Connect with Us

Shënim/ Tre çunat e Ilirit intervistojnë presidentin Meta

Opinione

Shënim/ Tre çunat e Ilirit intervistojnë presidentin Meta

Publikuar

-

Çim Peka i Metës, Ylli Rakipi i Metës, dhe Andi Bejtja i Metës kanë qenë tre analistët që kanë zhvilluar, pak më parë, një bisedë të “fortë” me Ilirin, pra presidentin në detyrë Meta, ndaj të cilit është ngritur një Komision parlamentar që po heton sjelljen e tij antikushtutuese.

Organizues dhe drejtues i parë i kësaj bisede mediatike në TV “Syri” ka qenë Çim Peka i Ilir Metës, kurse aksesor ndihmës dhe ngacmues, përkatësisht Ylli Rakipi dhe Andi Bejtja, po të Ilir Metës.

Tema e intervistës, ta quajmë të tillë edhe pse pretendohej të qe bisedë në studio, ishte situata në vend dhe vlerësimi që jepte vetë Iliri për sjelljen antikushtetuese të presidentit Meta.

Përgjigjet e dhena nga Ilir Meta kanë qenë të “forta”, sikurse dhe “sulmet” provokative dhe replikat e Rakipit të Metës, urtësia e pyetjeve të Bejtës së Metës dhe “thumbat” e Çim Pekës të Ilir Metës.

Parë nga jashtë gjithçka dukej natyrale. Një duel i denjë mediatik, midis analistëve “sulmues” dhe presidentit Meta, i cili me përballimin e “sulmeve” dhe qendrimin “burrëror” i tregoi edhe njeherë publikut se ai gjithçka e ka bërë në emër të mbrojtjes së Kushtetutës, lirisë së shqiptarëve dhe demokracisë. Sikurse u çoi zemrat peshë skraparllinjve të tij me deklarimin, pa sens:

“Jam burrë Skrapari, nuk më trëmbet syri” ( a thua se gjithë ne të tjerët që nuk jemi nga Skrapari jemi të dënuar të mos jemi burra dhe e kemi syrin të trembur).

Në përballjen e tij me analistët Iliri, jo për të parën herë,  inskenoi edhe njëherë një ligjërim “heroik”, që do të vlerësohej vërtetë si i tillë dhe të ngjiste tek shikuesit, nëse në vend të tre të sipërpërmendurve të ishin të tjerë “gazetarë” dhe jo Çim Peka i Ilirit, Ylli Rakipi i Ilirit dhe Andi Bejtja i Ilirit, që dihet tashmë ashiqare se janë tre çunat për shpirt të  presidentit Meta./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Bashkëvuajtës e bashkëfajtorë sllogani që vrau demokracinë që në lindjen e saj

Publikuar

-

Nga

Nga Azgan Haklaj

Kalimi nga regjimet diktatoriake, totalitare në demokraci është fenomen që e kanë kaluar vende me traditë të gjatë shtetformuese të Europës, si Gjermania, Italia, Spanja, apo vende të tjera të Azisë, Afrikës e Amerikěs Latine.
SHBA- ja, pas shpalljes së pavarësisë nga Anglia ju desh të përjetojë një luftë të përgjakshme civile mes shteteve të veriut e jugut për të konsoliduar shtetin Komb, demokracinë dhe kohezionin e brendshëm të saj.

Demokracia si një ideal i lirisë dhe menyrë e qeverisjes dhe organizimit të shtetit na vjen si model nga Greqia e lashtë, e cila në 4-5 shekujt e fundit p.e.s ishte vatra me e ndritshme e qytetërimit botëror.
Fjala demokraci në kuptimin e grekëve të lashtë do të thotë pushtet i popullit.

Platoni në veprën e tij madhore “Republika, traktat i shquar e i paarritshëm politiko- filozofik i shpjegon me së miri parimet e ndërtimit të shtetit dhe institucioneve dhe rreziqet që i kanosen këtij sistemi nga faktorët e brendshëm dhe egoja për pushtet e elitave politike.

Kolosët e filozofisë greke e botërore nuk e kanë parë demokracinë si sistemin me të përsosur politik.
Ata mendonin se për një vend, shoqëri e shtet menyra me e mirë e qeverisjes do të ishte venja në krye të elitës qeverisëse e aristokracisë apo mendjeve të ndritura, siç e quanin ata elitën shoqërore të kohës së tyre.

Demokracia është pra në fund të fundit një sistem politik ku populli nga i cili dalin elitat politike u jep atyre votëbesimin përmes zgjedhjeve për të përmbushur një kontratë afatshkurtër, periodike e sociale mes individit e shtetit.
Elitat politike e kulturore, ato grupime që aspirojnë për demokraci kanë zhvilluar në gjirin e regjimeve diktatoriale e autokratike, e në momentin e krizave të thella të regjimeve shtypëse, kur popujt janë ngritur kundër tiranisë kanë ditur t’i bëjnë të vetat aspiratat e tyre e të bëhen zëdhenës të lirisë, demokracisë e progresit.

Është paradoks i historisë, e njëherësh një e vertetë e qartë për këdo fakti se regjimet diktatoriale instalohen brutalisht brenda një kohe të shkurtër, jetojnë gjatë e lënë pas pasoja shkatërruese për shoqërinë e të ardhmen e saj.
Kështu ka ndodhur me Shqipërinë në Luftën e Dytë Botërore, ku nga maji ( 24 maj) 1944 në Kongresin e Permetit e deri në dhjetor 1944 shpertheu në emër të luftës “çlirimtare” terrori i kuq i falangave komuniste mbi veriun shqiptar duke u shperndarë e instaluar në çdo saj të Shqipërisë dhe duke sunduar me thunder të hekurt shqiptarët për 45- vite.

Duhet theksuar me forcë e qartësi se renia e Monarkisë Kushtetuese Shqiptare dhe instalimi i diktaturës staliniste ishin njëqind për qind produkt i faktorëve të jashtëm politikë dhe jo aspiratë e popullit shqiptar, i cili pas pesë shekujsh të pushtimit osman pa me në fund ditën e lirisë e progresit dhe nuk e kishte aspak në mend ta ndërronte monarkinë e vet me një sistem komunist.
Diktatura staliniste shqiptare ra e fundit në Europë si sistem politik e ekonomik e s’mund të ndodhte ndryshe në një shtet tiranik e militarë ku mungonte pluralizmi dhe opozita, disidenca e organizuar, shoqëria civile, e ku fjala e lirë ishte burgosur në katakombet, burgjet e kampet e armiqëve të popullit.
Nën kěrcënimin e vendeve perëndimore e SHBA-së se do të kishte një fund si Çaushesku, Ramiz Alija e dekretoj pluralizmin, por ata që ishin kundërshtarët më të vendosur të regjimit, antikomuniste e vertetë, që më vonë i emërtuan “Ish të përndjekur politikë” mbetën shpejt me gisht në gojë.



Ata kërkonin drejtësi për autorët e dhunës e genocidit ndaj tyre, siç ndodh me viktimat e regjimeve kriminale në çdo vend të botës.
Nëse parulla e Revolucionit Francez “Liri, barazi, vëllazëri” i ngriti në këmbë mbarë popujt e Europës për të përmbysur tiraninë e monarkëve të tyre slogani i Sali Berishës “Bashkëvuajtës e bashkëfajtorë” ishte vrasës për demokracinë që në lindje të saj.
Ky slogan i siguroj etërit e diktaturës se ndaj tyre nuk do të kishte “Nuremberg” të dytë, por mijëra viktimat e tyre do të shpalleshin bashkëfajtorë, njësoj si ata për instalimin e diktaturës në Shqipëri.
Të barazosh regjimin kriminal të Hoxhës, Kapos, Shehut, Xoxes, e kanibalëve si Aranit Çela e Nevzat Haznedari me mijëra jetë të pafajshme është njësoj si të quash bashkëvuajtës e bashkëfajtorë esesët e Hitlerit me 6- të milion viktimat e regjimit nazist.
Amnistia politike ideologjike e morale ndaj projektuesve dhe ekzekutorëve të terrorit komunist në Shqipëri.

Mos venia e tyre përpara drejtësisë dhe riciklimi në politikë dhe qeverisje i bijëve të etërve mizorë është gangrena kanceroze e demokracisë shqiptare, një tumor i stërmadh malinj, metastazat e të cilit kanë okupuar të gjitha gjymtyrët e shtetit.
Vaslav Haveli, disidenti me i shquar antikomunist i Europës dhe presidenti i parë postkomunist i Çekosllovakisë është shprehur.
Ish komunistët e bijtë e tyre të kthyer në antikomunistë janë armiqtë me të rrezikshëm të demokracisë.
A nuk ulurinte Edi Rama në vitet 90- 91:
“Të gjithë komunistët në litarë”!
Nipi i byroistëve, e njëherësh djali i atij që firmosi varjen në litar të Saharovit Shqiptar Havzi Nelës, siç duket nuk e lexoj në atë kohë si duhet sloganin “Bashkëvuajtës e bashkëfajtorë” dhe u përjashtua nga PD- ja si ekstremist i djathtë.

Shikojeni mirë metamofrozën e Sulltanit të kuq.
Ju rikthye partisë mëmë e mori peng bijën e saj PS- në, e shtrydhi si lemon për të nxjerrë nga ajo ekstraktin helmues me markën rilindje.
Mori timonin e pushtetit dhe prej 7- të vitesh ka marrë peng shtetin, demokracinë dhe të ardhmen e shqiptarëve.
Barazimi i dhunuesit me viktimën është një akt i paprecedent juridik dhe moral.
Mijëra viktimat e diktaturës, një pjese të të cilëve nuk u dihet as varri kërkojnë drejtësi edhe sot pas tre dekadash nga shteti i tyre.

Rastet e rralla të vetëgjygjesisë që kanë bërë viktimat e familjet e tyre për njerëzit e tyre të vrarë në pragun shtëpisë në vitet 90- 94, sidomos në veri kanë treguar se sa u vlente lekura trimave të Enverit, Mehmetit e Kadri Hazbiut.
Ishte një kohë kur hierarkët e regjimit, sigurimsat e emisarët e tyre endeshim me kokën ulur e hap të shpejtë nëpër rrugicat e qyteteve nga frika e perballjes me viktimat e tyre.
Sot të përsekutuarit kanë frikë të trokasin në zyrat e shtetit, sepse në krye të ministrive dhe institucioneve të shtetit do të gjejnë pikërisht bijtë e “Bashkëvuajtësve” të tyre.
Është “bashkëfajsia” që soli në PD, në partinë e idealeve të dhjetorit kryetarin e shoqatës së vullnetarëve të Enver Hoxhës Ridvan Boden, Ilir Rusmajlin, të dy të ikur tani, madje edhe Kastriot Islamin, benjamin e Ramiz Alisë, i cili në vitin 1991, si kryetar i parlamentit do të deklaronte:
“Demokratët do t’i tërheqim zvarrë e do t’ua thyejmë kafkat”

E nëse një vit më vonë në kolltukun e tij u ul me plot meritë Mandela i Shqipërisë Pjetër Arbërori Kaçi i vogël, prapë nuk u dorëzua por i zuri vendin në PD, pas vdekjes së tij.
S’ka kala që nuk e marrin komunistët, është një fjalë e urtë që ata ua dedigonin vehtes.
Nuk kam qenë as nuk do të jem kurrë për hakmarrje e luftë klasash dhe nuk ushqej asnjëherë urrejtje, por e përjetoj dhimbshëm sa herë e shoh në PD Bujar Vukajn dhe të shoqen ish ministreshën Helgen sepse nuk kanë asnjë lidhje me PD- në, përveç utilitarizmit.

Kur i shoh ata me kujtohet daja I’m Ali Binak Mehmetaj, i biri i patriotit, nacionalistit, veprimtarit të shquar të çeshtjes kombëtare, kulakut Binak Aga, i cili në vitin 1976 u denua 14 – vjet burg nën akuzën axhitacion e propoganë e sabotim në ekonomi, të cilat deri në vitin 1990 i bëri nëpër burgjet e tmerrshme të Shqipërisë,
Në arrestimin e tij atëkohë mori pjesë Lulash Vukaj, ish kryetari i këshillit të bashkuar të ish koperativës Llugaj.
Sot Aliu është në botën e përtejme i varrosur copa- copa.
A ka paradoks me të madh se Bujari dhe znj Helga t’i kërkojnë familjes së Binak Agës, votoje Partinë Demokratike, kur nuk e marrin dot votën e z Lulash.
Është tragjikomike.

Kjo familje e madhe, mbeshtetse e fuqishme e proceseve demokratike në vazhdimësi as pronat e saj nuk i mori kurrë, ashtu si mijëra familje shqiptare, për shkak të ligjit famëkeq 7501.
E bëra këtë sqarim për t’ju përgjigjur shqetësimit të shoqatës fantazmë antikomuniste e ndonjë komunisti në PD të konvertuar në demokratë se çlidhje kam unë me të përndjekurit politikë.
Demokracia pa ligj e drejtesi është thjesht një ilizion e utopi, një sistem që livadhisin e bëjnë kokrrën e pallës, pasurohen e komandojnë fundërrinat e shoqërisë, njerëz të veseve me të errta të karakterit njerëzorë, siç janë banda e sotme e rilindjes.

Shqipëria do të mbetet peng i përjetshëm i horrave dhe rasputinëve të politikës, për sa kohë që sovrani, si gardian i lirisë nuk do të ngrihet për të marrë në dorë fatet dhe të ardhmen e tij.
Genocidi nuk parashkruhet na thotë drejtësia e ratifikuar në konventat ndërkombëtare.
Viktimat kërkojnë drejtěsi.
Të zhdukurit edhe sot kërkojnë një varr simbol.
Kombi kërkon liri dhe demokraci, përtej kësaj vigjelon neodiktatura.
Sovrani kërkon ushtrimin e pushtetit të drejtëpërdrejtë.
Të zgjedhë vetë përfaqësuesit e tij.
Tiranët kanë frikë verdiktin e sovranit
Sulltan Rama hapi listat.
Çliroje sovranin nga zinxhirët e regjimit tuaj totalitarë.
Nëse nuk e bëni me deshirë i takon opozitës së bashkuar e shndërruar në mazhorancë morale të ju detyrojë ta bëni me pa hirë.
Misioni i saj duhet të jetë përmbysja e regjimit tuaj, kthimi i demokracisë dhe i shtetit të së drejtës duke institucionalizuar votën e lirë dhe jo thjesht marrja e pushtetit.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Popullit Shqiptar i është hequr kurora e sovranit përdhunisht e pabesisht

Publikuar

-

Nga

Nga Azgan Haklaj 

T’i kthehet menjëherë e drejta e zgjedhjes së ushtruesve të pushtetit në mënyrë të drejtëpërdrejtë

Kanuni i Lek Dukagjinit testament i lirisë, monument shpirtëror i shqiptarëve

Kala e pamposhtur e qëndresës së tyre në mbrojtje të identitetit kombëtar, dokeve, zakoneve, vetëqeverisjes e mënyrës së jetesës, gurëthemel i jurisprudencës europiane

Lek Dukagjini ( Leka i Tretë) në kronologjinë e Dukagjinëve, kësaj dinastie famëmadhe arbërore ishte bashkëkohës e bashkëluftëtar i Gjergj Kastriotit, i cili në momentet kur po kalonte në amëshim ia la amanet Atdheun e lirinë e tij.

Lekë Dukagjini pas Lekës së Madh (Aleksandrit) e Gjergj Kastriotit është personaliteti më i madh historik i Racës Iliro- Arbërore, jo vetëm për faktin se udhëhoqi për një dekadë pas vdekjes së Heroit Kombëtar epopenë heroike të arbërorëve në luftën kundër Perandorisë Osmane, por së pari për vizionin e tij gjenial, për lirinë e individit, të drejtat e dinjitetin e tij, të cilat i kualifikoj e i shpalli në Kanunin që mban emrin e tij si të shenjta e të padhunueshme.

E Drejta Zakonore Shqiptare, ky korpus madhështor juridiko -moral i frymëzuar nga parimet e lirisë e të drejtësisë hyjnore është si çdo mrekulli e këtij formati frut i gjenisë krijuese të Racës Iliro – Arbërore.
Kanuni Shqiptar është Kushtetuta e Parë e Europës se qytetëruar, një manifest i lirisë, i së drejtës dhe dinjitetit njerëzor.

Për Kombin Shqiptar Kanuni i Lekës është vula dhe emblema e konstilacionit shpirtëror, një nga tre shtyllat e identitetit tonë, njëherësh trashëgimi me vlera të jashtëzakonshme për historinë e kulturës e të qytetërimit botëror.
Lek Dukagjini, ky kalorës e dashnor i lirisë e i dinjitetit njerëzor e vuni këtë kod juridik, apo kod nderi siç e meriton ta quajmë, në themelet e qeverisjes së Principatës së tij të madhe e të fuqishme në një kohë të errët e te trazuar për Atdheun e tij dhe Europën, e cila e përçarë në shtete e principata të vogla, e zënë në luftëra civile e ngatërresa të mëdha, e paaftë të përballej me ekspansionin turk e la Arbërinë vetëm në epiqendrën e ciklonit.

Kanuni, testamenti i lirisë, i Princit të ndritur e iluminist Lek Dukagjini është monumenti me i madh shpirtëror i shqiptarëve, një kala e pamposhtur e qëndresës së tyre në mbrojtje të identitetit kombëtar, dokeve, zakoneve, vetëqeverisjes e mënyrës së jetesës, gurëthemel i jurisprudencës europiane.
Në parathanien e Kanunit të Lek Dukagjinit, mbledhur e kodifikuar nga At Shtjefën Gjeçovi, akademiku Gjergj Fishta shkruan:



“Ligja është arsyeja e përbashkët, autoriteti, vullnesa e përbashkët.
Në të përshtaturit me ligj dhe autoritet ngjallet lumnia dhe mjerimi i shtetit, i qytetasve marrë kolektivisht dhe individualisht”
Shekuj më parë se Europa e qytetëruar të hartonte kushtetutën e saj të frymëzuar nga idetë iluministe shqiptarët e kishin kushtetutën e tyre, e cila jo vetëm i mbronte mrekullisht të drejtat natyrore, nderin dhe dinjitetin, jetën dhe pronën e gjithësecilit, por njëherësh garantonte se para Zotit e Kanunit janë të gjithë të barabartë.

Mbreti dhe vegjëlia ( populli), zotnia e rrogëtari (sherbëtori), princi e bujku që punon tokën.
Çmimi i jetës së njeriut është i barabartë para Kanunit thuhet në këtë kod nderi.
Ai mbron me rreptësi lirinë e fjalës, të drejtën e pronës dhe paprekshmërinë e saj.
Lajmësi s’bën faj faj thotë Kanuni, e njëherësh urdhëron se askujt nuk mund t’i pritët fjala në kuvend.
Le të kujtojmë nenin famëkeq 55 të kodit penal të diktaturës, me të cilin janë ekzekutuar e denuar qindra shqiptarë dhe brutalitetin me të cilin ua prisnin fjalën të akuzuarve prokurorët dhe gjygjtarët kanibalë duke ju drejtuar:

“Mbylle, qepe, pusho, armik i popullit”, për ta kuptuar cili ishte Kanuni, e cila ishte “drejtësia popullore” që përgjaku shqiptarët.
Në viset që qeveriseshin nga Lek Dukagjini edhe 5 shekuj pas vdekjes së tij nuk kishte burrë të guxonte të shkelte asnjë pëllëmbë në pronën e tjetrit, sepse ai e la në Kanun:
“Eshtrat e vorrit e guri i kufinit janë të barabartë para Kanunit”.
Kanuni i maleve e shpalli femrën shqiptare të paprekëshme e të padhunueshme.

Në një nen që nuk e gjen në asnjë kushtetutě të botës thuhet:
“Me e vra djali nanën bjen në gjak me prindërit e saj”.
Deri këtu ka shkuar gjenialiteti i Lekës:
Ta mbrojë nanën shqiptare nga çdo agresor, qoftë ky edhe djali i saj.
Diktatura e etërve të këtyre që qeverisin sot pushkatoj qindra gra, mes të cilave shtatëzëna.
A merrnin vesh këta kanibalë nga e drejta zakonore e popullit të tyre?!
Sigurisht që jo, nuk donin të ia dinin.

Edhe sot në mijëvjeçarin e tretë shteti i donkishotëve dhe ata që nuk e njohin, apo e anatemojnë me qëllime të mbrapshta Kanunin nuk janë në gjendje ta mbrojnë femrën nga trafikimi, poshtërimi, dhuna në familje, e të i’a mundësojnë të drejtën për të qenë e lirë.
Ka plot raste të denoncuara ku banditët e pushtetit nëpër komisariate, në vend që t’i merrnin në mbrojtje femrat që kishin shkuar për të denoncuar dhunuesit e përdhunuesit e rrugës janë përdhunuar edhe brenda institucioneve të shtetit të kapur nga pushteti i bandave të sektit të rilindjes.
Banditët e pushtetit e nëpunësit e tyre kanë grabitur mijëra prona private legjitime e të trashëguara, vlera reale e të cilave llogaritet miliarda dollarë.

Sipas statistikave përgjatë 30- të viteve të fundit në Shqipëri janë regjistruar mijëra konflikte pronësie, ku qindra prej tyre kanë përcipituar në konflikte të armatosura e më pasojë vrasje të shumta.
Të “fortët” e qeverisë e të bandave të tyre nuk e kanë për gjë të ekzekutojnë në mes të ditës nëse t’i reziston pak si shumë për të mbrojtur pronën e trashëguar nga të parët e tu.
Për këto bëma Kanuni i Lekës të dekoronte me një breshëri plumbash në mes të turmës së popullit e shkoje gjakhumbur.

Ishte kjo Kushtetuta e popullit sovran, i cili njihte veç Zotin mbi krye.
Nga këtu buron sentenca madhështore e Kanunit si Kod Nderi.
“Shpia e shqiptarit është e Zotit dhe e mikut”.
Si është Shqipnia e pyetën poetin kombëtar Gjergj Fishtën, autorin e parathënies së Kanunit në kohën e krizës politike dhe ekonomike në vitet 1920-të:
“Siç e duan armiqtë e saj” u përgjigj gjeniu i Kombit.
E tillë është sot Shqipěria e timonierit të madh Faraonit Edi Rama dhe bandës së tij.
Ashtu siç e duan armiqtë tanë shekullorë.

Një tokë që po zbrazet përditë nga rinia e njerëzit e saj.
Një vend ku pushteti që i është vjedhur sovranit e ka çuar në një krizë të thellë politike, morale dhe në një situatë ekonomike në prag të katastrofës dhe humnerës.
Këtu Rama dhe maliqët e tij nuk pyesin fare për ligjin dhe sovranin, të cilin e ushqejnë për çdo ditë më një propogandë shurdhuese mashtrimesh dhe gënjeshtrash, të denja për përrallat e njëmijë e një netëve.
Popullit Shqiptar i është hequr përdhunisht e pabesisht kurora e sovranit.
I është mohuar e drejta hyjnore për të zgjedhur përfaqësuesit e tij të cilët ai beson se do ta ushtrojnë sovranitetin e vet.

E mira e përbashkët dhe interesi i përgjithshëm prevalojnë në Kanunin e Lek Dukagjinit, shekuj më parë së do të sanksionoheshin në kushtetutat franceze, italiane apo të SHBA- së.
Shqiptarëve po u vidhet e tashmja dhe e ardhmja, liria, nderi e dinjiteti i tyre.
Princi i lirisë Lek Dukagjini na urdhëron t’i rikthejmë kurorën e pushtetit sovranit.
Ai na la testamentin e shenjtë të lirisë në periudhën me të vështirë të historisë.
E ruajtën të parët tanë për 500 – vjet e na e lanë amanet.
“Amanetin nuk e tret as dheu” thotë një shprehje e urtë shqiptare
Merreni në dorë sovranitetin tuaj na bën thirrje Presidenti Donald Trump.
Është koha të jemi sovranë e të ngrihemi në emër të Atdheut.
Populli shqiptar duhet të marrë vetë në dorë fatin e tij.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Të përndjekurit politikë janë zeri i Atdheut dhe demokracisë

Publikuar

-

Nga

Nga Azgan Haklaj

Ata nuk janë minoritet as pakicë, janë gardianë të lirisë

Janë kolona vertebrale e nacionalizmit shqiptar

S’mund të ketë liri, demokraci, shtet të së drejtës, as integrim europian pa protagonizmin e të përndjekurve politikë

Unioni Kombëtar i të përndjekurve politikë të Shqipërisë, organizata me e madhe shqiptare e njëherësh zedhënëse e qindramijëra shqiptarëve dhe familjeve patriote e nacionaliste, të cilët për gjysëm shekulli i’u nënshtruan dhunës dhe terrorit barbar komunist ka vite që vazhdon betejën demokratike e morale për të drejtat legjitime të kësaj shtrese, e cila ka një kontribut fondamental në përpjekjet e popullit shqiptar për liri, pavarësi shtetformim, e njëherësh për orientimin e Shqipërisë në krah të perëndimit dhe SHBA-së.

Gjyshërit e baballarët e qindra përfaqësuesve të tyre që protestuan dje nëpër rrugët dhe bulevardet e kryeqytetit tonë janë pinjollë të familjeve më të shquara të Kombit Shqiptar, etërit e pavarësisë kombëtare dhe arkitektët e shtetit modern shqiptar, i cili identifikohet me periudhen e Monarkisë Shqiptare në vitet 1928-1939.

Të përndjekurit politikë janë me të vertetë Legjioni i Nderit i demokracisë, patriotizmit dhe civilizimit shqiptar.
Nacionalistët shqiptarë, të cilët përfaqësohen me këtë shtresë të shoqërisë dhe liderët e tyre janë të parët që e pritën me pushkë okupatorin Italian dhe u hodhën në zjarrin e betejave për liri.
Ata janë garibaldët tanë e lavdia jonë e përjetshme sepse krahas luftës për çlirim me kuvendet e mëdha historike të Pezës, Mukjes e atij të Bujanit në Malësinë e Gjakovës hodhën themelet e bashkimit kombëtar, si një aspiratë themelore e shekullore e shqiptarëve në trojet e veta etnike në Ballkan.
Etërve të këtyre që qeverisin sot, siç thonë nga Kosova nuk ua ndjeu hiç për të drejtat legjitime, njerëzore dhe juridike të kësaj shtrese.

Ata janë përgjegjës para historisë, jo vetëm për instalimin në Shqipëri të diktaturës më të egër në Europë dhe izolimin e vendit, por përtej këtij fakti historik këta kmerë të kuq janë autor të krimeve të tmerrshme ndaj popullit të tyre, të cilët në konventat e të Drejtën Ndërkombëtare Juridike klasifikohen si krime kundër njerëzimit.
Në burgjet e gulakët e diktaturës dhe në ekspeditat ndëshkimore të drejtuar nga oficerë të zbulimit sllavë serbo- rusë janë pushkatuar pa gjygj e janë zhdukur mijëra shqiptarë.
Janë trajtuar në mënyrë çnjerezore, pa kursyer as personalitete të shquara të klerit të lartë, të formatit rilindas që vdiq në torturua, si Imzot Vinçens Prenushi, primati i Kishës Katolike Shqiptare, apo trajtimi kanibalesk i Imzot Visarion Xhuvanit, themeluesi e drejtuesi i Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë.

Në vitet e para të instalimit me dhunë e terror të diktaturës, në vitin 1947 komunistët ekzekutuan në mënyrë të pamëshirëshme grupin e deputetëve opozitarë të dalur në zgjedhjet e 2 dhjetorit 1945, mes të cilëve Sheh Ibrahim Karbunaren, të cilit para se ta ekzekutonin ia pushkatuan para syve të birinn Hysenin.

Plumbat e shumtë ia banë gjoksin shoshë dhe kufoma e tij ra mbi atë të birit.
Skena të tilla makabre janë të denja për filmat e Hiçkokut.
Eshtrat e tyre nuk dihen as sot ku janë, nuk u gjetën kurrë.
Ky është epilogu i llahtarshëm i veprimtarit të madh të çeshtjes kombëtare, përkrahësit të fuqishëm të Ismail Qemalit për shpalljen e pavarësisë, njëri prej organizatorëve kryesorë të Kongresit të Lushnjes dhe kryetar nderi i tij, simbol i parlamentarizmit, kontribues i madh për çlirimin e Shqipërisë Sheh Ibrahim Karbunara, vetëm për faktin se e donte Shqipërinë të lirë pa komunizëm.
Me një skenar tragjikë në të njëjtin vit ekzekutuan Baba Faja Martaneshin dhe Baba Fejzon duke ia lënë autorësinë e këtij krimi të shëmtuar Dede Abazit, i cili me pas vrau vehten sipas komunisteve barbarë.



Një alibi të tillë qesharake nuk e pranon askush.
Të tre i ka vrarë dora gjakatare komuniste.
Internimi i mijëra familjeve nga veriu i Shqipërisë drejt kampeve të vdekjes së Tepelenës e zonave të tjera të jugut.
Konfiskimi i pasurisë së tyre.
Shfrytëzimi shtazarak në punë skllavëruese e të papaguar.
Vdekja e tyre në burgjet e kampet e internimit.
Mohimi i të drejtës për të patur një varr të vetin.
Të gjitha këto janë krime të shëmtuara kundër njerëzimit dhe të kujtojnë epokën e gjygjit të shtrigave të perandorive barbare të mesjetës.

Të përndjekurit politikë, këta njerëz fisnik dhe atdhetar kishin 1000 arsye të hakmerreshin kundër barbarëve që i përsekutuan, e ndaj familjeve të tyre.
Por ata nuk e bënë këtë, në emër të Atdheut dhe të ardhmes sonë të përbashkët.
Monstrat e diktaturës meritonin plotësisht të viheshin para drejtësisë në një gjygj alla – Nuremberg e të përgjigjeshin për krimet kundër njerëzimit, të cilat nuk parashkruhen asnjëherë sipas konventave ndërkombëtare.

Por kjo fatkeqësisht nuk ndodhi, e xhelatët e morën faljen nga viktimat e tyre si një akt dobësie e frike.
Nëse në kohën e diktaturës është zbatuar një politikë dhune e apartejdi ndaj kundërshtareve politikë që përfaqësohen nga kjo shtresë në periudhën 30- të vjeçare postkomuniste ka pasur një indiferencë të pafalshme nga politika, shteti dhe institucionet e tij.
Problemet e mëdha të të përndjekurve politikë, e në radhë të parë denimi shembullor i xhelatëve, dekomunistizimi e despihunizimi i politikës dhe organeve kushtetuese, të drejtësisë dhe organeve ligjzbatuese, arsimimi, dëmshperblimi, kthimi i pronave dhe integrimi i tyre i plotë në jetën sociale, ekonomike e politike të vendit akoma kanë mbetur në kalendat greke.
Të përsekutuarit e regjimit komunist janë kolona vertebrale e demokracisë e nacionalizmit shqiptar.
Ata janë ikona e vertetë e Shqipërisë Europiane, udhërrefyesit e rrugëtimit tonë drejt kombeve të lira të hapsirës euroatlantike.

Nuk janë racë e ulët që kërkojnë lëmoshë e privilegje nga shoqëria dhe shteti, të cilëve u kanë dhanë kaq shumë.
Nuk ka asnjë vepër të madhe të ndërtuar në kohën e diktaturës komuniste që nuk ka në themel të saj mundin djersën e gjakun e tyre.
Ata janë detyruar të punojnë në kushte të rënda e çnjerëzore, njësoj si afro- amerikanët në shekullin e XVIII- të.
Ju është mohuar brutalisht e drejta e shkollimit, e përfaqësimit, e drejta e shenjtë për të patur një varr.
Qindra- mijëra familje kërkojnë edhe sot të afërmit e tyre të zhdukur nga diktatura e kasapët e saj, ndërkohë parlamenti, qeveria, institucionet e shtetit janë mbushur plot e përplot me bijtë e bijat, nipat dhe mbesat e etërve mizorë.

Në çdo vend serioz të botës shteti dhe institucionet e tij konceptohen si vazhdimësi në kohë dhe hapsirë.
Asnjë president apo kryeminister shqiptar përgjatë 30- viteve nuk u ka kërkuar falje të përndjekurve politikë në emër të institucioneve që përfaqësojë për vuajtjet dhe përsekutimin e tyre.
E pra Ati i Shenjtë Gjon Pali i Dytë pati kurajon t’u kërkonte falje amerikanëve pas 600- vitesh për sjelljen e padenjë të Kristofor Kolumbit kur zbarkoj në këtë kontinent.

Sllogani “Bashkëvuajtës e bashkëfajtorë” i adaptuar nga Sali Berisha, i përdorur sistematikisht gjatë këtyre tre dekadave ku u barazuan viktimat me xhelatët, ua dha mundësinë shumë prej këtyre të fundit ta kapin si oktapod demokracinë, kurse të përndjekurit politikë të mbesin përsëri të diskriminuar e të paintegruar.
Ky fenomen tragjiko- komik i demokracisë shqiptare trajtohet në mënyrë të përsosur tek filmi “Vdekja e Kalit”.

Edhe ndonjë i përndjekur që është bërë pjesë e trupës politike gjatë këtyre tre dekadave nuk ka bërë asgjë për këtë shtresë fisnike të Kombit Shqiptar.
Të përndjekurit politikë në fakt janë identiteti, fytyra, shpirti, palca e Partisë Demokratike, misionares së Kombit që rrezoj diktaturën dhe institucionalizoj demokracinë, prandaj është momenti historik sot që Kryetari i saj z Lulzim Basha, i zgjedhur me një anëtar një votë të spastrojë Shtëpinë e Lirisë nga simbolet, sherbëtorët e diktaturës, mendesitë bolsheviko- sllavo- komuniste, arrivistët e Sulltan Ramës sepse ka mbështetje absolute nga të përndjekurit politikë, forcën e tyre e demonstruan dje duke sfiduar covidin 19- të nëpër bulevardet e kryeqytetit për të kërkuar një parcelë varresh simbolike për të zhdukurit në shenjë mirënjohje për sakrificën sublime të tyre për demokracinë dhe Kombin.
Edi Rama si kryetar trashëgimtar i një partie me të kaluar kriminale duhet ta bëjë urgjentisht Aktin e Faljes ndaj të përndjekurve politikë e jo të përkëdhelë e shperblejë një grusht spihunësh e t’i ndërsejë kundër tyre.

Të përsekutuarit janë e djathta reale e Shqipërisë, nisur nga prejardhja, historia e vizioni i tyre për demokracinë e shtetin e së drejtës.
Të përsekutuarit kanë në radhët e tyre figura të spikatura e me kontribute të mëdha.
Ata duhet të përfaqësohen në parlament dhe në të gjitha nivelet qeverisëse me kandidatët e propozuar vetë tek Partia Demokratike e Shqipërisë.
Diskriminimi politik është taktikë e strategji që ndjekin regjimet autoritare, neodiktatoriale në shtetet multietnike ndaj pakicave.

Të përndjekurit nuk janë minoritetet as pakicë.
Ata janë zeri i Atdheut dhe gardianë të lirisë.
Janë aleatët tuaj me të fuqishëm Zoti Basha për fitoren tuaj me dt 25 prill të vitit 2021, për rikthimin e institucionalizimin e demokracisë dhe shtetit të së drejtës.
Regjimi neodiktatorial i Sulltan Ramës duhet të rrëzohet me çdo çmim.
Të përndjekurit politikë janë kryefjala dhe kallzuesi i këtij aksioni të madh kombëtar.
Me plot të drejtë duhet t’i pagëzojmë “Misionarë të Kombit”.
Koha po i thërret përsëri në skene si avangardë për përmbysjen e neodiktaturës.

LEXO TE PLOTE