Connect with Us

Nga Arian Galdini/ Edhe njëherë për lavdinë e dhjetorit dhe rënien e dhjetoristëve!

Opinione

Nga Arian Galdini/ Edhe njëherë për lavdinë e dhjetorit dhe rënien e dhjetoristëve!

Publikuar

-

Shumë është shkruar e shumë është folur për dhjetorin, dhjetorët e dhjetoristët, vit pas viti në Shqipërinë e këtyre 29 viteve tranzicion dhe protodemokraci langaraqe.

Duke qenë se prej tërmetit vetëm këtë vit nuk pamë të ripërseritet rituali gati-gati i bezdisshëm kur televizionet e gazetat na rikujtojnë ato ditë të ladvishme të dhjetorit ’90 e do të na përdëllejnë me histori e kujtime protagonistësh apo expo-protagonistësh të atyre ditëve të rëndësishme për historinë moderne të vendit tonë, qëllimi im nëpërmjet këtyre rradhëve është që tu hedh një sy e ti qëmtoj nga një këndvështrim kritik ritualet e përvitshme, duke hapur kësisoj edhe një debat të madh publik, të thellë, të sinqertë e plot kurajo politike dhe intelektuale për dhjetorin dhe dhjetoristët.

Në fakt, që reflektimi të jetë i plotë nevojitet që në udhëtimin tonë meditativ ti përshkojmë të 2 dhjetorët e rëndësishëm të këtyre 29 viteve, dhjetorin ’90 dhe dhjetorin ‘98.

Për dhjetorin e tretë të 2018, le të flasin e shkruajnë forumsat e Organizatës Politite, VV, Lal Erit, LRI dhe FRPD.

Vija arsyetative që ne do të ndjekim më poshtë do të jetë pak a shumë nën këto dritëhije:

– Dhjetori ‘90 apo misioni i papërfunduar.

– Dhjetori ‘98 mundësia për të përmbushur dhe përmbyllur suksesshëm misionin e rrëzimit të vazhdimësive të komunizmit të shprehura nëpërmjet mentaliteteve të udhëheqësive dhe elitave bllokuese të tranzicionit, si edhe ndërtimit të një demokracie perëndimore reale, të sinqertë që nuk flet nëpërmjet indikatorëve por nëpërmjet shprehive, traditave, akteve, ligjësive dhe qytetarizimit.-

Dhjetori ‘90

Shumëkush ndër ne e ka fortësisht dhe drejtësisht të ngulitur në kujtesë dhjetorin ‘90 i cili në këto 29 vite ia ka dalë mbanë të krijohet dhe stabilizohet si një koncept themelor politik, madje tashmë mund të flitet se ka marë njohje ajo që njihet si fryma e dhjetoristëve.

Nën këtë frymë, pothuajse çdo vit, çdo dhjetor, nga forca të djathta apo të majta politike ose edhe nga grupime jo politike, ka pasur përpjekje për ritakim, ripërsëritje, apo tejkalim të atij momenti historik që solli dhjetori ’90, por ka qenë krejt e pamundur.

Sidoqoftë, bash 8 vite pas atij dhjetori historik u ndërmor një lëvizje e cila për fat të keq me qëllim apo krejt padashje është lënë ose ka kaluar në harresë.

Lëvizja e studentëve të dhjetorit të vitit ’98, nuk përkujtohet publikisht, ndërkohë që ai i vitit ’90, ka marrë dhenë dhe është mistifikuar.

Madje gazetarët dhe analistët e majmur të ketyre 30 viteve, pikërisht ata që e vrasin çdo ditë e çdo natë “dhjetorin 90”, duke u shërbyer një grushti politikanësh plaçkaxhinj, oligarkësh dhe krimit, na përdëllehen për dhjetorin e 2018, si një ngjarje e pazakontë, vetëm e vetëm sepse për elitat tona të ketyre 3 dekadave, ajo çka ndodhi prej studentëve, me studentët, në dhjetorin 2018, ishte në fakt nën kontrollin e plotë të Elitave 30 vjeçare politike.

Historitë personale dhe jo personale të protagonistëve të dhjetorit ’90, gëlojnë tashmë nëpër shkrime gazetash, libra me ose pa bashkautorë, kronika të pafundme lajmesh.

Lufta për dhjetorin ’90, është shndërruar në një luftë për pushtet e prestigj.

Turravrapi deri në marrje fryme të atyre që gulshojnë për të zënë një vend në histori është i pakrahasueshëm dhe i pangjashëm me asnjë rast e vend tjetër.

Të majtë e të djathtë shqyejnë copën e tyre të historisë ca mbi dhjetorin e vertetë e shumica mbi dhjetorin e majmë të krijuar vetë e çlirshëm prej tyre vit pas viti.

Madje na janë mësuar sytë të shohim herë pas here në data të caktuara kalanderike ata që njihen tashmë si komuniteti i dhjetoristëve ‘90, të cilët pushtojnë median sa majtas aq edhe djathtas.

Duket gati-gati qesharake, por këtyre ju duhet të presin 12 shtatorin, 8 dhjetorin dhe 20 shkurtin që të nxjerrin kokën e thonë ndonjë gjë nëpër media.

Me një veshtrim të imët dhe një matematikë e gjeografi të vogël idividësh të ekspozuar si dhjetoristë ‘90, del se shumë prej tyre kanë qenë krejt të paqartë në atë që po bënin në atë dhjetor që e shenjtërojnë sot deri në mërziti.

Madje për të mos u bërë kategorik e gabimisht përgjithësues por specifikisht duke dëgjuar dëshmitë kundërshtuese apo shumëngjyrëshe të të ekspozuarve me leje si dhjetoristë ‘90, lexon herë nën rreshta e herë drejtpërdrejtë se një pjesë e mirë prej tyre rezulton të kenë qenë të përcaktuar nga “të tjerët”.

Ndërkohë, kemi përshtypjen madje bindjen se ata që mungojnë në media dhe në jetën aktive politike e vendimmarrëse, ata që u mohoet historia, apo që u mohoet mundësia për të folur të vërtetat e lëvizjes së dhjetorit ’90, ashtu si kanë ndodhur realisht, si janë jetuar e përjetuar realisht, pa interpretime politike, apo korrektime të mëvonshme për përditësim me politikat e ditës, duhet të kenë qenë heronjtë e vërtetë e janë bash ata që i kanë bërë aktet më fisnike.

Por dikush mund të thotë se ky është një gjykim krejt subjektiv.

Edhe këtë merak dua që tia heq çdo lexuesi duke ia pohuar këtë dyshim.

Jam krejt subjektiv në vlerësimin tim.

Por a nuk ju bën përshtypje karriera e disa ekspo-dhjetoristëve ‘90, që nuk kanë treguar kurrë se si e morën kurajon të kundërshtonin sistemin më të egër në Europë?

A nuk ju bën përshtypje fakti se secili prej tyre vrapon zellshëm dhe zvaranikisht që lejen për të shpallur veten hero ta kërkojë nga Lideri Politik, apo Liderat e Partive sipas interesave, rreshtimit, dhe rastit, dhe jo nga ngjarja që ai apo ajo kanë krijuar apo marë pjesë?

A nuk ju bënë përshtypje që ndërkohë zhgërryhen e turfullojnë nëpër studio se ishin heronjtë e dhjetorit ’90, dhe sapo dalin nepër kafene shprehen se ata vetë nuk dinin se ç’po ndodhte në “qytetin “e tyre?

A nuk na thonë këta njerëz se si e arritën pajtimin e tyre të pashprehur me elitën më të egër politike komuniste, kur kjo e fundit ende edhe sot e kësaj dite ndonëse me skalionet apo brezat e dytë, tretë apo të katërt, gëzon shendet të plotë ekonomik e politik, nën trajtën e re të një elite skandalozisht bllokuese të periudhës së tranzicionit apo postkomunizmit 30 vjeçar?

Madje, madje për ironi të fatit, vetë ekspo-dhjetoristët ‘90, na e thonë në media apo tribuna si çirakë të politikës apo me mandate të tëhuajëzuara të politikës, se ish-bllokmenët të rinj dhe të vjetër janë akoma në veprimtari të plotë politike, ekonomike dhe mediatike prej 29 vitesh edhe sot e kësaj dite…

Dhjetori ‘98

Tani le të shohim ç’ka ngjarë me dhjetorin 98.

Kemi parë me shumë gëzim se shumica prej tyre nuk kanë arritur të jenë askund në politikën e madhe.

Nuk janë shpërblyer, nuk janë konsideruar, nuk janë vlerësuar, madje janë lënë në harresë dhe neglizhim total.

Fisnikëria e tyre ka qenë e madhe sepse nuk kanë rendur ta shesin fotografinë historike të dhjetorit ’98, për të kërkuar shpërblime, konsiderata apo vlerësime nga politika e ditës.

Përjashtim kanë bërë disa emërime sporadike individësh në pozicione të larta shtetërore, por jo për shkak të pjesëmarrjes së tyre në lëvizjen studentore të dhjetorit ‘98, por për arsye të tjera, jashtë dhjetorit ‘98.

Këto emërime nuk janë aspak përfaqësuese, ngase edhe vetë të emëruarit nuk denjojnë e as kanë pikë dëshire ta konsiderojnë emërimin e tyre si burim e rrjedhojë të vlerësimit dhe negocimit me lëvizjen dhe pjesëmarrësit në lëvizjen studentore të dhjetorit ‘98.

Kësisoj përsias plot ngazëllim se dhjetoristët ‘98, ose shumica prej tyre kanë pasur një distancë shumë të madhe me elitën komuniste dhe post-komuniste dhe e vetmja pikë takimi i tyre me të është ajo çka mund të quhet qoshetakimi me ish-elitat komuniste dhe elitat e reja bllokuese post-komuniste të transponduara në kryesinë e Partisë Demokratike të viteve ’90 – ‘98.

Lëvizja Studentore e Dhjetorit ’98, u konfigurua si një lëvizje e sinqertë që u bazua plot ndërgjegje e kthjelltësi tek figura legjendare e Azem Hajdarit i cili ishte ekzekutuar pabesisht dy muaj më pare, para oborrit të PD-së.

Nga arsyetimi i të qenurit vetë drejtpërdrejtë dëshmitar dhe drejtues kryesor në ngjarje më duhet të them se e sigurtë është edhe marrëdhënia dhe mirëbesimi që dhjetoristët ‘98 kishin tek Sali Berisha ndërsa ia nisnin përpjekjeve të tyre për ta ngritur në këmbë këtë lëvizje studentore.

Por nuk mund të flasim reciprokisht për po të njëjtat ndjesi dhe qëndrime nga ana e Sali Berishës dhe e Kryesisë së PD, për ne studentët e asaj kohe.

Thjesht nuk e dimë dhe nuk kemi se si ta verifikojmë përveçse duke hapur këtë debat që synon ky shkrim.

Nëse Kryesia e PD dhe Lideri i saj atëherë Sali Berisha, kanë qenë apo jo të sinqertë në atë çfarë ata kanë bërë, kjo është për t’u ekzaminuar.

Por fakti është se dhjetoristët e ’98, i kanë qëndruar në krahë, i janë gjendur në momentet më të vështira dhe e kanë mbrojtur këtë lidership të PD asokohe dhe sidomos vetë drejtpërdrejt dhe nominalisht Sali Berishën, edhe pse atëherë në dhjetorin ’98, të gjithë pjesëmarrësit dhe drejtuesit e lëvizjes e kishin vetëdijen e plotë se Sali Berisha ishte i izoluar politikisht brenda dhe jashtë vendit.

Asokohe u vendos mirëbesimi tek Sali Berisha dhe u vendos madje edhe ndërmarrja e grevës së urisë të 120 studentëve, që afërmendsh ndihmonte rikthimin e Sali Berishës në skenë si faktor determinant në politikën shqiptare atë dhjetor të ‘98.

Mes dy dhjetorëve

-(Paraprakisht sqaroj këtu se qëllimisht kam ndërfutur termin ekspo-dhjetoristët ’90, për ta bërë të qartë dallimin mes atyre që kanë qenë heronjtë e vërtetë dhe fisnikë të atij dhjetori të lavdishëm, të cilët i nderoj thellësisht e u ndihem pafundësisht mirënjohës, dhe atyre që e përdorin dhjetorin me leje e sipas nevojave të partisë apo për një copë bukë të ngjyer me pak karrierë zvarraniku)-

Gjatë vjeshtës së vitit 1998, e majta në pushtet e asaj kohe tallej me çdo lëvizje politike të prejardhur nga Oborri i PD.

Në atë kohë ishte shndërruar në demode, dhe anti-trendy që një i ri të shprehej se ishte me PD.

Heroi i dhjetoristëve ‘90, legjendari Azem Hajdari ishte vrarë.

LEXO EDHE:  Nga Arian Galdini/Replikë me Blendi Fevziun

Shumë miq të tij, përsa ai ishte gjallë e mohuan, përbaltën, shitën, rrëzuan dhe kurrë s’kishin arritur t’a mbronin sa ishte në jetë, sepse e kishin pasur të ndaluar apo nuk dinin, apo thjeshtë nuk e kuptuan.

Por pas vdekjes së Azemit, rendën ekraneve, gazetave, tribunave, proçesioneve, të thonë se ai ishte gjallë, se ai ishte Lideri i tyre, Heroi i tyre i nga Pasvdekja etj, etj.

Sërisht u shfaqën plot vrull e përgjërime ekspo-dhjetoristët ‘90, të cilët gjetën strehën e tyre politike poshtë arkivolit të të ndjerit Azem Hajdari.

Histori njerëzore, por me keqardhje dhe vërtetësi duhet thënë se është një histori njerëzorësh ziliqarë, të vegjël nga ana morale, të pazotë politikisht për të marrë përgjegjësi e për tu shndërruar në lidera të natyrshëm, burimorë.

Histori njerëzish që të bëjnë hero dhe të pranojnë si lider vetëm pasi vdes.

Dhe pse?

Sepse i vdekur iu duhesh më shumë.

Ndërkaq, ndërsa në atë shtator-dhjetor ’98, ndodhte kjo histori tragjikomike ekspo-dhjetoristësh ‘90, disa djem e vajza, ndër më guximtarët dhe më idealistët e brezit të tyre, morën përsipër të bënin një lëvizje të re politike nën modelin e pararendësve të tyre që kishin ende aureolën e heronjve të viteve ‘90.

Si dëshmitar i atyre kohëve e zhvillimeve unë them se asokohe, ndonëse të përfshirë në aksionin për ngritjen në këmbë të lëvizjes studentore të dhjetorit ‘98, ne besonim se ajo histori e jashtëzakonshme e dhjetorit ’90, nuk mund të përsëritej dot më kurrësesi, madje aq më pak nga ne.

Edhe në ditët e sotme besoj se nuk mund të përsëriten përmasat e asaj lëvizje duke patur këtu parasysh mbështetjen popullore, emocionalitetin, idealizmin dhe bindjet e larta, kontekstin politik, kontekstin ndërkombëtar, peshën historike të momentit etj.

Por tani ndërsa shkruaj këto radhë, them se e kam një ndryshim në atë që mendoj.

Nëse atëherë besonim se djemtë e vajzat e Dhjetori të Parë, atij ‘90, ishin shumë “gjigantë”, të pakapshëm në atë çfarë ata bënë, sepse ishin të tillë dhe historia ua rezervoi këtë fat, sot rezervojmë të drejtat e plota të mendojmë ndryshe.

Dhjetori i Parë, si komunitet dhjetoristësh, në këto 29 vite, ka arritur të prodhojë vetëm një Hero, një Lider.

Dhe ky Hero ka ndërruar jetë fizikisht.

Dhe ky Hero, ky Lider u pranua si i tillë vetëm pak ditë gjatë ditëve të stuhishme të dhjetorit ‘90, por që më vonë u mohua, u linçua dhe u godit pafundësisht passhpine.

E më pas u ripranua si Hero dhe Lider vetëm pas vdekjes.

Të tjerë heronj dhe lidera të vërtetë të atij dhjetori ‘90, u detyruan të largohen nga Shqipëria, ndonjërin e thyen moralisht e shpirtërisht me pabesi e rrethime helmi dhe negativiteti, dhe e katandisën të vuajë burgjeve të Shqipërisë, ndërsa të tjerëve u është qepur goja apo hequr mundësia.

Ata që flasin e duken kudo janë vetëm ekspo-dhjetoristët ’90, që dalin në skenë vetëm në disa data kalendarike kur Pushtetet dhe Politika ka nevojë për shërbimin e rithirrjes së “legjitimitetit historik” nga të ashtuquajturit burimorët e dhjetorit ‘90.

Expo-dhjetoristët e parë e kanë vetëdënuar me vdekje shpirtin e tyre, politikisht përsa i takon lidhjes që ata kanë me parimet e dhjetorit ’90, të cilat shumica e shqiptarëve i besoi, beson e ndjek me sinqeritetin më të madh. Ata kanë keqpërdorur këdo, të gjallë dhe të vdekur, me të vetmin qëllim atë të një suksesi mjeran politik.

Ata as janë bërë dhe as nuk kanë për t’u bërë ndonjëherë të parë. Ata thjeshtë janë dhe ngelen në funksion dhe vegla qorre të legjitimitetit të munguar të elitës së vjetër dhe elitave të reja bllokuese postkomuniste. Ata rrinë në pritje që dikush mos t’ju hyjë në pjesën e dhjetorit të tyre. Ata kanë dalë në shitje të gjithë.

Shesin fotografinë historike të dhjetorit ‘90, tek blerësi i rradhës ndër Liderat dhe Pushtetarët Politikë.

Por njerëzit jashtë, qytetarët e thjeshtë, njerëzit që mendojnë e reflektojnë si qytetarë të përgjegjshëm, e kanë kuptuar që ai dhjetor nuk ka ndodhur krejt ashtu si thuhet nga ekspo-dhjetoristët ’90, të cilët janë shndërruar në shpirtra të vdekur të marë me qera nga Ciçikovët e Udhëheqësive politike shqiptare, gjatë datave kalendarikisht të njohura tashmë.

Ndërsa edhe pse mund të rrezikojmë të konsiderohemi të njëanshëm, ne gjithësesi besojmë fort se dhjetoristët e dytë, dhjetoristët e ‘98 ishin më të sinqertë, më të drejtpërdrejtë, më të vetëdijshëm, më politikë.

Ata përkrahën liderin politik të asaj kohe Sali Berishën kur të gjithë e kishin harruar.

Dikush mund të thotë se ai ua hodhi sepse vetëm ai përfitoi.

Kjo është pjesa që i takon drejtpërdrejt vetë Sali Berishës dhe ndërgjegjes së tij, që të vendosë e përcaktojë se si është sjellë e se si do të vazhdojë të sillet me ata që i qëndruan pranë kur të gjithë e lanë, apo me ata që e ndihmuan në ditë të vështira për të mbijetuar e për tu ringritur.

Por me siguri mund të themi se dhjetoristët e dytë ishin më të pjekur politikisht dhe më të sinqertë.

Qëllimin e kishin të qartë dhe qëndruan për të.

Dhjetoristët e vërtetë ’90, bënë histori të madhe, të jashtëzakonshme që transformoi Shqipërinë.

Por Expo-dhjetoristët e ‘90 rendin t’ua imponojnë shqiptarëve idenë e madhe të tyre sipas porosive, ndërkohë që dhjetoristët ‘98 bënë histori edhe pse përkohësisht ndokush mendoi se ua vodhi, mohoi apo zhyti në harresë.

Dhjetoristët e ’98, po rriten dalëngadalë në politikë por të sigurtë.

Pa barrë të madhe në ndërgjegjien e tyre sepse kurrë nuk morën atë që ndoshta u takonte.

Kështu që nuk mund tu kërkojë llogari askush për ndonjë pjesë të supozuar si të marë.

Ka dhe shumë arsye të tjera për të menduar se Dhjetoristët e ’98, ishin më politikë.

Së paku kishin mundësi për të zgjedhur më shumë, por ata zgjodhën sakrificën për atë që besonin.

Si grup të rinjsh studentë nga Fakultete të ndryshme në vitin 1998 pas vrasjes së deputetit Azem Hajdari filluan një Lëvizje Studentore pothuajse në të gjitha Universitetet e Shqipërisë, por kryesisht të përqendruar në Universitetet e Shkodrës dhe Tiranës.

Kjo Lëvizje Studentore e Dhjetorit ’98, vinte me një frymë të re dhe ambicie të qartë që synonte përmbylljen e një proçesi të papërfunduar të rendjes së Shqipërisë drejt lirisë, demokratizimit, zhvillimit të ekonomisë dhe integrimit Europian, proçes ky i cënuar dhe gjymtuar rëndë nga viti i vështirë 1997, si dhe nga vrasja e liderit të studentëve dhe të pluripartitizmit shqiptar z.Azem Hajdari.

Misioni i studentëve shqiptarë në dhjetorin ‘98, ishte pikërisht mbrojtja e fitoreve të arritura deri atëherë nga fryma dhe shpirti demokratik e liridashës i shqiptarëve.

Lëvizja studentore e dhjetorit ’98, ishte një lëvizje maturie të madhe qytetare e cila synonte të ngrinte brezin e dijes nga auditoret e tronditura prej ngjarjeve të rënda dhe vështirësive me të cilat po përballej vendi ynë, e ta vendoste në udhën e lirisë dhe të paqes për të rikuperuar e rivendosur stabilitetin politik ku të mbizotëronte mirëkuptimi, mirëbesimi dhe bashkëpunimi mes paleve politike në Shqipëri.

Lëvizja studentore e dhjetorit ’98, ishte nje akt politik dhe qytetar i studentëve shqiptarë me synim prodhimin e një ambienti dhe ligjërimi politik ku nuk kishte më vend për dhunën, zemëratën dhe veprat e këqija, porse ngritjen lart të shpirtit të paqes dhe pajtimit i cili do tu jepte shanse forcave të së mirës të lartësonin dinjitetin dhe mirësinë e shqiptarëve.

Lëvizja studentore e dhjetorit ’98, ishte një lëvizje e strukturuar dhe artikuluar drejt në rrafshin politik, social, intelektual dhe ideor ngase në asnjë moment nuk rreshti së synuari kthjelltësisht qytetarinë e paqes dhe atdhedashurisë ndër gjithë faktorët veprimorë dhe vendimorë politikë, kulturorë dhe social në Shqipëri.

Kjo Lëvizje studentore e dhjetorit ’98, kaloi nëpër disa etapa deri në vendimin e madh të mbi 120 studentëve për tu vetësublimuar për besimin dhe idetë e tyre duke u futur në një grevë urie 13 ditore e cila u përmbyll me një shërbim të madh ndaj vendit tonë, uljen në tryezë të Kryeministrit Shqiptar të asaj kohe z.Pandeli Majko dhe Liderit të Opozitës z.Sali Berisha, vendosjen e paqes dhe fitoren e madhe të forcave të së mirës dhe bashkëpunimit përkundrejt operatorëve të së keqes dhe dhunës.

Vendosja e Paqes dhe rifillimi i një kohe të re politike në Shqipëri ishte pararendja e një sërë aktesh të mëvonshme politike të cilat sollën konsensus të madh ndërpolitik por edhe reforma e zhvillime shumë pozitive në Shqipëri.

Tryeza e Paqes që erdhi si rezultat i Lëvizjes studentore të dhjetorit ’98, ishte pika e kthesës në Shqipëri, prej nga ku u shestua bashkëpunimi i faktorit politik shqiptar për çështjen e Kosovës, por edhe për çështje të mëdha të zhvillimit dhe progresit të Shqipërisë, për tu bërë një vend i denjë për anëtarësim në NATO dhe BE.

Tryeza e Paqes që erdhi si rezultat i Lëvizjes studentore të dhjetorit ’98, ishte pika e kthesës prej nga ku vendi ynë rikonfirmoi orientimin e tij demokratik dhe euro-atlantik.

E nën kontekstin e zhvillimeve të sotme politike duhet të themi se dhjetori ’90 dhe dhjetori ’98 janë dëshmi e energjive të mëdha kombëtare që kemi ne shqiptarët për të ndryshuar dhe korrektuar rregjimet dhe kurset ku na dhunojnë apo manipulojnë të hyjmë udhëheqësitë tona politike.

Çdo lloj tolerimi i mëtejshëm i realtiteteve të mbizotëruara nga udhëheqësi politike të mbrapshta, të majta e të djathta, çdo lloj përshtatshmërie ndaj keqnajave ciklike e simetrike që këto udhëheqësi ndërtojnë në funksion të lojrave për pushtet dhe ruajtje kontrolli, do të jetë humbje e fitoreve të arritura në dhjetorin ‘90 dhe dhjetorin ‘98.

Në dhjetorin ’90 fituam duke përmbysur të keqen, në dhjetorin ’98 fituam duke lartësuar tryezën e paqes dhe bashkëpunimit parimor, sot ka ardhur koha të ringrihemi për të fituar duke lartësuar qytetarinë dhe perëndimizimin.

Kurrë nuk është vonë.

Realiteti bi-monist, realiteti PD – PS, realiteti i mbizotëruar nga elitat bllokuese postkomuniste që drejtojnë e vegjetojnë në këto dy parti, duhet të ndryshojë.

Eshtë koha për dalëzotsi.

Eshtë koha për një realitet të fortë, shprehës, këmbëngulës, kurajoz, qytetar jashte PD dhe jashte PS.

Është koha për Lëvizjen e Re.

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Bledi Mane/ Dua një puthje për Shën Valentin…

Publikuar

-

Nga

* Jam rrugëve sot, rrugëve të Tiranës me një buqetë të madhe trëndafilash. Eci më këmbë, takoj njerëz, u fal një lule, i puth dhe largohem.

Deri tani kam puthur një grua plakë që mbante rradhën te sporteli ku paguhen dritat, pastaj putha një tropojan të papunë që del çdo ditë të kërkojë punë te ura e Brrylit. Në Bllok putha një vajzë 21 vjeçare që silikoni e kishte rritur 20 vjet më tepër në moshë dhe pas puthjes më kërkoi 180 euro.

I ika vajzës dhe i dola para një qerosi kokëmadh nga Mamurrasi që ngiste një makinë BMW X6 ngjyrë qumshti. Sa hapi xhamin, zgjati pistoletën drejt meje e sapo filloi për të më sharë, e putha dhe ia ngriva fjalët në fyt.

Meqënëse Blloku është afër, shkova te godina e qeverisë. Gardistët vlonjatë nuk më lanë të hyja por i putha dermanët një e nga një, ua bëra pak qejfin siç e duan ata e ua prisha mendjen. U ngjita lart në katin e tretë dhe para më doli Vali Bizhga me Ëngjëll Agaçin. Nuk pret njeri Edi Rama, është pak i zënë-më thanë.

Pa folur fare ua rroka kokat, ua afrova fytyrat te e imja, u përkula pak të arija gjatësinë e Ëngjëllit dhe fillova tu fus llapën të dyve mu aty në koridorin e lartë. Ëngjëlli vinte era Marlboro pa pullë, ndërsa Vali Bishga sapo kishte ngrënë hudhrën e mëngjesit. Një derë u hap pakëz dhe prej boshllëkut dallohej fytyra e skuthtë e Endri Fugës që më kërkonte te puthja edhe atë. Nuk i dhashë as lule e as puthje Fugës e pasi i lashë si krushq të ngrirë dyshen Bizhga-Agaçi nxitova matanë Lanës.

Te zyrat e PD-së kryetari nuk kishte ardhur ende e ndërkohë që Gaz Bardhi justifikohej duke thënë se Lul Basha nuk është gjumash, unë e putha fort Gazin e Kavajës. Sytë iu pushtuan nga lotët dhe pasi vari kokën në supin tim, psherëtiu:

-Kam 3 vjet që s’më puth askush. Për herë të fundit më ka puthur djali i Rexhep Meidanit në korrik të 2017-s kur isha ministër drejtësie. Mezi pres të vi më pushtet ti bie prapë qylit me puthje.

E putha edhe një herë Gazmendin e përvëluar dhe vrapova te shtëpia e doktor Berishës. Sa bëra të trokas në derë dëgjoja klithma dhe zënka. Liri Berisha i ishte turur burrit dhe e i urdhërohej plot maraz:

LEXO EDHE:  Opinion nga Arian Galdini/Çështjet shqiptare dhe Aspirata jone Kombëtare!

LEXO EDHE:  Kë ka marë malli për Ramiz Alinë?/ Nga Arian Galdini

-Nuk ta jap, jo.

-Nuk ta jap, jo se ka 23 vjet që nuk të bën derman as viagra!

Puthja më doli huq te kjo shtëpi dhe pa përtuar u nisa drejt Bashkisë. Më buzëqeshën, më mirëpritën dhe më thanë të pres pak. Më orientuan zyrtarisht, nëse do puthësh Erion Veliajn si fillim do njoftohen 639 policë bashkiakë dhe orkestra frymore e qytetit. Njëkohësisht do urdhërohen të vinë 54 kamerat e 27 televizioneve, 370 gazetarët e 740 portaleve, 44 montazhierë, 1780 vullnetarët komentues të rrjeteve sociale madje do jetë i pranishëm edhe Trupi Diplomatik i akredituar në Tiranë.

Sapo u thashë “Po”, brenda 10 minutash gjithçka ishte gati. Lali Eri më priste në zyrë dhe sapo u hap dera kërciti puthja ime e bashkë me të blicet dhe dritat e kamerave. Nuk mi shkulte buzët e tij të thara nga buzët e mia e ndërsa rënkonte nën zë më pëshpëriti te veshi e më tha:

-Ti puth më mirë se babai i Dua Lipës!

Me trëndafilat e pakësuar në duar dola në bulevard dhe i ngrita dorën një taksie.

-Urgjent në Rinas, i dhashë urdhër shoferit dhe makina e verdhë vërdhoi drejt aeroportit.

-Lekë nuk kam por po të jap një puthje dhe një trëndafil, kusurin jepja pronarit tënd-bëra shaka me taksixhiun dhe u futa brenda terminalit të nisjeve.

Bosh, qetësi, altoporlantët nuk njoftonin pasagjerët, edhe sportelet bosh. Një polic dremiste brenda kabinës por e zgjova, i bërtita:

-Ej sheeeef, kuuuu jaaaanë njeeeerëëëzit?

Polici kaploi sytë, vuri kapelen mbi kokën e tij formë Skrapari dhe më ktheu përgjigjen që s’prisja:

Sapo ikën të gjithë në Londër, Boston, Frankfurt, Milano, Paris. Ikën, ikën, ikën, ikëëëën!

Veshët e mi buçitën si Hiroshimë, koka mu var prej gravitetit të turpit, krahët mu lëshuan, trëndafilat mu derdhën në tokë dhe bashkë me lulet e kuqe u plasa edhe unë…

U përmenda 10 minuta para mesnatës. Veten e gjeta në ambulancën e Vorës e teksa kërkoja ujë, përballë meje shikoja veten time nga ekrani i një televizori të vogël. Spikeri lexonte plot dëshpërim:

Grabitja në aeroportin e Rinasit ndodhi në mesditë. Trëndafilat e kuq të gazetarit dyshohet se i vodhën 3 persona të maskuar të cilët më pas larguan me një makinë të zezë dhe u fshehën në Fushë-Krujë. Policia u vu në ndjekje të keqbërësve!

LEXO TE PLOTE

Opinione

Pse Elton Haxhi nuk është dora që urdhëroi rinovimin e liçensës së Duty Free!

Publikuar

-

Nga

Elton Haxhi zv.ministri që firmosi liçensën e re të Duty-Free dha sot dorëheqjen.

Nëse të gjithë thonë që liçensa është dhënë në shkelje të ligjit, atëherë logjika e thjeshtë e do që të arrijmë në konkluzionin që Elton Haxhi ka firmosur për korrupsion. Dilemat nuk i heq dorëheqja nga karrigja e pavlerë e zv.ministrit.

Ambasadorja e re sot e ndërroi parrullën dhe nga “duhet të vazhdojmë Reformën në Drejtësi” e zëvendësoi sot me “SPAK duhet të jetë i suksesshëm patjetër”.

Do bëhet Elton Haxhi subjekt i SPAK?

Pse Rama nuk i bën kallëzim penal Elton Haxhit në SPAK? A ka mundësi një copë zv.ministri “rrakeik” si Elton Haxhi që të ketë bërë gjithçka, pa dijeninë dhe OK e Ramës, apo të mëkëmbësit të Ramës, Engjëll Agaçit?!

Çështja e liçensës së Duty Free, sido që të shkojë çështja në gjykatë, nuk kalon më pa kosto për buxhetin e shtetit, përveç kostos në raport me partnerët gjermanë dhe amerikanë.

LEXO EDHE:  Nis “lufta” brenda opozitës/Aleati sulmon Bashën: Poshtërsi me listat!

LEXO EDHE:  Nga Arian Galdini/Pse unë jam kundër dialogut shterpë Rama-Basha?

Pse Rama po lan duart nga ajo histori duke “dorëhequr” Elton Haxhin?

Ose Elton Haxhi është përgjegjës penalisht për firmën që ka vënë, ose nuk ka përgjegjësi fare. Ajo firmë është ose në përputhje me ligjin dhe Rama që gjykon çdo vendim gjykate, mund të gjykojë edhe firmën e “një cope zv.mimistri” të vetin, ose në kundërshtim me ligjin dhe Rama duhet të bëjë shembull “pizëvengun” që i prishi imazhin qelibar të qeverisjes.

Vështirë se mund të besojmë se “kokrra e zevendës ministrit”, vuri në lëvizje gjithë piramidën e Ministrisë së Financave dhe Drejtorisë së Përgjithshme të doganave që paketuan për 24 orë rinovimin e liçensës së Duty Free./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Tirana, midis ndryshimit dhe braktisjes

Publikuar

-

Nga

* 100 vite ne periudhen qe jetojme, eshte kohe e mjaftueshme per ndertimin e nje kryeqendre te zhvilluar qe i paraprin zhvillimit te te gjithe vendit. Kryeqytetet e kane shume me te lehte te ecin me hapin e kohes dhe te jene te krahasueshme me simotrat e zhvillura te kontinentit edhe kur jane qendra te shteteve shume me te prapambetura. Per fat te keq kete nuk mund ta themi per Tiranen ne njeqindvjetorin e shpalljes se saj Kryeqytet i Shqiperise.

Elementi i pare i vleresimit te zhvillimit te nje qyteti sigurisht qe mbetet aspekti i tij urban, shkaterrimi i te cilit pothuaj e ben te pakthyeshem jete e mot ringritjen e qytetit. Ndryshe nga problematikat e tjera te cilat jane te rikuperueshme, shkaterrimi urban per nje qytet eshte si nje semundje e pasherueshme qe do ta mundoje gjithmone e me shume pacientin.

Periudha diktatoriale, edhe pse i imponoi Kryeqytetit nacional-komunizmin dhe ndertimet joestetike te objekteve qe e shemtuan ate, te pakten nuk demtoi urbanistiken e tij. Ne vitet 90 sistemi monist trashegoi nje qytet te zymte e te varfer, mbi te cilin me pak perpjekje mund te ndertohej lehte nje qytet Europian. Nese levizjet migratore demtuan rende periferine e Tiranes me ndertime pa leje dhe kaotike por gjithsesi te ulta, ato qe i dhane goditjen fatale zhvillimit urban te qytetit ishin te ashtuquajturat “ndertimet shumekatshe me leje pjesore” ne qender te tij.

Ne te dyja rastet Tirana u shfrytezua politikisht per arsye elektorale. Ne kryeqytet jo vetem u lejua ndertimi i qindra objekteve paleje, por u be edhe legalizimi i tyre pa ju nenshtruar me pare asnje studimi urban. Ne me pak se 20 vite, tre nga politikanet kryesore te vendit ne rolin e kryebashkiakut, dhane pa kriter leje ndertimi abuzive. Keto leje prodhonin begati per karrieren e tyre politike por shkaterrim per qytetin. Fale ketyre politikave rrenuese te nderrmara vetem per qellime elektorale, sot Tirana e ka pothuaj te pamunder ndertimin e nje rrjeti tramvai edhe ne qendren e saj. Kemi nje qytet jo vetem pa hapsira publike, por qe ngjason me nje vendgrumbullim betoni te shperndare ne menyre te rastesishme. Dhe gjithashtu nje Kryeqytet qe ne 100 vjetorin e tij si ka mbetur pothuaj me asnje vlere identitare prej periudhes se themelimit.

Dhe si per te na bindur perfundimisht se ajo eshte shkaktarja qe ne kete pervjetor Tirana nuk ka pothuaj asgje nga shkelqimi i merituar, politika na ka dhene edhe nje prove te fundit uleritese. Fal politikes se mbrapshte te viteve te fundit, Tirana sot nuk mund te konsiderohet me qytet as ne kuptimin formalo-thelbesor, sepse i mungon “demosi”, pra demokracia si forme organizimi. Nese qytetet linden dhe u zhvilluan si nevoje e drejtimit te perbashket nga qytetaret e tyre, Tirana sot drejtohet nga nje njeri i vetem, me organe totalisht njepartiake dhe jo pluraliste. Kush mund ta mendonte se kryeqyteti i nje vendi Europian, me i aferti gjeogradikisht me Athinen ku dhe lindi demokracia, do te riperseriste veten pas 30 vitesh nga permbysja e komunizmit dhe cdo vendim te qytetit do ja linte ne dore nje njeriu te vetem.

LEXO EDHE:  Arian Galdini: Reflektim për 3 javë betejë qytetare

LEXO EDHE:  Nga Arian Galdini/Pse unë jam kundër dialogut shterpë Rama-Basha?

Dhe nese dikush mund te kundershtoje kete konstatim duke thene se te pakten Tiranes sot i mungon shtatorja e njeshit ne qender te qytetit, gabohet. Eshte edhe me keq se kaq. Sot ne 100 vjetorin e shpalljes Kryeqytet nga Kongresi i Lushnjes, ngjarja me perparimtare e Shqiperise qe nga Pavarsia,Tirana e ka me veshtire se me pare te jete shprehje e nevojes se shoqerise per ndryshim. Tre Kryebashkiaket e fundit te Tiranes kane nje rol deciziv ne kete proces ku nje grup individesh qe nuk e kalojne dyzinen, kane themeluar nga Tirana nje sistem pothuaj oligarkik. Ata perfitojne nga cdo gje qe ndodh ne qytet, asgje sbehet pa lejen e tyre dhe ceshte me e keqja, ata behen gjithmone bashke perballe ndryshimit. Dhe per dreq, ky sistem i mbrapshte nuk ka as shtatore te ngritur qe te mund te permbysej me nje te rene. Ndaj qytetaret midis dilemes per tju nenshtruar apo ndryshuar, gjithmone e me shpesh po zgjedhin ta lene Qytetin.

Nga Fabian Topollaj

Keshilltar i Keshillit te Bashkise Tirane
Perfaqesues i Partise “Bindja Demokratike”

LEXO TE PLOTE