Connect with Us

A ndoqën fëmijët e diktatorëve gjurmët e baballarëve?/ Nga Enver Hoxha, Çaushesku dhe Musolini

Blog

A ndoqën fëmijët e diktatorëve gjurmët e baballarëve?/ Nga Enver Hoxha, Çaushesku dhe Musolini

Publikuar

-

Kryeministri lgjendar britanik, Uinston Çërçill, nuk e honepste fare dhëndrin e tij, Vik Oliver. Ky kishte luftuar dikur në krah të armikut të Britanisë, Austrisë, gjatë Luftës së Parë Botërore. Ishte një tip kryesisht mediokër, dhe dy herë i divorcuar, para se të fejohej fshehurazi me vajzën e Çërçill.

Një herë, në përpjekje për të hapur një bërë një bisedë të shpenguar, Oliver e pyeti Çërcillin se cilin nga liderët e Luftës së Dytë Botërore admironte më shumë. Çërçilli iu përgjigj:Musolinin! I mahnitur, Oliver e pyeti pse. “Pasi ai pati guximin të vriste dhëndrin e tij”- u përgjigj Uinston.

                                                                 Uinston Çërçill

Në librin e tij Xhej Nordlinger “Fëmijet e përbindëshat”, gjen shumë anektoda mbi personazhet famëkeqe në histori. Ai flet mbi fatet e djemve dhe vajzave të diktatorëve. Sa larg bie molla nga pema e kalbur? Jo rrallë. Për shembull, Hideki Tojo ishte udhëheqësi i ashpër nacionalist i Japonisë gjatë Luftës së Dytë Botërore, dhe ndoshta avokati kryesor i sulmit mbi Pearl Harbour. Por vajza e tij u martua me një amerikan, dhe jetoi pjesën më të madhe të jetës së saj në Honolulu.

Ndërkohë, Shqipëria u drejtua në një mënyrë katastrofike për mbi 40 vjet nga Enver Hoxha, një komunist totalitar aq ekstremist, sa që u nda me Bashkimin Sovjetik, kur Moska e dënoi kultin e Stalinitm, dhe nga Republika Popullore e Kinës, kur ajo e braktisi Maon.

                                                           Enver Hoxha, Mao Ce Duni

Pa aleatë në terrorin e tij, Hoxha këmbënguli tek mbështetja tek forcat e veta (pra izolimi total) dhe tek burimet shumë të kufizuara kombëtare të vendit më të varfër në Evropë. Dhe në një vend që kishte probleme me strehimin, ai urdhëroi ndërtimin e mbi 750.000 bunkerëve prej betoni.

Shqipëria  e Hoxhës, nuk kishte më shumë se 3 milionë njerëz. Ndaj Hoxha ndërtoi më shumë se 60 bunkerë për çdo kilometër katror, ​​1 bunkerë për çdo 4 persona, dhe që të gjithë bunkerët kushtuan 3 herë më shumë sesa betoni që u harxhua për ndërtimin e linjës së famshme mbrojtëse Mazhino në Francë.

Sipas Nordlinger, djali i Hoxhës, megjithë ndalimin nga babai i tij të makinave private në vend, i lejoi vetes pasjen e një Mercedesi. Dhe kur mbaroi Lufta e Ftohtë, trashëgimtari i diktatorit deklaroi: “Tani në Shqipëri po vijnë më të këqijat e shoqërisë kapitaliste:papunësia, prostitucioni, korrupsioni, çmimet e larta dhe inflacioni!”.

Ju mund të pyesni veten se sa bij dhe bija zgjodhën ta nderonin babanë e tyre diktator. Praktikisht, nëse një fëmijë do të kishte mundësi, do të përfitonte nga privilegjet e të qenit pasardhës të diktatorit. Pasi kjo do të thoshte të shijoje një standard jetese, shumë më të lartë se sa qytetari normal.

Françisko Franko e sundoi Spanjën për 4 dekada, pasi fitoi në Luftën Civile. Fëmija i tij i vetëm u martua në gjirin e monarkisë spanjolle. Duke pasur parasysh raportet incestuoze të monarkive evropiane, kjo do të thotë që stërnipi i Frankos, Luis de Burbon, konsiderohet si mbreti legjitim i Francës.

                                                         Françisko Franko

Por ndonjëherë djali i diktatori, nuk ka nevojë të jetë më në pushtet:Një nga djemtë e Musolinit u bë një pianist i talentuar i xhazit, duke interpretuar pas Luftës së Dytë Botërore nën një emër të rreme, para se të zbulohej më vonë. Ai u martua me Maria Sokolonen, motrën e Sofia Loren.

Sigurisht, vetë akti i të jetuarit më mirë, e kundërshton shpesh ideologjinë e deklaruar të regjimit. Dy fëmijët e parë të diktatorit komunist rumun, Nikole Çaushesku zgjodhën karriera në shkencat e natyrës, mbi atë politike. Kur u rrëzua regjimi, vajza e tiranit Zoja, u arrestua në një shtëpi të mbushur me stoli, para dhe vepra të shtrenja arti.

Ajo pyeti në mënyrë të pacipë: A keni vend në makinën e policisë për kafshët e mia? Në të njëjtën mënyrë, një nga mbesat e Mao Ce Dunit, u rendit në vitin 2013 si një nga gratë më të pasura në Kinë. Ajo kishte 3 fëmijë, duke shkelur politikën e një fëmije.

Dikatori libian Muamar Gadafi, ishte një socialist islamik, që i dëboi hebrenjtë nga vendi, futi ligjin e Sheriatit, dhe financoi një fushatë vrastare terroriste kundër “imperialistëve” perëndimorë dhe zionistëve izraelitë. Çudirërisht, të gjithë djemtë e tij jetuan pjesën më të madhe të kohës në Perëndim.

                                                                   Muamar Gadafi

Njëri ishte narkoman, dhe u përfsho në disa lidhje biseksuale. Tjetri harxhoi 2 milionë dollarë në muaj gjatë lidhjes me një modele të “Playboy”. Djali i tij i tretë, brodhi nëpër tërë Evropën, dhe në një rast u ndoq nga policia nëpër Paris. Në fund u arretua në Zvicër për një sulm fizik.

Libia u hakmor duke arrestuar disa biznesmenë të pafajshëm zviceranë, dhe dëbuar kompanitë zvicerane nga vendi. Djali i katërt, Saif Al-Islam u diplomua në Shkollën e Ekonomisë në Londër.

Ai pretendonte me mburrje se ishte mik i kryeministrit britanik Toni Bler, ndërsa e dashura izraelite, këmbëngulte vazhdimisht se ai nuk do të shërbente në regjimin e babait të tij “derisa Libia të kishte një kushtetutë më demokratike dhe transparente”.

Por kur regjimi i babait të tij u kërcënua nga një rebelim, Saif u rikthye në shtëpi dhe u zotua: “Do të luftojmë deri në burrin, gruan e fundit, dhe deri në plumbin e fundit!”. Gjykata Ndërkombëtare për Krime Lufte, lëshoi në fillim një urdhër-arresti për të. Por sot ai është një njeri i lirë, dhe kandidon për t’u bërë president i vendit.

Që fëmija i një diktatori të jetë një disident i hapur i rregjimit të babait, kjo është diçka  jashtëzakonisht e rrallë. Zoja Çaisheku, dhe Saif Al-Islam Gadafi, janë konsideruar si disa nga kritikët më të zëshëm të regjimeve të drejtuara nga etërit i tyre. Një vajzë e Fidel Kastros, u bë disidente, dhe ajo e takoi babanë e saj vetëm disa herë.

Por shembulli më interesant, është ai një nipi të Ajatollah Khomeiniit, që bëri shumë komente kritike ndaj Iranit, duke mbështetur jo vetëm demokracinë, por edhe pushtimin amerikan të Irakut. Siç mund të parashikohej, që nga botimi i librit të tij, ai ndodhet në arrest shtëpie.

Të gjitha këto na çojnë te Stalini.

                                                                  Josif Stalini

Fëmijët e tij të parë jolegjitimë, ishin “produkte” të përdhunimit të një vajze adoleshente në fund të viteve 1930. Ai i mohoi ata, bashkë Jakovin, fëmijën e parë dhe të vetëm nga gruaja e tij e parë. Për të kënaqur të atin, Jakov iu bashkua Ushtrisë së Kuqe. Por ai u kap menjëherë nga gjermanët, që shpresonin ta shkëmbenin me një gjeneral nazist.

Stalini e mohoi Jakovin dhe e la të vdiste në një kamp të burgosurish. Dy fëmijët e fundit të Stalinit, ishin nga gruaja e tij e fundit. Svetlana nuk mbante mend të ishte përqafuar ndonjëherë nga nëna e saj. Ajo u rrit nga një dado, ashtu si i vëllai Vasili. Ajo pati një marrëdhënie të vështirë edhe me të atin. Pas vdekjes së Stalinit, ajo u arratis në SHBA, dhe në një libër autobiografik denoncoi krimet e babait të saj dhe komunizmit ndaj popullit sovjetik./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Gjendet bomba e Luftës së Dytë Botërore në Itali/ Evakuohen rreth 54 mijë njerëz

Publikuar

-

Nga

Rreth 54 mijë njerëz janë evakuuar sot nga qyteti jugor italian, Brindisi, pasi ekspertët e filluan punën për ta çmontuar një bombë të pashpërthyer që i përkiste periudhës së Luftës së Dytë Botërore.

Sipas gazetës “Corriere della Sera”, ky është operacioni më i madh i evakuimit në Itali në kohë paqeje.

Më shumë se 60% e banorëve të qytetit u detyruan të zhvendosen për shkak se autoritetet e caktuan zonën e kuqe të rrezikut me rreze prej 1600 metrash nga vendi ku u gjet bomba.

Bomba e gjetur, e prodhuar në Britani të Madhe, besohet se ishte hedhur në tokën italiane në vitin 1941.

Ajo është një metër e gjatë dhe është e mbushur me 40 kilogramë dinamit. Bomba ishte gjetur rastësisht gjatë disa punimeve në një kinema./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Misteri që rrethon ende Qefinin e Torinos, pëlhurën me të cilin dyshohet se u varros Krishti

Publikuar

-

Nga

Nga Julia Buckley “CNN”

Kur ishte 24-vjeçe, Emanuela Marineli po shëtiste diku pranë Vatikanit në Romë, kur pa pamjene një “fytyre të bukur të Krishtit”, të shtypur në një suvenir në dritaren e një dyqani qëmenaxhohej nga murgeshat. “Ishte bardh e zi, me sy të mbyllur, një fytyrë e vuajtur por e qetë”
-kujtonajo.
Ajo hyri në dyqan dhe pyeti një murgeshë, se kushishte ai qe e kishte pikturuar versionin origjinal. Ajo i tha se nuk bëhej fjalë për një artist, por se ishte imazhi Qefinit të Torinos.“U befasova.Ideja që një imazh i tillë ishte shtypur në letër m’u duk qesharake.Dola nga dyqani me skepticizëm, dhe nuk e vrava më mendjen për të”.
Kjo ndodhi në vitin 1975.Sot Marineli është një nga ekspertet më të shquara në botë, që besojnë se pëlhura prej liri,mbart vërtet imazhin e fytyrës së një njeriu, dhe se ai është në fakt qefini me të cilin u varrosJezusi i Nazaretit.Por ajo nuk është e vetme.
Shumë besimtarë vazhdojnë ta admirojnë Qefinin, megjithë përpjekjet e shumta shkencore për të hedhur dyshime mbi origjinën e tij.Në pamje të parë, imazhi në ngjyrë ndryshku i burrit në pëlhurën më të famshme të lirit në botë, është i zbehtë dhe ngjan shumë si një vizatim.
Ishte ky imazh i çuditshëm që tërhoqi pelegrinët në shekullin XIV, kur “qefini i Jezusit”, u ekspozua për herë të parë në Francë. Qefini u zhvendos në Torino të Italisë në vitin 1578, dhe që nga ajo kohë ka tërhequr miliona vizitorë në qytetin verior të Italisë. Qefini fitoi një famë botërore në vitin 1898, kur fotografi amator Sekondo Pia u bë personi i parë që e fotografoi
atë.
Kur po lante foton në studio, Pia e kuptoi se pllaka fotografike tregoi se si duket imazhi i përsosur në negativ i një burri të përgjakur dhe të mavijosur, një imazh që nuk mund të shihej me sy të lirë.Edhe para zbulimit të Pias, Qefini ishte një objekt që kishte ngjallur shumë debate. Në vitin 1390, Pierre d’Arkis, peshkopi francez i Truasë i shkruante Papës, duke e cilësuar atë të rremë, dhe të fabrikuar për të tërhequr turistët.Por ithtarët e Qefinit, këmbëngulin se njeriu në figurë, është pikërisht është Jezu Krishti.Ndërkohë skeptikët thonë se ai është falsifikuar në një mënyrë shumë profesionale gjatë Mesjetës.
Analizat shkencore të kryera mbi të në vitin 1988 përmes radiokarbonit, përcaktoi se Qefini e kishte origjinën në vitet 1260-1390. Megjithatë, të krishterët dhe jotë krishterët, vazhdojnë të shkojnë në Katedralen e Torinos për të parë artifaktin.
“Largimi nga qendrat tona moderne urbane, për ta gjetur veten para imazhit të lashtë të Zotit tonë të krijon një ndjenjë të papërshkrueshme paqeje”-thotë Atë Frensis Mërfi, një prift katolik nga Britania e Madhe. “Edhe nëse nuk është në program, grupet e turistëve pyesin zakonisht nëse mund të shkojnë dhe ta shohin atë”- thotë Davide Kabodi, një guidë në Torino, që shoqëron vizitorët për të parë Qefinin.
Për shkak të brishtësisë së tij, ai mbahet brendanjë kutie xhami të bërë me porosi. Ajo është ekspozuar në mjedis vetëm me urdhër të Papës.Hera e fundit që kjo ndodhi ishte në vitin 2015,me urdhër të Papa Françeskut.Mbi 2 milionë njerëz qëndruan në radhë për të parë nga afër Qefinin e Torinos.
Popullariteti i tij nuk tregon asnjë shenjë rënie, pavarësisht datës që përcaktontesti i radiokarbonit, dhe përkundër refuzimit të Kishës Katolike për t’u prononcuar zyrtarisht mbi Qefinin. “Reliket”, janë objekte të cilat Kisha i beson si të vërteta, por Qefini nuk klasifikohet
si një relike.
Papa Françesku e ka quajtur një “ikonë të një njeriu të kryqëzuar”. Gjithsesi, besimtarët duan që ta shohin atë. Për Pam Mun nga Britania e Madhe, Qefini ishte thelbësor për konvertimin e saj në katolicizëm.E martuar me një prift anglikan, ajo e shihte dikur Qefinin si anëtare e Kishës Anglikane.
“Për mua, Qefini është ilustrimi më i jashtëzakonshëm i vuajtjes së Krishtit.Është një paraqitje e shkurtër e ringjalljes”- thotë ajo. Mun thotë se nuk do ta braktiste Qefinin, dhe nëse do të mendonte se aiështë i rremë.Mun ka blerë kopje të madhësisë së Qefinit, dhe vazhdon ta ekspozojë në Britani.
Kristofer Frenç, profesor i psikologjisë në Universitetin Goldsmiths në Londër dhe ekspert mbi besimet paranormale, e quan Qefinin “një objekt vërtet interesant”.Ai mendon se tërheqja e madhe, i detyrohet famës që ka pasur në shekujt e kaluar, para të dhënave të radiokarbonit.
“Deri në atë moment, Qefini ishte një mister i mirëfilltë, dhe për shumë njerëz ai e ka ende atmosferën e një misteri. Dhe nëse beson se me këtë pëlhurë është mbështjellë dikur trupi i Krishtit, kjo ka një domethënie të jashtëzakonshme fetare”- thekson ai.
Frenç e vë theksin tek teoria e “ngjitjes”, ideja që një objekt që ka qenë në kontakt me një person të veçantë, mund të marrë elemente të karakterit të tyre. Kjo është arsyeja pse ne paguajmë qindra dollarë, për një send që ika përkitur dikur një ylli të muzikës pop, dhe pse askush nuk dëshiron të jetojë në shtëpinë e një vrasësi.
Të qënit afër diçkaje, që mund të ketë prekur Birin e Zotit, ështëpër besimtarët, një mënyrë për t’u afruar me të.Ai shton gjithashtu se “paragjykimi më i fortë konjitiv, është ai i konfirmimit”.“Ne e kemi shumë më të lehtë të gjejmë prova, që mbështesin atë që duam të jemi vërtet”- thotë ai.
Pra, duke parë Qefinin, që duket se përputhet me plagëte përshkruara gjatë kryqëzimit të Jezusit, është në natyrëntonë njerëzore të dëshirojmë ta besojmë atë.Ekperti mjeko-ligjor zviceran Maks Frei-Sulcer, kreu në vitin 1978 disa testime mbi Qefinin.Ai arriti në përfundimin se nga 58 ekzemplarët e polenit në pëlhurë, tre të katërtat vinin nga bimët autoktone që rriten në rajonin e Palestinës.Vetëm 17 ishin nga bimët, gjenden gjithashtu në Francë dhe Itali.
Ata që besojnë në vërtetësinë e tij, thonë se të dhënat e karbonit janë të gabuara.Ata hipoteizojnëse ndoshta mostrat e testuara janë marrë nga një pjesë e pëlhurës, që ishte ripunuar në periudhën mesjetare, apo që një tërmet i shekullit I në Jeruzalem, mund të ketë prishur rezultatet.Debatet dhe misteri vazhdojnë./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse të moshuarit, duhet të konsumojnë më shumë ujë se të tjerët

Publikuar

-

Nga

Dehidratimi shoqërohet me një rrezik më të lartë në pasjen e problemeve shëndetësore tek njerëzit e moshuar, nga infeksionet, humbja e vetëdijes, apo shtrimi në spital.Por ndërsa njerëzit plaken, oreksi për ushqim dhe pije mund të zvogëlohet.Prandaj të moshuarit duhet të pinë rregullisht ujë, edhe kur nuk ndihen të etur.

Gratë e moshuara, që nuk kanë nevojë të kufizojnë konsumimin e lëngjeve për arsye mjekësore, si problemet me zemrën ose veshkat, këshillohet të pinë 8 gota ujë në ditë.Për burrat më të moshuar, kjo normë është 10 gota.Mënyra më e lehtë për të pirë më shumë lëngje, është ndryshimi i zakoneve ekzistuese.

Për shembull, pirja e më shumë lëngjeve si pjesë e rutinës të përditshme, si gjatë kohës kur pini ilaçet, ose gjatë vakteve ushqimore.Dhe është e rëndësishme të pini ato lëngje, që ju kënaqin më shumë.Miti i zakonshëm është se duhet të pini ujë, por aty llogariten edhe çaji, kafeja dhe lëngjet e tjera.

Dhe në disa raste edhe birra mund të jetë hidratuese, kur konsumohet brenda udhëzimeve të rekomanduara. Etja shihet si një tregues i besueshëm se kur duhet të pini, por perceptimi i etjes mund të dobësohet me kalimin e moshës.Mbështetja e tepruar vetëm tek ndjesia e etjes, mund të rrisë rrezikun e dehidratimit.

Prandaj është e rëndësishme të konsumoni vazhdimisht lëngje, edhe kur ju duket se nuk keni etje.Një mit tjetër është se shmangia e pirjes së lëngjeve, mund t’ju ndihmojë me problemin e inkontinencës urinare.Gjithsesi, kufizimi i konsumit të lëngjeve e përkeqëson më tej këtë problem, pasi e zvogëlon kapacitetin e fshikëzës.

Disa njerëz, pyesin se çfarë përfitimesh vijnë nga hidratimi.Shumë njerëz nuk e besojnë se pirja e shumë pak lëngjeve, mund të ndikojë në mirëqenien e tyre, apo të ketë pasoja të rënda shëndetësore.Por, njerëzit e moshuar, janë më të prekshëm ndaj efekteve të pirjes së shumë pak lëngjeve, për shkak të ndryshimeve fiziologjike të lidhura me moshën apo efekteve anësore të ilaçeve, ose të dyjave bashkë.

Për shembull, deri në vitin 2046, përqindja e njerëzve të moshës mbi 65 vjeç në Britaninë e Madhe, parashikohet të rritet nga 18 në thuajse 25 për qind. Ndërsa kriza e klimës përkeqësohet, dhe valët e të nxehtit të madh po bëhen më të zakonshme, numri i vdekjeve të lidhura me dehidratimin, është i pritur të rritet .

Deri më sot, janë kryer pak studime mbi pikëpamjet që kanë mbi hidratimin të moshuarit që nuk jetojnë në shtëpitë e posaçme të kujdesit.Për ta korrigjuar këtë, kohët e fundit është kryer një studim i veçantë.U intervistuan 24 persona të moshës mbi 75 vjeç, që jetojnë në shtëpinë e tyre në Londër, Angli.

U zbulua se perceptimi mbi rëndësinë e hidratimit ishte i larmishëm.Ndërsa të intervistuarit ishin disi të vetëdijshëm për këshillat e mjekëve mbi rëndësinë e hidratimit, kishte shumë koncepte të gabuara, mbi sasinë dhe llojin e lëngjeve që duhen konsumuar.

Një nga frikërat më të mëdha, ishte ajo e incontinences urinare, apo vështirësia për të dalë në banjë.Në raste të tilla, është e rëndësishme të pini shumë lëngje, që të mos e përkeqësoni problemin.Pirja e çajit dhe kafes pa kafeinë mund t’ju ndihmojë, pasi mund të zvogëlojë konsumimin e alkoolit./Përshtati në shqip CNA.al

LEXO TE PLOTE