitet 1920-1930 ishin veçanërisht të pakta, një rrethanë që çoi në një numër të madh shtatzënish të padëshiruara jashtë martese.

Në vitin 1935, qeveria gjermane vlerësoi se rreth 800.000 shtatzëni, po përfundonin çdo vit në abort.Për Adolf Hitlerin dhe Hajnrih Himlerin, kjo ishte një humbje e papranueshme e fëmijëve të rinj arianë, që mund të shtonin radhët e popullatës.

Programi “Lebensborn” që do të thotë “burim i jetës”, u prezantua fillimisht me synime modeste:Ai do të garantonte disa lehtësi për gratë shtatzëna me oficerët SS, duke përfituar kujdes falas para lindjes dhe pas lindjes. Ndërkohë çiftet do të inkurajoheshin të sillnin në jetë, sa më shumë fëmije që ishte e mundur.

Në vitin 1935, Himleri nisi një fushatë propagandistike, duke ftuar çdo nënë të pamartuar që i përshtatej profilit racor arian, që të lindte brenda një shtëpie Lebensborn. Ai ishte një premtim ambicioz, që synonte të ndryshonte edhe një qasje shekullore për nënat e pamartuara.Pra një fëmijë jashtë martese, nuk do ishte më një burim turpi. Përkundrazi, regjimi nazist do të festonte lindjen e çdo fëmije arian, pavarësisht nga statusi martesor i prindërve të saj.

Himleri i premtoi çdo gruaje shtatzënë që kualifikohej për programin, se do të përfitonte falas kujdesin më të mirë. Më pas kur ajo të dilte nga andej, nëse nuk do të ishte e gatshme të rriste vetë fëmijën e saj, programi do ta ndihmonte t’i gjente fëmijës një familje të përshtatshme ariane të interesuar për ta birësuar.

Por programi i diskriminoi gratë jo në bazë të pasurisë ose gjendjes shoqërore, por të origjinës familjare. Vetëm prova e atësisë, dhe një pemë familjare e pastër raciale në të paktën 3 breza, u jepte grave qasje në atë program. Vetëm rreth 40 përqind e aplikanteve u pranuan.

Por as kjo qasje e qeverisë naziste ndaj nënave të pamartuara, nuk ishte e mjaftueshme për të ndryshuar në mënyrë dramatike raportin demografik.Prandaj Himler e çoi programin “Lebensborn” një hap më tej.Ai nisi të rregullonte takime sekrete, në të cilat gratë “e përshtatshme” mund të takonin ushtarë SS, dhe nëse të dyja palët ishin dakord, mund të ngjiznin foshnje për partinë naziste, pa qenë të detyruar të martoheshin.

Njëkohësisht, një reformim i ligjit gjerman të divorcit në vitin 1938, e bëri më të lehtë që burrat të linin gratë e tyre në të 40-at apo 50-at e tyre, dhe të martoheshin me gra më të reja, që mund të lindnin fëmijë. Gati 30.000 divorce ndodhën në Gjermani brenda 2 viteve të ardhshme, dhe 80 për qind e tyre i përkisnin kësaj kategorie.

LEXO EDHE:  Finlandë/ Fëmijët nuk do të mësojnë më të shkruajnë me dorë

Rajhu bëri çmos, që ta shndërronte mëmësinë në një garë olimpike. Ai jepte Kryqin e Nderit të Nënës, të ndarë në 3 kategori:bronzi, argjendi dhe ari. Medaljn e bronxit e merrte një grua që lindte dhe rriste të paktën 4 fëmijë, ndërsa të artën e meritonte ajo që kishte kishte lindur 8 fëmije ose më shumë.

Gratë që merrnin Kryqin e Nderit të Nënës, kishin privilegje unike:ato përfitonin shumë subvencione qeveritare, dhe kishin madje qasje të veçantë në mishin më cilësor nga dyqane. Por jo çdo qytetar gjerman ishte dakord me këtë program. Disa mendonin se theksi i programit Lebensborn tek mëmësia, ishte në kurriz të moralit seksual.

Në qytetet ku ndodheshin shtëpitë Lebensborn, nënat e pamartuara shiheshin me dyshim apo neveri. Megjithëse propaganda e Himlerit po shtonte lindjet, ajo nuk mund të ndryshonte brenda natës shoqërinë gjermane. Ndaj, ai e shtriu programin jashtë kufijve të Gjermanisë.

Në vitin 1939, regjimi nazist filloi të interesohej për fëmijët e vendeve evropiane që kishte pushtuar. Jetimët me flokët bjondë dhe me sy blu në Evropën e pushtuar, nisën të zhduken dhe të rishfaqen në shtëpitë Lebensborn, ku më të vegjlit do të jepeshin për birësim, ndërsa më të mëdhenjtë u dërguan në shkollat për rikualifikimin dhe gjermanizimin e tyre.

Ushtarët e SS, nisën të rrëmbejnë fëmijët me pamje arianë në Poloni dhe Jugosllavi, shpesh në sy të prindërve të tyre, dhe t’i çojnë ata në Gjermani për t’u riedukuar. Ata që i rezistonin konvertimit ose dilnin dobët në testime, u dërguan të kryejnë punë të vështira në kampet e përqendrimit.

Shtëpitë Lebensborn u shfaqën në Francë, Belgjikë, Hollandë, Poloni, Norvegji dhe Luksemburg.

8.000- 12.000 fëmijë, lindën nga ky program vetëm në Norvegji. Kur Gjermania u mund dhe mbaroi lufta, qeveritë e vendeve të sapoçliruara nga sundimi nazist, u përballën me një dilemë të madhe.

Çfarë duhej të bënin me shtëpitë e mbushura me nëna të pamartuara, që mbanin në krah fëmijët e pushtuesve?Qeveria në Norvegji, zgjodhi të vazhdojë të kujdeset për banorët e shtëpive Lebensborn, një vendim që u kontestua nga shumë qytetarët.Shumë nga gratë e shtëpive Lebensborn u rrahën, teksa fëmijët e tyre u ngacmuan.

Por dëmi shtrihej përtej Norvegjisë.Kur forcat aleate po i afroheshin fitores, nazistët shkatërruan thuajse të gjitha dokumentet e programit Lebensborn, duke lënë rreth 200.000 fëmije të ndarë nga familjet e tyre. Disa u rrikthyen në shtëpi, por të tjerët nuk mbanin mend sa duhet nga familjet e tyre.

Fëmija më i famshëm i programit Lebensborn, është këngëtarja norvegjeze e grupit muzikor ABBA, Anni-Frid Lingstad, që pati për baba një rreshter gjerman.Nëna e saj e ve, shkoi pas luftës në Suedi, ku qeveria pranoi disa qindra fëmijë refugjatë, për t’i shpëtuar ata nga persekutimi.

Shumë prindër, zgjodhën të mos u tregojnë fëmijëve origjinën e tyre të vërtetë dhe programin “Lebensborn”, duke shpikur histori më të mira dhe baballarë të trilluar.Disa prej tyre nuk e dinë ende sot origjinën e tyre./Përshtati në shqip CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Trump riskon luftë në Lindjen e Mesme

Publikuar

-

Nga

Me vrasjen e gjeneralit iranian Soleimani presidenti i SHBA-së, Donald Trump riskon shpërthimin e dhunës së pakontrolluar në rajon. Po ashtu ai dobëson forcat demokratike në Iran dhe në rajon, mendon Rainer Sollich.

Pas vrasjes së krye-gjeneralit iranian, Ghassem Soleimani në Bagdad nga një sulm i papritur me dron i SHBA-së të gjitha shenjat flasin për një përshkallëzim të mëtejshëm. Gjendja është mjaft e rrezikshme. Betimet për hakmarrje të regjimit të Teheranit dhe aleatëve të tij tashmë janë artikuluar, aksionet e dhunës janë të pritshme – situata shumë shpejt mund të dalë jashtë kontrollit.

Aleatët e SHBA-së si Izraeli dhe Arabia Saudite, por edhe Libani e në radhë të parë Iraku do të ndjejnë pasoja të rënda. Duke nisur që nga sulmet e përgjakshme ndaj personave, shesheve apo institucioneve e deri tek sulmet ndaj çisternave apo linjave gaz e naftësjellëse e po ashtu nuk përjashtohen as sulme me predha ndaj aleatëve të SHBA-së, sepse Teherani vrasjen e Soleimanit mund ta konsiderojë vetëm si poshtërim dhe një shpallje faktike të luftës. Teherani as që mund ta përballojë për arsye të politikës së brendshme që ta lerë pa iu kundërpërgjigjur këtij veprimi.

                     Sollich Rainer

Irani mundet, por jo detyrimisht duhet të aktivizohet vet ushtarakisht. Ai posedon – jo vetëm falë aktiviteteve ushtarake dhe të shërbimeve sekrete të Soleimanit vitete e kaluara – një rrjet mirëfunksionues mes grupeve të ndihmës të armatosrua mirë në rajon: nisur që nga milicët pro-iranianë në Irak e Siri e deri tek Hisbollahu libanaz e rebelët Huthi në Jemen, që prej kohësh ndodhen në konfrontimin e drejtpërdrejtë me rivalin e Iranit, Arabinë Saudite e po ashtu armik i shpallur i Izraelit si dhe me SHBA-në.

LEXO EDHE:  Buzëqeshin fëmijët Beckham

LEXO EDHE:  Rreziku që sjell alkoli te fëmijët

Vrasja ishte një gabim politik

Me Soleimanin u hoq qafe koka drejtuese operative e pushtetit dhe politikës iraniane të ekspansionit në rajon. E për ta thënë në mënyrë neutrale, është më shumë se sa vetëm e habitshme, që regjimi në Teheran gjeneralin e tij më të rëndësishem për botën e jashtme nuk mundi ta mbrojë nga një sulm i tillë. Por edhe në Lindjen e Afërt dhe të Mesme askush nuk është i pazëvendësueshëm, as edhe Ghassem Soleimani si shef i brigadave Al-Kuds: rrjeti i ndërtuar prej tij nga Irani i milicëve besnikë në rajon mund të mbetet i aftë për veprim dhe i rrezikshëm edhe pa të, një pasues i gjeneralit ndërkohë është caktuar.

Trump i jep mundësi Teheranit

Soleimani ka merita ushtarake në luftën kundër “Shtetit Islamik” (IS) në Irak dhe në siri. Por ai ishte dora e zgjatur e regjimit, që mbështet terrorin dhe sundimin me dhunë brutale. Nuk ka arsye të të vijë keq për këtë njeri – megjithatë vrasja e tij politikisht ishte një gabim. Donald Trump si president i SHBA-së dhe kryekomandant i forcave të armatosura të SHBA-së me këtë jo vetëm rrezikon luftë në të gjithë rajonin, prej nga ai gjoja do t’i tërheqë trupat e vendit të tij. Por ai riskon edhe krijimin e një efekti solidariteti anti-amerikan e anti-perëndimor në rajon. Kjo rrezikon tani edhe lëvizjet demokratike të protestës në Irak, në Liban dhe po ashtu edhe në Iran, ku mund të shuhen protestat politike, që direkt ose indirekt drejtohen edhe kundër qeverisë në Teheran. Nëse ndodh kështu atëherë është pikërisht Trumpi u ka shërbyer direkt interesave të Teheranit./ DW

LEXO TE PLOTE

Blog

Kush janë luftërat më vdekjeprurëse të epokës moderne

Publikuar

-

Nga

Lufta kanë ekzistuar që nga fillesat e njerëzimit. Pavarësisht se dikur Toka nuk kishte kaq shumë njerëz sa sot, dhe armët ishin shumë më pak efikase, numri i vdekjeve shkonte sërish në miliona. Me zhvillimin e teknologjisë, dhe bashkë me të edhe të armëve, masakrat masive janë bërë shumë më të thjeshta. Por ja cilat janë luftërat më vdekjeprurëse të historisë moderne.

Lufta Koreane (1950-1953):1.2 milionë të vdekur

Ishte përballja e parë e Luftës së Ftohtë. Para Luftës së Dytë Botërore, Koreja ishte pushtuar nga Japonia. Por në fund të luftës, Bashkimi Sovjetik çliroi veriun ndërsa amerikanët jugun e vendit. Në fillim u ra dakord që vendit të ndahej në dy pjesë, me dy sisteme të ndryshme. Por në qershor 1950, Koreja e Veriut sulmoi atë të Jugut. Në fund të 3 viteve luftime të përgjakshme, nuk ndryshoi praktikisht asgjë, dhe kufiri mbeti pikërisht aty ku ishte.

Lufta e Dytë Civile Sudaneze (1983-2005): 1-2 milionë të vdekur

Me gati 22 vjet, ajo ishte nga luftërat më të gjata civile të para ndonjëherë në botë. Arsyeja e luftës, ishte shumë komplekse. Disa përmendin përçarjet fetare, të tjerët rivalitetet e vjetra fisnore, dhe disa bëjnë me faj thatësirën e gjatë. Prej disa vitesh, Sudani është ndarë në 2 shtete të veçanta, në Sudanin e Veriut dhe atë të Jugut.

Lufta në Afganistan (1978-1989):deri në 2 milionë të vdekur

Konflikti aktual në Afganistan, i ka rrënjët e tij në grushtin ushtarak të kryer nga komunistët në vitin 1978. Por udhëheqësi pro-sovjetik nuk ishte popullor, dhe në fund u rrëzua. Kjo solli pushtimin sovjetik të Afganistanit në vitin 1979, një konflikt që u bë shpejt i njohur si “Vietnami i Rusisë”.

Lufta Civile e Nigerisë (1967-1970):2 milionë të vdekur

Nigeria u bë e pavarur nga Britania në vitin 1960. Por grupet etnike Hausa dhe Igbo, vinin nga prejardhje dhe fe të ndryshme. Në pamundësi për të vendosur se si të ndanin pushtetin mes tyre, Igbot kryesisht kristiane u shkëputën, dhe shpallën shtetin e Biafrës. Luftimet ishin të egra, dhe mizori u kryen nga të dyja palët.

Lufta e Vietnamit (1961-1973):3.8 milionë të vdekur

Vietnami ka qenë subjekt i shumë filmave, dhe gati çdo njëri prej tyre është përqendruar mbi  tmerret e asaj lufte. Në dallim nga luftërat e mëparshme, ku gjërat ishin shumë mjaft të qarta, në rastin e kësaj lufte shumica e amerikanëve nuk e kuptuan asnjëherë, pse po luftonin një armik të panjohur mijëra km larg shtëpisë.

LEXO EDHE:  Finlandë/ Fëmijët nuk do të mësojnë më të shkruajnë me dorë

LEXO EDHE:  Skandali/ E vërteta e helmimit të nxënësve në Gjegjan

Lufta e Dytë e Kongos (1998-2003):deri në 5.4 milionë të vdekur

Shkaqet e sakta të luftës janë komplekse, dhe lidhen me genocidin etnik në Ruanda. Edhe pse jo në të njëjtën shkallë, shumë mizori ndodhën gjatë këtij konflikti. Numri total i të vdekurve nga lufta nuk dihet me saktësi. Por aty përfshihen dhe viktimat indirekte nga sëmundjet dhe uria.

Lufta Civile Ruse (1917-1922):6-9 milionë të vdekur

Lufta ishte në një farë mase një nënprodukt i Luftës së Parë Botërore, dhe u zhvillua mes bolshevikëve të sapo-ardhur në pushtet dhe besnikëve të Carit e monarkisë. Gjatë fazave të para të luftës, këta të fundit vunë nën kontroll pjesën më të madhe të Rusisë. Por taktikat e tyre brutale, shkaktuan pakënaqësi në popull, dhe nga kjo përfituan bolshevikët. Ata ekzekutuan Carin dhe familjen e tij, dhe në fund e fituan luftën, ndonëse me një kosto të tmerrshme njerëzore.

Lufta Civile Kineze (1927-1949):8-12 milionë të vdekur

Fillesat e saj ishin në rënien e dinastisë Qing në vitin 1911. Shumë shpejt pati një rivalitet për pushtet midis Partisë Nacionaliste Kuomintang të udhëhequr nga Çang Kai-Shi, dhe Partisë Komuniste të drejtuar nga Mao Ce Duni. Kur komunistët fituan, nacionalistët mërguan në ishullin e Tajvanit, ku gjenden edhe sot.

Lufta e Parë Botërore (1914-1918):10- 21 milionë të vdekur

Lufta e Parë Botërore, u nxit nga vrasja e Arkidukës së Austrisë Franc Ferdinandit nga një anarkist serb. Në të u përdorën disa armë të reja, si tanku apo dhe armët e para kimike. Vetëm në Betejën e Somës që zgjati vetëm 5 muaj, u vranë mbi 1 milionë burra, shumica nga predhat e artilerisë.

Lufta e Dytë Botërore (1939-1945):16-85 milionë njerëz

Pas humbjes poshtëtuese në Luftën e Parë, lideri nazist Adolf Hitler, dëshironte ta bënte Gjermaninë sërish madhështore. Kështu ai nisi të pushtojë fqinjët, dhe më pas shumicën e Evropës. Ai ndërmori dhe pushtimin e Rusisë, po ngeci në periferi të Moskës, si pasojë e dimrit të egër, por edhe rezistencës së rusëve. Ishte aventura ruse, bashkë me hyrjen e SHBA-së në luftë, ajo që shkaktoi distafën e Gjermanisë naziste./Planetdeadly.com- Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Cila do jetë gjendja e demokracisë në vitin 2020/ Krizë apo ripërtëritje?

Publikuar

-

Nga

Cilat do të jenë perspektivat e demokracisë në vitin 2020? Tre ekspertë flasin mbi rreziqet, sfidat apo edhe skenarët më të rëndësishëm që ata parashikojnë të ndodhin gjatë këtij viti.

Oliver Shtunkel, profesor i asociuar i Marrëdhënieve Ndërkombëtare në Fondacionin “Getulio Vargas” në Brazil:Demokracia në krizë, por shanset për ripërtëritje janë aty.

Në shumë vende të botës, qytetarët dolën në rrugë gjatë vitit 2019, për të shfryrë dufin e tyre kundër elitave politike, duke sugjeruar se demokracia është në krizë. Vetëm në Amerikën Latine, Bolivia, Kili, Kolumbia, Ekuador, Haiti, Hondurasi dhe Nikaragua janë tronditur nga trazirat sociale, që nuk shiheshin prej shumë vitesh.

Ndërsa disa ankesa janë unike në vendet e tyre përkatëse, shumica e

                          Oliver Shtunkel

protestave janë pjesërisht të nxitura nga perceptimi se institucionet politike, nuk janë në gjendje të adresojnë kërkesat popullore, për shembull luftën ndaj korrupsionit si në Honduras, degradimin e demokracisë në Bolivi, apo pabarazinë dhe shërbimet publike të pamjaftueshme si në Kili.

Kjo prirje ka të ngjarë të vazhdojë edhe në vitin 2020. Në shumë vende në zhvillim, progresi gjatë dekadës së shkuar prodhoi një klasë të re të mesme, që është më e vetëdijshme dhe më e artikuluar politikisht, ndërsa elitat politike nuk kanë arritur që t’i përshtaten.

Politikanët anti-establishment, do të përpiqen të mbushin boshllëkun e pushtetit që ekziston, duke mundësuar shfaqjen e më shumë figurave të ngjashme me presidentin e Brazilit, Xhair Bolsonaro. Për më tepër, çmimet relativisht të ulëta të mallrave, dhe faktorë të tjerë të pafavorshëm makroekonomikë, të përkeqësuar nga lufta tregtare SHBA-Kinë, priren të shkaktojnë një rritje më të ulët ekonomike, shpenzime më të ulëta sociale, një luftë më të dobët ndaj korrupsionit, dhe shumë trazira sociale.

Sok Jong Li, anëtare e Institutit të Azisë Lindore në Korenë e Jugut:Katër sfidat e mëdha të demokracisë

Së pari, shtetet autoritare do të vazhdojnë shtypjen ndaj mediave dhe shoqërisë civile. Reagimi i ashpër i qeverisë kineze ndaj protestave të vazhdueshme në Hong Kong, meriton një vëmendje të madhe. Shtypja e lirisë së medias në Hungari, Rusi dhe Turqi, ka të ngjarë të vazhdojë.

                  Sok Jong Li

Së dyti, do të vazhdojnë sulmet ndaj disa grupeve të pakicave etnike dhe fetare. Dhuna e sponsorizuar nga shteti, si ndaj komunitetit Rohinga në Mianmar është zbehur, por krimet e urrejtjes së “ujqërve të vetmuar”, nuk po tregojnë asnjë shenjë rënie.

Së treti, polarizimi politik po i dobëson institucionet në demokracitë e përparuara. Hetimi për impeachment-in presidencial në SHBA, zgjedhjet presidenciale të vitit 2020, dhe Brexit në Britaninë e Madhe, do të testojnë forcën e këtyre demokracive.

LEXO EDHE:  FOTO/ Momentet më të bukura të fëmijëve

LEXO EDHE:  Fiks -Fare / Kurqelaj, fëmijët 4 km rrugë në këmbë për të shkuar në shkollë

Së katërti, si shtetet dhe individët po shfrytëzojnë teknologjinë dixhitale për të përhapur dezinformimin, dhe nxitur populizmin. Duhen disa rregullore të zgjuara, për ta frenuar këtë prirje shqetësuese. Nëse këto sfida nuk përballen me politika proaktive, si nga mbrojtësit ndërkombëtarë ashtu edhe lokalë të demokracisë, perspektivat për vitin 2020 nuk do të jenë të mira.

Slłavomir Debski,  drejtori i Institutit Polak të Çështjeve Ndërkombëtare:Demokracia globale, ka nevojë për shembuj pozitivë

Tridhjetë vjet më parë, demokracia ishte një mjet për të arritur lirinë. Në rivalitetin e saj me komunizmin totalitar, që e shtypte lirinë për arsye ideologjike, çdo luftëtar i lirisë u bë një demokrat. Edhe pse jo të gjithë ata e fituan lirinë e tyre, lufta e tyre e “ngopi” tregun global të ideve me dëshirën për t’u çliruar nga regjimet shtypëse.

              Slłavomir Debski

Paradoksalisht, kjo është arsyeja pse ky mjet e ka humbur joshjen ndaj tij. Përpjekjet e dëshpëruara për ta rifituar atë, përmes zgjerimi të katalogut të të drejtave të patjetërsueshme të njeriut, janë të dënuara të dështojnë nëse siç paralajmëroi dikur teoricienia politike Hana Arendt, këto të drejta janë thjesht fjalë boshe.

Sot, kërkesa globale nuk është për liri, por për një qasje të barabartë në zhvillimin ekonomik. Mjerisht, demokracia nuk është sistemi i vetëm që perceptohet si i aftë për ta shpërndarë atë. Tridhjetë vitet e suksesit ekonomik të Kinës komuniste, e kanë minuar bindjen se demokracia, sundimi i ligjit, të drejtat e njeriut dhe ekonomitë e tregut, janë parakushte për prosperitet.

A jam pesimist për të ardhmen e demokracisë globale? Përkundrazi! Demokracia është vetë-rregulluese; edhe kur ndonjëherë duhet të përballet me ndonjë periudhë recesioni.

Koha për një korrigjim demokratik global po afron, dhe demokracia mund të bëhet sërish tërheqëse. Për ta arritur këtë, ajo duhet t’i përgjigjet kërkesës së sotme globale për të luftuar korrupsionin, që nga ana e tij shkakton pabarazi të të drejtave politike, dhe e kufizon shpërndajen e prosperitetit.

Ditët e lavdishme të demokracisë, do të rikthehen kur ajo të bëhet sërish instrumenti më i mirë për të luftuar këtë “demon”. Nëse kjo ripërtëritje do të fillojë që në vitin 2020, kjo mbetet e paqartë. Por fushata globale antikorrupsion, nuk mund të fillojë pa Shtetet e Bashkuara. SHBA-ja duhet të japë shembullin, duke luftuar “demonët” e vet të korrupsionit. Vetëm atëherë do të jetë në gjendje të ndërtojë një koalicion mbarëbotëror të vullnetit të mirë. Ndërkohë, demokracia duhet të adoptojë një lloj durimi strategjik./Councilofcouncils- Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE