Connect with Us

Pse “impeachment-i” ndaj Trump, mund të sjellë dështimin e demokratëve në zgjedhje

Blog

Pse “impeachment-i” ndaj Trump, mund të sjellë dështimin e demokratëve në zgjedhje

Publikuar

-

/

Nga Hunter DeRensis, “National Interest”

* Ish-sekretari amerikan i shtetit Henri Kisinger, e shprehu me elokuencë shqetësimin e tij në lidhje me procesin aktual të fajësimit të Trumpit, në darkën e së mërkurës në mbrëmje, gjatë kremtimit të 25-vjetorit të themelimit të “National Interest”.

Kisinger, që në postin e Sekretarit të Shtetit të presidentit Riçard Nikson, dhe Këshilltarit të Sigurisë Kombëtare, ishte dëshmitar okular i rënies së asaj presidence, ishte po aq i fuqishëm sa edhe bindës. Ai tha se pas “krizës altuale” të impeachment-it të ndërmarrë nga demokratët, të dyja palët duhet të bien dakord mbi një mekanizëm bipartizan, për të adresuar dhe korrigjuar “gabimet” presidenciale që nuk kanë shkaktuar të njëjtin dëm të tillë, që do të kërkonte një impeachment.

Por demokratët, duket se synojnë të ecin përpara me impeachment-in e nisur. Kryetarja e Kongresit Nensi Pelozi, kërkoi të enjten e shkuar që Komiteti i Gjyqësorit, të procedojë me nenet e fajësimit, ndërsa debatoi me gazetarin Xhejms Rozen, që e pyeti nëse ajo e “urren” presidentin.

Pelozi tha se ishte katolike, dhe se nuk urren askënd. Por pastaj shtoi “mos u kruaj me mua!”, një deklaratë që dukej se binte në kundërshtim me deklaratën e mëhershme. Komiteti i Gjyqësorit, zhvilloi takimin e tij të parë të mërkurën e javës së shkuar, duke e rimarrë çështjen aty e ka lënë kreu i Komitetit të Inteligjencës, Adam Shif.

Kryetari Xherold Nadler dhe 40 anëtarët e tjerë, dëgjuan profesorë dhe konstitucionalistë të shumtë, nëse veprimet e presidentit Donald Trump ishin në nivelin e një impeachment-i. Kontributi i tyre, ishte në dobi të kuzës së demokratëve. Siç e zbuloi Pelozi në konferencën për mediat, fajësimi nuk ka të bëjë me veprimet e Trumpit, por me politikën që ai ka ndërmarrë gjatë 3 viteve të fundit:përmirësimin e marrëdhënieve midis Shteteve të Bashkuara dhe Rusisë.

“Ukraina ishte mjeti i veprimit për presidentin. Kjo nuk ka të bëjë me Ukrainën, por me Rusinë. Kush përfitoi nga mbajtja peng e ndihmës sonë ushtarake? Rusia. Pra bëhet fjalë për Rusinë.

Nga pushtimi rus i Ukrainës Lindore, kanë vdekur mbi 10 mijë ose ndoshta 13 mijë njerëz. Kundërshtari ynë kryesor është Rusia. Të gjitha rrugët të çojnë te Putini. Kuptojeni këtë”-tha Pelozi.

Në fakt, asnjë ukrainas nuk vdiq nga pezullimi i ndihmës amerikane. Ndihma nuk u ndërpre gjatë verës, dhe qeveria ukrainase as që e kuptoi se ishte miratuar ndihma e ardhshme e SHBA-së deri në fund të gushtit. Për më tepër, Pelozi zbuloi se çështja ukrainase, është e vetëm e fundit në 3 çështjet përmes të cilave Partia Demokratike, është përpjekur ta kompromentojë Donald Trumpin me Rusinë.

LEXO EDHE:  SHBA-Rusi/ Akuza të ndërsjellta për vrasjet në Siri

Ajo promovoi teorinë e komplotit, tashmë të diskredituar, se Trumpi ka vepruar me urdhër të një qeverie të huaj. Pelozi tha se procedurat e fajësimit nuk kanë asnjë lidhje me Ukrainën, por me përpjekjet e Trumpit për të kërkuar një afrim me Moskën.

Dhe teksa Pelozi akuzon Trumpin se e ka përdorur Ukrainën si mjet për të ndihmuar Rusinë, demokratët në Kongres po e përdorin çështjen e Ukrainës, si një mjet për të rrëzuar presidentin, një synin që ata ata e kanë patur që kur ai fitoi presidencialet e 2016-ës.

Por disa nga anëtarët e Partisë Demokratike, po e kuptojnë se sa toksike mund të jetë kjo rrugë. Kongresmeni nga Nju Xhersi Xhef Van Drju, një nga dy kongresmenët demokratë që votoi kundër nisjes së procesit të impeachment-it, tha se “nëse nuk ka diçka të re, që unë nuk e kam parë apo dëgjuar më herët”, do të votojë kundër të gjitha neneve të fajësimit.

Drju paralajmëroi se partia e tij duhet të jetë “e kujdesshme me atë që dëshiron”, pasi procesi i fajësimit “po e përçan kombin”. Ndërsa kundërshtimi ndaj fajësimit do të jetë dypartiak, asnjë republikan në Kongres, nuk ka dalë të paktën tani për tani nga linja e Shtëpisë së Bardhë.

Senati ka të ngjarë ta shqyrtojë këtë çështje pas Vitit të Ri, një procedurë që administrata ia ka kërkuar udhëheqësit të shumicës në Senat Miç Mekonell, që të mos e vonojë.

Gjyqi në Senat ndaj presidentit Bill Klinton zgjati nga 7 janari deri më 12 shkurt 1999. Ndërsa ka gjasa që disa senatorë republikanë, si të moderuarit Mit Romni, Lisa Mërkovski apo Suzan Kolins të rreshtohen kundër Trumpit, ka po aq të ngjarë që demokratë të moderuar si Kirsten Sinema apo Xho Mançin, të votojnë kundër fajësimit të presidentit.

Tani për tani, nuk ka asnjë shenjë se ekziston shumica prej dy të tretash për shkarkimin e Trump. Njoftimi i të premtes për hapjen e 266.000 vendeve të reja të punës në nëntor, dhe e papunësisë më të ulët në 15 vitet e fundit, nuk ka gjasa të shkaktojë ndonjë dezertim në radhët e republikanëve. Nëse vazhdojnë lajmet e mira ekonomike, atëherë impeachment-i do të duket gjithnjë e më shumë si një gjë e bezdisshme./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Joe Biden një vit në detyrë/ Ters dhe avari

Publikuar

-

Nga

cna news, cna lajme, lajme cna, lajme flash cna, cna.al, cna lajme politike,

Joe Biden fitoi zgjedhjet presidenciale në SHBA me një rezultat rekord dhe shumë premtime. Shumicën e tyre ai nuk mundi t’i mbante, aktualisht mbështetja për të në SHBA ka rënë.

Shpresat e shumë amerikanëve ishin të mëdha, kur Joe Biden më 20 Janar 2021 u betua si presidenti i 46-të i Shteteve të Bashkuara. Vetëm pak javë më parë përkrahës të radikalizuar të presidentit të rrëzuar në zgjedhje, Donald Trump mësynë Kapitolin, simboli i demokracisë në SHBA: një simptomë e polarizimit të vendit, që Biden e trashëgoi nga Trumpi. Një nga premtimet më të rëndësishme të tij ishte bashkimi i kombit. Ai donte të guxonte një fillim të ri, kështu u shpreh Biden në fjalimin e tij të parë dhe “të ecë përpara me ritëm dhe vendosmëri”, sepse “ka shumë për të riparuar, shumë për t’u rivënë në vend, shumë për t’u shëruar.”

81 milionë votues e dhanë votën për Biden, asnjë president nuk ka marrë ndonjëherë kaq vota. Përveç kësaj Biden mundi të sigurojë një shumicë të ngushtë në të dyja Dhomat e Kongresit. Por tani një vit pas marrjes së detyrës duket se ka mbetur pak nga shkëlqimi i fillimit. Inflacioni është rritur, pandemia është jashtë kontrollit, vlerat në sondazhe të Bidenit kanë rënë nga 50% në verë, në 41% pak para krishtlindjeve.

“Mendoj që fjala më miqësore që mund them për një vit në detyrë të presidentit është ‘zhgënjim’”, shprehet Bret Stephens, opinionist, konservator, por kritik i Trumpit në “New York Times”. Biden mori vendime të gabuara politike, si tërheqja nga Afganistani. Kjo ndikoi në imazhin e tij, në mungesën e suksesit në kongres dhe në fund në besueshmërinë e tij si drejtues i një fuqie botërore.

Mësymja e Kapitolit nga përkrahësit e Donald Trump tronditi botën

Trashëgimia e Donald Trumpit – rrënoja

Virginia Sapiro, profesore në pension e shkencave politike e Universitetit të Bostonit thotë se rënia e mbështetjes për Biden në shoqëri nuk lidhet vetëm me vendimet e gabuara. Biden e mori detyrën në kohë shumë të vështira. “Ai e ka pasur shumë më të vështirë, se çdo president para tij që nga Roosevelti, që e mori postin në kohën e një depresioni të thellë.”

Gjendja e vështirë ekonomike e vendit, pandemia, një parti republikane, ku disa anëtarë me influencë ende pretendojnë, se Biden ia vodhi zgjedhjet Trumpit, të gjitha këto shumohen, sipas Sapiron “në një grumbull rrënojash, që duhet hequr mënjanë njëherë, për të arritur diçka.” Një arsye tjetër është, se republikanët e moderuar e mbështetën Bidenin, se nuk donin Trumpin, por në thelb ata donin një politikë konservatore.



Politika e jashtme e pasuksesshme, shoqëri e përçarë

Por jo çdo gjë ka qenë kaq keq në vitin e parë të Joe Bidenit. Që në mars ai ia doli të miratojë një paketë ndihme prej 1,9 miliardë dollarësh për të mbështetur ekonominë, dhe familjet e prekura rëndë nga pandemia. Një sukses tjetër është mbështetja që Biden mori nga republikanët në fundin e vitit për paketën infrastrukturore prej 1,2 bilionë dollarësh. Mes këtyre të dyjave ndodhet gabimi më i madh i Bidenit, sipas shumë amerikanëve. Tërheqja amerikane nga Afganistani në gusht 2021. Si pasojë talibanët morën pushtetin me një shpejtësi të papritur dhe vendosën shkurtimin masiv të të drejtave të grave.

LEXO EDHE:  Nga Margaret Theçëri, tek Bill Klintoni/ Kandidatët politikë, që askush nuk mendonte se do të fitonin

LEXO EDHE:  Nga Margaret Theçëri, tek Bill Klintoni/ Kandidatët politikë, që askush nuk mendonte se do të fitonin

Seth G. Jones zëvendëspresidenti i Qendrës për Studime Strategjike dhe Ndërkombëtare kritikon tek tërheqja amerikane mungesën e përgatitjes. “Si mënyra ashtu edhe rezultati i nxorrën Shtetet e Bashkuara si të paafta, jokompetente dhe në fund të dobta”, thotë Jones. Edhe dëmtimi i imazhit ishte shumë i madh. Për shumë vende shtrohet sot pyetja, nëse SHBA është një partner i besueshëm.

Edhe premtimin e madh për bashkimin e kombit, Biden nuk arriti ta mbajë. Sipas sondazheve rreth 40% e amerikanëve ende besojnë, se ai nuk është president legjitim. Kjo tregon sa e thellë është përçarja në shoqëri. As me axhendën legjislative, Biden nuk pati sukses, sepse shumë shpesh senatorë dhe deputetë republikanë i kanë refuzuar projektet e tij. Tek dështimet më të mëdha llogaritet ligji “Build Back Better” – një program i zgjaruar investimesh për kujdesin ndaj fëmijëve, arsimin dhe mbrojtjen e klimës, që do kishte përmbushur disa nga premtimet e tij. Edhe përpjekjet  e tij për reformën në polici në shtatorin e shkuar dështuan, sepse partitë nuk ranë dakord se si të veprohet me imunitetin juridik të oficerëve të policisë.

Kush vjen pas Bidenit?

Viti 2021 nuk ishte vit i lehtë për Joe Biden, por as tre vitet e ardhshme nuk do të bëhen më të lehta. Ndër sfidat më të mëdha të politikës së jashtme të SHBA mbetet Kina, mungesa e stabilitetit në Lindjen e Afërt, kërcënimi për marshimin e Rusisë në Ukrainën lindore. Për të rifituar besueshmërinë, qeveria duhet “të tregojë kurajë dhe të veprojë seriozisht kundër Rusisë, Kinës apo Iranit”, thotë Seth G. Jones. Sipas ekspertit “më shumë flitet se veprohet”.

Në politikën e brendshme ky vit është vendimtar për Biden, sepse zhvillohen zgjedhjet mid-term në mesin e mandatit në nëntor, ku Biden edhe mund të humbasë shumicën e ngushtë në senat. Kjo do t’ia bënte atij më të vështirë të realizojë paketat e masave që janë në rend të ditës: me gjasë arritjen e një ujdie për një version të holluar të ligjit “Build Back Better” dhe një reformë zgjedhore.

Ende është e hapur pyetja: Do të kandidojë Biden sërish si president? Me shumë gjasa jo, kjo është në Uashington D.C. si një sekret që e dinë të gjithë, thotë opinionisti Bret Stephens. Këtu luan rol edhe mosha Bidenit. Në vitin 2020 ai ishte me 78 vjeç, presidenti më i moshuar i zgjedhur ndonjëherë në SHBA, në zgjedhjet e vitit 2024 ai do të ishte ndërkohë 82 vjeç. Bret Stephens mendon, se pikërisht për këtë, Biden do duhet të përqëndrohet tek detyrat e sfidat e mëdha të SHBA. Partia Demokratike duhet ndërkohë të gjejë kandidatë të mirë për vitin 2024. Sepse republikanët, për këtë është i bindur Stephens, do të jenë sfidues të fuqishëm në zgjedhjet e ardhshme presidenciale./DW

LEXO TE PLOTE

Blog

Si funksionojnë kriptomonedhat, dhe pse janë kaq shumë popullore?

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Nga Gabe Allen “Discover Magazine”

Ndërsa rritja meteorike e monedhave dixhitale si Bitcoin dhe Dogecoin, është dokumentuar gjerësisht nga mediat e lajmeve, mekanizmat shumë teknikë që qëndrojnë pas tyre, mund të duken ende si aspak transparente.

Edhe ligjvënësit amerikanë kanë preferuar të flasin në terma të gjerë me ekspertët e kriptomonedhave gjatë seancave dëgjimore të njëpasnjëshme në Kongres dhe Senat gjatë muajit të kaluar.

“Çfarë do t’u thoshit njerëzve që thonë:Ky nuk duket si një sistem i ri financiar në vetvete, por në fakt si një zgjatim i sistemit tonë aktual?”- e pyeti panelin kongresmenia demokrate Aleksandria Okazio-Kortez gjatë seancës dëgjimore të 8 dhjetorit 2021.

“Unë besoj se ajo që po shohim është një hapësirë e re transparente e infrastrukturës së internetit, një shtresë deri më sot e panjohur internetit, e cila është projektuar rreth shkëmbimit të vlerës dhe koordinimit ekonomik, dhe që e ka bazën tek disa të dhëna të pandryshueshme”- iu përgjigj kreu ekzekutiv i kompanisë “Circle” Xheremi Aleir.

Pra del se për të kuptuar në mënyrë kuptimplotë se çfarë janë kriptomonedhat, ju nuk keni nevojë të grumbulloni një njohuri enciklopedike mbi programimin e Blockchain.

Po çfarë është një Blockchain?

Një Blockchain, është një seri njësish të koduara të informacionit. Përpara se të shtohet në zinxhir, çdo “bllok” drejtohet përmes një algoritmi që prodhon një identifikues të koduar.

”Tek Bitcoin ky quhet funksioni hash”-shpjegon Xi Vu, ekspert i kriptomonedhave dhe asistent profesor në Shkollën e Biznesit Has në Universitetin e Kalifornisë. “Është si një kuti. Ju vendosni në të informacionin, dhe ai prodhon një varg numrash dhe shkronjash, të cilat nuk kuptohen menjëherë”- shton ai.

Në çdo bllok përfshihet identifikuesi i bllokut që i paraprin, duke krijuar kështu një zinxhir informacioni të koduar me një sekuencë të caktuar. Kriptomonedha ka tërhequr mbi 100 milionë përdorues, kryesisht për shkak të premtimit të transaksioneve shumë të sigurta – niveli i parë i një mbrojtjeje të tillë krijohet përmes procesit të kriptimit.

Nëse dikush vendos të kthehet në një bllok të mëparshëm, dhe të ndryshojë informacionin në avantazhin e tij (për shembull nëse do të shtojë disa zero për të fryrë bilancin e llogarisë së tij), kjo do të ndryshonte identifikuesin e koduar dhe për rrjedhojë, do të “thyente” bllokun dhe të gjitha ato që e pasojnë. ..



Në thelb, një ndryshim njëshifror mund të korruptojë të gjithë sistemin. Ashtu si çdo monedhë, edhe kriptomonedhat mbështeten tek një komunitet njerëzish që e pranojnë se ato kanë vlerë. Ndërsa monedhat tradicionale si dollari i Shteteve të Bashkuara, prodhohen dhe rregullohen nga një bankë qendrore, kriptomonedhat prodhohen dhe rregullohen nga komuniteti që i përdor ato.

LEXO EDHE:  “Në SHBA kërkohet burgosja e Ramës”/ Berisha rendit 4 akuzat e rënda

LEXO EDHE:  Katër faktorë që rrisin rrezikun e prekjes nga Covid-19 tek personat e vaksinuar

Një kopje e Blockchain ruhet njëkohësisht në kompjuterët personalë të përdoruesve në mbarë botën. “Struktura themelore e kriptomonedhës është një rrjet. Teknologjia bazë funksionon si një ekonomi e rrjetit”- thotë Vu. Ky rrjet ofron nivelin e dytë të sigurisë.

Në rast se dikush përpiqet të ndryshojë çdo informacion në Blockchain (edhe nëse mbulon me mjeshtëri gjurmët e tij), të gjithë kompjuterët e tjerë në rrjet do ta refuzojnë ndryshimin nëpërmjet një algoritmi që arrin një konsensus tek të gjithë.

Arritja e një konsensusi

Ndonëse të gjitha kriptomonedhat funksionojnë në një rrjet Blockchain, ato ndryshojnë sa i përket mekanizmit me të cilin arrihet konsensusi. Në kriptomonedhat tradicionale si Bitcoin, algoritmi i konsensusit quhet prova e punës.

Ky proces, kërkon që individët në rrjetin e quajtur “minatorë” të ofrojnë fuqinë përpunuese të kompjuterit të tyre për procesin e vlefshmërisë. Kur vendoset një bllok i ri, këto pajisje konkurrojnë për të gjetur një numër arbitrar, të njohur si “nonce”, që ka mundësi të zhbllokojë algoritmin.

Pasi gjendet “nonce”, blloku integrohet në Blockchain dhe “minatori” shpërblehet me një sasi monedhe. “Cilido që zgjidh enigmën, merr shpërblimin për vërtetimin e atij informacioni. Më pas informacioni ruhet në rrjet, dhe do të shpërndahet në të gjitha nyjet apo pikat fundore”- thekson Vu.

Ndërkohë siç e kanë vënë në dukje kritikët, vërtetimi i mekanizmit të konsensusit të punës, vjen me një kosto shumë të lartë të energjisë së harxhuar. Studiuesit në Shkollën e Biznesit të Universitetit të Kembrixhit, vlerësojnë se vetëm Rrjeti Bitcoin konsumon çdo vit më shumë energji elektrike se sa gjithë industria dhe popullsia e Ukrainës.

Më pas përdoret mekanizmi i dytë më i zakonshëm i konsensusit:prova e marrjes së sy të rrezikut. Në vend se të garojnë midis tyre për të zgjidhur një enigmë, vlerësuesve u kërkohet të vendosin një sasi të caktuar monedhe si kolateral, në mënyrë që të vërtetojnë një transaksion dhe të përfitojnë një tarifë nga transaksioni.

Kjo metodë, ka kosto shumë më të ulëta të energjisë sesa homologu i saj, dhe aktualisht po futet në fazat e kriptomonedhave nga zhvilluesit që qëndrojnë pas kriptomonedhës popullore Ethereum.

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Ku dhe kur përfundon zgjerimi i NATO-s?

Publikuar

-

Nga

cna lajme blog

Nga Patrick Buchanan “Newmax”

Pas rënies së Murit të Berlinit në vitin 1989 dhe shpërbërjes së Paktit të Varshavës, filloi shpërbërja edhe e Bashkimit Sovjetik. Por ajo nuk u ndal vetëm tek 14 “republikat” sovjetike, që e shpallën pavarësinë e tyre nga Moska.

Shpërbërja vetëm sapo kishte nisur. Transnistria u shkëput nga Moldavia. Osetia e Jugut dhe Abkhazia u shkëputën nga Gjeorgjia. Çeçenia u çlirua nga Rusia, por u rikthye në kontrollin e Moskës pas dy luftërave të përgjakshme.

Krimea dhe Donbasi u shkëputën nga Ukraina. Përveç këtyre copëtimeve të pas Luftës së Ftohtë, të ndihmuara nga Rusia, çfarë kanë të përbashkët Ukraina, Moldavia dhe Gjeorgjia? Të gjitha ato kërkojnë anëtarësimin në NATO, dhe bashkë me të Nenin 5, që i detyron Shtetet e Bashkuara të hyjnë në luftë kundër Rusisë për të rivendosur sovranitetin dhe integritetin e tyre territorial, nëse sulmohet ndonjë nga anëtarët.

Është shumë e lehtë të kuptohet se pse këto vende do të donin që SHBA-ja të detyrohej të luftonte në emër të tyre. Por i pakuptueshëm është fakti, se pse SHBA-ja duhej të japë një garanci të tillë. E përse ne amerikanët duhet të angazhohemi se do të rrezikojmë luftën kundër një Rusie të armatosur me armë bërthamore, në emër të vendeve që askush nuk i ka konsideruar ndonjëherë se përbëjnë një interes jetike për Shtetet e Bashkuara të Amerikës?

Mendoni pak se sa vende janë pranuar në NATO që pas vitit 1991, dhe që për pasojë kanë marrë garancitë e luftës nga SHBA-ja. Janë 14 vende: Çekia, Sllovakia, Rumania, Bullgaria, Hungaria, Polonia, Sllovenia, Lituania, Letonia, Estonia, Shqipëria, Kroacia, Mali i Zi dhe Maqedonia e Veriut.

Këta 14 anëtarë të rinj të NATO-s, përfaqësojnë një zgjerim të angazhimeve të luftës së SHBA-së, në mënyra më të rrezikshme sesa në momentin e themelimit të NATO-s, kur ne ishim të detyruar të mbronim vetëm 10 vende të Evropës Perëndimore.

Sot, ne mbrojmë 29 kombe, të shtrira deri në Evropën Lindore. Megjithatë, zgjerimi i mëtejshëm i NATO-s  nuk mund të jetë më në diskutim. Siç u përmend më lart, Gjeorgjia dhe Ukraina po synojnë t’i bashkohen NATO-s, dhe në këtë mënyrë e detyrojnë SHBA-në që të hyjë në luftë kundër Rusinë në mbrojtje të tyre.

Dy vende të tjera, Suedia dhe Finlanda, po flasin tani për braktisjen e neutralitetit të tyre tradicional ndaj anëtarësimit në NATO, dhe për garancitë e luftës nga SHBA-ja. Bosnje Hercegovina është gjithashtu një kandidate për në NATO.

Kryeqyteti i saj është Sarajeva, ku në vitin 1914 u vra në një atentat kryedukën e Austrisë, një ngjarje që shkaktoi pak javë më vonë nisjen e Luftën e Parë Botërore. Thuhet se në fund të Luftës së Ftohtë, Mikail Gorbaçov i tha Sekretarit amerikan të Shtetit, Xhejms Bejker, se Rusia do të pranonte ribashkimin e Gjermanisë Lindore dhe asaj Perëndimore, vetëm nëse SHBA-ja do të garantonte që NATO nuk do të zgjerohej më në lindje.



Thuhet se Bejker iu përgjigj:”Asnjë centimetër!”. Sido që të jetë e vërteta, kaq e vështirë është ta kuptojmë se pse një nacionalist rus si Vladimir Putin, e ndjen vendin e tij të rrezikuar, nëse një aleancë e NATO-s e krijuar enkas për të frenuar Rusinë, ka shtuar së fundmi 14 anëtarë, shumica e të cilëve janë ish-aleatë apo republika të BRSS?

Siç shkruhej në “New York Times” në një editorial ditët e fundit:”Shqetësimet e Putinit nuk mund të shpërfillen plotësisht. Në rast se Ukraina do t’i bashkohej NATO-s, atëherë aleanca do të kishte një kufi tokësor me Rusinë prej 1930 km, një situatë të cilën nuk do ta pranonte asnjë fuqi e madhe, pavarësisht se aleanca atlantike pretendon se është thjesht mbrojtëse”.

LEXO EDHE:  Nga psikopatët tek “sadistët e përditshëm”/ Pse njerëzit i dëmtojnë të tjerët për kënaqësi?

LEXO EDHE:  Nga Margaret Theçëri, tek Bill Klintoni/ Kandidatët politikë, që askush nuk mendonte se do të fitonin

Dhe ja çfarë thotë Neni 5:”Palët bien dakord, se një sulm i armatosur kundër një ose më shumë prej tyre … do të konsiderohet një sulm kundër të gjithëve, dhe për rrjedhojë ata bien dakord që nëse ndodh një sulm i tillë i armatosur, secili prej tyre … do të ndihmojë palën ose palët e sulmuara në këtë mënyrë, duke ndërmarrë menjëherë veprime që ajo i sheh si të nevojshme, përfshirë përdorimin e forcës së armatosur, për të rivendosur dhe ruajtur sigurinë e zonës së Atlantikut të Veriut”.

Me sa duket, “zona e Atlantikut të Veriut” shtrihet tani deri në Baltikun Lindor dhe në Ballkan. Nëse Ukraina dhe Gjeorgjia do të pranohen në NATO, zona e Atlantikut të Veriut do të përfshijë edhe Kaukazin dhe 5 nga 6 vendet në Detin e Zi. Jashtë NATO-s do të mbetej vetëm Rusia.

Të premten, Sekretari amerikan i Shtetit Entoni Blinken u shpreh:”NATO nuk premtoi kurrë se nuk do të pranonte anëtarë të rinj!”. Por kjo deklaratë është e pakuptimtë. Nuk ka asnjë kërkesë që SHBA të pranojë në NATO ndonjë apo të gjitha kombet që aplikojnë për anëtarësim.

Dhe çfarëdolloj arsyeje që zgjedhim, ne si SHBA mund të vendosin veton ndaj çdo aplikanti. Shmangia e luftës me Rusinë mund të jetë një nga këto arsye. Me zgjerimin e vazhdueshëm të NATO-s pas Luftës së Ftohtë në Evropën Qendrore dhe Lindore, Amerika duhet të pyesë veten:Nëse rritet rreziku i luftës me Rusinë pas përfshirjes në aleancë të çdo anëtari të ri që ndodhej në kufi m Moskën, atëherë pse po e bëjmë këtë?

A nuk ka asnjë vijë të kuqe të Rusisë së Putinit, të cilën nuk duhet ta kalojmë?A besojmë se Putini do të pranojë pafundësisht rrethimin dhe frenimin e vendit të tij nga kombet e bashkuara në një aleancë të krijuar enkas për ta mbajtur Rusinë të rrethuar?

Presidentët Herri Truman, Duajt Ajzenhauer, Xhon F.Kenedi, Lindon B.Xhonson, Riçard Nixon, Xherald Ford, Xhimi Karter dhe Ronald Regan nuk ishin shpesh dakord mbi shumë çështje, por gjithsesi ranë dakord për këtë gjë:Garancitë e luftës nga SHBA dhe NATO ndalonin në lumin Elbë.

Përtej këtij lumi në Gjermani, ne e luftuam Bashkimin Sovjetik me armët e diplomacisë, politikës dhe ekonomisë, por jo me armët klasike të luftës. Si do të kishim reaguar ne, nëse pas humbjes së Luftës së Ftohtë, do të përballeshim me anije luftarake ruse në liqenin e Ontarios, dhe Moska t’i jepte garanci Kanadasë për mbrojtjen në rast lufte?

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE